Ik probeer wat foto's van te maken van het uitzicht maar dat lukt niet echt. Als we geland zijn, meldt Ruben dat hij een natte broek heeft. Inderdaad kletsnet. Snel uitstappen en eerst luier en kleren verschonen. De koffers liggen al apart als we aankomen in de hal. Even brengen ze ons aan het schrikken door te zeggen dat het om drie koffers gaat, maar dan toveren ze toch de koffers van de kids ook te voorschijn. Een kruier valt niet te stoppen en gaat met onze koffers naar buiten. Nee, we willen geen taxi, we worden opgehaald. Het valt niet mee dat uit te leggen, maar gelukkig komt dan de dame van de school tevoorschijn met een bordje met onze naam. Nog even wachten op het busje en dan gaan we naar de familie. Daar worden we hartelijk ontvangen door de man en vrouw des huizes. Ook de huishoudelijke hulp stelt zich voor. Wat een jong meisje nog! Het is natuurlijk altijd wat ongemakkelijk om zo bij mensen in huis te komen, maar toch voelen we ons snel op ons gemak. We krijgen zelf een kamer boven (2e verdieping) en de kinderen een kamer naast de woonkamer beneden (1e verdieping). Er wordt uitgebreid gevraagd of dat geen probleem is. Dat vinden we niet want de kids weten snel waar we zijn en we hebben de babyfoon meegenomen en die kunnen we nu goed gebruiken. We kunnen meteen aanschuiven voor het eten. Natuurlijk doen onze kids weer wat lastig over dingen die op hun bord liggen die ze niet lusten, maar toch begint het al beter te gaan dan vroeger. Ze eten in ieder geval allebei de rijst netjes op. Even na drieen komt de zoon des huizes ook thuis. Het lijkt ons een lief jongetje van 9 jaar. Ik ontdek intussen ook de oma in de keuken en ga me maar even netjes voorstellen. We gaan eerst met een taxi naar de school om te achterhalen hoe laat ik morgen les heb. De school ligt in de straat naast de kathedraal, dus hartje centrum. we hebben al veel uitleg en een kaart meegekregen van de familie en de moeder helpt ons ook een taxi te vinden. Ze heeft ons vanachter het raam gevolgd en meteen gezien dat we aan de verkeerde kant van de straat gaan staan. Wij waren intussen al aan het overleggen welke kant we eigenlijk opmoeten...
De school blijkt in een mooi gebouw in een heel steil straatje te zitten. We krijgen een rondleiding door de school en ik krijg te horen dat ik om 14.30 uur les heb. Prima, dan kan ik 's morgens lekker met Michael en de kids doorbrengen. Na het bezoek aan de school lopen we naar het plein. Wauw, wat een enorme hoeveelheid oude gebouwen/kerken etc. Het is echt indrukwekkend.
Ertussen veel verkopers en toeristen. Midden op het plein gaat een groep muziek maken, terwijl er tv opnamen gemaakt worden.
Wij komen er bij staan als de politie net met de politie aan het onderhandelen zijn, want eigenlijk mag je niet zomaar optreden. Vooruit dan ze mogen nog één nummer doen. Leuke muziek en Michael hoort uit het commentaar van regisseur en geluidsman dat het een Nederlandse band is. Tussen alle toeristen lopen ook dames in de traditionele klederdracht van Cuzco. Eentje zet ik stiekum een paar keer op de foto.
We hebben in de school ook al veel Nederlands gehoord. Als de zon weggaat (al heel vroeg rond vier uur) wordt het snel fris en nemen we dus maar een taxi naar ons gastgezien. 's Avonds gaan Emma en de zoon samen met de moeder bij de kleine tafel zitten tekenen en daardoor voelt Emma zich eigenlijk meteen thuis. Ze kleurt vanalles voor de moeder en laat dat trots zien, die kleurt op haar beurt dingen voor Emma en het jongetje kleurt ook van alles. De moeder probeert Emma intussen ook nog wat spaans te leren. Het zou me niet verbazen als Emma in deze 6 dagen aardig wat nieuwe spaanse woordjes gaat leren! Ruben lijkt vroeg te willen slapen, is dan toch nog weer even wakker als ze nog even op de speelkamer van het jongetje mogen spelen. Uiteindelijk ligt hij rond half negen in bed en Emma rond negen uur. Wij volgen rond half tien, mede op aandringen van de gastvrouw die aangeeft dat je moet acclimatiseren op deze hoogte (3398 meter).
Donderdag 4 juni 2009
Ik slaap wat onrustig. Het is redelijk fris in de kamer en de dekens zijn maar net voldoende. Iets over zevenen horen we Ruben. Op dat moment zijn we zelf ook net opgestaan. Ik wilde eigenlijk een douche nemen, maar het water wordt niet echt warm en is erg weinig. Ik sta er dus maar heel erg kort onder. Michael was zich ook al aan het scheren. Emma wil eerst nog niet wakker worden als Michael bij ze op de kamer komt. Als Ruben echter bijna aangekleed is, wil Emma eerst aangekleed zijn, dan maakt ze ineens heel veel tempo! We ontbijten samen met de familie en daarna pakken we onze tas in. Wat zullen we eens gaan doen. De gastvrouw heeft drie alternatieven genoemd, twee speeltuinen en de ruïnes van Sacsyhuamán. We kiezen voor het laatste, maar zeggen tegen de kinderen dat we naar een speeltuin van de Inka's gaan. We nemen eerst een taxi naar het centrum, waar we op de Plaza des Armas nog weer wat foto's maken.
Eerst gaan we pinnen en dan kopen we een boleto waarmee we de 10 belangrijkste sites (niet zijnde kerken, daarvoor moet je tegenwoordig aparte kaartjes kopen), kunnen bekijken. Dan nemen we een taxi naar de ruïnes van Sacsayhuamán, die een paar kilometer buiten de stad op de bergrug liggen. We laten ons helemaal naar boven brengen, zodat we naar beneden kunnen lopen. Michael houdt tegen de kinderen een mooi verhaal over speeltuinen van Inka's en dat ze vroeger ook hout gebruikten, maar er nu alleen nog steen over is. De kids geloven het en zijn tevreden dat ze omhoog mogen klimmen. Het is een flinke ruïne met een aantal enorme rotsblokken waarmee ze de wanden van de gebouwen gemaakt hebben. Knap dat ze dat allemaal zo in elkaar hebben weten te schuiven.
Michael maakt een mooie foto van een bloem. Goed gelukt zeg.
Het complex is mooi, maar ook weer niet super indrukwekkend. Leuk is in ieder geval het uitzicht op de stad Cuzco. Dat is altijd leuk aan zo'n hoog gelegen complex.
De hoedjes die we in San Pedro voor Emma en Ruben hebben gekocht, komen hier goed van pas. De zon brand flink.
Emma vindt het nog wel leuk om even te pozeren tussen de mooie blokken.
Vanaf het "plein" kun je mooi zien hoe groot de blokken zijn die de Inca's gebruikt hebben.
Aan de overkant van de plaza kun je ook nog via een steile trap omhoog klimmen en daar is nog weer een in de rotsen uitgehouwen offerplek (mooi zitje voor de kids).
We vertrekken na niet al te lange tijd weer, via de achteruitgang, waardoor je via de trappen naar de stad kunt lopen. Daar staan veel peruviaanse vrouwen met lama's en lammetjes die vragen of je op de foto wilt met hun dier, natuurlijk tegen betaling. Ik zou best een foto van hun willen, maar heb geen zin in zo'n betaald georganiseerd iets. Als we naar beneden lopen worden we ingehaald door twee van deze mooi geklede vrouwen met hun lama. Achterop de rug draagt één van de dames een baby in een omslagdoek. We zijn vrij snel beneden, hoewel het een aardige afdeling is. Ruben wil alleen niet zelf lopen, dus Michael draagt hem op de nek. Vlak bij de plaza gaan we ergens eten. Wauw pannekoeken, dat willen de kids wel. Emma eet vervolgens ook veel van mijn ommelet en Ruben eet vooral de frites van Michael. Vervolgens is het tijd om naar het huis te gaan. Daar krijgen al we al vrij snel weer een maaltijd voorgezet. Pasta deze keer. Op zich prima, alleen hebben ze het gekookt met wortelen en paprika en dat staat Emma natuurlijk niet aan. Ik sta erop dat ze nog minstens vier happen eet omdat ze vier jaar is. Ruben eet gelukkig wel goed van de pasta. Vervolgens is het tijd voor mij om naar school te gaan. Alle taxi's zijn al bezet, en als er dan een colectivo komt die naar de Plaza de Armas gaat, neem ik die maar. Hij blijkt echter niet op de plaza te stoppen maar een paar straten verder, dus ik moet nog wel een stukje volgen. Gelukkig herken ik het hier wel van vanmorgen! Ik ben nog net op tijd op school. Ik krijg eerst twee uur les van ... en daarna twee uur van Hans. De eerste twee uur worden de twee verleden tijden, imperfecto en indefinido behandeld. Ik ken die al wel redelijk, maar kans ze slecht door elkaar gebruiken. Deze oefeningen zijn dus erg nuttig voor me. De tweede twee uur wordt op alle tijden van het spaans ingegaan. Dat zijn er 12 of 13 en dan ook nog 2 erg formele. De vormen van de modo indicativo worden uitgebreid behandeld, dus tegenwoordige tijd, beide enkelvoudige verleden tijd, beide samengestelde verleden tijden, de toekomende tijd en de condicional. Dan is de les om en duizelt mijn hoofd!! Morgen de laatste tijden, de imperativo (opdrachten/instructies) en alle subjuntivo (beleefheids) vormen. Ik neem een taxi terug en hoewel de chauffeur probeert me 3 sol te laten betalen, sta ik op een bedrag van 2,50. Dat is immers de standaard voor dit stuk. Daar gaat hij toch mee accoord. Terug in het huis gaan we al snel eten. Daarna gaan de kids nog eventjes kleuren en dan gaan ze vrij snel na elkaar naar bed. De gastheer is niet thuis en de gastvrouw heeft steeds bezoek van familie (die kennelijk ook in de advocatuur werkt). Wij gaan aan de tafel zitten met computer en leesboek om de website bij te werken/te studeren en te lezen. Om kwart over tien ben ik klaar met de website. Denk dat ik zo ga slapen.
