In het begin lijkt het weer een beetje op te klaren. De omgeving is erg mooi en groen. Het verkeer is beperkt. Er wordt wel veel aan de weg gewerkt. Als we in de buurt van de afslag naar Chiquián komen is het helaas weer flink bewolkt geworden. De auto wordt zelfs een keer kletsnat. Niet door regen hoor! Een vrachtauto die de weg natsproeit rijdt vlak voor ons en als Michael erlangs wil gaan, begint hij ineens te sproeien.
We krijgen dan ook zeer beperkt zicht op de Cordillera Blanca. Af en toe zijn er wat witte toppen te ontwaren, maar die zijn behoorlijk in de wolken gehuld. Wel een prachtige omgeving zeg. Een groene hoogvlakte met links groene heuvels die aan Schotland doen denken en rechts de prachtige witte toppen. Echt jammer dat het zo bewolkt is. we zien af en toe een paar druppels regen op de auto, maar het zet verder niet door. We hopen een hostal te vinden in Catac of Recuay, maar zien daar helaas niets wat ons geschikt lijkt. Deze plaatsen zouden een goede uitvalsbasis zijn voor een bezoek aan de ruïnes van Chavín de Huántar. Dan rijden we maar door naar Huaraz. Daar moeten betere accommodaties zitten. We willen eigenlijk naar Hostal Colomba, maar als we die eindelijk hebben gevonden, zien we geen plek om de auto te parkeren. Na wat discussie besluiten we toch maar verder te zoeken. Na nog wat zoekwerk komen we bij Hostal Schatzi ook aangeraden in de Lonely Planet. Daar kan de auto in ieder geval even voor de deur staan. Ik ga binnen kijken naar de mogelijkheden. De vierpersoonskamer heeft een stapelbed. Hm, ik weet niet wat ik er van moet vinden. Michael gaat ook even mee kijken. Alternatief is twee losse kamers, maar het is weer vaag of we daar nou 40 of 60 sol voor moeten betalen. We kiezen toch maar voor de vierpersoonskamer. Het is al best laat (na vijven), dus we hebben geen zin meer om verder te zoeken. De spullen passen maar net in de kamer en oei wat is dat stapelbed wiebelig. We willen de kids niet bovenin leggen omdat we bang zijn dat ze eruit vallen (ze willen allebei wel graag), dus één van ons moet in dat wankele bed. We gaan eerst maar eens eten. Vlakbij zit een pizzeria. Lekkere pizza, pasta en soep. De kids eten weer heel goed. Emma kiest zowaar zelf voor aardbeienshake en Ruben drinkt in recordtempo een glas sinaasappelsap op. Na het eten even naar de kamer om Ruben een schone luier te geven en dan nog even naar de winkel voor pakjes yoghi en andere goodies. Terug op de kamer gaan de kids en Michael tv kijken. Goh wat kun je moe worden van Emma haar waarom vragen! Jeetje Ruben is nog wakker bij Mr Maker.. Ik werk intussen mijn spaanse woordenlijst en het reisverslag bij.
