Deze reis naar China zal in het teken staan van bruiloftsfeesten, familie, veel eten, wandelen en tempelbezoeken. Bruiloftsfeesten omdat we op deze reis mee gaan met Erwin en Yang Mei. Zij zijn in Nederland getrouwd op 24 mei 2002 en Mei's ouders geven in China een aantal feesten om het huwelijk te vieren en ten overstaan van familie, vrienden en bekenden te bevestigen. Een kans om zo'n feest bij te wonen laten wij natuurlijk niet voorbijgaan en daarom vergezellen 12 vrienden en familieleden Mei en Erwin op deze reis.
Via Beijing vliegen we naar Kunming, de hoofdstad van de provincie Yunnan. In deze provincie is Mei opgegroeid en haar familie woont hier nog steeds.
 |
Gedurende het grootste deel van de reis zal Tang Xu Qun ons op onze reis vergezellen. Ze is de beste vriendin van Mei in China en beschouwt Mei als haar kleine zusje. Tang heeft de hele reis perfect voor ons geregeld en ze blijkt een enorm lieve meid te zijn. Communicatie is af en toe wel een probleem, want ons Chinees blijft beperkt tot het bestellen van een biertje en de Engelstalige woordenschat van Tang kan nog wel wat uitbreiding gebruiken. |
Het eten begint al in het vliegtuig met een avondmaaltijd die binnen een paar uur gevolgd wordt door een ontbijt. De luchthaven in Beijing en het vliegtuig naar Kunming brengen nog meer voedsel. Op de eerste avond in Kunming maken we nog een wandeling door de omgeving van ons hotel en ook daar eindigen we bij een restaurantje. Alle gerechten liggen uitgestald en worden in het zicht klaargemaakt. Wij nemen een tafeltje op straat met hele lieve kleine krukjes. Dit is meteen onze eerste aanraking met een aantal specialiteiten uit Yunnan: varkensstaartjes en -pezen.
De volgende dag bezoeken we Cuihu park een park waar vooral ouderen en ouders met kleine kinderen komen om muziek te maken, te rusten en spelletjes te spelen. In het park bevinden zich een aantal leuke tempeltjes en enorme vijvers met vis. Vanuit het park heb je een mooi uitzicht op de wolkenkrabbers van Kunming. Toen Mei hier 10 jaar geleden studeerde, waren de wolkenkrabbers er nog niet.
Overal zijn tafeltjes waaraan Mahjong, Chinees schaak of andere spelletjes gespeeld worden. Op andere plaatsen wordt muziek gemaakt en gezongen.
Al in Beijing hebben we Yang Xuan de jongste broer van Yang Mei ontmoet. Yang Xuan studeert in Beijing. Op de eerste foto Tang, Mei en Yang Xuan in Cuihu park. Op de tweede foto de hele groep op de trappen voor de universiteit.
Vanuit Cuihu park lopen we naar de vlakbij gelegen universiteit van Yunnan. Mei heeft aan deze universiteit Engels gestudeerd. Het is een heel op een heuvel gelegen terrein met een combinatie aan oude en nieuwe gebouwen. In de diverse parkjes zitten veel studenten hard te blokken.
Na de middag lunchen we bij het beroemde "Over The Bridge Noodles". De specialiteit van dit restaurant is een hele hete soep waar op tafel verse ingredienten in gekookt worden. Het smaakt buitengewoon lekker. Onder het eten worden op het podium diverse dansen opgevoerd. De maaltijd wordt afgesloten met een fantastische taart ter ere van mijn verjaardag!
Een lijnbus brengt ons in een hevige regen- en onweersbui naar Qujing. Qujing ligt in het oosten van Yunnan en is slechts 157 kilometer verwijderd van Kunming. In Qujing bevindt zich het administratieve hoofdkantoor van Yunnan. Het neemt al eeuwen een strategische plaats in in Yunnan, het wordt altijd de sleutel naar Yunnan genoemd. Vanuit het ShuHan Koningrijk (AD221--263) tot aan de vroege Tang Dynasty was het een politiek, economisch and cultureel centrum. Het is 500 jaar de hoofdstad van Yunnan geweest. Tegenwoordig is Qujing de tweede stad van Yunnan. De stad ligt op een hoogte van 1880 meter en is zowel per spoor als auto vanuit alle richtingen goed bereikbaar.
De chauffeur van de lijnbus is zo aardig om ons naar ons hotel te brengen. Dat moet wel even overlegt worden met de overige passagiers, maar die maken geen bezwaar. In Qujing brengen we meteen een bezoek aan het tweede huis van Mei d'r ouders waar we gelegenheid hebben om de meegebrachte souveniers aan te bieden en kennis te maken met Mei d'r ouders (Shang Jiyin en Yang Yongcong) en andere broer Yang Kai. Vervolgens gaan we met z'n allen eten in een restaurant dat eigendom is van familie van Mei. Tijdens het eten schuiven diverse tantes en ooms van Mei aan. Ze zijn speciaal voor de bruiloft van ver naar Qujing gekomen.
De volgende dag vindt het eerste bruiloftsfeest plaats. 's Ochtends zitten we opgedoft in de hal van het hotel te wachten tot Mei arriveert met de prachtige zwarte trouwauto die helemaal met bloemen versierd is.
Mei moest 's morgens al in alle vroegte bij de kapper zijn. Omdat haar moeder het erg belangrijk vindt dat alles volgens in deze plaats volgens de traditie gaat, heeft Mei haar eigen make-up en kapsel niet mogen kiezen. Ze vindt zelf dat ze er afschuwelijk uitziet en ze is bang dat de make-up zal breken als ze lacht. Wij vinden het wel bijzonder en van een afstandje zie je immers niet hoeveel make-up er opgebracht is..
Na een fotosessie bij het hotel, maken we een rondrit door de stad. Voor ons uit rijdt de filmploeg die Erwin en Mei de hele dag op de voet zal volgen. De lunch wordt genuttigd in een ander hotel/restaurant. Naast ons is ook de familie die we gisteren ontmoet hebben aanwezig. Ik heb last van migraine en besluit een paar uurtjes op bed te gaan liggen, terwijl de anderen naar een park gaan waar nog een lange fotosessie gehouden wordt.
Mei en Erwin en de ouders van Mei.
Tantes van Mei en Tang en haar vriendin.
Ooms van Mei.
Voordat het feest gaat beginnen, is er nog genoeg tijd om een bezoek te brengen aan een lokale markt. Een vriend van Yang Kai is onze gids. De markt beslaat een aantal straatjes en er wordt echt van alles verkocht. Vooral voedsel zoals eend en varkensneusen, maar ook veel pepers, rijst en kruiden.
Zo'n markt levert altijd weer prachtige plaatjes op.
Als afsluiting van het bezoekje aan de markt koopt Mike nog wat thee in een officieel theezaakje en daar zitten wij ook een tijdje thee te proeven.