Vrijdag 5 juni 2009
Vanmorgen nemen we een taxi naar een plaza de juegos (speeltuin), Parque Urpicha. Voor 0,50 per persoon (zowel voor volwassenen als kinderen) kunnen we de speeltuin bezoeken. Het is een hele mooie grote speeltuin, met enorme glijbanen.
Michael gaat de eerste keer met de kids mee naar boven. Op de glijbaan op de foto kunnen de kinderen boven kiezen welke ze willen gebruiken. Sommige gaan heel hard andere wat minder. Michael gaat de eerste keer samen met Ruben van de glijbaan. Grappig om te zien dat Ruben op vrijwel alle foto's zijn pet over zijn ogen getrokken heeft!
Beneden moeten we de pet dan weer even fatsoenlijk op zijn hoofd zetten, zodat hij weer wat ziet. Emma durft wel alleen van de grote glijbaan, maar omdat die zo hobbelig is, wil ze liever bij Michael op schoot.
Naast de grote glijbaan, heeft het park ook een aantal kleinere toestellen en gewone glijbanen. Na een paar keer van de grote glijbanen te zijn geweest, vermaakt Ruben zich verder met name op de kleinere toestellen.
Emma gaat intussen regelmatig in haar eentje van één van de grote glijbanen.
Ook hebben we vanuit het park een mooi zicht op het monument Pachacuteq. Terwijl we in het park zijn, worden demonstraties gehouden voor de internationale natuurdag. Vanaf tien uur wordt het ineens stil in de stad. Alle auto's worden gedurende tien minuten aan de kant gezet. Dat is een verademing in een stad met zoveel verkeer! Diverse keren lopen ook groepen scholieren met spandoeken langs, die lopen vandaag allerlei demonstraties.
Aan de achterkant van het park bevinden zich nog een paar hele hoge glijbanen. Emma gaat de eerste keer alleen van de bovenste glijbaan, terwijl Michael samen met Ruben gaat. Later beperkt Emma zich toch maar liever tot een iets lager deel van de glijbaan. Om eerlijk te zijn, vindt ik alleen de trap al eng. Maar dit is wel de enige glijbaan waar ik zelf ook een keer vanaf ga.
In de speeltuin staat ook een oude trein en ze hebben er superdonkere grotten gecreeert. Als je naar binnenloopt wordt het echt pikdonker als je dan op de tast twee stap verder doet, zie je langzaam ligt verschijnen. De grot heeft meerdere in- en uitgangen, dus het is wel oppassen met andere kinderen.
Michael vermaakt zich vlak voor vertrek nog even met het maken van een paar zoekplaatjes. Emma wil voor vertrek nog even bij de konijntjes en vogeltjes kijken en dan kunnen we eindelijk vertrekken.
Na het bezoek aan de speeltuin ontdekken we dat we vlak bij een monument staat dat onder onze boleto valt. Dat is het monument Pachacuteq. Het blijkt ook niet echt heel erg bijzonder. Je kunt de toren beklimmen en er staan grote posters van de grote inca-krijgers. Vervolgens nemen we een taxi naar het centrum waar we eerst in een restaurant gaan eten. Ik wil graag op zoek naar een hotel in Cuzco en ben niet zo overtuigd van de internetverbinding op de school, dus we gaan op zoek naar iets met Wifi. Dat vinden we vlak naast de Plaza de Armas. We krijgen eerst een kaart zonder prijzen, dat accepteren we natuurlijk niet. We bestellen twee gerechten die op zich prima zijn, een salade en een lomo met patat en rijst. De kids eten bijna alle patat en rijst, dus ik heb alleen vlees te eten. Intussen lukt het internetten niet echt naar mijn zin en doen de kids bijzonder vervelend. Een accommodatie met internet is toch wel makkelijker, dan kun je tenminste makkelijk 's avonds dingen uitzoeken als de kids op bed liggen. We hebben nog een klein beetje tijd dus gaan we nog even naar Museo de Arte Popular. Ik heb Emma verteld dat we in Argentinië ook in een museum zijn geweest waar ze leuk konden spelen (kindermuseum) en dat we hopen dat ze dit museum ook leuk vindt. Als ze ontdekt dat het geen speeltuin is, is ze erg boos en wil ze eerst niet mee. Het museum heeft echter een mooie uitstalling van beelden en poppen die vaak christelijke gebeurtenissen weergeven. Ik neem haar op de arm en geleidelijk verdwijnt de weerstand en vindt ze het toch wel interessant om naar al die dingen te kijken. Dan is het voor mij tijd om nar school te gaan. Ik help Michael met het geven van instructies aan de taxichauffeur en zwaai Michael, Emma en Ruben uit om vervolgens de wandeling naar de school te maken. Oef, wat kom je altijd bezweet aan na de steile klim in de calle suiza. Ik ga nog even internetten op de computers van de school die het nu gelukkig wel doen. Ik stuur nog een paar emails naar hotels die ik heb gevonden en dan is het tijd voor de les. In de eerste les gaan we al op de subjuntivo en de conditional en het gelijktijdige gebruik van beide vormen in. Het wordt me wel duidelijk, maar ik zie het mezelf nog niet zo snel gebruiken. Hopelijk komt dat nog. In de tweede les gaan we verder met de tijden en hebben we uitgebreide gesprekken. Ik merk wel dat ik steeds vlotter ga praten, maar mijn woordenschat en het juiste gebruik van de tijden blijft nog lastig. Terug met de taxi en daar zie ik nog net even Mel de dochter van één van de medewerksters van de school. Die heeft van vier tot zeven uur met Emma en Ruben gespeeld. Ze wordt door haar tante opgehaald net als ik thuiskom. Michael vertelt dat het een leuk maar wel erg druk kind is. Emma en Ruben zijn allebei enthousiast. Tijd om te eten en de kids nog even te laten spelen en dan nog wat te lezen en te computeren en dan naar bed te gaan.
Zaterdag 6 juni 2009
De kinderen zijn vannacht diverse keren wakker geweest. Ik heb zelf eigenlijk geen oog dichtgedaan. Het bed is domweg te klein, waardoor je wakker wordt van elke beweging van de ander en het continue geluid van de auto's buiten geeft me ook niet veel rust. Bovendien spoken er steeds spaanse regels door mijn hoofd.
We worden zoals afgesproken om 9 uur opgehaald door de neef van onze gastvrouw. Hij zal ons vanmorgen en begin van de middag de omgeving ten zuiden van Cuzco laten zien. Wij geven al wel meteen aan dat het voorgestelde Tipón misschien niet zo'n goed idee is omdat we vermoeden dat de wandeling naar boven te veel is voor de kinderen. We gaan eerst naar Pikillacta. Deze oude ommuurde stad is de enige ruïne van voor de Inca's. Het is rond 1100 na Christus gebouwd door de Wari cultuur. Het is een grote stad van huizen van twee of meer verdiepingen, allemaal met de ingang strategisch geplaatst op de bovenste verdieping. Een verdedigingsmuur omringt de stad.
De muren zijn van veel grover materiaal dan dat van de inca's. De vloeren waren bekleed met klei van witte gips en de muren waren ook bedekt met gips. Je kunt daar nog steeds delen van zien. Onze chauffeur leidt ons door de ruïnes en vertelt wat hij erover weet.
Leuk om door de oude straten te lopen! Best indrukwekkend allemaal, het moet een flinke stad geweest zijn. Daarna gaan we naar de grote Inca poort van Rumicolca. Deze is gebouwd op funderingen van de Wari. Het grovere Wari steenwerk vormt een contrast met de Inca blokken.
Je kunt met een gewone trap naar de eerste verdieping van de poort. Dat vindt Emma echter niet speciaal genoeg. Ze heeft ook uitstekende rotsen gezien waarop je ook naar boven kunt klimmen. We helpen haar naar boven en dan laat ik Ruben en Emma nog een verdieping naar boven klimmen.
Om dan pas te ontdekken dat er geen gewone trap is naar deze verdieping. Emma klimt heel goed met mijn hulp naar beneden, maar de chauffeur vindt het te eng voor Ruben en hij klimt snel zelf naar boven om Ruben te kunnen helpen. Fijn zo'n aardige en handige chauffeur!
Daarna gaan we eten bij een restaurant met specialiteiten. Dit op aanraden van onze gastvrouw. We nemen één van de specialiteiten. Het zijn grote stukken rund. Erg lekker! Erbij krijgen we de grote maïs die hier overal verbouwd wordt en grote gefrituurde aardappelen. Ruben eet bijna niets, Emma eigenlijk alleen vlees. We hebben de chauffeur gevraagd om met ons mee te eten. Hij vraagt om een plastic zakje omdat hij het teveel vlees vindt en de rest graag mee wil nemen.
