We eten burito's en drinken één liter pepsi voor $ 11.
In februari 2003 gaan we voor 't eerst skiën in Amerika. Na een lange vlucht met een overstap komen we aan in Denver. Van daar rijden we met de huurauto naar Breckenridge. Breckenridge is een flink skidorp dat op een hoogte van maar liefst 2700 meter ligt. Het skigebied van Breckenridge is niet supergroot maar zeker de moeite waard. Het bevat zowel mooie zwarte als blauwe pistes. De zwarte pistes zijn zelfs ingedeeld in diamond en double diamond! Er zijn veel mooie off-piste skimogelijkheden, zowel op zeer steile als vlakke stukken, dus je kunt hier lekker oefenen in de tiefsnee. Met de 6-daagse skipas kun je ook nog uitstapjes maken naar andere skigebieden. Daar maken we dankbaar gebruik van omdat we het skigebied van Breckenridge na een paar dagen wel gezien hebben. Hieronder volgt het complete reisverslag:
Zaterdag 8 februari 2003
Zes uur gaat de wekker. De treintaxi is een kwartier te vroeg en we zijn helemaal vergeten door te geven dat we ski's bij ons hebben. Gelukkig mogen die na overleg met de centrale toch dwars door de auto gelegd worden. Het is een dikke mercedis dus dat past prima. Zeven uur vertrekt de trein en ruim voor achten zijn we op Schiphol. Bij het inchecken moeten we lachen om de meneer die voor ons staat en erg zenuwachtig is. Hij vraagt zich af of ze wel in de goede rij staan. Een paar jaar geleden deden we zelf ook nog zo nerveus. De bagage ondergat al een extra controle door een extra scan die hier geplaatst is. Voor alle vluchten naar Amerika moet deze controle gebeuren. We krijgen onze instapkaarten voor de vlucht Minneapolis-Denver ook vast. We hebben eigenlijk helemaal niet zoveel tijd over, want hoewel onze vlucht gepland is voor 10.45 uur is de boarding al gepland voor 9.05 uur. We kopen placemats met een echte hollandse print voor Tracy en gaan dan naar de gate. We staan lang in de rij voordat we door de controleurs ondervraagt kunnen worden. Dan moeten we nog aardig wachten in de aansluitende ruimte voor het echte boarden begint. De vlucht vertrekt uiteindelijk ruim een half uur later dan was aangegeven, rond 11.10 uur. We hebben helaas geen window seat. Ze draaien de films Sweet Home Alabama en Simone. Aardige films maar de beeld en geluidskwaliteit zijn erg slecht. Rond half één arriveren we op Minneapolis. Bij de douane moeten we de groene immigratiekaart en een taxformulier inleveren en krijgen we overal stempels op. We vragen even na wat er met onze bagage moest gebeuren en die moeten we toch zelf overhevelen. Het is even zoeken naar de ski's, maar die vinden we toch ook vrij snel en dan droppen we alles weer af bij een andere bagageband. Dan hebben we nog even tijd om de luchthaven te verkennen. Het leek eerst heel klein, maar blijkt nu toch heel groot te zijn. Om twee uur kunnen we inchecken voor de vlucht naar Denver, waar we rond half vijf aankomen. In Denver moeten we heel lang op de bagage wachten, maar ze hebben er wel een stoere lopende band voor ski's. Op naar Avis. We doen geen upgrade, deze auto lijkt ons prima. We moeten de bus nemen naar de parkeerplaats waar de auto klaar staat. Het neerklappen van de achterbank lukt niet, dus daarvoor roepen we hulp in, maar rond half zes zijn we dan toch op weg. Een automaat, Chevrolet. Ik zit het grootste deel van de rit te slapen, gelukkig is Michael nog goed wakker. We stoppen onderweg voor burger + frites + cola + jus voor $ 18 en verbazen ons over de overdreven vriendelijkheid. Om half acht in Breckenridge. We vinden the Village, maar worden doorverwezen naar de Mountain Lodge. Blij dat we niet hoeven te lopen! Auto kan hier voor de deur staan. Michael laadt auto uit. Ik pak spullen in ladenkast en probeer Tracy te bellen. Steeds in gesprek. We zijn echt doodmoe, dus we gaan meteen slapen. De wekker radio gaat om 12 uur af, ik krijg 'm niet uit dus gaat de stekker eruit.