Rond vijf uur zijn de eerste gasten gearriveerd. Mei en Erwin staan samen met hun ouders en de getuigen buiten op de gasten te wachten. Alle gasten leggen een rood envelopje met hun bijdrage voor het bruidspaar op een dienblad en pakken daar sigaretten of snoepjes vanaf. Vervolgens gaan ze (soms zonder het bruidspaar te groeten) naar het restaurant en nemen daar een plaatsje in aan één van de 30 tafels (voor 10 personen). Wij moeten ons snel weer omkleden, want het bezoekje aan de markt heeft iets langer geduurd dan de bedoeling was. Als we de zaal binnenkomen, merken we dat we een echte bezienswaardigheid zijn. Iedereen zit ons aan te staren. We zitten aan een tafel voor het podium en kunnen dan ook ten volle genieten van de ceremonie die al snel begint. Mei en Erwin wordt gevraagd op het podium te komen en een officiele dame steekt een verhaal af over bruiloften in China.
Alles wordt in het Engels vertaald door Wan Quan Yan, een vriendin van Mei die als vertaalster werkt. Dan komt de presentatrice weer aan het woord. Ze verteld een stukje geschiedenis over Erwin en Mei en dan wordt beide ouderparen gevraagd om ook het podium op te komen. Onverwacht krijgen ze de microfoon onder de neus geduwd met het verzoek iets te zeggen. De vader van Erwin zegt dat hij heel blij is eindelijk de familie van Mei te ontmoeten en bedankt iedereen voor de hartelijke ontvangst. De moeder van Mei heet alle familie en vrienden uit Nederland nogmaals welkom. Dan zijn we toe aan een ander stukje officiële ceremonie: het Kow tow-en. Eerst moeten Erwin en Mei drie keer buigen naar de wederzijdse ouders, dan drie keer naar het publiek en vervolgens drie keer naar elkaar. De ceremonie eindigt als Erwin zijn bruid naar hun tafel draagt, waarbij ze door de aanwezige kinderen bespoten worden met confetti.
Tijdens de ceremonie is het eten al op tafel gezet en de gasten zijn meteen begonnen met eten. Als Erwin en Mei dan ook nog maar net aan tafel zitten, zijn de eerste gasten alweer uitgegeten en klaar voor vertrek. Dat betekent dat Erwin en Mei en de ouders en getuigen weer bij de uitgang moeten staan om afscheid te nemen. Weinig tijd om van het eten te genieten dus! Wij nemen wel rustig de tijd en gaan pas naar buiten als vrijwel alle tafels leeg staan. Bij de uitgang spreekt Wan Quan Yan me aan, ze blijkt de vriendin te zijn met wie ik vanuit Nederland al een paar keer gemaild heb i.v.m. het berichtenboek dat we voor Erwin en Mei gemaakt hebben. Ik had haar een fotootje van mezelf gemaild zodat ze me kon herkennen en dat is dus gelukt. Leuk om haar nu ook te ontmoeten.
We maken een korte wandeling in het naast het hotel gelegen park (Forest Park on Liaokuo Mountain))en gaan dan met de vriendinnen en broers van Mei mee naar een karaokebar. Karaoke is in China buitengewoon populair en een bezoek aan een karaokebar is vrijwel de enige mogelijkheid om uit te gaan. Tang en Wan Quan Yan blijken over een heel behoorlijke zangstem te beschikken. Voor ons is het maar goed dat de microfoons niet zo hard staan, waardoor je stem nauwelijks gehoord wordt. Niet dat dat je nog veel kan schelen als je genoeg bier achterover hebt geslagen...
Na de karaoke hebben Mei en haar vriendinnen honger en willen ze net als vroeger gaan straatbarbequen. Wij vragen of ze er bezwaar tegen hebben als we meegaan. Dat is niet het geval, dus worden we ook in een busje geladen en gaan we naar een straatje waar een aantal restaurantjes met BBQ's zitten. Frank wil de dames van het restaurant behulpzaam zijn, maar helaas sloopt hij de windmolen waarmee ze de kolen sneller warm willen krijgen.
Op de BBQ worden allerlei etenssoorten gelegd, zoals varkensdarmen, kippenmagen en heel veel tofu. Het meeste vlees vind ik niet echt lekker en daarvan neem ik dan ook weinig, maar ik laat de tofu goed smaken. Zalig! Natuurlijk wordt alles weggespoeld met het inmiddels bekende chinese bier (altijd geschonken in flessen van 0,7 liter).
Iemand begint op een zeker moment te zingen en dan ontstaat een waar songfestival. Om de beurt zingen we een liedje in onze eigen taal. Soms blijken we hetzelfde liedje te kennen, alleen in een verschillende taal. De Chinezen winnen de wedstijd met glans op zowel vocaal talent als het aantal nummers dat ze kennen. Wij komen doorgaans niet verder dan de eerste 2 of 3 regels.
De volgende dag worden we door de lijnbus opgehaald bij ons hotel en deze brengt ons naar ons hotel in Huize. Huize in een klein stadje ten Noord Oosten van Kunming. Waren er in Qujing al geen andere toeristen te bekennen, hier worden we echt aangestaart op straat. Yang Kai en Yang Li (de zus van Mei) wonen in Huize en Mei heeft hier zelf ook van haar 6e t/m haar 18e gewoond. Bij aankomst in Huize staan Yang Li en haar dochter XiXi en Zhao Yunxia (de vrouw van Yang Kai) ons op te wachten. We stellen ons aan ze voor. XiXi is duidelijk blij Mei en Erwin weer te zien en geeft alle familieleden van Erwin een zoen op de wang.
Die avond eten we opnieuw in een restaurant dat eigendom is van familie van Mei. Elke tafel staat in een eigen "kamertje". Doordat we met zoveel mensen zijn, zitten we in drie verschillende "kamertjes". Dat is wel een stuk minder gezellig dan wanneer je elkaar kunt zien. Wij zitten met de vrienden bij elkaar en Tang komt bij ons zitten. Als Yang Li een tijdje bij haar komt kletsen, hebben wij de kans om nog wat cadeautjes uit Nederland aan te bieden. Ook XiXi krijgt allerlei cadeautjes. Als ze in de ene kamer een cadeautje krijgt, komt ze die trots in de andere kamer laten zien. Vervolgens kan ze dan het cadeautje wat ze daar weer gekregen heeft bij de andere kamers laten zien. QiQi, de dochter van Yang Kai is ook aanwezig en je kunt zien dat XiXi heel gek met d'r is. Ze loopt graag met d'r kleine nichtje rond te zeulen.
Op de foto's Tang en Yang Li en QiQi en XiXi.
De volgende ochtend brengen we nog voor het ontbijt een bezoekje aan één van de huisjes waar de familie Yang vroeger gewoond heeft. Mei heeft hier gewoond van haar 6e t/m haar 8e. Dat was geen makkelijke tijd voor de familie, omdat de grootouders ook onderhouden moesten worden en Mei d'r zus i.v.m. kinderpolio vele operaties moest ondergaan. In die tijd hadden ze nog geen elektriciteit, tegenwoordig wel. Een geweldige wirwar aan kabels zie je vaak boven de straat lopen.
Het ontbijt nuttigen we in een restaurantje vlak bij Mei d'r oude huis. Het restaurant ligt aan een echt marktstraatje, na het ontbijt kopen een aantal mensen hier bananen...
Het is het minste ontbijt van de hele vakantie, maar kennelijk wel een plaatselijke specialiteit. Het lange in olie gebakken deeg moet in de sojamelk gedoopt worden. Helaas is de melk een beetje aangebrand, waardoor het niet smakelijker wordt.