We rijden terug naar Cuzco en gaan we nog een tweetal Inca-ruïnes bij Cuzco bezoeken. Eerst Q'enqo, wat zigzag betekent. De site bestaat uit grote leistenen rotsen bedekt met symbolische rotstekeningen, inclusief de zigzaggende kanalen die de site zijn naam geven. Deze zouden gebruikt zijn voor de rituele offering van chicha of misschien bloed. Tunnels zijn uitgegraven en er is een mysterieuze grot met altaren uitgehouwen in de rots.
Vervolgens hebben we ook nog tijd om Pukapukara te bezoeken. Dit ligt nog weer een heel stukje verder dan Q'enqo. Het is een weinig bezochte ruïne. Bij sommig licht lijken de rotsen erg rood en de naam betekent dan ook letterlijk rood ford.
Van buiten lijkt het inderdaad een beetje op een ford en er is maar één ingang. Het is niet supergroot en er is ook niemand om ons kaartje af te knippen.
Het ford bevat een aantal leuke "ventana's". De eerste zit in de buitenmuur en is een echt raam. De kids willen er graag even samen in zitten. De omgeving van het ford is mooi, bergen en bos in verschillende kleuren.
De binnenkant van het ford zitten een aantal dichtgemetselde ventana's. Ruben is met Michael die kant opgelopen en hij wil in elk raam wel even voor de foto poseren.
Verder is het inderdaad niet echt bijzonder. Toch is het erg knap dat de inca's de stenen in die tijd zo mooi op elkaar wisten te maken!
Emma wil niet meer mee, ze heeft genoeg van al die ruïnes. We laten haar daarom maar even in haar eentje op de main plaza staan. Dat vindt ze toch ook niet zo leuk, dus ze is blij als ik er weer aankom en wil vervolgens dat ik bij haar achterin ga zitten. Ze begint duidelijk erg moe te worden en wil graag terug naar de familie. De taxi brengt eerst Michael, Emma en Ruben naar de familie en levert mij vervolgens af op de Plaza de Armas. We moeten 80 sol betalen voor deze dag (20 euro). Ik heb alleen briefjes van 100. Ik heb ook al voor morgen afgesproken, dus ik stel voor dat we die 20 sol dan in mindering brengen op de rekening van morgen, waar we een bedrag van 150 sol voor afspreken. Ik ga even snel bij een internetcafé naar binnen om onze treintickets naar Machu Picchu uit te laten printen. Dan de steile klim naar de school en even uithijgen bij de computers. A fijn, mail van een hotel waar ik naar gemaild heb. Hotel in Cuzco heeft kamer voor 4 personen en speciale discount voor ons: van 85 naar 65 dollar per nacht. Aangezien ik al veel hogere prijzen gezien heb, ben ik erg tevreden met deze prijs. In de pauze van de les stuur ik dan ook een email om de reservering te bevestigen. Ze vragen alleen om een aanbetaling en dat gaat niet met de middelen die ze noemen. Ik geef daarom aan morgen wel langs te komen om te kijken of ik contant in sol kan betalen.
De les gaat weer goed. We praten over vanalles en nog wat. Vaak gebruik ik de tijden dan nog niet optimaal, maar het is toch zeker leerzaam. Verder behandelen we de laatste twee varianten van de subjuntivo. Ik ken nu vrijwel alle tijden in het Spaans. Niet dat ik ze ook goed kan gebruiken hoor..
Ik hoor van mijn docent dat er grote ongeregeldheden in de Selva's zijn geweest. De regering heeft nieuwe wetten ingevoerd die betekenen dat de lokale bevolking alleen recht heeft op de grond, niet op wat erin zit. De regering wil de inhoud (gas etc) nu verkopen aan grote buitenlandse bedrijven. De lokale bevolking is hiertegen in opstand gekomen. Ze hebben hun gezichten rood geverfd als teken dat ze de oorlog verklaren en ze hebben elf politieagenten met pijl en boog doodgeschoten en 39 mensen gegijzeld. Daarbij zijn ook drie mensen van de lokale bevolking omgekomen. Als ik later over het grote plein loop (plaza de armas), wordt daar door een klein groepje mensen vredig gedemonstreerd. Ze dragen posters en hebben kaarsen aangestoken.
Zondag 7 juni 2009
Beter geslapen dan gisteren gelukkig. De kids ook niet gehoord vannacht. Rond half acht worden we wakker en staan we rustig op. Michael waagt zich aan de douche op onze kamer. Die geeft toch echt te weinig water om echt aangemaan te zijn. We worden rond half tien opgehaald door de taxi. Deze keer de broer van de man van gisteren. Hij zal ons de hele dag rondrijden, maar hij fungeert niet als gids op de sites. Eerst gaan we naar Tambomachay om daar een korte stop te maken. We moeten een klein stukje lopen voordat we bij de ruïnes komen. Het is een ceremonieel bad geweest in de Inca tijd. Pucu Pucara kan vanaf de toren op de hoek gezien worden.
Vanaf Tambomachay kun je de site Pukapukara die we gisteren bezocht hebben ook mooi zien liggen.
Vlak bij de uitgang zien we een lokale dame worstelen met de schapen en een lama. Ze wil haar lama meenemen naar beneden, zodat ze geld kan vragen voor foto's, maar de lama heeft er duidelijk geen zin in.
Daarna gaan we naar de markt in Pisac. Al voordat we in Pisac aankomen hebben we een prachtig zicht op de Sacred Valley en het dorpje Taray. Erboven kun je bijna op de top van de berg het beeld van een incavrouw met kind ontwaren.
we stoppen twee keer bij een mirador om foto's te kunnen maken. In Pisac wandelen we over de markt. De souveniers zijn best leuk en ik zou er best wat willen kopen, maar hoe ga je die dingen 2 maanden lang meesjouwen? Ik bezwijk daarom alleen voor een klein leren handtasje voor mezelf, waar ik naar later blijkt de gepaste 10% op afding.
Naast de souveniermarkt, heb je hier ook nog een groente- en fruitmarkt.
Ik vind dat altijd heel leuk, maar Emma vindt het stinken, dus we gaan gauw terug naar de souveniermarkt. Daar zit een traditioneel geklede familie op een stoepje. Ik maak een foto van ze, wat me natuurlijk 1 sol kost. Nou vooruit voor deze keer dan. Het contrast met onze kids is wel groot he?
Ik zie op de markt trouwens een krant liggen met in de kop de melding dat er opnieuw "slachtingen" geweest. Ik zie nergens een stand om een krant te kunnen kopen, dus we raken niet verder op de hoogte van het nieuws van Peru. Als we bij de taxi komen, wil hij meteen gaan rijden, maar ik geef aan dat we liever eerst gaan eten omdat de kinderen honger hebben. Er ligt een restaurant naast de plek waar de taxi staat en daar genieten we van een goede lunch. We nemen twee menu's van 20 sol elk met soep, hoofdgerecht en fruit als toetje en voor Emma een bord met ommelet en frites. Natuurlijk wil Emma vervolgens weer liever rijst dan frites, maar de ommelet gaat er in ieder geval goed in bij zowel Emma als Ruben. En ik weet Emma bij het toetje over te halen om eindelijk papaya te proeven. Natuurlijk is het volgens haar niet lekker, maar ze eet uiteindelijk toch vijf stukjes (dan moet ze het toch redelijk lekker gevonden hebben, anders komt ze echt niet verder dan één hap). Vervolgens brengt de taxi ons naar de ruïnes van Pisac. Die bestaan uit een aantal gebouwen verspreid over de berg en wat al van verre opvalt: prachtige terrassen.
We volgen een pad naar een deel van de ruïnes wat ongeveer op dezelfde hoogte ligt als waar we met de taxi zijn aangekomen. we halen de ruïnes echter niet. Als we vlakbij de kruising staan, vanwaar we of een stukje omlaag naar de ruïnes kunnen of een stukje omhoog naar meer ruïnes en een uitzichtpunt, loopt Michael in zijn eentje omhoog. Dan ontdek ik dat we nog maar twintig minuten hebben om terug te komen bij de taxi. Zo'n wandeling kost heel wat meer tijd dan je in de gaten hebt.
Ik roep een paar keer naar Michael, maar die is kennelijk buiten gehoorafstand. Ik besluit met de kids maar vast te beginnen aan de terugtocht. Michael zal ons zo wel inhalen.
Het loopt natuurlijk niet echt makkelijk met twee kinderen aan de hand, die allebei aan de bergkant willen lopen. Emma loopt voorop links van mij, maar aan de rechterhand en Ruben erachter. Ik moet hem wel een beetje tegenhouden, anders stapt hij op de hakken van Emma. We weten toch in rap tempo een flink stuk af te leggen. Michael moet flink doorstappen om ons weer in te halen. Hij neemt vervolgens Ruben aan de hand en we blijven stevig doorlopen, zodat we net op tijd terug zijn bij de taxi.
Na het bezoek aan de ruïnes van Pisac gaan we naar de ruïnes van Ollantaytambo. Het is een flinke rit om daar te komen en de kids vallen allebei in slaap. Michael is blij als we er zijn, want hij probeert ervoor te zorgen dat de kids goed liggen en daar krijgt hij zelf kramp van. We spreken met de chauffeur af dat we over een uur weer beneden zijn. Nog voordat we omhoog klimmen, kunnen we al mooi de ruïnes op de berg aan de overkant zien liggen.
