Het water komt af en toe bij een golf ineens veel hoger dan bij andere golven en Emma heeft de pech hierdoor al in het begin natte schoenen op te lopen. Dat heeft tot gevolg dat ze vervolgens bij vrijwel elke golf hard wegrent van de zee. Alleen als ik haar hand vasthoud, blijft ze nog een beetje rustig naast me wandelen. Ruben is altijd al bang voor de golven, dus die rent ook steeds weg. Dat zorgt ervoor dat we niet al te snel vorderen. Bij de pier blijken een flink aantal van de speciale bootjes/kano's te liggen die hier geproduceerd worden.
We zien er na een poosje ook één op de zee verschijnen. Ook een aantal surfers, maar nog niet echt veel.
Bij het strand staan een aantal beelden, waar Emma graag een paar foto's van wil maken. We gaan eten bij een restaurantje aan de kust. Voor 12 sol een 2 gangen menu met cola. Ruben blijkt verrassend genoeg van zure haring te houden! Na het eten lopen we verder naar de mercado. Dat blijkt echter niets te zijn, dus gaan we snel terug naar de plaza. We lopen het halve dorp af maar vinden geen enkele mini-market. Michael gaat even met de kids naar een kleine speeltuin aan het strand terwijl ik langs wat souvenierswinkeltjes loop.
De kids worden in de speeltuin regelmatig op de foto gezet en ruben maakt zowaar een vriendje in de draaimolen. De zon lijkt toch nog door te gaan komen. De wolken zijn helemaal opengebroken. We lopen daarom terug naar het hotel, met een weigerende Ruben. die wil een muur bouwen van de mooie stenen op het strand. Emma is zo lief om vier grote stenen voor hem mee te slepen naar het hotel. Terug bij de kamer blijkt de wifi eindelijk te werken. Ik ga daarom bij de kamer internetten.
Intussen gaat Michael op de pc's van het hotel internetten, terwijl hij een oogje op de kids houdt die in de speeltuin spelen. Dat Ruben niet te vertrouwen is blijkt als Michael hem met zijn voetjes in het zwembad vindt! We hadden nog zo gezegd dat hij niet alleen naar de speeltuin mocht! Emma komt ook nog een tijdje bij de kamer spelen. Ze vindt Ariel erg leuk en probeert nu van papier en plakband Ariel-kleren voor haar popjes te maken.
Rond half zeven gaan we in het hotel eten. We nemen er een hele karaf Pisco Sour bij. Nu we al zolang in Peru zijn, is het toch wel tijd om deze Peruaanse drank te proeven. Nou dat smaakt best goed! Het eten is verder ook lekker en omdat de kids goed hebben gegeten mogen ze een ijsje na. Na het eten is Ruben moe en wil hij graag naar bed. Ik breng 'm daar lekker naartoe, terwijl Michael en Emma nog even bij de hotelpc's blijven hangen. Al in Cusco zijn we zijn 2e knuffel, een aapje, kwijtgeraakt (na de schoonmaakronde was hij verdwenen). Hij heeft er nog niet één keer om gevraagd en nu vraagt hij ineens waar zijn aap is en zegt hij dat hij graag zijn aapje wil! Ik beloof hem dat we morgen in de mall een nieuwe zullen proberen te vinden en dat vindt hij goed. Hij slaapt net als rond negen uur Emma ook terugkomt op de kamer. Ze mag nog één Doraatje op de Ipod kijken en dan is het voor haar ook echt bedtijd. Michael gaat nog wat knutselen aan een spelletje voor het familieweekend en ik werk het verslag nog wat bij.
Woendag 1 juli 2009
De kinderen slapen een beetje uit. We genieten weer van het ontbijt. We kunnen kiezen uit vier soorten ontbijt. We nemen vanaf nu steeds 2 x een ontbijt met fruit en yoghurt, één keer met een tosti ham/kaas en één keer met een gebakken of een gekookt eitje. De kinderen eten dan flink van de aardbeien en banaan en wij eten de rest van het fruit. We gaan vandaag naar de grote mall, redelijk dicht bij het hotel. Over een paar dagen is Emma jarig en we hebben nog geen kadootjes. we kijken rustig in de diverse winkels en proberen tussendoor te overleggen over mogelijke kadootjes zonder dat de kids het door hebben. Intussen kijken we ook naar sandalen voor Emma en slagen voor een paar leuke bibi's. Kennelijk een goed merk, in ieder geval niet supergoedkoop (zo'n 20 euro). Nadat we vrijwel alle winkels gezien hebben, gaan Michael en de kids naar de foodcorner, terwijl ik opnieuw langs de winkels ga om kadootjes te scoren. Ik slaag voor een leuke barbie rugzak, een barbie telefoon en een setje van ponyville. Ik leg de kadootjes stiekem in de achterbak van de auto en ga daarna op zoek naar Michael en de kids. Die blijken nog geen eten besteld te hebben omdat de kids de speelhal veel te leuk vinden. We gaan allebei bij een stalletje eten halen en genieten daar met zijn allen van. 's Avonds hebben we nog niet zoveel honger, dus we eten noodles op onze kamer.