Na het ontbijt gaan we de tempel boven de stad bekijken. Deze tempel ligt op Huize Jinzhong Mountain en heet Wanshou palace. We slaan nog even een flinke watervoorraad in voordat we de trappen gaan beklimmen. Halverwege de trappen komen we de ouders en oom en tante van Mei tegen. De tempel bestaat uit een aantal kleinere gebouwen. De tempel is niet meer in gebruik en straalt weinig sfeer uit. Toch zijn de gebouwen aan de buitenkant zeker een bezichtiging waard. Met name de daken zijn erg mooi.
Na het bezoek aan de tempel gaan we de erachter gelegen berg beklimmen. Niet iedereen gaat mee, Mei en Erwin gaan met de familie op stap en Frank en Jan gaan uitrusten in het hotel omdat ze geveld zijn door de diaree. Al van een afstand kunnen we zien dat het een steile klim is en daarin vergissen we ons niet. De berichten over de duur van de klim varieren ook nog eens van 3 tot 5 uur. Het pad loopt echt recht tegen de berg op, waardoor het moeilijk en buitengewoon vermoeiend is om vooruit te komen. We nemen dan ook rustig de tijd. Halverwege voelt Inge zich helemaal niet lekker en gaat zij samen met Yang Xuan terug naar de stad. Wij gaan nog een klein stukje verder omhoog en rusten dan geruime tijd bij een klein huisje. Mike verbergt er een Geocash. Straks in Nederland de coördinaten op internet zetten en dan maar kijken of de cash ooit door anderen gevonden wordt. Als we hier zitten uit te rusten komt een man met een enorme bos dennenaalden recht door het bos omhoog gestapt. Hoewel hij gebogen gaat onder zijn last, lijkt het hem geen enkele moeite te kosten om deze berg te bedwingen. Waarom lopen wij dan zo te zweten en te zuchten?
We volgen de man een eindje naar een pas. Daar rust hij even uit en wij gaan bij hem in de buurt zitten en genieten van het prachtige uitzicht. Jammer dat het een beetje heiig is. De man maakt geen bezwaar als er diverse foto's van hem geschoten worden.
Vanaf hier gaan we weer naar beneden. Het pad is bijna net zo steil als het pad omhoog. Hoewel het afdalen veel minder energie kost, is het wel goed opletten en gaan we nog steeds niet al te snel. Voor de gein zeggen we tegen Tang dat het wel aardig zou zijn als Yang Xuan ijsjes zou komen brengen. Meteen gaat ze bellen en natuurlijk kunnen wij het gesprek niet volgen. Als we nog een klein stukje moeten afdalen ontdekken we dat ze Yang Xuan echt gebeld heeft. Hij komt ons met een zak vol gewassen appels tegemoet lopen! We verklaren 'm voor gek, maar genieten wel ten volle van de heerlijke appels. Als we terugkomen bij het hotel, gaan we met een klein groepje wat plaatselijke specialiteiten eten. Het is al vier uur en om half zeven gaan we weer eten, maar dat mag de pret niet drukken. We eten een soort gelei van geperste rijst en een combinatie van kool en plakjes geperste bonen. Een beetje glibberig allemaal, maar zeker met de ketjapsaus heel smakelijk.
Bij het avondeten is bijna iedereen weer present. Inge en Jan zijn op de kamer gebleven, maar de ouders, tantes, ooms, broers, zus, schoonzus en nichtjes van Mei zijn wel aanwezig. We eten in een restaurant dat opnieuw eigendom is van een familielid en dat normaal vooral voor bruiloftsfeesten gebruikt wordt. Er zijn op het moment geen andere gasten. QiQi en XiXi stelen opnieuw de show. Mei probeert QiQi steeds op te pakken, maar daar is ze niet van gediend. Ze heeft Mei duidelijk te lang niet gezien en zit liever op schoot bij iemand die ze goed kent. Zodra Mei d'r oppakt, steekt ze d'r armpjes uit naar degene uit wiens armen ze gepakt wordt. Zolang je d'r niet vastpakt wil ze gelukkig wel naar iedereen lachen.
De volgende dag zal het tweede trouwfeest plaatsvinden. We worden deze keer pas om één uur verwacht en hoeven ook dan nog niet in onze nette kleren te verschijnen. 's Morgens hebben we alle tijd om de omgeving nog een beetje te verkennen. Wij gaan naar de markt die zich vlak bij het hotel bevindt. Via een straatje waar alleen vlees verkocht wordt, kom je op de overdekte markt. Hier wordt vooral groente en fruit verkocht. Alles ziet er schoon, fris en aantrekkelijk uit.
vanaf de markt lopen we naar de gewone winkelstraat. We lopen rond en kijken onze ogen uit. Veel mensen staren ons ook na. Ik denk dat ze zulke blonde en lange mensen nog niet veel gezien hebben. Prachtige mensen lopen hier rond. Een enkeling draagt zoals de dames op de foto een soort klederdracht, maar de meerderheid loopt in het saaie uniformenblauw.
Om één uur zijn we weer in het hotel en klaar om te vertrekken naar de tweede grootste aarden dam ter wereld. Deze dam ligt enkele kilometers buiten Huize. Mei en Erwin zijn weer helemaal netjes aangekleed. Deze keer heeft Mei wel zelf haar make-up en kapsel mogen kiezen en is het een stuk natuurlijker dan bij het vorige feest. Ook andere kleren deze keer een prachtige blauwe blouse met een zwarte rok. Erwin draagt net als op het vorige feest zijn Nederlandse trouwpak. Ook Tang en Cor zijn als de getuigen netjes gekleed, dus wij vallen wel een beetje uit de toon in onze typische toeristenpakjes.
Natuurlijk gaan Erwin en Mei en Cor en Tang met de trouwauto. Deze keer is dat een rode taxi, opnieuw helemaal versierd met bloemen. En deze keer een poppenbruidspaar op de voorkant van de auto!
Bij de dam maken we eerst een korte wandeling en wordt Erwin gevraagd om bloemen te plukken voor zijn bruid. Dat doet hij natuurlijk braaf en Mei loopt vervolgens met de bloemen te pronken. Bij een stellage staan we een tijdje te genieten van het uitzicht over het meer.
Dan wordt besloten om een tochtje met de bootjes te maken die bij de dam liggen. We lopen dus terug naar de dam en lopen dan over de dam naar de bootjes. Dat levert nog een paar leuke plaatjes van het bruidspaar op.
De boottocht is echt een hele belevenis. Het stappen op de vlonder waar de bootjes aanliggen is klein probleempje, want ze de vlonder ligt net iets te ver weg voor mijn korte benen. Vooral met al die bagage om, zodat Michael een foto van me kan maken. We gaan in twee verschillende bootjes en met veel snelheid varen we rondjes om elkaar heen. In onze boot zit de officiële cameraploeg voorin, in het andere bootje staan Mei en Erwin a la Titanic voorin het bootje. Elke keer als het bootje een bocht maakt, horen we Mei schreeuwen. Zo te horen is het toch wel een beetje eng. Hopelijk houdt Erwin haar wel stevig vast!