We halen Emma over om toch weer mee te gaan klimmen door te beloven dat we morgen alleen dingen gaan doen die zij en Ruben leuk vinden. Dan loopt ze vervolgens toch weer vrij enthousiast te klimmen. En klimmen moet je hier wel. Vrijwel boven gaat ze zelfs nog weer mooi voor de camera poseren.
Op een van de volgende terassen treffen we weer een paar ventana's. Daarvoor wil Ruben wel van de nek van Michael.
Helemaal aan de top staat veel wind die zand rondblaast. Dat is niet lekker voor de ogen, dus gaan we snel weer naar beneden. Af en toe gaan we door een deuropening. Wie moet er bukken, Ruben of Michael?
Lange hoge trappen, met ertussen terrassen. De ruine van Ollantaytambo is een groot ford, één van de weinige plekken die de Spanjaarden niet in één keer hebben weten te veroveren.
Ik weet niet wat er vroeger allemaal op de terrassen gegroeid heeft, maar nu groeit er in ieder geval nog een mooie grote cactus.
Beneden is het weer eens tijd voor een gezinsfoto. De scenery komt helaas niet zo uit op de foto, want je ziet nog het ford nog het bad, wat hier naast ons ligt.
Natuurlijk maken we ook nog even overzichtsfoto's van beide kanten van het ford. De hoogte van de terrassen en trappen komt op de foto niet echt uit. Ook nog een foto van het detail van één van de stenen die voor het bad gebruikt is en een foto met de kids op een smal bruggetje.
Het is overigens waarschijnlijk dat de inca's deze site eerder zagen als een tempel dan als een ford, maar de spanjaarden noemden het een ford en zo heet het sindsdien. Als we weer bij de ingang zijn is het vijf uur en tijd om op huis aan te gaan. Het wordt al snel donker. We kunnen nog even van de sneeuwbergen en de hoogvlakte boven de Sacred Valley genieten en dan zien we nauwelijks nog iets. De tegenliggers laten hun grote licht vaak heel lang aan, waardoor we vaak volledig verblind raken. Gelukkig rijdt onze chauffeur wel heel rustig. We komen door Poroy waar we dinsdag de trein naar Machu Picchu zullen nemen. Vandaar zal het nog zeker een half uur zijn naar het huis van de familie. We gaan nog even langs het hotel waarvan ik de bevestiging heb ontvangen. Het blijkt toch niet nodig te zijn om een aanbetaling te doen. De reservering staat, alles is ok. Mooi op naar de familie. Daar krijgen we al snel onze warme maaltijd. Deze keer eten Ruben en Emma vrij goed van het vlees en de rijst. De gastvrouw heeft geen tomaat op Emma haar bord gelegd omdat ze intussen weet dat Emma die toch niet eet. Kennelijk heeft ze nog niet door dat wij de tomaat van Ruben ook altijd opeten... De familie is heel aardig, maar het is toch wel een beetje apart. Wanneer eten ze nou zelf, ze zitten in ieder geval nooit gezamenlijk aan tafel als wij erbij zijn. En sluiten ze zich nu boven op omdat wij er zijn, of is dat normaal? Ach wat maakt het ook uit. Emma vindt het hier heerlijk en Ruben vermaakt zich ook goed. De kids gaan pas rond kwart over negen naar bed. Ik werk dan het verslag van de afgelopen dagen nog even bij. Michael leest nog tot half elf, maar dan vallen zijn ogen echt dicht. Rond kwart voor elf ben ik weer bij met het verslag.
Maandag 8 juni 2009
Hoewel Ruben laat naar bed is gegaan, is hij om tien over zeven alweer wakker. Ik kruip nog even bij hem in bed, terwijl Emma op mijn warme plekje gaat liggen. Daarna staan we op om te ontbijten. We hebben beloofd dat het vandaag kinderdag is en dat de kinderen dus mogen bepalen wat we vandaag gaan doen. Nadat ik nog wat was heb gedaan, willen de kids graag boodschappen gaan doen. Emma en Michael hebben samen bekokstoofd dat we vandaag een taart zullen kopen die we dan bij de familie gaan opeten. In de winkel moet ik daarom een taart uitkiezen. Bij nader inzien is het natuurlijk meer Emma die de taart uitkiest. Ze hebben een roze taart in de vorm van een hart en dat is de enige taart die Emma lekker lijkt. Die kopen we dus maar. Thuisgekomen is er niemand van de familie te vinden, dus we zetten de taart eerst maar in de koelkast. Als we even later willen vertrekken naar een speeltuin, zijn alleen oma en de schoonmaakster aanwezig. Ik vertel over de taart en mijn verjaardag en dat we nu eerst naar een speeltuin willen gaan. We nemen een taxi naar de tweede speeltuin die onze gastvrouw heeft aangeraden, maar helaas blijkt die dicht. Dan maar naar de eerste, maar ook die blijkt dicht. Na wat discussie met de taxichauffeur over de prijs, brengt hij ons naar Plaza de Armas. Ik vind dat we veel te veel moeten betalen (8 sol) maar vooruit. In de schaduw is het best fris en we hebben geen extra truien meegenomen. We gaan daarom maar in de zon lopen langs de winkelstraatjes. Emma loopt eerst nog een beetje te mokken omdat ze naar de speeltuin wil, maar de belofte dat we in plaats daarvan een kleurboekje zullen kopen doet haar opknappen. Eerst maar een bescheiden softijsje voor 0,50 sol. Vervolgens ga ik een aantal boekenwinkeltjes in en bij de vierde slaag ik uiteindelijk voor beide kinderen voor een kleurboekje en een schrift voor mezelf. Daarna gaan we nog even pinnen want morgen hebben we met Machu Picchu een dure dag voor de boeg en daarna nemen we maar weer een taxi naar de familie. De kinderen gaan lekker kleuren in hun nieuwe boekjes en ik ga beginnen met inpakken. Vervolgens is het alweer tijd voor de lunch. Ik had komkommer gekocht voor Emma, maar helaas heeft ze die klaargemaakt met een enorme zure saus. Ik vind het zelf eigenlijk ook niet lekker en natuurlijk wil Emma het zo ook niet. Na de lunch willen de kids weer tekenen. Ik vind het echter erg koud in huis en stel voor om naar de dichtbij gelegen plaza te gaan om nog even van de zon te genieten. Dat vinden de kids goed. We hadden alleen ook de kleurboekjes voor de kids mee moeten nemen. Het is immers geen speeltuin en natuurlijk maken de kids dat er wel van. Met als gevolg dat Ruben een keer hard van een randje, met zijn hoofd op een bank valt, met een flinke blauwe plek en bult bij zijn oog als gevolg. Hij huilt even hard, maar is al snel weer getroost. Emma valt vervolgens ook nog eens als ze van een muurtje een glijbaan heeft gemaakt. Dan wil ze toch weer terug naar de familie. Michael gaat met de kids terug, terwijl ik nog even in de zon de krant blijf lezen. Als ik terugkom gaan we taart eten.
De gastvrouw ligt te slapen en haar zoon is nog met zijn lunch bezig, dus ik bied alleen oma en de schoonmaakster meteen ook een stuk taart aan. Vervolgens ga ik nog wat meer inpakken en gaan de kids nog wat meer spelen en kleuren. Michael loopt nog even naar buiten om een fotootje van ons huis te maken.
Michael vergelijkt intussen onze oude LP met de roughguide en hunter travel guide, die op onze kamer lagen. Al met al krijg je dan een vrij compleet beeld. Ik stel de kids voor om op de laptop een filmpje te gaan kijken. Dat vinden ze een goed idee. We gaan lekker met zijn allen op Ruben zijn bed zitten/liggen en leggen de laptop op Emma haar bed. Eerst kijken we Jungle Book. Ruben vindt dat na een poosje toch wat minder interessant en hij wil liever Dombo kijken, maar Emma wil het wel graag uitkijken. Na Jungle Book zetten we daarom Dombo aan. Daar kijken ze allebei met veel interesse naar. Als de film net bijna is afgelopen, komt de gastvrouw vragen of we willen komen eten. Natuurlijk prima. Er eten nog twee gasten met ons mee. Van de één weten we dat het de broer is van de gastvrouw, de andere werkt in ieder geval ook samen met de gastvrouw. Ruben eet weinig en valt al onder het eten in slaap terwijl hij bij Michael op schoot zit. Michael legt hem maar lekker in bed. Emma gaat ook nog voor achten naar bed. Wij proberen het nog wat langer vol te houden. Het is tien voor negen en Michael vraagt me: "de grote wijzer is nog niet boven he?" Oftewel: mag ik naar bed!! Voordat ik ga slapen vraag ik onze gastheer toch nog maar even of hij bij de gastvrouw wil nagaan of de taxi geboekt is. Dat blijkt nog niet het geval, maar onze gastheer zal nu voor ons gaan bellen. Om half tien gaan we maar slapen.