Donderdag 2 juli 2009
Na het ontbijt gaan we eerst nog even naar het winkelcentrum om te kijken of ze bij het winkelcentrum een LP van Ecuador hebben. Helaas blijkt dat niet het geval. En wat zijn boekenwinkels hier irritant. Alle boeken staan door elkaar, ze hebben nog nooit gehoord van alfabetiseren. Bovendien zijn ze echt allemaal gesealed. Je kunt geen boek van binnen bekijken! Nou daar koop ik dus mooi geen boek! Na het teleurstellende bezoek aan de boekhandel gaan we naar Chan Chan. Deze hoofdstad van het Chimu-rijk ligt vlak bij ons hotel en is volgens een boek wat ik in Nederland heb, één van de zeventig klassieke wereldwonderen. De stad is rond 1300 na Christus gebouwd en besloeg ongeveer 28 vierkante kilometer. Het is de grootste stad van klei ter wereld. We gaan gelijk met een groepje scholieren de site binnen en die vinden de kinderen erg leuk en zetten ze regelmatig op de foto.
Deze oude stad bestond uit allemaal uit klei gemaakte vertrekken. Eigenlijk heeft het 8 buurten gehad. Eén van die buurten kan momenteel bezocht worden omdat het redelijk ver gerestaureerd is. Van de andere buurten, wordt er momenteel één gerestaureerd. Voor de anderen wordt een bezoek afgeraden omdat er kennelijk nogal eens "bandieten" randwaren op zoek naar toeristen die ze geld en camera afhandig kunnen maken. Wij beperken ons dus braaf tot de gerestaureerde buurt. Die is heel leuk om te bezoeken. Diverse muurversieringen zijn nog steeds te vinden, deels authentiek en deels gerestaureerd.
Hierboven is de Ceremonial Courtyard te zien, waarbij alle vier de muren omgeven zijn door muren met geometrische afbeeldingen. Op de afbeeldingen zie je nutria's (grote waterknaagdieren) afgebeeld. De foto hieronder is ook in de Ceremonial Courtyard gemaakt maar dan aan de rand. Hier zijn ook watervogels (pelikanen) afgebeeld.
Hieronder foto's van de Sanctuaries. Het is onduidelijk waar de Sanctuaries voor gebruikt zijn, maar dat de ruimte belangrijk is geweest, blijkt uit de hoeveelheid en kwaliteit van de afbeeldingen. De vierkante en diamantvormige figuurtjes vertegenwoordigen visnetten.
De Chimu-bevolking leefden voor een groot deel van de oceaan en het belang van de zee blijkt uit de afbeeldingen van vissen en zeevogels.
De foto hieronder is gemaakt in de Assembly room. Deze grote rechthoekige ruimte had 24 stoelen in niches in de muren en de acoustische mogelijkheden zorgen ervoor dat sprekers die in één van de niches goed gehoord kunnen worden in de ruimte. In twee niches zijn nu van deze beelden geplaatst om een idee te geven van de mogelijke vulling van de niches.
De site schijnt vooral veel last te hebben van de el niño's. Daarom hebben ze bij één deel een overkapping gemaakt tijdens de el niño in de jaren 90. We moeten Ruben regelmatig oppakken omdat hij liever zandkastelen bouwt dan loopt.
Michael is vrij druk met het dragen van Ruben en het motiveren van de kids voor een eindje rennen.
De kinderen vinden het binnen vooral leuk om de bordjes van de visjes te kunnen volgen, die wijzen mooi de weg door de site.
En Emma vindt het ook leuk om zelf fotootjes te maken. Op diverse plaatsen zijn maquetes neergezet die een beeld geven van hoe de stad er vroeger uit heeft gezien.
Na Chan Chan gaan we eerst nog even naar het museum van Chan Chan. Daar hebben ze mbv poppen een paar leuke voorstellingen gemaakt van het leven in die tijd.
We gaan naar de andere mall om te kijken hoe dat er uit ziet. Het blijkt ook een vrij chique winkelcentrum, iets kleiner dan de andere. We gaan eerst eten bij de pizzahut en terwijl Michael vervolgens op de kids past bij de speelhal (ja, die heb je hier overal) ga ik nog even de grote supermarkt in. Daar slaag ik nog even heel goed voor kadootjes. Een leuke nep-barbie met diverse setjes kleren en schoenen voor Emma en twee transformer dingen voor Ruben. We rijden vervolgens nog even langs de manege waar de Peruaanse paarden getraind worden (caballos de Paso) in het mooi lopen. Er is slechts één persoon aan het trainen, dus we rijden eigenlijk meteen weer weg naar het hotel. 's Avonds eten we weer in het hotel, waarna Michael nog even gaat internetten op de hotelpc's en ik op de kamer.