We worden twintig over zeven wakker en staan dan ook op. Ontbijten continental beneden, prima verzorgd en vragen ervoor aan de balie hoe het zit met bellen. Ik moet een 8 en een 1 voor het nummer van Tracy draaien! Terug op de kamer bel ik. Krijg antwoordapparaat. Spreek wat in maar vergeet kamernummer en Mountain lodge te noemen. Iets later wil ik weer bellen om dit in te spreken, maar nu in gesprek. Dan wordt er gebeld. Tracy! Morgenmiddag is ze ook vrij, misschien kunnen we dan afspreken. Of anders zaterdag. We zouden dan in "haar" restaurant kunnen lunchen. We spreken af dat Tracy morgen belt. Dan gaan wij maar skiën. Het is wel koud en het sneeuwt vrij hard, maar wel fijne sneeuw.
Ons programma ziet er als volgt uit:
Om tien uur drinken we choco in Vista House. Dit restaurant ligt op 3372 meter hoogte.
Erna skiën we:
We eten burito's en drinken één liter pepsi voor $ 11.
We nemen samen een halve knoflook brood vooraf (waar Michael op de foto van zit te smullen) en als hoofdgerecht neemt Michael een pasta met pestosaus en ik met kipsaus, mijne is best pittig en erg lekker.
Michael drinkt er een duur glas rode wijn cabernet sauvignon van $7 bij, maar ik houd het maar bij water. Toe nemen we samen een stuk cheesecake. We zijn $50 armer als we een uur en kwartier later (kwart voor acht) weer op onze kamer zijn. Tanden poetsen en pitten.
Maandag 10 februari
We slapen onrustig en zijn allebei heel vaak wakker. Iets voor zevenen staan we op. We gaan eerst maar ontbijten en lezen na het ontbijt. Om half negen belt Tracy. Ze moet vandaag toch werken, maar wellicht kunnen we morgen afspreken. Dan komt ze met Ray lunchen. Meteen na het telefoontje kleden we ons aan en gaan we op pad. Rond tien voor negen zitten we in de lift. Vandaag hopen we de zon te gaan zien, want we zien wel wat blauwe lucht.
Ons programma ziet er vanmorgen als volgt uit:
Geja in actie in en beetje tiefsnee.
Michael trekt weer een prachtig spoortje in de tiefsnee.
We pauzeren weer lekker bij de Vista Haus met twee grote bekers choco voor $4,18. Het is intussen weer gaan sneeuwen, dus we pakken ons goed in als we weer willen vertrekken.
Tussen de middag eten we Burito's bij Borders. 2 Burito's en cola voor $11,30. Helaas zet de zon alleen aardig door als we hier tussen twaalf en één zitten te lunchen.
's Middags is dit ons programma:
Geja op de piste in actie.
Michael op de piste in actie.
we drinken weer lekker twee warme choco bij Vista haus voor $4.18.
Tegen het eind van de middag begint het steeds harder te sneeuwen. We besluiten maar terug te gaan.
De kortste route naar huis, recht over de ijsbaan! We zijn om drie uur weer op onze kamer.
Prachtige ijspegels hangen voor ons raam, waardoor we vanuit de hotelkamer iets minder van de skipistes kunnen zien.
We badderen en lezen wat en gaan om half 6 bij de haard een spelletje spelen. Michael maakt me in 198 om 182 bij Carcassonne. Om zeven uur gaan we uit eten.
Het restaurantje waar we tappas gaan eten.
Ik heb iets met tonijn, maar hoe ze die klaargemaakt hebben Michael heeft een prutje met aardappelen, uien en crackers en is ook heel bijzonder. Michael neemt er weer een glas rode wijn bij en ik neem capuccino na. We zijn 40 dollar kwijt. Op de kamer blijkt Tracy een berichtje ingesproken te hebben. Morgen komen zij en Ray om drie uur naar Breckenridge. Ze blijven tot half zes en willen graag samen uit eten gaan. Ik bel terug en we spreken af bij ons hotel, want zij zijn ook nog nooit in Breckenridge geweest. Het is kwart voor negen. Nog maar even lezen en dan pitten.
Dinsdag 10 februari 2003
We liggen weer veel wakker en staan om zeven uur op. Wauw het is mooi weer, snel wat foto's maken van het uitzicht op de skipistes vanaf het balkon voor onze kamer.