Dinsdag 9 juni 2009
Help het is zover. Mijn 40e verjaardag. Niet dat we er veel aan doen hoor. Wel gaat 's nachts om de haverklap mijn mobiel af omdat ik een SMS binnenkrijg. Toch niet zo handig zo'n mobiel als wekker! We staan om zes uur op. Pakken de laatste spullen snel in en gaan naar de kids om die aan te kleden. De gastheer blijkt ook opgestaan en de taxi die al voor de deur staat blijkt inderdaad voor ons te zijn. We stallen alle bagage in de kamer van de kinderen en nemen alleen twee rugzakken mee. De taxi brengt ons in ongeveer een kwartier naar het station in Poroy, kosten 25 sol. Wel een beetje prijzig maar we gaan toch in op zijn aanbod vanavond door hem opgehaald te worden. De meeste taxi's in Cuzco zijn namelijk erg klein en deze heeft een flinke kofferbak. Op het station moeten we nog een flinke tijd wachten voordat we kunnen instappen. De vistadome (luxere) trein die een half uur voor ons had moeten vertrekken, vertrekt pas als wij ook al hadden moeten instappen. Als we eindelijk ingestapt zijn, blijkt er geen locomotief te zijn. We moeten wachten tot die uit Cuzco is gekomen. Een wachttijd van 20 minuten wordt aangegeven. Dat wordt verdubbeld tot 40 minuten. Onderweg gaan we alleen stoppen op het station van Ollantaytambo, terwijl de rit intussen ongeveer 3 en half uur duurt. Ruben moet op schoot zitten en we zitten eigenlijk niet echt bij elkaar. Door wat te ruilen zit ik aan de andere kant van het gangpad van Michael. Er komt echter al vrij snel een beambte bij ons, die ons aanbiedt in Ollantaytambo te verhuizen naar een andere bijna lege wagon. Daar maken we natuurlijk graag gebruik van, want 3,5 uur lang een kind op schoot stil houden is best lastig. In de andere wagon kunnen ze lekker rondlopen en kleuren en spelen.
Ik probeer intussen wat leuke foto's te maken van het uitzicht uit de trein. We rijden langs een landbouwgebied met een aantal kleine dorpjes. Dorpjes waar de lokale trein wel stopt, maar onze backpackertrein stoomt er met een gangetje van 40 doorheen. Heel apart dat de uitgang van veel huizen echt op het spoor uitkomt. Reden voor de machinist om met grote regelmaat zijn fluit te laten horen.
Af en toe stoot de trein ook een flinke donkere wolk uit. De omgeving verandert intussen. We komen in een smalle kloof met aan de rechterkant een steile rotswand en links een hardstromende rivier met daarachter ook een steile rotswand.
Natuurlijk passeren we ook de plek waar de incatrail start. Als je die wilt lopen, moet je een andere trein nemen, want onze stopt hier niet. Bij de start van de incatrail komen we eerst langs een plek waar de gidsen en dragers hun spullen verzamelen, daarna passeren we de brug waarmee de trekkers de rivier oversteken om aan de andere kant van de kloof omhoog te gaan klimmen.
Onze algemene indruk van de treinrit is positief maar minder spectaculair dan verwacht. We zouden anderen aanraden om in Ollantaytambo te overnachten en vanaf daar de trein naar Machu Picchu te nemen. Vanmorgen is het overigens voor het eerst flink bewolkt, maar gelukkig trekt de bewolking vrij snel weg als we eenmaal op gang zijn. De naast het spoor gelegen rivier, krijgt gedurende de rit trouwens steeds sterkere stroomversnellingen. Verder kun je alleen aan het begin een klein poosje de mooie sneeuwtoppen zien en kijk je veel tegen de steile bergen op. Onderweg zien we één keer andere inca ruïnes. Die liggen ook al mooi tegen de bergrug.
Aangekomen in Aqua Calientes halen we eerst kaartjes voor de bus. oef dit wordt echt een dure dag. 120 sol voor 2 volwassenen en 2 kids. Daar lezen we op een bord dat we de kaartjes van Machu Picchu ook in Aqua calientes moeten kopen. Navraag leert dat je ze inderdaad niet boven kunt kopen. Op naar het kantoor van INC dus. Voor de kids hoeven we (gelukkig) geen kaartjes te kopen. De kaartjes voor ons kosten 124 sol per stuk. Terug bij de bus is er intussen een flinke rij gevormd. Gelukkig blijkt het vervoer heel efficient geregeld. We zitten al snel in de bus naar Machu Picchu. Jeetje, wat een klim. Haarspeld naar haarspeld brengt ons bij dit wereldwonder.
Nog voordat we iets van Machu Picchu gezien hebben, vinden we het uitzicht al adembenemend. Vlak voor de ingang krijgen we ook het eerste zich op Machu Picchu zelf. Ja mooi! Gelukkig blijken de regels over het meenemen van eten minder strikt dan we gelezen hadden.
De ingang van Machu Picchu ligt een beetje aan de onderkant. Dit betekent dat je wel meteen een mooi zicht hebt op het deel waar de Condor ligt en op de trap die een groot deel van het complex omhoog loopt, maar je moet vervolgens nog wel een flink aantal trappen in het complex omhoog lopen om op de plek te komen waarvan de meest gepubliceerde foto's van Machu Picchu genomen zijn.
We gaan op ons gemak de hele site bekijken, ondertussen vaak even stoppend zodat de kinderen in het zand of in een boekje kunnen kleuren. Wat we het mooiste aan Machu Picchu vinden is de ligging.
Natuurlijk maken we weer foto's als er een ventana is en ik kon deze mooie plant op een muurtje ook niet onopgemerkt laten.
De bovenste foto is bij een plek waar de kleurtjes tevoorschijn getoverd waren. Op de tweede zie je zowel Machu Picchu als de supersteile weg ernaartoe.
Op de bovenste foto het rechterdeel van Machu Picchu met erachter de mooie berg die Machu Picchu zijn speciale beeld geeft. Op de tweede foto het uitzicht op de kloof aan de linkerkant van Machu Picchu. Ruben wil graag een steentje naar beneden gooien!!
Nog een paar mooie uitzichtjes van de steile afgronden. Michael gaat met Emma poseren, waarbij hij haar hand stevig vasthoudt, terwijl ik Ruben boven ook stevig vast blijf houden. Niet zo handig voor het maken van een foto, maar je moet er niet aan denken dat één van de kids naar beneden zou vallen. Na allerlei trappen is het natuurlijk weer tijd om lekker in de schaduw uit te puffen en wat te drinken en te eten.
En af en toe natuurlijk een leuke foto van onszelf op de site.
Op de eerste foto hieronder het totale overzicht van Machu Picchu. De foto die je ook op veel foto's en in boeken kunt aantreffen. Rechts een detailfoto gemaakt door Michael, die nog even wat meer is gaan bekijken terwijl ik met de kids vast richting uitgang ging.
Al met al vinden we de ruïnes zeker mooi, maar wij zijn waarschijnlijk een beetje te veel verwend na het bezoek aan prachtige tempels in Mexico. Natuurlijk maken we wel heel wat fotootjes. Bij binnenkomst leek het afgrijzelijk druk op de site, maar gelukkig bleek dat toch mee te vallen. Het is alleen heel vervelend als je een groep toeristen met gids tegenkomt op de trap als jezelf naar beneden gaat. Die gasten lopen gewoon als een stel domme koeien achter elkaar aan en zien pas dat jij met een kind aan de hand of op de nek op een smalle richel staat als ze bij je zijn. Een enkeling heeft dan in ieder geval nog het fatsoen om sorry te zeggen, maar de meesten hebben niet eens door dat ze een beetje lomp zijn. Want het is echt wel oppassen met de kids hoor. De site bestaat uit veel terrasjes met flinke hoogteverschillen en bovendien zijn de echte ruïnes nog meer op plateus met grote hoogteverschillen gebouwd. Dat levert een aantal steile trappen en afgronden op. Rond half drie zijn we zo'n beetje overal geweest en hebben de kids het wel gehad. We nemen de bus terug naar Aqua Calientes en daar hebben we nog genoeg tijd om even in een restaurantje te gaan eten. Lekker pasta en ommelet. We zijn naar binnen gelokt met het aanbod van gratis drinken en vervolgens treffen we alle drankjes aan op de kaart. Daar zeggen we natuurlijk wat van. Kennelijk hebben we kleine cola betaald en grote gekregen. We krijgen nog extra korting op de cola en rekenen dat af. Op naar de trein. Het duurt weer heel wat langer dan gepland voordat we kunnen instappen omdat er eerst nog weer een vistadome vertrekt.