Donderdag 25 juni 2009
We hebben niet best geslapen want de matrassen blijken beroerd. Vooral die in het stapelbed. Michael is er 's nachts ook twee keer uit geweest en één keer dacht ik dat het hele bed over me heen zou storten toen hij weer in het bed probeerde te klimmen. Hoewel het ontbijt meer voorstelt dan we hadden verwacht (veel brood, jam, koffie, sap en zelfs scrambled eggs hebben we al besloten verder te gaan kijken. Ik voel me overigens belabberd, want naast het slaapgebrek heb ik ook nog eens enorme hoofdpijn. De hotels die worden aangeraden inde Lonely Planet blijken echter niet zo goed als uit de Planet leek. De eerste Hostal Colomba nog in Huaraz, waar we gisteren ook al langsgereden zijn. Deze keer sta ik een hele tijd bij de poort samen met iemand anders die hard op de poort klopt. Na een paar minuten is er nog steeds niet open gedaan. Ik heb geen zin om de komende dagen steeds zo bij de poort te staan, dus we gaan verder. Hotel Real vinden we niet, dus rijden we meteen door naar Monterrey. Daar blijkt druk gebouwd te worden aan het goedkoopste hotel (El Nogal), daar gaan we dus maar niet naartoe. Dan maar de heuvel op naar Real Hotel Baños Termales Monterrey. Daar treffen we echter dezelfde situatie als bij de hostal in Huaraz. Ik klop en bel aan, maar er komt niemand om de poort open te doen. Wil dan niemand gasten? Dan gaan we maar weer naar beneden en kijken toch even bij het hotel El Patio. Eigenlijk weten we allang dat we dat te duur vinden omdat we op internet gezien hebben dat een vierpersoonskamer 114 US$ kost. We gaan toch maar even kijken of we geen enorme discount kunnen krijgen. Daar doen ze helaas niet echt aan. We kunnen een kleine korting krijgen omdat we geen tax hoeven te betalen, maar dan blijft de kamer 96 US$. Dat vinden we nog steeds veel te veel. Weer terug richting Huaraz dus. Onderweg heb ik nog iets gezien wat er wel aardig uitzag en daar gaan we maar eens kijken. Het heet Sierra Nevada Dat blijkt inderdaad leuk. Geen enorm grote kamer, maar wel een ruime badkamer en genoeg bergruimte voor de spullen. En belangrijkste: buiten meer dan genoeg zitruimte. Ik onderhandel nog even stevig over de prijs, waardoor we voor 130 ipv 180 sol kunnen overnachten. We boeken eerst maar eens twee nachten. De rest van de middag doen we weinig. Emma voelt zich ook niet zo lekker en daarom ga ik samen met haar een poosje op bed liggen. Het lukt mij echter niet in slaap te vallen, doordat er veel geluiden om ons heen zijn (de straat en Ruben in de tuin), maar Emma slaapt zeker een uur. Omdat de kids vanmorgen niets gegeten hebben, gaan we aan het begin van de middag naar een restaurant om pasta te eten. Emma zegt dat ze daar zin in heeft en Ruben wil ook wel pasta. Omdat ik zelf het gevoel heb dat ik elk moment kan overgeven, bestellen we alleen een spaghetti met boter en kaas en een pasta met saus voor Michael. Als het eten komt zit Emma weer enorm te piepen en ondanks al onze pogingen neemt ze niet meer dan een paar muizenhapjes. Ze doet alsof ze heel ziek is. Dat het allemaal maar een voorstelling was blijkt als we terugkomen in het hotel, we komen de kamer nog niet in of Emma zegt dat ze beter is en wil spelen. Kleine toneelspeelster! Ik ben echter nog steeds belabberd dus ik ga lekker in bed liggen. Ik lees nog een beetje en probeer wat te slapen. Michael voert de kids 's avonds soep en noedels die we met de waterkoker kunnen maken. Toch handig dat ding.
Vrijdag 26 juni 2009
Ik ben de hele nacht beroerd, ik heb koppijn en diarree en na een paar uur woelen neem ik zowel een pil tegen hoogteziekte als tegen migraine. Een paar uur later voel ik dat mijn maag het echt niet meer trekt en moet ik overgeven. Ik neem erna een douche waarna ik me iets beter voel en nog een paar uur slaap. De kids slapen gelukkig ook redelijk uit. We onbijten in het hotel. Hm dat is matig. De marmelade is niet geweldig en ook maar weinig brood. De kids eten echt niets! Ik voel me overdag nog steeds niet geweldig, maar gelukkig is de hoofdpijn wel gezakt. we gaan daarom wel wat bekijken. We gaan richting het zuiden rijden. Maar eerst natuurlijk een stop om een foto te maken van de Cordillera Blanca die vandaag beter zichtbaar is dan tot dusver.
Onderweg stoppen we regelmatig voor het maken van foto's van de Coridillera Blanca. Op de foto hieronder de hoogste top in deze bergrance, die ruim 6700 meter hoog is. Wat een enorme sneeuwmassa ligt er op!
Op de foto's hier een andere redelijk hoge top.
Een boze Ruben achterin de auto.