Tevens een foto van de huurauto op de parkeerplaats en Michael die op het balkon de pistes aan het filmen is.
We gaan ontbijten en willen kwart over acht vertrekken. We staan vijf minuten te vroeg bij de lift! Even wachten dus maar. Vandaag schijnt de zon de hele dag. Tussen één en twee lijkt hij even achter een sluiernevel te gaan verdwijnen maar rond half drie komt 'ie toch weer goed door. Ik heb vandaag moeite met steile en buggle pistes. Mijn linkerscheenbeen voelt alsof ik er een enorme blauwe plek heb zitten. Michael gaat echter geweldig. Hij creërt prachtige spoortjes in de tiefsnee en is duidelijk aan het genieten. Wel is hij degene die twee of drie keer hard onderuit gaat, terwijl ik vandaag helemaal niet val. We maken heel veel foto's en video-opnamen. Lekker spelend met door het bos gaan, tiefsnee etc.
Ons programma van vanmorgen:
Uitzicht op Breckenridge vanaf Cinmaran.
Vervolg programma van vanmorgen:
We blussen even uit en drinken choco bij Vista Haus rond 10.30 (voor $4,18).
Als we weer vertrekken twijfelen we even tussen Frostys Freeway en Lower Psychopath, maar de naam van de tweede doet ons toch maar kiezen voor de eerste.
Michael gaat briljant, ik superslecht hoewel michael steeds valt en ik niet. Ik heb enorm zere schenen, waardoor ik nog nauwelijks druk op mijn schoen kan zetten.
We drinken rond 12.30 nogmaals choco, deze keer bij Ten Mile rond 12.30 (voor $5,30).
We doen nog één piste, een rode en dat bevalt me helemaal niet. Mijn schenen doen zo'n pijn! We skiën daarom maar terug naar Breckenridge. We zijn rond half twee/kwart voor twee op de kamer.
We douchen ons en kleden ons snel aan, want om drie uur zijn Tracy en Ray er. Tracy lijkt helemaal niet op de foto's die we van d'r gezien hebben. We gaan naar de Breckenridge Brewery en Pub en eten daar. Tracy en Ray nemen een sandwich, Michael soep en ik iets met kip. De puree die ik erbij krijg, vind ik niet zo geweldig maar de kip is prima.
We kletsen heel gezellig tot ongeveer vijf uur en dan gaan Tracy en Ray weer terug naar Denver. We beloven op de terugweg naar de luchthaven langs te gaan bij het restaurant waar Tracy werkt. Terug op de kamer bekijken we de video-opnamen van vandaag en lezen we wat. Rond half negen lig ik te pitten, maar Michael kijkt tv en leest nog wat en gaat pas om tien uur slapen.
woensdag 11 februari 2003Ik ben vannacht maar twee keer wakker geworden. Rond drie uur van een piste bully die maar onder ons raam heen en weer bleef rijden en om half zes. Iets voor zevenen staan we op. We gaan ontbijten, ik krab de auto schoon, we pakken alles in en rijden naar Vail, waar we rond negen uur aankomen. Het is even zoeken naar een parkeerplaats. Je moet in ieder geval overal betalen. We gaan uiteindelijk maar in een grote garage staan. Dat gaat ons $13 kosten.
Bij de uitgang van de parkeergarage staat dit leuke bankje en heb je meteen een mooi uitzicht op het stadje en de skipistes. We checken bij de skipasverkoop of onze skipassen hier inderdaad geldig zijn, en dat blijkt te kloppen. We lopen vervolgens door het dorp naar de lift. Het weer is heerlijk. De zon schijnt, het is niet al te koud, soms zelfs warm en we doen in verband met mijn zere schenen alleen relaxte blauwe pistes.
Het programma ziet er als volgt ui:
Overal op de pistes vind je emergency phones en deze worden zelfs op de pisteborden aangegeven.
Als je bij de higline lift bovenkomt heb je een heel bijzondere keuze. Naar links vier zwarte pistes (op de blauwe borden weergegeven met twee diamantjes), naar rechts vier groene pistes. Wij kiezen één van de groene pistes. Lekker relaxed.
Bovenaan de skyline express heb je een prachtig uitzicht en wat staat daar boven: een houten wagen.