Vrijdag 3 juli 2009
Vanmorgen gaan we naar de Huaca Arco Iris. Ons entreekaartje voor Chan Chan is ook geldig voor deze site. Het blijkt moeilijker te vinden dan verwacht. Het ligt weliswaar langs de grote weg, maar blijkt verstopt te zitten achter een grote muur. De site is vrij klein maar wel leuk.
Mooie afbeeldingen op de muur ook hier.
De kids volgen weer de visjes en Ruben wil weer erg graag zandkastelen bouwen en is daarom moeilijk mee te krijgen. Na het korte bezoek aan de site rijden we verder naar het centrum. We parkeren onze auto op een zijstraat van de Plaza de Armas. Langs een gele stoeprand. Er staan nog veel meer auto's dus we hopen maar dat het toch mag. Aan de Plaza liggen een aantal mooie koloniale gebouwen.
Er blijken echter helemaal geen winkels aan de plaza te zitten en mede doordat de fontein midden op het plein in de steigers staat, straalt het weinig sfeer uit. We lopen een aantal straatjes door, maar vinden eigenlijk helemaal geen fatsoenlijke winkeltjes. We kijken alleen in een boekenwinkeltje, maar opnieuw alles gesealed, dus we zijn snel weer buiten. We lopen alleen nog even naar een winkeltje waar we met de auto al langsgereden zijn. Daar verkopen ze wat boeken en veel DVD's. Ik koop 5 DVD-tjes en 2 kleurboekjes. Hopelijk worden we bij de douane niet aangehouden met die DVD's want ze zijn natuurlijk niet echt officieel. Op elke DVD staan drie of vier tekenfilms. Officiële DVD's en CD's hebben we in Zuid-Amerika trouwens uberhaupt not niet gezien. Zou je die wel kunnen krijgen? Als we terug zijn op de kamer gaat Michael met Emma en Ruben naar het strand, terwijl ik bij de kamer blijf om de foto's op de pc te zetten en de website bij te werken. Ze blijven een flinke tijd zandkastelen bouwen.
Als ze terugkomen hebben ze allemaal een douche nodig. Michael zet Ruben eerst onder de beste douch en dan kijken we of de andere douche tegelijkertijd ook voldoende water wil geven. Dat lukt wel, dus gaan de kids naast elkaar douchen. Ze gooien intussen hun "washand" over de afscheiding. Ze douchen tot al het water op is. Helaas mama, geen warme douche meer voor jou! 's Avonds gaan we weer in het hotel eten en natuurlijk moeten de kids weer even op de computer met paint spelen. Emma maakt mooie tekeningen, terwijk Ruben vooral met kleurtjes speelt.
Na het eten moeten wij nog wat voorbereiding treffen voor Emma's verjaardag. Michael tekent een kaart (zoals bij Dora) en knipt uit karton een sleutel uit, waarvan Emma morgen de stukjes moet stukken. Ik hang de waslijn op en zoek wat papieren in een doraboek die als slingers kunnen dienen. Als de kids naar bed zijn, bereiden we de laatste dingen voor de verjaardag voor en dan ga ik ook nog even stukje van één van de gekochte DVD's kijken.
Zaterdag 4 juli 2009
Vandaag is het zover: Emma's verjaardag. Ruben is als eerste wakker en komt bij ons in bed liggen. Als we horen dat Emma ook wakker is, gaan we "lang zal ze leven" zingen. Dat levert een protest van Emma: we mogen niet hard zingen. Emma krijgt vast de twee kleine kadootjes (ketting en kleurboekje) die we op de kamer hebben. We vertellen haar opdracht om de andere kadootjes te krijgen.
Natuurlijk laat ze trots de kaart zien die Michael heeft gemaakt. Ze vindt het heel leuk om weer een Swieber opdracht te mogen doen, dus we gaan ons snel aankleden. Emma doet braaf alle opdrachtjes om te beginnen geblinddoekt naar de speeltuin lopen.
Ze moet stukjes van de sleutel verzamelen in de speeltuin, de voetbaltafel, het zwembad, op het dakterras en achter een hekje. Steeds moet ze daarbij ook een opdracht doen, zoals doen alsof ze zwemt.
Op het dakterras moet ze dansen en zingen en bij het hekje moet ze met een kleerhanger "vissen".
Tot slot bij de auto de puzzel maken.
En ja hoor, dan gaat de kofferbak open en komen de kadootjes tevoorschijn. Ze vindt gelukkig alle gekochte kadootjes erg leuk.
