Op 16 juni 2001 zijn we vertrokken voor een rondreis door Zuid-West Afrika, daarbij hebben we Zambia, Zimbabwe, Botswana, Namibië en Zuid-Afrika aangedaan.
Op 20 juni gaan we naar Zambia voor de zonsverduistering.
Woensdag 20-6-2001
Na vanochtend van de boot gekomen te zijn, gaan we met de truck naar Lusaka. Volgens Emmy is het ongeveer 100 kilometer naar Lusaka. Als ik na een tijdje de kaart van Afrika erbij pak, tel ik toch 182 kilometer! Al snel komen we over de dam waar Lake Kariba in de Zambezi valt, dit is tevens de grens tussen Zimbabwe en Zambia. Er schijnen zo'n 16 mensen in het beton begraven te zijn in het beton, doordat ze er invielen tijdens het storten!
Onderweg maken we een stop bij een authentiek Zambiaans dorpje. Emmy gaat aan de dorpsoudste vragen of we foto's mogen maken. Tegen een vergoeding van 10US$ mag dat. De mensen leven hier nog echt in rieten hutjes. Wel dragen vooral de kinderen voornamelijk westerse kleding.
Om twee uur stoppen we bij een benzinestation en daar wordt de lunch klaargemaakt. De afwas levert airobics op omdat de vaatdoeken nog niet te voorschijn zijn gekomen. Iedereen staat bestek of borden of koppen droog te schudden. We gaan weer op weg en na een nieuwe stop bij een winkelcentrum is het na vieren als we eindelijk op de camping komen waar de andere trucks al op ons staan te wachten (gelukkig). Na flink wat gepraat gaan we weer op weg. Een pick-up rijdt voor ons uit. We verwachten vlak boven Lusaka te overnachten, maar we rijden en rijden maar. Dan blijkt dat het nog 60 kilometer is naar de campingsite! Het landschap verandert langzaam aan. Het wordt steeds meer savanne met nog wel vrij veel bomen. Helaas geen enkel beest te zien. Als we net een prachtige zonsondergang hebben gezien verlaten we de grote weg. Nog een half uurtje hobbelen we over een onverharde weg. We kamperen in een weiland bij een boerderij op een hoogte van 1160 meter. De boer heeft een grote bouwlamp opgehangen en er zijn douches en toiletten gemaakt met behulp van rieten schermpjes. Echt geweldig luxe!
We zetten snel de tent op, pakken alles in en gaan dan Lana en Natasja helpen met koken. Na het eten wordt er geintegreerd met andere Afriesj groepen en zo kunnen we vast wat meer horen over de plekken waar we nog naartoe gaan. Er ontstaat één cirkel met drie houtvuurtjes in het midden. Het is erg gezellig en de wijn smaakt goed. We blijven nog tot na 12-en bij de kampvuurtjes. Enigszins aangeschoten gaan we naar bed. Ik hoor iemand snurken terwijl ik m'n oordoppen in heb! Ik word 's nachts nog een keer wakker, ga overeind zitten en ben volledig de weg kwijt in de tent. Omdat ik nodig naar het toilet moet, stap ik met m'n blote voeten in m'n schoenen. Het vriest en ik krijg het steenkoud. De koude voeten houden met nog tijden wakker.
Donderdag 21-6-2001
We staan niet al te vroeg op, want we hebben alle tijd. Gelukkig geen bewolking vandaag. Er zijn al wel weer graslanden in brand gestoken. We hopen maar dat de windrichting goed genoeg is om die wolken niet voor de zon te brengen op het moment van de eclips. Na het ontbijt zijn we vooral bezig met het monteren van filters op de camera's en video. Als we daarmee klaar zijn gaan we een eindje wandelen. Er blijkt achter de camping een prachtig moerasachtig gebied te zijn. We lopen er aan beide kanten een stuk langs, maar helaas kunnen we er niet helemaal omheen lopen. Dan gaan we terug naar de camping voor de lunch. Na de lunch krijgen we Afrikaanse punch met een flinke hoeveelheid alcohol. En dan is het tijd voor de eclips. In onderstaande afbeelding is de baan van de totaliteit mooi weergegeven.
We zoeken een plekje aan het meer. De boer zorgt ervoor dat de koeien nog voor de eclips in de stal staan. Dan wordt het langzaam donker. Reigers gaan rustig in de bomen zitten slapen, waterlelies gaan dicht en het wordt steeds stiller.