Als we kunnen instappen, vraag ik of er misschien weer een wagon is met meer ruimte. Helaas blijkt de trein deze keer echter bijna vol. We zoeken even naar onze zitplaatsen. Op de twee stoelen die we bij elkaar hebben, ligt een dame uitgestekt over de stoelen. Als ik zeg dat het volgens mij onze stoelen zijn, krijg ik een ongeinteresseerde reactie. Haar vrienden zorgen ervoor dat ze toch opstaat en op haar eigen stoel gaat zitten. Jeetje, ik heb nu al zin in deze rit (NOT)! Michael gaat met Ruben naar de andere stoel en ik ga met Emma op deze twee stoelen zitten. Gelukkig blijken de twee vrienden (een ierse en een israelier) toch wel aardig en we praten een klein poosje. Dan ga ik Emma helpen met kleuren en als het donker begint te worden valt Emma lekker in slaap. Ik dut een beetje, maar kan niet echt slapen. Na een uurtje komt Ruben bij me, hij wil bij mij op schoot. Met wat moeite lukt dat en dan valt hij ook bij mij in slaap. Michael komt af en toe checken of het goed gaat en neemt Ruben op een gegeven moment weer over. Na een poos wordt Emma ook weer wakker, het duurt wel even voordat ze weer goed aanspreekbaar is. Bij de zigzag (de trein moet hier een keer achteruit en dan weer vooruit op verschillende wissels) stopt de trein en staan we een half uur stil voordat we met veel gehobbel weer gaan rijden. Met een half uur vertraging komen we in Poroy aan. Daar stappen we vrijwel als laatste uit omdat we alles moeten verzamelen en (half) slapende kids zover moeten zien te krijgen dat ze een jas aan doen. De taxi staat al op ons te wachten. Hij brengt ons naar de familie, waar we onze spullen ophalen en afscheid nemen van de familie. Ik doe een poging om diverse vormen van de subjuntivo te gebruiken (ik moet het toch ooit leren). Gelukkig begrijpt de gastvrouw me in ieder geval wel, dat is al heel wat. De taxi brengt ons vervolgens naar de hostal. Daar schrijf ik ons in, terwijl iemand Michael met de bagage en de kinderen naar de kamer brengt. Het hostal zelf blijkt achter en niet naast de kerk te liggen, we komen door een paar leuke binnentuintjes voordat we bij de trap naar onze kamer komen. Het is wel wat sjouwen met de bagage naar de tweede verdieping, maar het ziet er verder in ieder geval al goed uit. De kamer is wat aan de krappe kant, met twee tweepersoonsbedden. De badkamer is mooi, maar helaas niet het mooie bad wat ze op de website hebben gezet. Het duurt lang voordat het water van de douche een beetje aangenaam wordt. Dan vindt Emma het goed genoeg voor een douche. Ze staat er al een flinke poos onder als Ruben erbij gaat staan. Samen onder de douche blijkt echter bijna niet mogelijk, dus halen we Emma er (huilend) onder vandaan. Ruben wil al snel ook niet meer, waarschijnlijk omdat het water te koud is geworden. We doen beide kids de pyama + een dora of hello kitty pak aan en dan krijgen ze nog wat koekies en cereals. En dan wil Ruben nog een dora kijken op de ipod. Vooruit dan maar, erna leg ik 'm in bed, maar slapen doet hij nog niet. Emma kijkt ook nog een Dora en gaat dan ook naar bed. Dan gaan de kids samen zitten giebelen. Hallo kids, het is elf uur hoor! Eindelijk vallen ze in slaap en snel erna slapen wij ook.
Woensdag 10 juni 2009
Hoe kan het toch dat Ruben al om twintig over zes wakker is! Hij gaat bij ons in bed en krijgt de ipod waardoor hij nog een half uurtje zoet is. Dan begint hij te hard te praten, waardoor Emma ook wakker wordt en bij ons in bed komt liggen. De kids gaan kleuren en tv kijken en wij kruipen intussen in hun bed, want we vinden het nog veel te vroeg. Rond half negen staan we wel op en rond negen uur gaan we beneden ontbijten. Jeetje wat een luxe ontbijt. Ik had eigenlijk begrepen dat we in de cafetaria moesten ontbijten en Michael is in de ruimte beneden onze kamer gaan zitten. Zou dit wel het goede ontbijt zijn? We krijgen zelfs gebakken ei en ham en cake en verse jus en ook nog heerlijke broodjes en verse jam. We krijgen niet de vraag om af te rekenen, dus we nemen maar aan dat dit het ontbijt is dat inclusief is. Eigenlijk mag dat ook wel, want dit hotel is veel duurder dan de hotels tot nu toe (65 euro per nacht). En dan is dit nog één van de goedkopere hotels in Cuzco. Ik heb echt moeten zoeken om voor vier personen onder de 100 dollar te blijven. Natuurlijk zijn er ook veel goedkoperere opties hoor. Ik hoorde ze in de trein praten over een bed in een "dorm" voor 10 sol per nacht. Maar ja, dat is voor ons toch iets te ongemakkelijk. We zijn toch wel op wat privacy en luxe gesteld. Na het ontbijt willen de kids graag verven. Aangezien de binnentuin werkelijk perfect is meteen grasveldje en tafels en stoelen ga ik daar lekker met de kids zitten verven. Michael gebruikt intussen de internetpcs boven. Enige nadeel is dat ze geen Wifi hebben. Als de kids klaar zijn met verven, ga ik internetten (even alle verjaardagsmail lezen) en gaat Michael met de kids in de tuin zitten. We blijven de hele ochtend relaxed in de tuin zitten. Heerlijk. Vanuit ons raam zien we de verkoopsters die elke ochtend hun fruit op straat proberen te verkopen.
We horen af en toe muziek en na de middag gaan we maar eens naar buiten om wat te gaan eten. Toevallig komen we dan juist naar buiten als één van de beelden van de heiligen door onze straat gedragen wordt.
We besluiten daarom het beeld maar te volgen richting de Plaza de Armas. Ervoor ontwaren we al snel nog een beeld. Kennelijk worden alle heiligen vandaag vanuit de andere kerken naar de Cathedraal op de Plaza de Armas gebracht. Op de Plaza is het flink druk. Veel mensen zitten op de trappen te kijken naar alle activiteit. Vlak voor de trappen bij de cathedraal blijkt een voorstelling plaats te vinden. Er wordt een voorstelling gegeven van traditionele inca-gevechten.
Mannen met witte maskers slaan met grote touwen op elkaars benen en voeten. Wij kunnen het helaas niet helemaal goed zien omdat er al een redelijke rij mensen verzameld is. We nemen wel allebei een kind op de nek, zodat zij wel wat kunnen zien. Intussen arriveren nog andere beelden van heiligen op de plaza.
Na een poosje na alle rituelen gekeken te hebben, gaan we op zoek naar een restaurant. We gaan boodschappen doen en als we langs een restaurantje lopen, gaan we daar maar binnen. Het is een beetje een rare tijd voor eten (rond half vier). We nemen maar 2 keer het menu (soep en rijst met vlees). De kids eten wat van de soep mee en krijgen vervolgens zelf een bordje met rijst en vlees. Erbij krijgen we allemaal een glaasje fris en dat kost dan in totaal 15 sol (nog geen vier euro!). Dat is dan weer een goedkoper dagje. De kids kijken nog wat tv op de kamer, waar we 's avonds ook een broodje eten. Ik zit aan het begin van de avond nog een flinke tijd te internetten. Ik upload foto's naar Picassa en ga op zoek naar een hotel in Arequipa. Er is een groep Amerikaanse scholieren gearriveerd en een drietal meisjes gaat achter de tweede pc zitten. Die is echter helemaal supertraag, dus ze klagen steen en been. Ik voel me schuldig omdat mijn pc wel redelijk werkt, dus ik houdt het om acht uur voor gezien. Dan nog even snel broodje eten. Ruben zit al bijna te slapen. Maar Emma blijft wakker tot Mr. Maker is afgelopen.
donderdag 11 juni 2009
Vanochtend hebben we een zeer luxe ontbijtbuffet. Wauw, dit zal vast het beste ontbijt van de hele reis blijken te zijn. Allerlei soorten brood, worstjes, prikkertjes met worstjes en kaas, fruit, yoghurt en cereals, het kan echt niet op. De hele groep Amerikaanse scholieren zit ook te ontbijten en zij vertrekken rond half negen. Wij verwachten dat het nog wel niet meteen om half negen echt zal beginnen, dus we gaan eerst weer lekker in de tuin zitten. Ik ga proberen foto's te uploaden naar picassa. Dat gaat met Wifi toch wel een stuk makkelijker.. Ik zet de foto's op één van de twee internetpc's en upload ze per vijf. Dan laat is de pc maar gewoon een hele tijd alleen, terwijl ik lekker in de tuin ga zitten. Na zo'n kwartier/20 minuten kan ik dan de volgende upload aanzetten. Gelukkig wil er op dit moment verder niemand gebruik maken van de pc. Rond half tien besluiten we ook maar eens naar de Plaza de Armas te gaan. Daar blijkt men druk met het uit de kerk halen van de beelden van de 15 heiligen.
Af en toe hoor je muziek en dan wordt er weer een beeld naar buiten gedragen. Wij maken gebruik van de mogelijkheid om gratis de kathedraal te bezichtigen. Eigenlijk moet je daar een vrij duur kaartje voor kopen, maar wij hebben al zoveel kerken gezien dat we er niet zoveel geld voor over hebben. Nu is de kerk gratis te bezichten. Het is een mooie grote cathedraal, maar wel heel erg donker. Binnen staan nog diverse beelden van heiligen en is men druk met het aankleden van de beelden. In de naastgelegen ruimte kleden de priesters zich om. Hm hier horen wij misschien niet.. Als we de kerk een beetje bekeken hebben, zijn de meeste beelden ook naar buiten gebracht. Wij gaan ook maar eens naar buiten. Daar is het nog steeds redelijk rustig.
Ik loop langs de beelden om ze (vrijwel) allemaal op de foto te kunnen zetten. Overigens lopen er veel verkopers die posters en boekjes verkopen van de geschiedenis van de 15 heiligen van Cuzco.
Sommige beelden en hun voetstukken zijn veel groter dan andere. Vandaar ook dat het ene beeld door veel meer mensen rondgedragen wordt dan het andere.
Op de straat voor de cathedraal staan met name scholieren en nonnen en monniken te wachten.