Het is intussen acht uur en Michael zet de pc even aan en ja hoor, opa en oma zijn op de skype. Die willen Emma natuurlijk graag even feliciteren met haar verjaardag. Erna gaan we ontbijten. De kinderen (vooral Ruben) zijn intussen verslaafd aan het tekenen op de computer met Paint. Ze willen nauwelijks nog aan het ontbijt blijven zitten. Na het ontbijt gaan Ruben en Michael naar het strand. Ik blijf met Emma bij de kamer, zodat Emma met haar nieuwe speelgoed kan spelen. Rond half elf zijn oma, Gabriëlla en tante Jo op Skype. Emma wil graag al haar nieuwe kadootjes laten zien. Na het skypten gaan wij rond elf uur ook naar strand. Vandaar lopen we naar een panaderia. Helaas blijken ze daar weinig gebak te hebben. We nemen genoegen met de cake, chocoladecake en spinazietaart. Het smaakt echter niet echt naar verjaardagstaart. Jammer. De kinderen gaan nog even in de speeltuin bij het strand spelen en dan gaan we terug naar de kamer. Naar bioscoop in winkelcentrum. Ice Age 3. Emma vindt het erg spannend. Ruben niet zo.
Leuke film en omdat er niet zoveel woordgrapjes in zitten is deze wel geschikt voor mensen die weinig spaans spreken. Bij de film eten we popcorn en chips en na de film nemen we een ijsje. Kinderen nog even spelen in speelhal. Ik ga even pinnen. Terug op kamer. Ruben en michael weer naar strand. Emma wil met popjes spelen. ik blijf ook bij kamer. Femke en wilko op skype. Half uur gezellig bijkletsen. Michael terug op kamer. Ruben douchen. Daarna michael douchen. Emma wil nog een keer Swieberspel spelen. Ze gaat zelf een kaart tekenen en dan moeten we met haar mee om de route nogmaals te volgen. Ruben is heel zoet in zijn nieuwe kleurboekje aan het kleuren. En heel netjes! Hij kan moeilijk kiezen tussen het kleurboekje en het spel, maar wil uiteindelijk toch meedoen met het spel. Na het spel gaan we eten in het hotel. Emma wil haar kaart ophalen die buiten op de tafel voor de kamer ligt. Na een paar minuten besef ik dat ze nog niet terug is. Ze blijkt huilend bij de kamer te staan, ze durft niet meer door het donker omdat ze zegt bang te zijn voor Swieber. Gekkerd! Na het eten gaan de kids nog heel even op de computers met Paint kleuren en dan gaan we naar de kamer. Ruben wil al slapen en Emma blijft nog heel eventjes tv kijken.
Zondag 5 juli 2009
Na het ontbijt gaan we eerst naar de Huaca del Sol en Huaca de la Luna (tempel van de zon en de maan). Deze ruïnes van de ... liggen een eindje ten zuiden van Trujillo. Het blijkt een half uur rijden, wat ons weinig tijd overlaat om de ruïnes van de Huaca de la Luna te bezoeken. Eigenlijk is een gids verplicht, maar we geven aan dat we echt geen uitleg willen omdat de kids daar toch niet naar willen luisteren (goede smoes, want we hebben maar een half uur om rond te kijken). Uiteindelijk mogen we daarom zonder gids vertrekken. We lopen daarom op eigen houtje langs alle bezienswaardigheden. Men is nog steeds heel druk bezig om de tempel volledig te beschermen tegen de regen.
Het is grotendeels al overdekt, maar daar waar het nog niet is overdekt, worden overdekkingen gebouwd.
De afbeeldingen zijn deels in een zeer mooie staat. Vaak nog mooi gekleurd.
Het is alleen jammer dat door alle afdekkingen niet meer zo'n goed beeld gekregen kan worden van de grootte en hoogte van het complex. Op onderstaande foto kun je nog een beetje zien dat het vrij hoog is geweest.
Maar het is een bezoek zeker waard. hieronder nog een stukje muur binnenin de tempel en op de rechterfoto sta ik met Emma bij de opgravingen van een offerplaats. Hier zijn aardig wat verminkte skeletten gevonden.
We gaan niet meer speciaal naar de Huaca del Sol die je op de linkerfoto hieronder achter de lage opgravingen ziet liggen.