We rusten een poosje uit en nuttigen de meegebrachte sultana's. Vervolgens is Michael wel toe aan wat uitdaging, dus neemt hij een zwarte, terwijl ik nogmaals dezelfde blauwe neem. De zwarte (Skree field) valt erg tegen: het is een soort bobsleebaan door het bos. Op Cloud 9 heb ik echter alle tijd om te relaxen en ik stop zelfs even om vogeltjes te filmen en fotograferen.
Michael neemt de whistle pig, een blauwe piste die afgrijzelijk buggelig en best steil is. Ik steek lekker door naar de geprepareerde expresso die ernaast ligt.
Om één uur eten we in restaurant Mid-Vail. Soep, burito en cola voor totaal $18.
's Middags maken we op de piste ook maar een foto van ons saampjes. Even puzzelen met de selftimer.
Na een heerlijke dag skiën zijn we rond half vier weer in Vail village. We hebben vandaag aardig wat gefilmd vandaag. We rijden terug naar Breckenridge, waar ik lekker ga badderen en Michael vervolgens een douche neemt. Om zeven uur gaan we eten bij Rasta's pizza: heerlijk en goedkoop ($25,32) en om half negen zijn we al eer terug in het hotel. Het is in Amerika de gewoonte om meteen als je uitgegeten bent de rekening te presenteren, dus je krijgt niet echt de tijd om rustig na te tafelen. Ik lees nog wat terwijl Michael tv kijkt. Rond tien uur lig ik al te pitten als Michael het licht uitdoet.
donderdag 12 februari 2003Ons programma:
Michael zet op de verste uithoek bovenaan outback express een waypoint met de GPS en dan beginnen we aan de terugweg.
Vanaf Keystone kunnen we het skigebied van Breckenridge prachtig zien liggen.
Vervolg programma:
Ik ben verbaasd dat de Star Fire geclassificeerd is als een blauwe piste. Die is toch behoorlijk steil.
Vervolg programma:
We drinken choco bij La Bonte's cabin op het terras.
Vervolg programma:
Als we net in de Montezuma Express zitten gaat hij stilhangen. Een eekhoorn vermaakt ons, terwijl we wachten tot we verder gaan.
Vervolg programma:
Om twaalf uur zijn we al weer terug bij de auto en rijden we weer naar Breckenridge. We maken even wat fotootjes van Breckenridge.
Breckenridge.
We willen gaan lunchen bij the Blue Moose maar die blijken tot één uur alleen ontbijt te doen. Het is intussen tien voor één. We worden verwezen naar een ander zaakje waar we allebei een heerlijke sandwich nemen. We zijn wel $23 kwijt.
Ons hotel.
Om twee uur zijn we terug op onze kamer. Michael doet zijn skispullen weer aan en gaat bijna weg met zijn bergschoenen in plaats van zijn skischoenen aan.
Hij gaat in zijn eentje het gebied van Breckenridge nog even af struinen.
Ik ga voor een rustige middag met een lekker bad. Daar kom ik om half drie uit. Lekker lezen, schrijven en relaxen. Michael is kwart voor vier weer terug. Hij heeft het hele gebied nog even gezien. Zijn programma zag er als volgt uit:Als Michael terug is kijken we nog even tv, lezen wat en Michael gaat douchen. Om kwart over vijf gaan we een spelletjes spelen. Daarna weer lezen en tv kijken. Weinig activiteit dus vanavond. We zitten nog vol van vanmiddag en gaan dus niet uit eten. We eten wat chips en Michael een reep. Rond negen uur lig ik alweer te pitten en Michael rond tien uur.
vrijdag 13 februari 2003
We staan vanochtend wat later op, alhoewel Michael gaat in de badkamer zitten lezen omdat ik nog wel graag wat wil slapen. Half acht staan we op, ontbijten we en dan aankleden en op weg. Het heeft aardig gesneeuwd vannacht en het is enorm mistig. We zien de pistes nauwelijks. We zijn precies om half negen bij de lift. We gaan eerst naar Piek 10 en doen daar 2x een normale zwarte en één keer een double diamond. Het gaat lekker en de pistes zijn leuk en lopen door het bos en zo. We maken een paar series foto's met de digi.
Michael aan het omspringen.
Het lukt mij zelfs om heerlijk om te springen. Helaas zijn daar geen foto's van. De rest van de ochtend gaat het ook lekker. We skiën aardig wat af en doen nog een bowl gewoon zwart en een bowl double diamont, vanaf de t-bar. Die is echt steil en zwaar. Ik val vandaag één keer op een blauwe piste als Michael foto's gaat maken.