Bij Yungay gaan we richting de lagunas Llanganuco. De weg gaat steil omhoog naar de lagunas. En wat een weg. Onder protest van de kinderen hobbelen we omhoog. Zo kunnen ze natuurlijk niet slapen. Gelukkig houden ipod en fotocamera ze redelijk zoet. Het is vijfentwintig kilometer omhoog en daar doen we ruim een uur over. Intussen is er steeds meer bewolking gekomen, waardoor de bergtoppen steeds minder zichtbaar worden. Dat is natuurlijk wel jammer.
We stoppen bij het eerste meer, waar een ijzig koude wind blijkt te staan. We lopen even richting de aanlegplaats voor de bootjes en picknickplaats. Natuurlijk moeten de kids even op een grote steen klimmen.
De daar gezeten mensen roepen weer flink "oh mira que lindo/que linda". De kids trekken zich er niet al te veel van aan, hoewel Emma dekking zoekt bij ons als de mensen teveel naar haar roepen. Echt jammer van de bewolking. Dit plaatje is met helder weer natuurlijk nog veel mooier.
Michael en Emma maken even een toiletstop en dan mogen de kids een steen in het meer gooien. Altijd leuk voor ze.
Ik vind de ijzige wind afgrijzelijk zeer doen aan mijn oren en wil graag terug naar de auto. We komen een bruggetje over de rivier echter niet over zonder dat onze kids samen met de kids van Peruanen op de foto zijn gegaan. Al vaker is ons trouwens gevraagd of men een foto van onze kids mag maken. Meestal zeggen we dat dat wel mag, maar we dwingen de kids echt niet om leuk te gaan staan voor de foto. Ik duik snel in de auto terwijl Michael Ruben een schone luier geeft in de kattebak (lekker uit de wind). Het duurt wel even voordat mijn oren weer een normale temperatuur hebben. Op de terugweg bewonderen we nogmaals de steile rotswanden.
Deze foto's zijn met de Canon gemaakt, maar Emma heeft er ook een paar gemaakt met de kleine camera. Leuk hoe ze de camera een beetje door begint te krijgen. Vlak voordat we weer bij Yungay komen zien we naast leuke hutjes, hoe een Peruaanse vrouw een tweetal varkens kalebas voert. Mooi plaatje! En ik heb netjes toestemming gevraagd voor het maken van een foto!
Op de terugweg maak ik nog wat foto's van Yungay en omgeving. Yungay is in 1970 volledig verwoest door een aardbeving die een landverschuiving van 15 millioen kubieke meter graniet heeft veroorzaakt. Vrijwel alle 18.000 inwoners die het dorp toen had liggen onder het puin begraven. Alleen een paar kinderen die op de hoger gelegen begraafplaats aan het spelen waren, hebben het drama overleefd. Overigens is ook half Huaraz door deze aarbeving verwoest en heeft de aardbeving in totaal zo'n 50.000 slachtoffers gemaakt. In Yungay staat op heuvel een groot christusbeeld ter herinnering aan deze verwoestende gebeurtenis.
Wij gaan niet van dichtbij kijken, maar van het oude dorp schijn je alleen nog de top van de cathedraal en een paar palmbomen te kunnen zien. Overigens zegt de Lonely Planet uit 2000 ook dat de route van de landverschuiving vanaf de weg goed zichtbaar is. Dat vinden tien jaar later toch niet. We maken een paar foto's van de plek waarvan we vermoeden dat het graniet is losgebroken, hier kun je ook een stuk van een mogelijke route zien, maar het is nauwelijks voor te stellen dat een aardverschuiving hiervandaan vervolgens helemaal naar Yungay gegaan zou zijn (14 kilometer verderop).
Overigens heb ik een paar dagen geleden (toen we internet hadden) wat data over Peru opgezocht. Data waar je wel een beetje bang van kunt worden.
Nog een laatste stop voor het uitzicht op de hoogste top van de bergrance.