Zover we hebben begrepen is deze ook minder interessant, hoewel hij er van afstand wel indrukwekkender uitziet dan die van de maan. Snel terug naar het hotel, spullen in de auto, betalen en op weg naar Casma. Dat blijkt nog een stukje verder rijden dan we verwacht hadden. De kids spelen eerst lekker maar als blijkt dat het nog wel even gaat duren, gaan ze maar slapen. We kunnen daardoor rustig naar een accommodatie zoeken, want ze blijven rustig slapen. De favoriet van de planet heeft alleen driepersoonskamers. Hoewel het hotel er verder goed uitziet, vindt ik de kamer wel verlopen en zie ik niet hoe de kids samen in een éénpersoonsbed moeten liggen. Toevallig komen we nog langs een ander hotel uit de planet. Daar kan van een driepersoons wel een vierpersoonskamer gemaakt worden, maar omdat het hotel er verder niet echt super uitziet, besluiten we ook nog even te gaan kijken bij het driesterrenhotel waarvan we borden hebben gezien. Dat blijkt een mooie accommodatie te zijn, maar wel prijzig. De prijs wordt verlaagd van 255 naar 200 sol en daarvoor krijgen we een twee kamer appartement. Het hotel heeft een groot zwembad en een grote speeltuin, dus ik ga op dit aanbod in. De kinderen hebben even moeite met wakker worden, maar als ze de speeltuin zien, zijn ze tevreden. Michael blijkt bij een luierverschoonstop in de teer gestaan te hebben. Hij gaat daarom zijn schoen schoonpoetsen, terwijl ik alle koffers naar de kamer sjouw. De wifi blijkt ook weer op de kamer te werken. Handig. De kids spelen een hele tijd in de speeltuin. We eten in het hotel. Prima maaltijd en alles gaat op. Emma wil graag poppenkastje spelen. Ze gaat achter het bed zitten en wij moeten op het andere bed zitten om te kijken. De voorstellingen duren steeds maar een paar minuten. Ze moet nog een beetje oefenen om het aantrekkelijker te maken.. Ruben wil ook een auto-voorstelling en beervoorstelling doen. Hij gaat achter het bed zitten en rijdt zijn auto paar keer heen en weer of laat de beer van voor naar achter gaan. En dan zegt hij alweer "afgelopen". Emma gaat vervolgens nog tekeningen voor iedereen maken.
Maandag 6 juli 2009
We ontbijten weer in het hotel en hebben nog even via skype contact met mijn moeder. Na het ontbijt gaan we naar de ruïnes van Sechin. Het is niet precies duidelijk welk doel deze site heeft gehad. we bekijken eerst het museum en wandelen dan omhoog zodat we uitzicht krijgen op de site. Ruben gaat in het begin op bijna elke tree zitten omdat hij een zandkasteel wil bouwen.
Wat een wespen hier! We zien diverse kleine nestjes onder de rotsen. De kids worden goed gewaarschuwd niets aan te raken en zeker niet het touw langs het pad, want daar zitten de wespen graag op.
De kinderen vinden het heerlijk om te klimmen en naar beneden te rennen.
Het uitzicht op de site valt een beetje tegen. Beneden is het wel interessanter omdat je hier een lange stenen muur kunt bekijken.
Die bevat allemaal afbeeldingen van mensen, zo te zien van mensen die pijn hebben en waar lichamelijk iets mee mis is. Hierdoor veronderstelt men dat het gebouw vroeger wellicht een ziekenhuisfunctie heeft gehad. Ruben is niet geïnteresseerd in de afbeeldingen, die gaat lekker zijn eigen zandkasteel bouwen in het zand. Emma loopt echter geïnteresseerd met ons mee langs de muur en wijst van alles aan. Na het bezoek aan de site rijden we eerst naar Puento Casma, de kustplaats. Onderweg bij een dijkje allemaal leuke kleine uiltjes. We stappen even uit om ze te fotograferen en te bekijken. Het zijn er zeker zes bij elkaar. Prachtig hoe ze je in de gaten houden en af en toe een stukje verderop gaan zitten.
In Punto Casma gaan ze waarschijnlijk ooit asfalteren. De weg is afgegraven er liggen grote putdeksels, maar het asfalt is nog in geen velden of wegen te bekennen. We rijden naar de kust, waar Michael even met Ruben op de nek over het strand achter de krabbetjes aan rent.
IIk blijf met Emma bij de auto omdat het zand erg nat en vies is en we onze sandalen netjes willen houden. Emma had ook al helemaal geen zin om naar zee te gaan. We zien hiervandaan wel leuk de krabbetjes op het strand, die weer brutaal te voorschijn komen zodra je iets verder weg gaat staan.
Als we weer weg willen rijden, zit er vlak voor de auto ook een krabbetje op de weg. Maar even stoppen dus.
We rijden vervolgens naar Tortugas, een kustplaatsje iets boven Casma. Dat is een iets aantrekkelijker plaatsje met diverse hotels die gelieerd zijn in de hotels in Casma. We kijken even bij de pier, waar een pelikaan rondloopt die niet meer kan vliegen (tenminste dat begrijp ik van iemand die net schelpen uit de zee heeft gehaald).
Michael gaat eerst alleen naar de pier omdat de kids niet meewillen. Ik blijf daarom bij ze in de auto. Vervolgens gaan de kids om de beurt achter papa aan en Michael laat Emma in de buurt van de pelikaan poseren. Ze durft echter niet echt dichtbij te komen.