De val staat er niet op, ik onder de sneeuw wel.
Het is al een echt ritueel, met om half twaalf choco bij de Vista Haus
De contest bowl is een double diamond piste en die is toch wel erg steil (en natuurlijk tiefsnee). Ik kijk nog even wanhopig om naar Michael en ga dan toch maar voorzichtig afdalen.
Om half twee eten we voor de verandering buritos bij Borders ($11.30). Na de lunch is het te warm geworden, waardoor de sneeuw in pap verandert en dan wil het skiën niet meer.
Even spelen in het bos naast de silver thorne.
We besluiten terug te gaan en zijn twintig over twee weer in Breckenridge. We douchen, lezen en kijken tv. Tracy belt nog. We maken exactere afspraken voor morgen en vragen haar tips naar dingen die we onderweg kunnen doen. Dan gaan we een spelletje carcassonne spelen in de "lobby". Rond half zeven gaan we eten bij Down Under at Eric's. We beseffen weer dat het Valentines Day is en dus wel druk zal zijn. Dat blijkt inderdaad het geval. We moeten een half uur wachten op een tafeltje. Eric's is een hele grote zaak waar vooral veel ouders met kids eten. We nemen een caesarsalade. Salade met croutons en parmesaanse kaas. Een enorme schaal waar ik aardig wat van wegwerk. Vervolgens een large Greek Pizza. Heerlijk. Enorm veel feta kaas en gyros. Ik kan alleen niet zoveel op want de salade heeft me al flink gevuld. We eten de korst niet op en krijgen dan nog niet alles op. Michael neemt nog een cheesecake als toetje en daar heeft hij het toch wel erg moeilijk mee. Bij elke hap kijkt hij moeilijker. Over negenen zijn we terug op onze kamer. ik lees nog even en ga dan pitten. Michael leest nog wat langer. Om twee uur staan mensen een hele tijd onder ons raam te discussiëren. Irritant!
zaterdag 14 februari 2003's Morgens wil Michael al om zeven uur opstaan, maar ik weiger. Uiteindelijk is het kwart voor acht. We ontbijten voor de laatste keer in de Mountain Lodge. Dan krab ik de ruiten schoon terwijl Michael de bagage naar de auto brengt en zich gaat douchen. Ik bel Tracy nog even voor de bezienswaardigheden en na een kort overleg met haar moeder belt ze me terug om de juiste route door te geven. Rond half tien rijden we weg. Eerst gewoon over de 70 richting Denver. Vlak voor de afslag naar Buffalo Bills Grave zie ik vier herten langs de snelweg. We gaan naar Buffalo Bills Grave en bezoeken het museum.
Wel aardig dat museum, in ieder geval als tijdverdrijf. Helaas hebben we geen view vanaf de lookout want het is veel te bewolkt. Maar de weg naar de lookout is wel gaaf, enorm veel sneeuw is hier vannacht gevallen. Na Buffalo Bills Grave rijden we naar Red Rocks.
Dat is erg mooi. We wandelen er een eind naar de bovenkant van een rots maar kunnen helaas niet aan de andere kant afdalen. Dan rijden we tussendoor naar het restaurant van Tracy: de Olive Garden. Gelukkig heft ze goede instructies achtergelaten, dus we kunnen het makkelijk vinden. Tracy staat achter de bar en we mogen aan één van haar tafeltjes plaatsnemen. Tracy tracteert ons op een zalige lunch. Vooraf een heerlijke salade, als hoofdgerecht nemen we allebei kip, ik met aardappeltjes Michael met risotto en als toetje neemt Michael natuurlijk weer cheesecake. Het is absoluut het beste eten van deze week. Tracy geeft ons ook nog sweets mee voor in het vliegtuig. Ze heeft het erg druk, dus ze kan helaas niet echt veel bij ons staan praten, maar ze komt regelmatig even langs. Ook stelt ze haar moeder, haar baas en een vriend (Drew, een andere ober) aan ons voor.
Klik op de foto om via de kaart van Noord-Amerika een andere staat te kunnen selecten.
Klik op de foto om via de wereldkaart een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om naar de beginpagina van de homepage van Geja en Michael te gaan