Het is al vrij laat als we terugkomen op de kamer. We besluiten in het hotel te eten. Ik heb nog steeds helemaal geen trek, dus we bestellen alleen aspergesoep en rundvlees met rijst. De kids eten redelijk van de soep en de rijst en ik neem alleen wat rijst terwijl Michael de rest mag. Terug op de kamer mogen de kids nog wat spelen en dan is het bedtijd. Ik ga ook bijtijds slapen.
Zaterdag 27 juni 2009
Deze keer is het Ruben die ons uit onze slaap houdt. Drie keer moet hij overgeven. Gelukkig weten we het goed op te vangen in een handdoek en valt het mee hoeveel het is. Ertussendoor valt hij gewoon steeds weer in slaap! 's Ochtends is hij weer helemaal beter en lijkt hij nergens last van gehad te hebben. We gaan dus toch maar gewoon op pad. We halen broodjes in Huaraz, die door iedereen behalve Emma in de auto opgegeten worden. Zij wil alleen cornflakes. Ze beweert de laatste dagen dat ze geen brood meer lust. Handig! Het is niet zo bewolkt en Michael hoopt op mooi uitzicht op de bergen vanaf de pas naar Casma. De weg blijkt echter dramatisch slecht te zijn.
Op een uitzichtpuntje halverwege maken we daarom een foto om vervolgens te keren en terug te gaan. Op naar de pampa's in het Zuiden, het oorspronkelijke plan. De kinderen beginnen al snel weer te klagen over de hobbels in de weg, dus we willen er geen hele lange rijdag van maken. We rijden daarom net tot het eerste uitzichtpunt op de pampa. Net na het punt waarop is aangegeven dat je tol moet betalen. We hebben intussen echter al ontdekt dat deze tolpost niet meer bemand wordt, evenmin als de tolpost verder zuidelijk. Zowel Michael als ik maken een flink aantal foto's van de bergtoppen.
Veel op de automatische bergstand omdat dat het beste lijkt. Later blijken de bergtoppen op een groot aantal foto's echter zwaar overbelicht. Die stand werkt dus ook niet altijd even goed!
Michael gaat naar een iets hoger punt naast de weg om ook een paar foto's te maken van de Cordillera Blanca. Ik loop vervolgens samen met Ruben nog even achter hem aan, want Ruben wil mee. Als Michael een foto van ons wil maken, draait Ruben zich om en rent hij hard weg. Ik pak Ruben dan maar op zodat Michael alsnog een foto kan maken.
We rijden terug richting Huaraz. Als we net in de stad komen zien we deze minibus rijden. Kijk nou wat er in de minibus zit!
Naast de minibus staat deze mooie dame die ook snel op de foto gaat.
In Huaraz parkeren we de auto en gaan we op zoek naar een restaurant. Het blijkt niet eenvoudig iets te vinden met een menu-kaart of iets dergelijks. Dan maar een lokaal restaurant. Het is even lastig om te achterhalen wat ze nou wel en niet hebben, maar ach. Soep en een hoofdgerecht voor 4 sol pp is natuurlijk wel erg weinig. Michael krijgt voor het eerst van zijn leven een soep met een kippevoetje. Wat een chicken dat hij die niet opeet!
Ik vind de soep niet echt lekker en laat een groot deel staan. Overigens krijg je hier ook altijd een overvol bord, het loopt echt bijna van je bord als je het opgediend krijgt! De hoofdgerechten zijn beter. Met salade, (beetje hard gebakken) frites en rijst. Michael een kippesnitzel en ik forel. De kids vinden vooral het vlees/de vis lekker. Verder gaat er weer weinig in. Na het eten is het tijd om te shoppen in de mercado. De verf is gisteren opgemaakt dus we willen graag nieuwe vinden. Dat lukt. Diverse potjes voor totaal 15 sol. De mercado stelt verder niet echt heel veel voor. Ik heb Emma echter al beloofd dat we nog wel iets gaan kopen toen we kinderhorloges zagen nog voordat we op de markt kwamen. We gaan daarom nog een paar straten af waar buiten markt wordt gehouden. In een kledingwinkel kopen we een broekje voor Ruben. Hij is in de vakantie al in drie broeken een gat gevallen en ik heb nu nog maar drie hele broekjes over. Zo'n broekje kost 15 sol (bijna 4 euro), dus dat is wel betaalbaar. Ook kopen we bij een stalletje op straat een flink aantal manderijnen en een paar appels. Op een gegeven moment wil Emma wat foto's maken op de markt. Dat mag natuurlijk. Apart hoor zo'n markt op een opgebroken straat.