Ik wil de tamme pelikaan ook wel even bewonderen, dus ik ga ook nog even naar de pier als de kindjes en Michael weer terug zijn bij de auto. De pelikaan komt dan net op zijn gemak aangewandeld. Bij het dichtsbijzijnde huis zitten twee mannen schelpdieren te eten van schelpen die ze net uit zee gehaald hebben. Drie poesjes mogen de restjes opeten en zo te zien lijkt de pelikaan ook wel wat te wilen.
We rijden nog even een klein stukje door het dorp en keren dan terug richting Casma. We stoppen alleen nog even langs de Pan American highway om een foto van de kids te maken in een grote "zandbak".
Tot onze verrassing vinden we in het zand prachtige schelpen. Hoelang zouden die hier al liggen. We zijn nu minstens vijf kilometer landinwaarts!
We zijn gestopt vlakbij een huisje langs de snelweg en één van de honden die bij het huis hoort komt blaffend naar ons toe. De hele tijd terwijl we in het zand spelen, staat de hond vlakbij te blaffen. Ik vind 'm best eng hoewel Michael zegt dat het een lafbek is die echt niets zal doen. De kids zijn ook minder onder de indruk dan ik. Ik wil graag samen met Michael en de kids terug naar de auto want ik vertrouw het beest echt niet. We blijven dus niet lang in het zand. Michael moet alleen Ruben wel eerst vangen voordat die meegaat. Zie de achtervolging hieronder.
Als we allemaal bij elkaar zijn, gaan we naar de auto en snel weer op weg. Terug in Casma gaan we eten bij Tio Sam, een restaurant dat in de LP wordt aangeraden. Ik neem rijst met zeevruchten en Michael een milanese de pollo met rijst en patat. De rijst is op zich lekker maar er zit wel erg veel inktvis in. Op het eind ontdek ik toch nog één gambia. Die moet ik natuurlijk delen met Emma, want die is dol op garnalen. Na het eten gaan we nog even op zoek naar een supermarkt, maar we vinden niets waar we yoki of sinaasappelsap kunnen kopen. Uiteindelijk koop ik alleen nog ergens een pak biscuitjes. De rest van de avond relaxen we in het hotel, waar we 's avonds ook nog weer warm eten (niet goed voor de lijn, twee warme maaltijden per dag).
Dinsdag 7 juli 2009
Het is zwaar bewolkt als we opstaan. We besluiten dus verder te gaan. Ik pak vast wat spullen in terwijl de kids in de speeltuin gaan spelen. Dan gaan we eerst maar eens ontbijten. Wat praat die man die ons bedient toch onduidelijk. Ik vraag om gekookte eieren en hij vraagt waarschijnlijk hoe hard ik ze wil, maar ik kan er echt niets van maken en ben bang dat hij gebakken ei bedoelt omdat we gisteren zowel gekookte als gebakken eieren hadden. Waarschijnlijk heb ik nu gezegd dat ik zachtgekookte eieren wilde, want die krijgen we in ieder geval. Terwijl ze gisteren goed hardgekookt waren. Na het ontbijt pakken we de rest in. De kids helpen Michael met het schoonmaken van de ruiten van de auto. Die zijn wel erg stoffig geworden. De kids rennen heen en weer met bekertjes water. Als de auto volgeladen is, gaan we op pad. We gaan weer naar hetzelfde hotel (La Villa) in Huacho waar we ook hebben geslapen toen we van Arequipa naar Lima zijn gevlogen. Onderweg hebben we onze eerste ervaring met corrupte politie. Michael is zo dom om over een dubbel doorgetrokken streep een vrachtwagen in te halen, terwijl verderop een politiewagen staat. We worden natuurlijk aan de kant gezet. De politieagent geeft aan dat we een boete krijgen van 330 sol en dat Michael zijn rijbewijs wordt ingenomen!! Michael zegt braaf si si, maar ik probeer toch maar bezwaar te maken tegen het innemen van het rijbewijs. Kunnen we niet gewoon een boete krijgen? Daarop krijg ik geen antwoord. De politie-agent loopt terug naar de politieauto en gaat daar een poosje in zitten, zo te zien via de intercom pratend. We wachten maar rustig af en leggen Emma en Ruben uit waarom we op de politie-agent moeten wachten. Dan komt de politie-agent weer naar ons toegelopen. Hij zegt nog even tegen zijn collega dat er na de vrachtwagen twee personenauto's aankomen. Eenmaal bij onze auto gaat hij m.b.v. Michaels rijbewijs een formulier invullen. Dan vraagt hij ons welke optie willen, het opsturen van het rijbewijs of iets anders. Hoewel ik het woord wat bij de tweede optie hoor niet ken, vermoed ik dat hij geld wil om de boete kwijt te schelden. Ik vraag dus nog maar even om uitleg en nadat ik twee keer heb aangegeven dat ik het woord niet ken, vraag ik of hij geld wil. Inderdaad dat wil hij en hij geeft ons de autopapieren en het rijbewijs vast terug. Op de vraag hoeveel geld hij wil krijgen we geen antwoord. Ik pak dus maar een briefje van 50 sol en vraag of dat voldoende is. De agent houdt zijn plankje goed voor het biljet zodat de andere agent niet ziet wat we gegeven hebben. Hij twijfelt even en zegt dan goed goed, fijne reis verder en rijdt voorzichtig. Nou dat laten we ons geen twee keer zeggen en we gaan snel verder. Wel moeten we Emma nu even uitleggen dat dit dus een voorbeeld van corrupte politie is. De rest van de weg past Michael goed op dat hij niet over dubbel doorgetrokken strepen gaat, zelfs als het makkelijk had gekund. We stoppen onderweg nog voor de ruïnes van Paramonga.