Na het boottochtje gaan we terug naar het hotel en hebben we tijd voor nog een wandelingetje over de markt. De anderen hebben deze markt nog niet ontdekt, dus wij laten zien hoe je er kunt komen. De markt blijft boeien, dus we maken er weer een flink aantal foto's. We zien bijvoorbeeld een enorme hoop varkenspoten. Prachtig gezicht nietwaar? De poten zijn ingesmeert met iets speciaals om te zorgend dat het vlees langer goed blijft.
Op de markt maak ik vooral foto's van kinderen, terwijl anderen foto's van mij schieten. Die zoomlens is toch wel erg groot zie ik nu.
Hoewel Michael anders altijd de foto's van de oude vrouwtjes maakt, kon ik dit prachtig vrouwtje met het echt ouderwetse hoedje natuurlijk niet overslaan.
Na het bezoek aan de markt is het tijd om om te kleden en naar het tweede trouwfeest te gaan. Als we met de taxi aan komen rijden, zien we het bruidspaar met de ouders en getuigen al buiten staan om de gasten te ontvangen.
Nadat we iedereen weer begroet hebben, kunnen we naar binnen. De feestzaal is dit keer geschikt voor maar liefst 400 mensen. Het is een enorme lange zaal en als wij binnenkomen worden we net als de vorige keer door iedereen aangestaard. Onze tafel blijkt net als die van het bruidspaar op het podium te staan. Iedereen in de zaal kan ons dus continu in het zicht houden! We hebben nog nooit zo sterk het gevoel gehad dat er steeds iemand naar ons keek.
Net als op het vorige feest is er een presentator die in het Chinees een speech houdt. Deze keer wordt de vertaling verzorgd door de Engelse leraar en dat levert bij ons heel wat hilariteit op. Er is namelijk geen woord van te verstaan! Hij schijnt Yang Xuan ook Engels geleerd te hebben en nu begrijpen wij wel waarom het Engels van Yang Xuan nog veel te wensen overlaat! Ook nu moeten Erwin en Mei weer buigen naar de ouders, het publiek en elkaar en worden ze door de kinderen bespoten met een soort confetti. Deze keer kan XiXi daar natuurlijk ook aan deelnemen en zij geniet er duidelijk van dat ze haar tante en oom onder mag spuiten.
Opnieuw worden de tafels volgezet met lekker eten. Een hele tafel vol met allemaal verschillende gerechten. En natuurlijk gaat het eten weer vergezeld van bier. Op deze feesten wordt ook een fles met sterke drank op tafel gezet, maar wij hebben diezelfde drank al een keer geprobeerd en toen was het geen succes.
De gasten vertrekken net als de vorige keer al weer snel en laten een enorme chaos achter. In China is het de gewoonte om de etensresten onder de tafel te gooien. Niet alleen de resten van de zonnebloempitten, maar ook de botjes van de kip verdwijnen gewoon onder de tafel. Dat moet ook wel, want op tafel is er gewoon geen plek. Het draaiplateau neemt 80 tot 90 % van de tafel in beslag en er wordt doorgaans zoveel opgezet dat er nog extra ruimte vrijgehouden moet worden om het plateau ook te kunnen laten draaien. Op het kleine stukje wat je dan zelf ter beschikking hebt, heb je net genoeg ruimte voor je glas/beker bier, kopje thee en een kommetje met schoteltje om uit te eten. Vanzelfsprekend is er geen bestek en wordt er alleen met stokjes gegeten.
Tijdens de ceremonie van het feest is aangekondigd dat er vanavond een feestzaal is gereserveerd voor een deel van de familie en vrienden. Dit blijkt door Yang Li geregeld te zijn. We gaan dus met de hele groep mee naar de zaal en zijn niet echt verbaasd als het een karaokezaal blijkt te zijn. Gelukkig kunnen we in de ernaast gelegen zaal ook spelletjes spelen en we laten het karaoke deel dan ook aan anderen over. Tang vindt dat geen probleem en zingt graag een paar nummers evenals Yang Xuan.
Wilko weet met één uitspraak zowel Evelien als Mei te beledigen. Als ons een aantal valse klanken bereiken vraagt hij namelijk of Evelien aan het zingen is. Die zit echter bij ons aan tafel. Later blijken we Mei gehoord te hebben!
De zussen steunen Yang Xuan bij zijn karaoke-activiteiten.
Op onze laatste dag in Huize bezoeken we een tweetal tempels. Allereerst de Wanshigong tempel.
Deze tempel ligt vlak bij Mei d'r vroegere ouderlijk huis. Het is een mooi tempelcomplex, maar helaas is het niet meer in gebruik en nogal vervallen. Daardoor ontbreekt de sfeer die we in Tibet wel in alle tempels aantroffen.
Na het bezoek aan de Wanshigong tempel lopen we via de winkelstraat naar de Boeddhistische tempel aan de hoofdstraat.
Dit is een heel klein tempeltje. Deze is wel goed onderhouden en is ook nog in gebruik. Vooral de gong, bel en wierookbrander vind ik erg mooi. Als we op de trappen voor het tempeltje zitten en overleggen wat we hierna gaan doen, vraagt de vrouwelijke monnik ons om binnen te komen. Hoewel we niet precies weten wat er van ons verwacht wordt, nemen we plaats op de kussens in de tempel. De monnik biedt ons lychees aan en maakt duidelijk dat we er zoveel van mogen nemen als we maar willen. We eten er allemaal een paar en als duidelijk wordt dat er verder geen ceremonie plaats gaat vinden, verlaten we de tempel, waarbij we natuurlijk een gift achterlaten.
Naast de tempel bevindt zich een markt voor groente, fruit en vlees en daar lopen we even overheen, voordat we terugkeren naar het hotel.
Terwijl wij over de markt lopen, lopen Wilko en Femke door de winkelstraat waar ze deze prachtige mensen zien.
Even na tweëen vertrekken we weer met de hele groep voor een bezoek aan de appartementen van zowel Yang Li als Yang Kai. Yang Li woont met XiXi (die nu op school zit) in een appartement op de begane grond op het terrein van het ziekenhuis waar ze ook werkzaam is. Ze heeft zelfs een aparte Mahjong kamer! Na hier thee gedronken te hebben, lopen we naar het appartement van Yang Kai. Hij woont op de derde verdieping en van een afstand kunnen we zijn balkon al herkennen door de enorme hoeveelheid planten. De ouders van Mei zijn al bij Yang Kai op bezoek en hebben de officiële foto's en video van het feest van gisteren bij zich. Iedereen wil de foto's natuurlijk wel even bewonderen. Yang Kai heeft ook wat lekkere hapjes geregeld, o.a. een specialiteit ter ere van de nationale feestdag die morgen plaatsvindt (rijst met honing). QiQi ligt aanvankelijk lekker te slapen, maar als haar moeder thuis komt met souveniers voor alle dames, wordt ze toch wakker. Helaas vindt QiQi het nog steeds niet leuk om door Mei vastgehouden te worden.
Na het bezoek aan Yang Kai gaan we met een drietal taxi(busje)s naar een klein dorpje even buiten Huize. We zien hier twee voorbeelden van typische nog niet door de westerse invloeden veranderde bevolking.
Hier worden we overvallen door een grote groep schoolkinderen. Ze durven ons niet aan te spreken, maar volgen ons wel op de voet. Jeroen wil wel eens weten wat de kinderen geleerd hebben en vist een schriftje uit één van de tassen. Terwijl hij het schrift bekijkt, komt de hele klas om hem heen staan.