Twee meisjes zitten nieuwsgierig over Emma's schouder te kijken wat ze fotografeert. Ik stel daarom voor dat Emma een foto van de meisjes maakt en die lukt heel aardig.
We blijken gelukkig niet helemaal terug te hoeven naar het eerste kraampje met horloges, want vlak bij de supermarkt liggen ook kinderhorloges. Emma kiest een leuke roze in de vorm van een hartje en omdat Ruben dan natuurlijk niet kan achterblijven kiest hij een blauwe. Oef, we hebben al na tien minuten spijt. Elke keer als een cijfer verspringt vragen beide kinderen: hoe laat is het nu mama/papa? We proberen Emma een beetje uit te leggen hoe ze het horloge moet lezen, maar helaas is haar cijferkennis toch nog niet voldoende. Bij de supermarkt halen we de noodzakelijke boodschappen. Ik til me een breuk om die terug te slepen naar de auto, terwijl Michael Ruben op de nek neemt. Bij de auto blijkt een dame deze weer netjes bewaakt te hebben, we rekenen dus weer braaf 2 sol af. Nog even tanken. Bij de benzinepomp komt een oud vrouwtje in klederdracht langs. Helaas lukt het niet om haar gezicht op de foto te krijgen, maar zo van achteren is de klederdracht ook goed zichtbaar.
Terug naar het hotel. vlak voor zonsondergang maakt Michael nog maar eens een foto van de hoogste punt van de Cordellera Blanca.
In het hotel kijken de kids samen met Michael een film op de laptop en we eten 's avonds opnieuw soep en noodles.
Het is zowaar druk geworden in het hotel en als de kids net naar bed zijn, komt een flinke groep terug in het hotel. Minstens een half uur zijn er diverse personen (nemen we aan) die volhardend maar kennelijk niet succesvol hun geiser proberen aan te steken. Elke kamer heeft hier namelijk zijn eigen geiser, wat in principe voor een goede warmwatervoorziening zorgt. Onze geiser is echter de hele middag al uit, waardoor we geen warm water hebben. Voor ons niet erg omdat we toch niet willen douchen. Kennelijk is er echter iets mis, waardoor de geisers ook niet makkelijk weer aangaan. Michael gaat op een gegeven moment toch maar slapen. Ik ga maar in bed liggen lezen en omdat mijn boek spannend is, ga ik pas laat slapen.
Zondag 28 juni 2009
Rond acht uur wordt ik wakker van het geluid van iemand die een geiser probeert aan te steken... Tot mijn verrassing blijkt onze geiser ook weer aan, want we hebben weer warm water. We relaxen eerst weer een poos in het hotel.
De kids mogen de nieuwe verf uitproberen en ik lees ook een poos lekker mijn boek in het zonnetje. Michael gaat nog maar weer eens een foto maken van de hoogste top en de ingang van ons hotel.
Daarna gaan we naar de ruïnes van Wilcahuaín vlak bij Huaraz. Dit is een kleine ruïne. Het is kennelijk een tempel van meerdere verdiepingen geweest.
Het heeft hele grappige lage deuren. De kids kunnen heerlijk heen en weer lopen, maar wij moeten diep bukken om van de ene naar de andere ruimte te kunnen.
De kids vinden het daarom erg leuk, maar bijzonder is het verder niet. Langs de ruïne stroomt een beekje en Michael, Emma en Ruben gaan een bruggetje/dam maken in de rivier. Daar zijn ze een flinke poos zoet mee. Ik zit intussen lekker in het gras om me heen te kijken.