Het heeft iets van een oud kasteel prachtig op een heuvel gelegen. Het heeft geen mooie versieringen of zo, maar door zijn ligging is het zeker de moeite van een bezoek waard. Je kunt ook mooi zien dat in de nabije omgeving andere ruïnes liggen. Als we weer beneden komen worden we aangesproken door een schoolklas. Eerst durven twee meisjes naar ons toe te komen, daarna de hele schoolklas. Tien kids van negen, tien en elf jaar oud. Ze vinden het leuk om even met ons te praten en ik vind het ook wel leuk om even met hen te praten. Het zijn hele lieve kids en we krijgen heel lief een handje van een paar jongens en een kus van diverse meisjes. Ze vragen ook nog even of we een foto van ze willen maken. Dat willen we natuurlijk wel.
Ruben wil wel met ze op de foto en na enige aarzeling wil Emma ook wel. De drie meisjes die in eerste instantie naar ons toekwamen, nemen ook de moeite om ons helemaal uit te zwaaien. Rond half twee zijn we in Huacho. We gaan nog even op zoek naar een supermarkt. We vinden helaas alleen een minimarket, waar ik wel sinaasappelsap en water kan kopen, maar geen yoki. Om twee uur zijn we in het hotel, waar we meteen herkend worden. We krijgen dezelfde kamer. Intussen is het zonnig geworden. De kids gaan in de speeltuin spelen, terwijl wij de spullen naar de kamer brengen. Omdat het zulk mooi weer is gaat Michael vragen of de kids willen zwemmen. Nou dat willen ze wel. Als we het water van het zwembad voelen, blijkt het echter wel erg koud. We willen dus eigenlijk zelf niet gaan zwemmen. De kids zijn echter nog steeds enthousiast, dus zij gaan in ieder geval de zwemspullen aandoen. Ik kleed me dan ook maar om. Ruben doet me weer versteld staan, door meteen het water in te springen en hij wil ook nog wel dieper, terwijl Emma eerst alleen met de tenen durft.
Hoewel ik even twijfel ga ik toch maar in het diepe. Na een poosje is het water op zich wel lekker, alleen de schouders blijven koud. De kids blijven vooral in het kleine badje en willen allebei maar één keer bij mij in het diepe. Vooral Ruben is lekker rondjes aan het draaien in het kleine badje. Na het zwemmen laten we ons door de zon opdrogen op de zonnestoelen naast het zwembad. Intussen eten we lekker een zakje chips, wat koekjes en nemen we wat drinken.