Bij dit dorpje zijn resten van Ming graven gevonden en men is druk bezig er een museum overheen te bouwen. Als het vliegveld bij Huize straks af is en er meer toeristen komen, moet dit een echte trekpleister worden.
We lopen met de kinderen het dorp door en zien prachtige mensen, zoals het wassende vrouwtje en de oude dame met een kind op haar rug.
We mogen op uitnodiging van één van de kinderen in zijn huis kijken. Het is een typisch Chinees huisje met een sober ingerichte woonkamer, keuken met losse gasfles en fornuis en een stoffig zoldertje als slaapkamer. Als dank geeft Mike hem een setje stenen klompjes.
De volgende dag maken we de lange busrit naar Kunming. In het voor ons geregelde busje kan lang niet alle bagage, dus gaat het grootste deel met de gewone lijnbus mee, waar ook Mei's familie in zit.
Aanvankelijk is de weg zeer slecht, stoffig en hobbelig. Wij zitten eerst op de achterbank en daar stoot Michael door het gehobbel zelfs een keer zijn hoofd tegen het plafond terwijl ik last krijg van wagenziekte. Nadat we van plaats geruild hebben en de weg beter wordt, kunnen we zelfs een beetje van de omgeving genieten. Op een gegeven moment rijden we langs een dal dat helemaal gevuld is met wolken. Zelfs de chauffeur en bijrijder van de bus lijken dit niet eerder gezien te hebben.
Het busstation in Kunming is één van de weinige criminele plaatsen in Yunnan en daar loopt behoorlijk raar volk rond. Terwijl wij vast naar het hotel gaan, vangen Erwin, Mei en Jeroen de andere bus met onze bagage op. 's Avonds eten we in een eenvoudig Kantonees restaurant vlak bij het hotel en spelen we later spelletjes in Mama Fan, een cafeetjes om de hoek van ons hotel.
De volgende dag maken we een mooie fietstocht naar Lake Dianchi net buiten Kunming. We huren degelijke fietsen bij een zaakje naast restaurant Over the Bridge Noodles.
Ik fiets het grootste deel van de rit op met Wan, de vriendin van Mei. Ik vertel van alles over Nederland en vraag haar naar Chinese gewoontes en regels. Na zo'n anderhalf uur zijn we bij het meer. Het Dianchi Lake, ook bekend als Kunming Lake of The Green Lake, is het zesde grootste zoet water meer in China. Het meer ligt aan de voet van de Western Hills en is zo'n 300 vierkante kilometers groot en meet 40 kilometer van noord naar zuid.
Nadat we even op de balustrade naar het meer en de Western Hills gekeken hebben, fietsen we verder naar de startplek van de kabelbaan. Hier zit een restaurant waar we een eenvoudige lunch gebruiken en ik Wan een setje stenen klompjes en bloemzaadje geef. Een deel van de groep neemt de kabelbaan omhoog, terwijl de anderen kiezen voor een wandeling over de trappen. De wandelaars arriveren zelfs nog eerder dan de anderen bij de Dragon Gate! Gezamenlijk volgen we nu het pad omhoog, waarbij we een serie beroemde tempeltjes passeren. Vanaf dit pad hebben we een prachtig zicht op Kunming en Lake Dianchi.
Langs het pad, dat tussen 1781 en 1853 door Taoistische monniken is uitgehouwen in de klif, bevinden zich diverse paviljoens, beelden en grotten.
Bij de meeste tempels in China kun je een grote waterton aantreffen. Het is een teken van goed geluk, als je in staat bent een muntje op het glinsterende water te laten drijven om het daarna in de mond van de draak te laten verdwijnen. Mij lukte dat helaas niet.
Nadat we alle bezienswaardigheden afgegaan zijn, lopen we vanaf de ingang van Miniature Stone Forest (met de prachtige pagode op de heuvel) naar de cabinelift. Nu ondervinden we zelf hoe sloom die lift is. Vanaf de onderkant van de cabinelift fietsen we terug naar de stad. Als we net de stad inrijden begint het hard te regenen. Door diverse schuilmomenten breekt de groep op en met Tang, Cor, Mike en Mei gaan wij mee naar Tang d'r huis om daar wat te eten. Tang heeft een vrij ruim appartement op de vijfde verdieping van een flat. Als we na een half uurtje vertrekken laat Tang per ongeluk haar sleutels binnen liggen. Er moet eerst een monteur komen om de deur weer open te maken. Dat gaat gelukkig heel eenvoudig met een aluminiumplaatje. Tegen de tijd dat we echt klaar zijn om te vertrekken, is het echt gaan gieten.
Het is nog een uur fietsen naar het hotel en tegen de tijd dat we daar aankomen zijn we echt tot op het bot natgeregend. Ik ben wel blij dat ik een regenjas over heb kunnen nemen van Tang, waardoor mijn t-shirt wel droog gebleven is.
's Avonds gaan we met de hele groep eten in een heel oud restaurant. De tafeltjes zijn verspreid over kamers die zich rondom een overdekte binnenplaats bevinden. Overal hangen prachtige lampions. Als we zitten te eten, begint het buiten echt te hozen. Er breekt enige paniek uit bij het personeel, want het water komt aan alle kanten het restaurant binnenstromen. Binnen de korste keren staat er een paar centimeter water op de binnenplaats. Alle tafels en stoelen worden op elkaar gestapeld tot een soort toren van piza ontstaat. Gelukkig hebben wij geen last van al het water.
De volgende ochtend vliegen we al vroeg naar Dali. Dali ligt zo'n 430 kilometer ten westen van Kunming en is vooral bekend vanwege Erhai Lake. We krijgen een uurtje om uit te rusten in het hotel en gaan dan met de bus naar Dali. Er wordt eerst geluncht en daarna brengen we een bezoekje aan een batik winkel. Hier worden batik doeken en kleren gemaakt en wordt het gehele proces van afbinden en kleuren gedemonstreerd.
Na het bezoek aan de batik winkel hebben we ruim de tijd om de San Ta (drie pagodes) van de Chongsheng Tempel in Dali te bewonderen. Deze pagodes liggen een paar kilometer buiten het oude Dali in een apart complex. De middelste pagode is al rond 900 na Christus gebouwd en onder het dak van één van de torens zijn vrij recent nog kunstvoorwerpen gevonden.
Vanaf de ingang van het complex zie je achter de pagodes het prachtige wolkendek tegen de bergtoppen liggen. Dit wolkendek schijnt er vrijwel het hele jaar te liggen. Het is een prachtig gezicht om te zien hoe de wolken hier over de bergtoppen heen kolken. De grootste pagode, genaamd Qianxunta, is bijna 70 meter hoog. Hij is rond 850 na Christus gebouwd. Het heeft 16 lagen. De twee kleinere pagodes hebben elk 10 lagen en zijn 42 meter hoog, ze zijn zo'n 200 jaar later gebouwd.
Vanaf de achterkant van het complex heb je een prachtig zicht op de pagodes met daarachter het Erhai Lake. Vanaf de tempel heb je bovendien een mooi uitzicht op de wijk aan de andere kant van de muur. Prachtige Chinese daken!