We blijven nog even wat rondhangen bij de cathedraal, o.a. om foto's van alle beelden te maken. Dan begint de mis, waar we op het centrale plein nog een poosje naar staan te luisteren. Intussen probeer ik wat foto's te maken van de diverse dames en kinderen in klederdracht.
Vooral één gezin vraagt de aandacht. Ze proberen voor geld gefotografeerd te worden door elke toerist. Ik vind het leuker om te proberen spontane foto's te maken, wat wel moeilijk is omdat er nogal eens mensen voor de lens langslopen.
Omdat onze kinderen erg beginnen te zeuren, gaan we maar verder. Nog één foto van de plaza met de wapperende vlag van Cuzco in de mooie regenboogkleuren.
Naar album: We gaan terug naar het hotel om de rest van de ochtend en het begin van de middag te relaxen. De kids vermaken zich hier ook heerlijk in de binnentuinen. Ze mogen van ons in de binnentuin aan onze kant van het complex en in de ernaast gelegen binnentuin met de lama's. De kids vinden het heerlijk om wat meer ruimte te krijgen om zelf rond te lopen zonder steeds bij ons in de buurt te moeten blijven. Ze mogen nu ook (eindelijk) met de bellenblaas spelen die ze gisteren gekregen hebben. Slim in elkaar geknutselde popjes met een bellenblaaspijpje en bakjes met bellenblaas in een zakje.
's Middags gaan we weer op pad. Eerst lopen we over de markt op het plein voor de kerk en onze hostal. Daar mogen de kids een keertje op een trampoline. Leuk ook alle dingen die hier verkocht worden op de markt. O.a. Guy een specialiteit hier, oftewel cavia (zie rechterfoto).
We gaan vervolgens eten bij een restaurant waarvan we gisteren gezien hebben dat er een speelgelegenheid is binnen. Nou dat levert wat frustratie op. Het restaurant heeft alleen pizza en daar heeft Emma geen zin in. Ik moet haar flink overhalen om uiteindelijk toch wat pizza te eten. Ruben wil eerst ook niet komen, maar schrokt vervolgens toch snel wat pizza naar binnen. Dan wil hij weer lekker gaan spelen. Als we willen afrekenen blijkt er geen wisselgeld te zijn. We moeten bijna 50 betalen en hebben een briefje van 100. we proberen zelf wat te wisselen bij zaken in de buurt maar dat lukt natuurlijk niet. Ik stel voor dat we morgen terugkomen om te betalen, maar dat vindt de dame natuurlijk ook geen goed idee. En wat communiceert ze lekker (NOT). Op een gegeven moment gaat ze ervandoor met onze 100 sol om vervolgens zonder wisselgeld terug te komen. Het komt er zo aan. Tien minuten later begin ik te klagen dat ik nu toch echt mijn wisselgeld wil. Ze moppert wat over gepast betalen, maar ik mopper vrolijk terug dat ze dan een briefje had moeten ophangen. Intussen proberen twee amerikanen af te rekenen en voor hun 50 sol heeft ze ook geen wisselgeld. Eén van de amerikanen gaat buiten maar wat kopen om het briefje kleiner te krijgen en de verkoper weet met veel moeite wisselgeld te geven. Dan heeft de dame echter nog steeds niet genoeg wisselgeld voor ons. Ze roept nog maar eens naar iemand op straat en die komt dan eindelijk met ons wisselgeld. Ik heb geen zin meer om een fooi te geven, want een half uur wachten op je wisselgeld, vind ik toch echt absurd. We gaan vervolgens naar de supermarkt om boodschappen te doen en lopen dan nog even naar het plein om te zien of daar nog wat gebeurd. Daar worden de beelden nu weer rond de plaza gedragen. Natuurlijk maak ik weer wat foto's.
Sommige mensen gaan zelfs mooi voor ons poseren. Natuurlijk vragen onze kids ook weer de nodige aandacht in de menigte.
Na een poosje zijn we het wel zat en banen we ons een weg door de menigte, terug naar het hotel. 's Avonds eten we broodjes op de kamer. Ruben is al vroeg moe en gaat na een douche lekker slapen. Emma haalt het eind van Mr. Maker net niet. Ik ben nog weer druk met het bijwerken van de website, welke ik helaas niet kan uploaden.
Vrijdag 12 juni 2009
Ontbijt is weer zoals de eerste dag. ze komen vragen wat we willen hebben. We genieten allemaal van scrambled eggs en wat krijgen we een grote fruitmand!. we blijven weer de hele ochtend lekker in de tuin. Het weer is iets minder warm, maar het is toch lekker om in de tuin te zitten. Ik ga weer elke vijftien/twintig minuten naar boven om foto's te uploaden. Zo hoop ik straks in één keer de website bij te kunnen werken. Emma en Ruben hebben de afgelopen dagen een paar keer met onze goede camera een foto mogen maken. Omdat we de kinderen natuurlijk nog niet vertrouwd vinden met die dure camera, hebben we beloofd dat ze het kleine cameraatje (die ik van mijn werk heb gekregen) af en toe mogen gebruiken. 's Morgens leggen we uit hoe de camera werkt en gaan de kids samen allerlei foto's maken. Hele bijzondere kiekjes! Als ze op de tweede binnenplaats spelen komen ze Michael roepen omdat er een slang in de tuin ligt. Michael gaat met ze mee kijken en waarschuwt de kinderen uit de buurt te blijven, want als zo'n slang je bijt! Hij maakt een foto met de kleine camera en omdat de slang niet beweegt, pakt hij maar eens een stokje om te kijken of de slang nog leeft.
NEE Michael, hij leeft niet, want het is een speelgoedslangetje! De kinderen krijgen tussen de middag ook nog een broodje in de tuin. We horen weer muziek buiten als we net hebben besloten naar buiten te gaan om te gaan eten. Als we buiten komen blijkt er een soort carnavalsoptocht te zijn.
Allemaal verkleedde kinderen. Zo te zien in groepjes per schoolklas.
Veel groepjes worden begeleid door een taxi met muziek. We vragen ons af hoe vrijwillig de uitgevoerde dansen zijn. Zeker bij de groepen met kleine kinderen lopen ook erg veel moeders die de kids de hele tijd vertellen hoe ze moeten lopen.
Ik maak ontzettend veel foto's, waarvan er natuurlijk straks nog heel veel verwijderd moeten worden.
Na de vele groepjes met kleine kinderen komen groepen met grotere kids. Zij lijken meer uit eigen beweging te dansen.
Jeetje, wat een hoop soorten klederdracht. En die komen dus allemaal uit de buurt van Cuzco.
Sommige klederdrachten zijn volgens mij heel oud en met name die met de maskers stemmen neem ik aan uit de tijd van de inca's.
Michael let op de kids. Ruben doet al vanaf minuut 1 vervelend, terwijl Emma na een poosje ook begint te zeuren. Net als ik besluit dat ik ook echt wel genoeg foto's heb gemaakt, komt Michael naar me toe om te vragen of we alsteblieft kunnen gaan. We gaan eten bij een kip-restaurant. Dat blijkt een goede keuze. Het eten is erg lekker. Na het eten willen we nog één van de sites gaan bezoeken die onder onze boleto vallen. Bij de site aangekomen, blijkt echter alleen het museum onder de site te vallen en niet het convent. Jammer. Maar we hebben geen zin om voor het convent te betalen. Emma en Ruben zien voor het eerst van hun leven een mummie. Emma vindt het niet echt geweldig. Het museum is maar klein, dus we staan snel weer buiten. De kinderen spelen nog even op het erom heen gelegen grasveld, dan lopen we naar de plek waar de dansvoorstellingen gehouden worden. Dat valt ook onder de boleto en hopen we morgen nog te kunnen doen. Daarna lopen we even een boekenwinkel binnen maar we vinden geen geschikt Engelstalig boek voor Michael. Wel maak ik nog even een foto van een typerend straatnaambordje.
We lopen vervolgens naar de supermarkt en dan is het al donker als we buiten komen. Kids nog weer een ijsje en dan naar de kamer. In de kamer even tv kijken en relaxen en dan broodjes eten. Jeetje, zelf Ruben blijft wakker om Mr. Maker te zien.
Zaterdag 13 juni 2009
De kinderen slapen uit tot kwart over acht. Ze hebben wel weer wat onrustig geslapen. Er gaat het één en ander mis bij het ontbijt, waardoor we geen koffie krijgen en geen jam of ei. Ik vraag nog om jam en ei, waardoor we die alsnog krijgen. Ach ja, soms moet er ook wat mis kunnen gaan. De broodjes, sap, yoghurt en cereals zijn wel weer erg lekker. Het is nog erg bewolkt, dus Michael en de kinderen gaan nog even op de kamer tv kijken terwijl ik ga computeren. De kids vinden het ook heerlijk om te stoeien en te springen op het bed.
Tijd om weer andere hotels te zoeken voor het volgende deel van de reis. Is een moeizame speurtocht deze keer! Als de zon er doorkomt, gaan we weer lekker in de tuin zitten/spelen. Emma en Ruben gaan met de kleine camera op pad. Zo maakt Emma o.a. de foto van deze non. De hostal waar we zitten is vroeger een klooster geweest en een deel van het klooster is nog steeds in gebruik. De nonnen zijn erg lief en vinden het leuk dat de kindjes in hun deel van de tuin spelen.
Michael houdt de camera ook even vast en dan moeten er o.a. foto's van billen gemaakt worden en poseren de kids samen voor de camera.