Woensdag 8 juli 2009
Vanmorgen is het weer zwaarbewolkt. We ontbijten in het restaurant. Emma eet al dagen gekookt ei bij het ontbijt, maar vandaag klaagt ze voor het eerst over de geur van het ei. Vervolgens gaat er niet zoveel brood in. we pakken alle spullen in onder protest van Emma, die wil graag nog een keer gaan zwemmen. We vinden het echter veel te koud om nog een duik te nemen. We beloven (en hopen dat we de belofte waar kunnen maken) later in de vakantie weer een zwembad. De rit naar Lima verloopt vlot. Wat een bizarre omgeving weer, met enorme zandduinen. Het laatste stuk wordt het weer flink druk op de weg. Dat betekent de ogen goed openhouden en voorzichtig rijden. Michael weet steeds meer zijn plek op de weg op te eisen, soms vindt ik dat gedrang wel een beetje angstig. We rijden eerst tot de rotonde bij de luchthaven en rijden dan terug op zoek naar een hostal/hotel. Dat valt niet mee. Ik ga er diverse bekijken. Bij de eerste moet hard gedacht worden over een prijs als je de hele dag blijft. Normaal worden de kamers voor een paar uur verhuurd. Er is geen kamer met vier bedden, dus wordt me de prijs van twee kamers gegeven. Als ik de kamers wil zien, wordt ik meegenomen naar de vijfde verdieping waar ik een kamer te zien krijg met één normaal tweepersoonsbed en één rond tweepersoonsbed. Hoewel we natuurlijk met zijn viertjes op deze kamer zouden kunnen slapen, vindt ik het hele hotel zo'n dubieuse indruk maken dat ik Michael voorstel verder te gaan. Bij de volgende kamer voor slechts 40 sol knap ik vooral af op het geluid van de drukke straat. Bij de derde hebben ze alleen 2 persoonskamers en reageren ze zo vaag dat ik snel weer weg wil. Het vierde hotel is aan de overkant van de derde en daar hebben ze ook een garage waar we gebruik van kunnen maken. Ik bekijk diverse kamers die elk 60 sol kosten, die er allemaal heel redelijk uitzien. Ik kies uiteindelijk voor een kamer met een stapelbed, een smal tweepersoonsbed en een éénpersoonsbed. Dat moet ruim genoeg zijn en geeft de kids ook wat speelruimte. Bijkomend voordeel is dat het op de tweede verdieping ligt, dus dan hoeven we niet zover te lopen met onze bagage. Als we de spullen in de kamer hebben, moet er natuurlijk eerst bepaald worden wie waar gaat slapen. Ruben wil wel in het bovenste bed van het stapelbed. Dat vinden we toch niet zo'n goed idee. Emma zou het wel mogen, want er zit een plankje langs. Maar zij slaapt liever beneden. Ook prima. Kunnen ze op het bovenste bed spelen. Ruben is al meteen druk met heen en weer klimmen. We verlaten het hotel nog even (o jee, weer uitparkeren terwijl we strak tegen de muur geparkeerd hebben) om te gaan shoppen bij het grootste winkelcentrum van Lima (volgens onze 10 jaar oude LP. Dat valt een beetje tegen. Niet echt groot en weinig interessante winkel. Er is één leuke winkel met kadootjes en dingen voor kids. Daar kopen we nog twee kleine kadootjes voor Ruben's verjaardag en kiest hij als vervanging voor zijn kwijtgeraakte aapje een krokodil die hij op zijn hoofd kan doen. Een pret die hij in de winkel met het ding heeft. Hij doet hem meestal aan zijn hand en gaat dan achter iedereen aan met de opmerking: :"krokodil bijt in je bil". We gaan bij de foodcorner eten. KFC deze keer. We nemen iets van een speciaal familiemenu en dat is toch veel kip. Allerlei soorten en maten. Gelukkig eten de kip ook heel goed mee. Gelukkig maar anders hadden we het nooit opgekregen. We gaan weer terug richting het hotel nog voor het donker wordt. Het verkeer is hier al gekkenwerk, daar wil je niet in het donker tussen zitten. Emma zegt als we terugkomen van het winkelen voor het eerst dat ze wel terug naar huis wil. Ze mist de oma's en opa. Ruben is in een niet-stemming en roept dan ook hard dat hij niet naar huis wil.
's Avonds blijven we verder op de kamer. We maken noodles terwijl de kids lekker tv kijken. De koffers zijn alweer helemaal gepakt voor morgen.
Donderdag 9 juli 2009
We worden netjes om iets over zeven gewekt. We staan zelf meteen op en laten de kids nog even rustig wakker worden terwijl wij inpakken. Michael gaat vast koffers naar beneden brengen, terwijl ik Emma nog probeer wakker te maken. Als de kids aangekleed tv zitten te kijken ga ik met Michael mee om de auto uit te parkeren. We hebben aan beide kanten van de auto ongeveer 10 centimeter ruimte en het uitparkeren is extra moeilijk geworden omdat er nu ook nog een auto achter de onze staat. Het lukt echter gelukkig met flink wat steken om de auto zonder schade naar buiten te brengen. We laden de rest van de spullen en de kids in en dan rijden we naar de luchthaven. Daar leveren we de auto zonder al te veel problemen in. We moeten de auto alleen nog even voor 7 sol laten wassen (ja, hij was echt smerig) en we moeten de wieldop betalen. Vervolgens de bagage naar de drop off en dan door de douane en de airporttax (31 US$ pp) betalen. Die betalen we voor 2 personen met onze laatste soles en voor de rest met de net gepinde US$. We vinden het nog steeds vreemd dat Ecuador de US$ als valuta schijnt te hebben, maar in dit geval is het wel handig omdat we nu meteen die valuta konden pinnen. Indien men met soles betaald, krijgt men 1 sol terug. Dat is een echt speelgoedmuntje en ik zie er diverse op de grond liggen. Ik raap ze als echte Hollander allemaal op. Leuk voor de kids om thuis mee te spelen.
Lees verder over onze reis op vervolg.
Klik op de foto om via de kaart van Zuid Amerika een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om via de wereldkaart een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om naar de beginpagina van de homepage van Geja en Michael te gaan