Het begin van de totale eclips wordt vergezeld van oh-geroep en geklap. Filters worden snel van de camera's verwijderd en dan wordt er weer flink op los geklikt. Helaas duurt de totale verduistering maar drieeneenhalve minuut dus echt veel tijd om er van te genieten is er niet. Ik mis de schaduw helemaal, maar de corona en diamantring zijn echt prachtig.
Terwijl het heel langzaam donker werd is het in een mum van tijd weer licht geworden. Als het weer echt licht wordt komen ook de zilverreigers weer in beweging.
Als we terugzijn bij de truck is er punch, heel veel punch en heerlijke toastjes met krab- en tonijnsalade. In de andere groep heeft iemand een gitaar meegenomen en onder begeleiding worden er allerlei nummers gezongen. Vrij laat begint de braai. Er gaan twee varkens aan het spit. Omdat we allebei niet van varkensvlees houden, genieten we vooral van de diverse salades met stokbrood. We hebben de jongens die voor het warm water van de douche zorgen bij de braai gehaald en verzekeren ze dat ze het laatste eten op kunnen maken en lekker bij het vuur moeten blijven staan.
Vrijdag 22-6-2001
Half 6 worden we gewekt. Na het ontbijt wordt er nog even afgewassen en dan wordt de rest van de truck ingepakt. Een kwartier te laat kunnen we toch op pad. We moeten nog door Lusaka en rijden daar een rondje voordat we op de goede weg zitten. Later stoppen we in een andere vrij grote plaats om brood en andere boodschappen te halen. Wat lopen hier veel mooie mensen rond!
Vervolgens rijden we door tot na enen, om langs de weg te lunchen. Het brood is heerlijk vers en we maken broodjes met kaas, sla, komkommer en tomaat. We mogen een stuk vooruit lopen, de truck zal ons wel weer oppikken. Heerlijk even de benen strekken! Nadat we opgepikt zijn komen we na ongeveer een uur in een klein dorpje. Michael zat net op de kaart te kijken en constateert nu dat we verkeerd gereden zijn. Hij waarschuwt Emmy en Janni en die hadden net dezelfde conclusie getrokken. Daar er niet veel goede wegen zijn zit er weinig anders op dan helemaal terug te gaan naar de weg waar de wegopbreking was waar we mis gereden zijn (bijna 80 kilometer terug). Veel mensen balen nogal omdat ze nu in het donker hun tent op moeten zetten. Ze zijn het rijden zat. Wij vinden het allemaal niet zo erg en genieten gewoon van het mooie landschap. Na nog een flink aantal opstoppingen en wegomleggingen zijn we om kwart over zeven in Livingstone. De camping is eigenlijk vol, maar we krijgen wel een plekje. Een beetje vochtig op de grond, maar verder prima. Er staan op de camping waarschuwingsborden voor apen en krokodillen, zouden die hier echt zitten? We eten pas om negen uur, dus we wandelen eerst nog over de aso luxe camping. Overal staan hoge hekken en aan één kant grenzen we aan de Zambezi-rivier.
Zaterdag 23-6-2001
Om zeven uur ben ik wakker en besluit ik op te staan in de hoop op een warme douche. Dat valt tegen, het water is erg koud. Om half 8 gaan de wekkers en staat iedereen op. De tent wordt weer ingepakt, want we gaan naar Victoria Falls in Zimbabwe. Om negen uur vertrekken we. Eerst naar de Victoria watervallen aan Zambiaanse kant. Entree is US$10. Over een enorme breedte storten de watervallen naar beneden. De watervallen liggen op het enige vierlandenpunt ter wereld, namelijk de grens van Zambia, Zimbabe, Botswana en Namibië. De watervallen zijn buitengewoon indrukwekkenden we willen er natuurlijk zoveel mogelijk van zien.
We hebben geen regenbroeken bij ons, dus we worden kletsnat als we een brug oversteken. De camera's zitten veilig onder de gore-texjassen en onze broeken zijn alweer droog als we bij de truck zijn. Vanaf de grote brug bij de grensovergang kun je één van de hoogste bungyjumps ter wereld maken. Twee heren uit onze groep lijkt dat wel wat. Eén blijkt achteraf toch minder moedig dan hij van te voren dacht en hoewel hij 90 US$ heeft betaald springt hij uiteindelijk niet. De ander kijkt niet naar beneden en laat zich in één keer naar beneden vallen. Mooie sprong hoor Chris! Dan gaan we eindelijk naar de camping in het dorpje Victoria Falls.
Klik op de foto om via de kaart van Afrika een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om via de wereldkaart een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om naar de beginpagina van de homepage van Geja en Michael te gaan