Zodra je het tempelcomplex weer verlaat kun je ook merken dat in Dali vrij veel toeristen komen. Op de parkeerplaats zijn veel souvenierwinkeltjes te vinden.
Na het bezoek aan de Chongsheng Tempel nemen we rustig de tijd om op souvernierjacht te gaan in het oude centrum van Dali. Daar is dit plaatsje ook helemaal op ingericht. Vanaf de Noordelijke toegangspoort loopt een lange straat vol kleine winkeltjes naar de Zuidelijke toegangspoort.
Op een straat die parallel loopt aan de hoofdwinkelstraat worden allerlei spullen verkocht aan de lokale bevolking. Deze vrouwtjes in klederdracht bekijken wat koopwaar. Verderop worden deze kippen te koop aangeboden.
Het oude centrum van Dali is volledig ommuurd en die muur is prima te gebruiken om batik-doeken te etaleren en verkopen.
De volgende ochtend maken we de busrit naar Lijiang. Dit dorpje staat sinds de aardbeving in 1996 op de World Heritage lijst en is een bezoek absoluut waard. Terwijl de rest gaat lunchen, gaan wij met z'n tweetjes op stap. We besluiten de Black Dragon Pool te gaan bezoeken. Deze waterpoel ligt in ten noorden van de oude stad. In het centrum staan overal van deze houten kaarten die je helpen de weg te vinden. Buiten het centrum heb je echter echt het kaartje uit de de Lonely Planet nodig.
Onderweg zien we deze prachtige vrouwtjes Mahjong spelen. Ze wonen hier in een soort opvangtehuis voor oude vrouwtjes. De blauwe klederdracht die zij dragen is typisch voor de Naxi bevolking. De Naxi bevolking hebben de Dongba cultuur ontwikkeld met zijn eigen vormen van schrift, schilderkunst, muziek en dans. De Naxi's zijn een trotse kleine etnische groep en hebben vastgehouden aan hun vele tradities, ondanks de beinvloeding van het moderne leven. Een van die tradities is wat je kunt beschrijven als een omdraaiing van de standaard typische rolverdeling. Vrouwen beheren de huishoudportemonee en doen het meeste werk op de markt, terwijl de mannen thuisblijven om de kinderen op te voeden, voor de tuin te zorgen en muziek te maken. De Naxi bevolking heeft de Dongba cultuur gecreëerd. De Mosuo bevolking, een subgroep van de Naxi, leven al generaties lang rond het Lugu Lake en leven nog steeds volgens de gebruiken van de matriarchy.
Het Yuquan Park is beter bekend als de Black Dragon Pool. Het ligt aan de voet van de Xiangshan Mountain ten noorden van het oude centrum van Lijiang. De Black Dragon pool heeft zijn naam te danken aan de poel, die glinstert als jade en helder is als bronwater. Onder de Shuocui Bridge zorgt de waterval voor een continu gerommel terwijl het naar beneden stroomt. Overal staan wilgen en kastanjebomen en mooie paadjes scheiden de grasperken van elkaar. De Black Dragon Pool is een mooi park met diverse tempeltjes en waterpoelen vol vis. Op de eerste foto de Moon-Embracing Pavilion (Deyuelou) naast de witte marmeren Belt Bridge.Op de tweede de Five-Phoenix Hall (Wufenglou).
De meisjes zijn speciaal in klederdracht gehuld, zodat ze geld kunnen vragen om met je op de foto te kunnen. Ik heb ongemerkt een foto gemaakt toen ze met iemand anders op de foto gingen. Het park blijkt de moeite van een wandeling zeker waard.
Het oude centrum van Lijiang ligt in Dayan Town, een Naxi vestiging voor het eerst gebouwd tijdens de Southern Song Dynasty zo'n acht eeuwen geleden. In December 1986, heeft de State Council de plaats aangeduid als een beroemde historische en culturele stad van nationaal kaliber. In 1997, plaatste UNESCO Lijiang op een lijst van de wereld's belangrijkste culturele erfgoederen.
Met Sifang Street in het centrum, spreid de stad zich in alle richtingen uit en bestaat uit een doolhof van geplaveide straatjes en steegjes. De meeste huisjes, aangeplakt tegen de voet van de berg of liggend aan de rivieren die door elke hoek van de stad stromen, zijn gebouwd van tegels en stenen met houtsnijwerkdeuren en geschilderde ramen. Verkeer over de rivieren is mogelijk via een groot aantal kleine stenen en houten bruggen. De hele stad is typerend voor een stad ten zuiden van de Yangtze River.
Het heeft een prachtig oud centrum met gezellige straatjes en een heerlijke sfeer. Wij zouden nog dagen door die straatjes heen kun zwerven!
Overal hangen de rode lampions die alles nog meer opvrolijken en een gezellig sfeertje geven.
In het zuid-westen van het centrum van Lijiang ligt Chief Mu's mansion, recht onder de Wan Gou Lou Pagoda. De titel van Mu was al 22 generaties lang vanuit de Tang dynastie overgedragen, toen de Mongoolse indringers het Naxi stamhoofd (tusi) als hun administrateur benoemden. De Naxi hebben in het Ming tijdperk belangrijke ontwikkelingen doorgemaakt en de Ming Leiders vertrouwden en bouwden op de tusis. De mansion is een reconstructie van wat hier in de Ming tijd moet hebben gestaan. Het originele paleis was vernietigd in de Qing dynasty en de overgebleven portalen zijn weggehaald door de Red Guards. De moderne reconstructies van de paleizen lijken net als de originelen op gebouwen binnen de verboden stad in Beijing. De inscriptie boven de ingang van het complex zegt "laten we lezen", welke de Naxi's passie voor kennis weergeeft.
Vanuit de hoogst gelegen tempels heb je een prachtig uitzicht op de stad.
Bij de tempel zit deze grijsaard een entreeticket te bestuderen.
De volgende ochtend brengen we een bezoek aan Baisha dat 10 kilometer ten noorden van Lijiang ligt. Dit dorpje wordt in veel te veel reisgidsen genoemd en is daardoor volledig verpest. Doktor Ho werkt als arts in dit dorpje en ooit heeft iemand een artikel over zijn praktijk geschreven, dat wereldwijd aandacht heeft gekregen. Vele toeristen zijn vervolgens naar Baisha gekomen om dr. Ho te bezoeken. De aandacht die hij en de overige dorpelingen hierdoor kregen heeft erin geresulteerd dat men nu overal geld voor vraagt. Men wacht tot je een foto gemaakt hebt en staat dan met opgeheven hand voor je om geld te ontvangen. Heel vervelend allemaal. Vooral rondom het centrum en de Great Precious Storehouse Temple (Dabaoji Gong) is men erg opdringerig en wordt gewoon gebedeld om geld. Op de weg van de parkeerplaats naar de tempel bevinden zich allerlei kraampjes en de ene verkoper is nog irritanter dan de ander. Hard doorlopen dus. Bij de ingang van het tempelcomplex zitten een aantal Naxi muziek te maken en ze laten duidelijk merken dat ze er totaal geen plezier aan beleven. Ze spelen heel kort en dan wordt gevraagd om een gift. Bij de ingang van de tempel zitten vrouwen in klederdracht en zodra Michael een foto van ze maakt, moet hij geld betalen. In de tempel lopen we met de zaklamp rond om de muurschilderingen te bekijken. Ze moeten erg kleurrijk zijn, maar zijn bedekt met een laag bruine viezigheid. Hierdoor komen ze nauwelijks uit. Wel bevat de tempel nog steeds mooi houtsnijwerk, hoewel helaas een belangrijk houten standbeeld dat de tempel gevuld moet hebben spoorloos verdwenen is.