Een oud mannetje komt naast me zitten en laat me zijn magische theepot zien. Hij schenkt aan de onderkant water in de kan en als hij deze omdraait komt het water niet uit de kan stromen. Hij kan het water vervolgens gewoon via de tuit uit de kan schenken. Het mannetje verkoopt dit soort attributen. Ik vind het prachtig, maar heb weinig zin er een maand mee in de bagage rond te lopen. Ik roep de kids en michael er wel even bij, zodat ze de magische theepot ook kunnen bewonderen. Vooral emma is wel nieuwsgierig hoe dat nou toch werkt.
Het is al na drieën als we de ruïnes verlaten en naar de termische baden van Monterrey gaan. Mooi uitzicht op de bergen weer als we naar beneden rijden.
Bij de parkeerplaats biedt iemand aan op onze auto te letten. Omdat we de rugzak met de fotocamera in de auto willen achterlaten, maken we maar van dat aanbod gebruik. We kopen echter geen opblaasbare eend van 'm en hij hoeft de auto ook niet voor ons te wassen. Binnengekomen zien we eerst de twee zwembaden beneden, één groot zwembad en een overvol kinderbadje. Toevallig wordt het hek naar het hoger gelegen zwembad net opengemaakt, dus we gaan mee naar boven. Daar blijkt het onduidelijk waar we ons kunnen omkleden. Er zijn wel kleedhokjes maar die zijn allemaal afgesloten met een hangslot. Dan ontdek ik toevallig dat een andere deur wel open is en kleden we ons maar om in één van de kamers waar zich de familiebaden bevinden. Dit zijn kamers met een één, twee of vierpersoonsbad. De baden zijn nu echter allemaal leeg. Als we zijn omgekleed, gaan we eerst onder de douche. Die blijkt veel aangenamer van temperatuur dan ik had verwacht. Dan is het tijd om een "duik" te nemen in het zwembad. Wel even wennen hoor dat bruine water! De kids hebben er gelukkig niet echt problemen mee. Vooral Ruben dobbert lekker rond en hij kan zich al aardig voortbewegen. Emma wil erg graag leren zwemmen, maar is nog net wat te eigenwijs om goed naar de instructies te luisteren. Af en toe krijgt ze wat water binnen en als ze dat weer uitspuugt, staat het schuim elke keer om haar mond. Het zwembad begint al snel grotendeels in de schaduw te komen en Ruben vindt het dan ook al vrij snel genoeg. Hij gaat er samen met Michael uit. Als ze lekker warm gedoucht hebben, blijkt de ruimte waar we eerder omgekleed hebben afgesloten. Michael gaat daarom snel met Ruben naar beneden om daar om te kleden. Zodra Michael weer boven is, ga ik er met Emma ook uit. Lekker onder de warme douche. Michael kleedt Emma aan en ik besluit ook niet meer helemaal naar een kleedhok te gaan, maar me gewoon hier om te kleden. We gaan terug naar hotel. Daar is de zon ook bijna weg van het terras, dus gaan we naar binnen om nog even te spelen/te lezen. Het is nog te vroeg om te gaan eten. Rond kwart over zeven gaan we in het hotel eten. Helaas blijkt de aspergesoep deze keer helemaal niet lekker. Het overige eten is wel lekker, maar de kids hebben geen zin in eten en doen lastig. Ruben eet ronduit slecht, Emma eet uiteindelijk redelijk doordat michael haar zit te voeren onder het vertellen over Pinochhio. Na het eten kijken de kids erna nog even een dorafilmpje op de laptop en dan gaan ze slapen. Ik heb intussen de koffers gepakt. Ik werk het reisverslag nog wat bij en dan is het elf uur, tijd om te gaan slapen.
Maandag 29 juni 2009
De kids zijn bijtijds (rond zeven uur) wakker. We staan maar op en pakken de laatste spullen in. Om acht uur zitten we in de auto richting Trujillo. Het eerste stuk is een bekende route. Naar het noorden langs Yungay. Vandaar blijven we de weg naar het noorden volgen. De weg is in het begin vrij redelijk. Er ligt asfalt. Het is alleen goed oppassen met de gebruikelijke kuilen en natuurlijk de als idioten rijdende Peruanen. Regelmatig wordt je ingehaald door een minibus die je vervolgens afsnijdt om aan de kant te gaan staan om een passagier uit te laten stappen. We hebben intussen gezien dat de "conducteur" van de minibus af en toe een stempel moet halen en we vermoeden dat de betaling van zowel chauffeur als conducteur afhangt van de gehaalde doorlooptijd. Volgens onze kaart moet de weg een vanaf een kilometer of twee/drie voor ... ongeasfalteerd zijn. Het asfalt houdt echter al veel eerder op. Vanaf ongeveer kwart voor tien rijden we op een onverharde weg. In het begin wordt het uitzicht prachtig en de weg slechter en slechter.