Emma en Ruben fotograferen bijna alles in de tuin en in huis. Ruben maakt toevallig deze foto van mij en Michael in de tuin.
En deze foto's van Ruben de joker zijn door Emma gemaakt.
We relaxen eigenlijk de hele middag lekker in de tuin. Na een halve dag spelen met de camera, zit hij al helemaal vol. Samen zetten we ze later op de pc en zoeken uit welke we willen bewaren. Alle foto's die Ruben van het gras gemaakt heeft, mogen in ieder geval weg. En nog veel meer. Toch zitten er nog best een paar grappige fotootjes tussen, dus die bewaar ik bij de rest. Tegen vijf uur gaan we op pad. we gaan eerst eten bij een zaakje vlak bij het hotel. Kip en frites voor ons allebei. Ruben schrokt de frites veel te snel achter elkaar naar binnen waardoor hij nog weer wat uitspuugt. Vies mannetje. Gelukkig niet over de kleren. Het is nog vroeg als we het restaurant verlaten, dus gaan we nog even in het museum met tijdelijke kunst kijken. Daar hebben we nog net een half uurtje voor. Voldoende om de begane grond te bekijken. Mooie (en minder mooie) schilderijen en foto's. Ruben schrikt op een gegeven moment enorm van een groepje schooljeugd. Ze komen uit een zaaltje rennen en komen recht op Ruben af. Die weet niet wat hem overkomt en rent hard voor de groep weg. Gelukkig blijft hij op het middenplein, waar we hem weten te vangen en gerust te stellen. Hij huilt echt hardverscheurend en loopt blauw aan van schrik. Het arme jochie. Nog voor zes uur verlaten we het museum en lopen we naar de laatste activeit op onze boleto: een bezoek aan een dansvoorstelling. Het theater ligt op de Avenida de Sol, best een flink stuk lopen en Ruben is weer te lui. We kunnen binnen wachten en terwijl Michael en de kids daar blijven, loop ik ook nog even naar de overkant om te kijken of ik het adres van LAN in Santiago kan achterhalen om te proberen de punten van de kids alsnog geregistreerd te krijgen. Want ondanks ons bezoek aan het kantoor van LAN in Iquique zijn de punten nog steeds niet bijgeschreven. Als ik terugkom, mogen we al naar beneden naar de zaal. Ruim een half uur later begint de voorstelling. Er worden 6 dansen getoond en 2 aparte muziekstukken gespeeld.
Een dame praat de hele boel aan elkaar en verteld steeds uit welke regio de dans stamt die vervolgens uitgevoerd wordt.
Het is leuk, maar niet echt speciaal. Zeker bij de eerste dans valt op dat de danseressen niet bepaald aan de schoonheidsidealen voldoen.
Bovendien kennen ze de dansen lang niet allemaal even goed.
Na drie dansen heeft Ruben wel genoeg gezien, hij gaat lekker liggen slapen op Michael's schoot.
Wij kijken ook de laatste dansen uit en vinden het al met al toch grappig en Emma vindt het leuk. Ruben niet, die vindt er niets aan en valt halverwege in slaap. En dat terwijl we op de eerste rij zitten op nog geen meter van de muzikanten! Ruben blijft ook slapen terwijl Michael hem naar huis terugdraagt. Emma geeft aan dat ze naar de wc moet, dus we lopen stevig door. Terug in de kamer doet Ruben zijn ogen open als ik hem een schone luier geef. Ik vraag of hij nog Mr Maker wil kijken en ineens is meneer weer wakker. Tot onze verbazing blijft hij de hele show van Mr Maker wakker en kijkt hij zelfs het programma erna nog helemaal af. Emma is dan al wel in slaap gevallen.
Zondag 14 juni 2009
Ruben is al vroeg wakker. Hij gaat Dora kijken en na een poosje wordt Emma ook wel wakker van zijn geklets. De kids eten al zoveel cornflakes dat ze geen ontbijt meer hoeven. Wij genieten wel weer lekker van het ontbijt. Erna weer lekker relaxen. Het is prachtig weer en behoorlijk warm in de tuin. Eindelijk tijd voor blote benen om een beetje kleur te krijgen. De kids mogen de laatste bellenblaas opmaken en ze vinden in de lama-tuin een bal waar ze vervolgens uren lekker meespelen. Emma wil leren volleyballen net als Stefanie van Lazy Town. Omdat Stefanie goed kan volleyballen als ze een appel heeft gegeten, wil Emma nu ook ineens een appel eten. Grappig, want anders wil ze nooit appels! OOk spelen de kids weer lekker met het fototoestel. Ik regel nog wat dingen op de pc. O.a. een huurauto in Arequipa en een hotel in de Colca Canyon en ik zoek wat aan de kust. Verder lezen we wat, zodat we betere plannen krijgen voor de rest van onze reis door Peru. Als de zon bijna weg begint te gaan, willen de kids naar de kamer. Wij vinden het tijd voor een douche voor de kids, want die zien er toch vies uit. Ze worden allebei even goed gepoetst en als ze weer kleren aanhebben, kunnen we op pad. We gaan eerst op zoek naar een kapper. We weten er twee naast elkaar te zitten. We kiezen degene met de meeste kappers en rode stoelen. Daar blijken alle wachtende mensen bij mensen te horen die al geknipt worden. Emma is daarom meteen aan de beurt. Ze blijft voorbeeldig stilzitten terwijl er enorm veel knopen in haar haar zitten. In overleg laat ik er toch maar iets meer afknippen, want dat is wel beter voor haar haar. Ik kan ook al snel geknipt worden. Er gaat wel iets meer af dan mijn bedoeling was, maar goed. Michael en Ruben zijn intussen ook weer terug. Die zijn naar de supermarkt gegaan omdat we dachten dat wij wel even zouden moeten wachten. Vervolgens gaan we naar een restaurant. we eten bij hetzelfde restaurant als eergisteren. Weer lekker kip en frites met salade. Ruben eet sinds eergisteren ineens ook komkommer en Emma zeurt niet meer over de pitjes in de komkommer. Eindelijk dus weer een paar vitamines voor de kids. Na het eten terug naar de kamer. Even een fotootje van de geknipte dames in de tuin.
Dan willen de kids nog even met de bal spelen. Ruben moet echter even mee naar boven voor een schone luier en dan wil hij tv kijken. Ik blijf boven bij hem, terwijl Michael met Emma gaat volleyballen. Na een poosje gaat Ruben ook weer naar beneden terwijl ik bezig blijf met bijwerken van de homepage. Wanneer zullen we eindelijk weer eens wifi hebben, zodat ik de boel kan uploaden?
Maandag 15 juni 2009
Net als we naar het ontbijt willen gaan. Emma blijft daarom boven tv kijken (buik al vol met cornflakes), terwijl wij met Ruben naar beneden gaan. 's Morgens weer relaxen bij hotel. We mogen wat later uitchecken dan volgens de regels. Terwijl Emma nog boven tv kijkt, ze heeft gelukt er is Urenlang Dora en Diego op tv, is er een ander kindje in de tuin. Die wil graag samen met Ruben met de bal spelen, maar Ruben wil dat niet echt. Als Emma eindelijk naar de tuin wil, wil ze wel met het meisje ballen en ze zijn meteen dikke vriendinnen. Hand in hand stappen ze vervolgens door de tuin. Waarbij Emma me af en toe komt vragen hoe ze iets moet zeggen in het Spaans. Soms maakt ze het dan wel ingewikkeld omdat ze spelletjes wil spelen. Om elf uur gaan we de koffers van boven halen en checken we uit. Een taxi brengt ons naar de luchthaven. In de viplounge van LAN kun je Wifi gebruiken. Dan gaan we daar koffie drinken. Blijkt vervolgens de wifi ook nog 3 US$ te kosten. Belachelijk! Dat zou service moeten zijn. Duurt nog een tijd voordat het goed werkt ook, omdat ik de ip codes allemaal moet invoeren. Daar moet iemand voor komen helpen. Maar goed, kan in ieder geval website uploaden. De controle bij de douane verloopt chaotisch. Ik doe een paar losse dingen (o.a. boarding passen en mobiel) in een bak, die in de scan bijna omvalt. Ruben en Emma zitten intussen ook te rommelen met kaartjes die ze in de viplounge hebben "gescoord". De rugzak die ik bij me heb, wordt er vervolgens uitgepikt. Ah shit, vergeten de deodorant in de koffer te stoppen. Die moet ik dus inleveren. Ik zie dat Michael de paspoorten uit een bak pakt en neem aan dat hij nu alles heeft. Een poosje later ontdekken we echter dat Michael de boardingpassen niet heeft. Ik ga snel terug naar de douane en daar blijken ze op de scan te liggen. Op dat moment heb ik nog niet door dat ik alle andere spullen kwijt ben die ik in de bak had gegooid. Pas als we ingestapt zijn en ik mijn mobiel wil uitzetten ontdek ik dat ik die niet meer heb. Ik vraag een stewardess bij de douane navraag te doen. Helaas levert dat niets op. De mobiel is daar volgens zeggen niet gevonden.. Oh shit balen zeg!! Om iets over één vertrekken we. Via Juliaca (bij Lake titicaca) vliegen we naar Arequipa.
Lees verder over onze reis door Peru op vervolg.
Klik op de foto om via de kaart van Zuid Amerika een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om via de wereldkaart een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om naar de beginpagina van de homepage van Geja en Michael te gaan