Na de tempel verlaten we gauw het centrum van het dorpje en hier komen we gelukkig ook vriendelijkere mensen tegen. Buiten het centrum staan veel leuke huisjes met op de binnenplaatsen stellages om het net geoogste graan te drogen.
Na het bezoek aan Baisha bezoeken we het dorpje Wenmingcun. We waren op zoek naar de Dragon Spring Temple (Longquansi). Dit dorpje ligt ten westen van Lijiang en Mei, Tang en de chauffeur vroegen steeds aan de bewoners of ze wisten waar de tempel lag. Vrijwel altijd kwam er een negatief antwoord. Toen wel duidelijk was dat we in het goede dorp aangekomen waren, zijn we maar op goed geluk rond gaan lopen. Die wandeling was zeer de moeite waard. Wanmingcun is een zeer gemoedelijk dorpje en de bevolking is heel aardig. Bovendien hadden ze er een prachtig shopje met souverniers en ik heb een prachtig houten kistje gekocht met laadjes en een mooie spiegel.
Terwijl ik bezig was met shoppen en afdingen, bezocht Michael met een aantal anderen de tempel. Die bleek heel erg vervallen te zijn. Het is een heel klein tempeltje met een eveneens vervallen tuintje. De god op het hoofdaltaar is gemaakt in de Dongba stijl en de omringende Chinese karakters betekenen geluk voor elke familie. De muurschilderingen zijn allemaal vernietigd, maar sommige deuren, ramen en railings bevatten nog prachtig houtsnijwerk.
Terwijl ik 's middags samen met Femke en Cor op zoek ga naar een cadeautje voor Tang, bezichtigen Michael en Mike de Wan Gu Lou. Deze pagade ligt op de Lion Hill en is vanuit vele straatjes in Lijiang te bewonderen. De pagode is 33 meter hoog en heeft vijf verdiepingen. Men beweert dat dit het hoogste houten gebouw in China is. Het ontwerp is zeker uniek, met 16 hoofdpilaren. De 13 eaves buigen omhoog en geven de 13 pieken van de Jade Dragon Snow mountain weer. De pagode is te bereiken via paadjes vanuit Sifang Square.
Op de eerste foto de ouders en zus van Mei in de pagode, op de tweede het prachige uitzicht op de stad vanuit de pagode.
Op onze laatste avond in Lijiang eten we bij een leuk klein restaurantje, waarvandaan je een prachtig uitzicht hebt op de Yulong Xueshan (Snow Mountain in de afbeelding van een in jade uitgehouwen draak), één van de zuidelijkste gletsjer op het noordelijk halfrond. Shanzidou, the hoogste piek van de berg, lijkt op een enorm draak, het hele jaar gehuld in sneeuw op een hoogte van 5,596 meter boven zee niveau. De Yulong Xueshan is zo'n 15 kilometer van Lijiang verwijderd en achter deze berg bevindt zich de Tiger Leaping Gorge, waar wij later deze reis nog te voet door heen zullen trekken. ( Klik hier voor een reisverslag en foto's)
Meteen na het eten gaan we een groepsfoto maken.
We wonen 's avonds een concert bij van de Naxi-bevolking. Dit orkest is beroemd en heeft recent zowel in Amerika als Europa opgetreden. De muziek is wel even wennen en blijkt bij alle nummers hetzelfde ondertoontje te hebben. Waarschijnlijk zou een goede dirigent de verschillende musici in het orkest wat beter op elkaar af kunnen stemmen. En als de dames hun mond open doen, kun je alleen maar hopen dat het nummer niet al te lang duurt. Gelukkig zingen ze op zo'n avond maar een paar nummers. Na het concert gaan we met de hele groep op een terras zitten om de plannen voor het restant van de reis door te spreken en Tang het cadeautje en een tip aan te bieden. Ze is heel blij met het tasje wat we voor haar gekocht hebben, maar weigert aanvankelijk de tip te accepteren. Uiteindelijk wil ze het geld toch wel aannemen als wij aangeven dat ze het maar moet gebruiken om straks een bezoek aan Nederland te kunnen brengen.
De volgende dag ontmoeten we mr. Mu in het hotel. Hij is een locale gids en zal de vriendengroep de komende dagen begeleiden op een trekking door de Tiger Leaping Gorge. We nemen afscheid van de familiegroep want zij gaan vandaag per bus naar Zhongdian om morgen naar Kunming en van daar per trein naar Guilin te gaan. De Nederlanders zullen elkaar in Beijing weer ontmoeten, maar de ouders en zus van Mei zullen we deze reis helaas niet meer terugzien. Onverwacht zullen de groepen elkaar in Quitaou toch nog even ontmoeten omdat de familiegroep besluit de Tiger Leaping Gorge toch ook even van dichtbij te willen bewonderen. (Klik hier voor een compleet verslag van de trekking)
Nadat we gedurende drie dagen een trekking door de Tiger Leaping Gorge hebben gemaakt, vertrekken we met de bus naar Zhongdian. We moeten eerst nog een aantal kilometers door de kloof en hier is de weg erg slecht. Ook als we Haba gepasseerd zijn, blijft de weg erg slecht en het is dan ook al 12 uur voordat we bij de Baishuitai terraces aankomen.
De terrassen liggen bij het Naxi dorpje Baidi, zo'n 108 kilometer ten zuid-oosten van Zhongdian. Men gelooft dat de terrassen ongeveer 2 a 300.000 jaar geleden gevormd zijn en Baishuitai was al in de Tang en Song dynastie een attractie voor reizigers. Het witte water terras wordt verondersteld de geboorteplaats te zijn van de Naxi dongba cultuur en het is nog steeds een pelgrimplaats voor aanhangers van de dongba cultuur. In maart, als het water op z'n hoogst is, komen duizenden pelgrims nar het gebied om de bronnen en terrassen te eren. Het water zou geneeskrachtige waarde hebben en vrouwen die niet zwanger kunnen worden komen hier om water uit de bron te drinken. Tegenwoordig mag je alleen aan de bovenkant door het water lopen, verder zijn de terrassen omheind. De Baishuitai terrassen worden vaak vergeleken worden met Pamumukale in Turkije. Daar lijken ze inderdaad wel op, maar het geheel is veel kleiner en geler van kleur.
Na een bezoek aan de terrassen en een snelle lunch, brengt de bus ons naar Zhongdian. Hoewel het uitzicht af en toe werkelijk prachtig is, zitten we allemaal het grootste deel van de tijd te slapen. Om half vier arriveren we in het hotel in Zhongdian, nadat we nog even langs de ticketoffice gereden zijn om onze vlucht naar Kunming te bevestigen.