We rijden door een prachtige canyón die heel erg steil is. De weg is echter een verschrikking. We moeten regelmatig door een ruw in de rotsen uitgehouwen tunnel.
Soms is die maar een paar meter, soms een stuk langer. Bij het inrijden van de tunnel, hebben we last van zon en stof, waardoor we niet kunnen zien hoe de weg er in de tunnel uitziet. In het begin van het onverharde stuk treffen we een loopbrug over de canyón. we stoppen even om het uitzicht te bekijken en samen met de kinderen over de brug te lopen.
Die blijken allebei geen hoogtevrees te hebben, want ze lopen zonder probleem over de brug. Ruben gaat er zelfs op staan springen! Na de brug stoppen we nergens meer langdurig. Alleen af en toe een korte stop voor een fotootje, zoals van deze op het randje staande boom en deze waterval.
Regelmatig bevindt zich midden in de weg een flinke bult. We hebben een gewone auto en geen high clearance, dus we moeten echt vermijden dat we die bult midden onder de auto krijgen, want anders komen we vast te zitten. Af en toe slaat een steen tegen de onderkant van de auto of raakt de onderkant toch zo'n bult. Het afgrijzelijke geluid dat we dan binnen in de auto horen, laat ons steeds enorm schrikken. We hopen maar dat er niets kapot gaat, want het eigen risico van de auto is 7000 sol, iets minder dan 2000 euro!
De kliffen waar we tegenaan kijken hebben af en toe wel een eentonig patroon. Je zou het als ontwerp voor een dekbed of behang of zo kunnen gebruiken. Na het dorp ... wordt de omgeving minder interessant. De kliffen zijn een stuk minder steil, wel rijden we nog een poosje langs gesteente in diverse mooie kleuren
Daarna verandert de omgeving nog meer en is het voornamelijk creme van kleur. Het gesteente is hier zeer instabiel en we rijden dan ook regelmatig over een voormalige landverschuiving. Als je dan ook nog onder een steile klif doorrijdt, doe je maar een schietgebedje dat er niets naar beneden gaat komen.
De weg blijft afgrijzelijk slecht. En gedurende korte tijd komen we regelmatig tegenliggers (vrachtwagens/minibussen/auto's en een gewone bus) tegen. Volgens de kaart is het 60 kilometer onverhard naar het volgende dorp en daarna zou het weer verhard moeten worden. Michael telt vanaf de eerste kilometer, maar na zestig kilometer is er nog geen asfalt in zicht. Bij kilometer 65 komen we een een drietal toeristen op de fiets tegen. we praten even met ze en ze verzekeren ons dat het asfalt vlakbij begint. Nog twee kilometer hobbelen en ja, eindelijk het langgewenste asfalt. Het is inmiddels iets over vieren. We hebben echt niet harder dan 10 à 15 kilometer per uur weten te halen. we stoppen even om water van een grote fles over te kunnen gieten in kleine flesjes en constateren dat het ons weer gelukt is een wieldop kwijt te raken. Dat is al de tweede deze vakantie! Snel weer in de auto (de kids komen er niet eens uit) en verder. Het is nog zo'n 250 kilometer naar Trujillo. Michael rijdt stevig door, gelukkig is het hier vrij rustig op de weg, waardoor we weinig last hebben van ander verkeer. Alleen nog een fotostop bij een "waterglijbaan".
Eindelijk komen we op de Pan American Highway vanwaar we stevig kunnen doorijden naar Trujillo.
Klik op de foto om via de kaart van Zuid Amerika een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om via de wereldkaart een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om naar de beginpagina van de homepage van Geja en Michael te gaan