Omdat we maar heel kort de tijd hebben om zhongdian te bekijken, brengen we alleen onze bagage naar de kamer en gaan dan met Cor op verkenning. Het is even zoeken naar het oude centrum omdat we nog niet weten aan welke straat ons hotel precies zit. Gelukkig helpt een vriendelijk meisje ons in de goede richting. In het oude centrum staan leuke Tibetaanse huisjes en heerst een echte landelijke sfeer. We zien vanaf hier een pagode en tempel op de heuvel achter het oude centrum liggen en we besluiten de heuvel te beklimmen om de pagode en tempel te kunnen bekijken. Het is erg warm in dit hoog gelegen stadje en de klim is behoorlijk steil. Dat levert dus aardig wat zweetdruppels op.
De pagode is erg vervallen, dus na even uitgerust te zijn, gaan we verder naar de tempel. Natuurlijk geef ik alle gebedsmolen even een zwaai, maar we durven de tempel niet te betreden omdat er twee enorme honden woest naar ons staan te blaffen. Gelukkig komt de jonge monnik naar ons toegehold en nadat hij in onze reisgids vergeefs op zoek is gegaan naar een foto van de dalai lama, nodigt hij ons uit binnen te komen. De honden proberen woedend tegen de muur op te klimmen om bij ons te komen, maar gelukkig zijn de lijnen niet lang maar wel sterk genoeg. De tempel is ook erg vervallen en binnen ligt van alles opgestapeld, zoals wierrookstookjes en kandelaars. Toch heeft het tempeltje wel sfeer, met name door de aanwezigheid van de vriendelijke monnik. Als we weer naar buiten gaan, loopt de monnik met ons mee en hij laat ons de omgeving van de tempel zien. Terwijl we rondlopen laat Michael zijn GPS zien en dat vindt de jongen wel interessant.
We wandelen weer naar beneden en volgen de bordjes die ons naar inscripties moeten brengen. De bordjes brengen ons uiteindelijk bij het Zhongdian Hill Park en de Zangong Hall. We bezoeken allereerst het direct aan de straat gelegen Zangong Hall, dit gebouw dient als herinnering aan de lange mars van het rode leger. Hierna betalen we de 3 Yuan entree voor het Zhondian Hill Park en beklimmen we de trappen die ons naar de tempel brengen.
In de tempel zijn een paar zeer jonge monniken aanwezig en als ik een foto wil maken van één van de beelden, begint één van de jongens te roepen dat dat niet mag. Dan beperken we ons dus maar tot het maken van wat foto's van de buitenkant van de tempel.
Nadat we de tempel bekeken hebben, besluiten we terug te gaan naar het hotel, want het is intussen half zeven en er schijnt om zeven uur alweer een tafel in het hotel gereserveerd te zijn. Als we na het eten spelletjes willen spelen in een algemene ruimte, ontstaat er een hele discussie met het personeel. Het blijkt verplicht om een consumptie te nemen, anders mag je hier niet zitten, tenzij 25 yuan per persoon betaald wordt! Wij vinden het nogal absurd dat een 4 sterrenhotel dit soort regels heeft, maar besluiten uiteindelijk toch maar wat te drinken te nemen.
De volgende ochtend vertrekken we al om zeven uur naar de luchthaven. We nemen afscheid van mr. Mu en voorzien hem van een aantal Nederlandse souveniers en een tip voor zijn begeleiding.
Na een vlucht van een uur landen we in Kunming, waar Tang ons alweer op staat te wachten. Ze heeft er weer voor gezorgd dat de bus klaarstaat om ons naar het Kunming hotel te brengen. Dit is al ons derde verblijf in dit hotel, dus het wordt al een beetje als de thuisbasis beschouwd.
We kunnen nog niet meteen in onze kamer, dus gaan we eerst even naar de outdoorshop om nog wat spullen te kopen met de kortingskaart van Tang en drinken we daarna koffie bij Mamafu. Na het inchecken zijn we rond één uur klaar om op pad te gaan en nog wat van Kunming te zien. We gaan allereerst naar de Birds en Flower markt. Hier wordt van alles verkocht, waaronder veel dieren. Jonge katjes, vogeltjes, schildpadden etc. Als echte dierenvriend beleef je hier niet al te veel plezier, maar ik heb wel het gevoel dat het al minder erg is dan vroeger. We lunchen bij een eenvoudig restaurant op de markt en eindelijk ontdekken we het verschil tussen rice noodles en gewone noodles. Na de lunch lopen we over de markt en een enkeling koopt een souvenir. Mike en Cor kopen ook een aantal VCD's en DVD's van films die in Nederland nog niet op video/DVD verkrijgbaar zijn. Ze kosten bijna niets, dus we zijn wel benieuwd wat staks de kwaliteit zal blijken te zijn. Het is namelijk niet mogelijk de DVD's hier al in de winkel te bekijken. Na de beroemde Birds en Flower markt, bezoeken we nog een andere markt met voornamelijk sierraden en accessoires voor mobiele telefoons en daarna een groot warenhuis.
Na al het winkelen gaan we ook nog een tempel bezoeken, nl de Golden Tempel. Vrijwel iedereen zit in de bus te slapen en is verbaasd als het regent als we aankomen bij de tempel. Er worden snel een aantal paraplu's gekocht, zodat we toch kunnen gaan wandelen. Net als de vorige keer hebben we onze regenjassen nl. weer in het hotel laten liggen.
De Golden Tempel ligt 11 kilometer ten noordoosten van Kunming. De tempel ligt in een dennenbos op de top van Phoenix Song Mountain. De Taoistische tempel staat op een terras van marmer uit Dali bovenaan een stenen trap die door vier Hemelse poorten loopt. De oorspronkelijke tempel uit 1604 is verplaatst naar Jizushan in West Yunnan. Net als zijn voorgangers, is het huidige gebouw, dat uit de Qing dynasty stamt, gemaakt van koper en niet van goud. Het gebouw is 6,5 meter hoog en weegt 300 ton.
In het park bevindt zich een 600 jaar oude kamilleboom die in februari honderden rode bloemen draagt. Achter de tempel bevindt zich een toren van drie verdieping, waarin een 14 ton zware bronzen klok hangt. Deze klok is gemaakt in 1432. Het geluid van de klok is over de hele berg te horen. Voor een paar yuan mag je een andere kleiner klok drie keer luiden en Tang maakt daar gebruik van.
Als we 's avonds uit eten zijn geweest komen we langs de Mac Donalds waar we nog een voetbalwedstrijd kunnen bewonderen (WK).
We worden door Tang naar de luchthaven gebracht. Tang heeft wel moeite met het afscheid. Ze heeft natuurlijk veel tijd besteed aan het voorbereiden van onze reis en nu is het alweer voorbij. Wanneer zal ze ons weer zien? We moeten onze bergschoenen bij de controle weer uitdoen. wat een gedoe toch! In Beijing slapen we in het Debao Hotel, vlak bij een metrohalte, maar vrij ver van het centrum.
Lao She Tea House Beijing
Peking Eend eten.
Echte zijde kleding laten maken.
De dumplings worden vers gedraaid en daar genieten wij samen met Mei, Erwin, Yang Xuan en zijn vriendin van.
Nogmaals Peking Eend eten.
Michael aan het bier.
Iedereen geniet van de video-opnamen van Mike.
Allemaal de nieuwe Chinese kleren showen.
Stoere Frank op Schiphol.
Klik op de foto om via de kaart van het Verre Oosten een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om via de wereldkaart een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om naar de beginpagina van de homepage van Geja en Michael te gaan