In eerste deel van het convent is zijn de muren rood gekleurd. Daardoor lijken de binnenplaatsen extra warm.
Later komen we in o.a. een blauw deel. De kamertjes zijn aaneengeschakeld als een soort appartementen. Daartussen bevinden zich mooie pleintjes.
De appartementen bestaan uit een zitkamer, een slaapkamers en een patio/keuken. Bij het ontstaan van het convent schijnen de tweede dochters van rijke spaanse families voorbestemd geweest te zijn om in het klooster te gaan. Het convent is door een rijke dame opgericht en in het convent kochten rijke spaanse families een plek voor hun tweede dochter. Die ging hier vervolgens wonen met haar bedienden, vaak (zwarte) slaven.
In het convent is een koffieshop aangelegd en daar genieten wij van een lekker kopje cappuchino met heerlijke taart. We kiezen allevier een taartje uit, wat betekent dat Michael en ik allebei meer dan anderhalf taartje moeten eten...
Aan het eind van het convent, in de buurt van de afgesloten begraafplaats, bevinden zich een grote hoeveeelheid enorme schalen met een slim wateraanvoersysteem. Hier werd vroeger de was gedaan.
Verder in het convent leuke details, zoals lampen en bloembakken en leuke straten met boogjes.
In de convent ligt ook een boomgaard, die je helaas niet kunt bezoeken. Wel kun je de vruchten zien die aan de bomen hangen die in de boomgaard staan.
Verder hebben vele doorgangen nog prachtige deuren en kun je bij de kerk mooie klokken zien hangen.
In de gemeenschappelijke keuken bevindt zich een waterput die intussen gedempt is.
In het midden van de convent een mooie vijver met erachter de kerk. Op het dak kun je mooi uitkijken over het convent en de rest van de stad.
In het midden van de convent een mooie vijver met erachter de kerk. Op het dak kun je mooi uitkijken over het convent en de rest van de stad.
Er vlakbij het stuk van het convent wat bij een aardbeving zo instabiel is geworden dat het niet meer gebruik kan worden.
Naast de vijver heb je ook een heus zwembad (nu natuurlijk zonder water). De kids doen even net of ze er in gaan zwemmen.
Nog een mooie houten deur en mooie poortje.
Ruben in de biechtruimte.
En wat laat Michael zijn zoon hier doen? Toch niet de klok luiden he?
En na een foto van een laatste mooi doorkijkje, verlaten we het convent om nog wat door het centrum van de stad te lopen. We willen langs het kantoor van Avis. Als we daar aan denken, blijken we er echter al langsgelopen te zijn. We hebben gewoon niet gezien dat we er langsgelopen zijn. Kennelijk is reservering niet bekend, maar autohuren vanaf morgen kan. We kunnen 'm niet bekijken (daarvoor zijn we hier eigenlijk), want ze staan niet in de buurt. Maar ze komen 'm morgenochtend om negen uur naar het hotel brengen. Dat is handig!
Daarna lopen we terug naar hotel. Ik vind het eigenlijk al wel beetje koud, maar goed. Daarna moet Michael weer terug naar de plaza want daar blijkt de dichtsbijzijnde supermarkt te zitten. En we hebben wel boodschappen nodig voor de dagen die we in de Colca Canyon en aan het strand willen doorbrengen. Ik vermaak de kids intussen op de kamer en pak de spullen voor morgen vast in, zodat we één koffer kunnen achterlaten.
's Avonds weer broodjes op de kamer en geleidelijk gaat iedereen slapen. Net voordat ik wil gaan slapen hoor ik twee mannen al pratend naar boven komen. Vervolgens wordt geprobeerd onze deur open te maken! De deur zit gelukkig dicht. Daarna wordt aangeklopt. Ik zeg "quien is = wie is daar". Er wordt opnieuw geklopt. Ik loop naar de deur en vraag nogmaals wie er is. Dan hoor ik een reactie van "perdone" en hoor ik de mannen weglopen (volgens mij naar de kamer naast ons).
Midden in de nacht (half vier) gaat Michael naar de wc en als hij de kinderen gaat checken ziet hij dat de kamerdeur op een kier staat. Ik wordt ook wakker en zeg dat de wc aan de andere kant van de kamer is (ik ben in de veronderstelling dat Michael dagdroomt). Michael zegt dat de deur open was en trekt vervolgens de deur hard open. Dan ziet hij iemand wegrennen. Shit zeg. Is die persoon binnengeweest? We checken snel alle spullen en gelukkig blijkt alles er nog te zijn. we zijn wel allebei erg geschrokken, dus van rustig slapen komt het niet meer.
Woensdag 17 juni 2009
Ruben is al weer vroeg wakker. Hij is echter redelijk zoet doordat hij vanuit zijn bed naar buiten kan kijken. Hij kruipt onder het gordijn door en zit lekker te kletsen. Rond half acht staan we op en om acht uur gaan we ontbijten. We vertellen aan de Nederlandse gastheer over de bezoeker bij onze kamer. Die schrikt er ook van. Kennelijk is er normaal gesproken ook altijd iemand 's nachts in het hotel die de boel bewaakt en die persoon is er afgelopen nacht niet geweest, waardoor er minder bewaking is geweest. We laten één koffer en 3 kilo was bij hem achter. We nemen weer hetzelfde ontbijt, wat er weer goed ingaat. Dan snel de spullen naar beneden brengen want het is al bijna negen uur. Zo'n tien minuten later staat de meneer van Avis op de stoep. Goed dat we de koffer hebben thuisgelaten, want nu past het gelukkig wel goed. We hebben een Toyota yaris gekregen, overigens is die beduidend groter dan in Nederland. Even goed alle krasjes noteren en dan nemen we afscheid. We spreken af dat de meneer de auto zondag om vijf uur weer bij Tambo Viego komt ophalen. Als we weg willen gaan, begint de auto een enorm lawaai te maken. Het alarm gaat af en we komen er niet één twee drie achter hoe dat uitmoet. Zo snel mogelijk de auto aan de kant en dan lukt het na een paar minuten om het alarm stil te krijgen. Wat een ellende! We rijden voorzichtig de stad uit. Het is wel opletten met het drukke verkeer, waarin nauwelijks verkeersregels lijken te gelden. In principe heeft verkeer van rechts voorgang, maar als een stroom eenmaal op gang is gekomen, stopt men niet zo snel meer. Dan moet de ander zich er echt tussen drukken. Voor ons is dat gelukkig nog niet echt nodig, we kunnen redelijk met de stroom mee. Lange tijd is het een goede verharde weg. Het eerste stuk na Arequipa rijdt er ook nauwelijks verkeer. Daarna wordt het een stuk drukker met veel vrachtverkeer. Onderweg zien we vele kudde's lama's/apaca's en vicuña's en schapen.
Op de hoogvlakte bij een meertje deze prachtige kudde vicuña's voor de vulkaan Misti. Deze vulkaan was ook ons uitzicht vanuit onze hotelkamer in Arequipa.
Bij de splitsing met Puno deze rare rotsformaties. Na deze splitsing met Puno/Cusco (de lange route via Puno) wordt het ook nog onverhard, dat wel zeggen er heeft ooit asfalt gelegen, maar dat is grotendeels weggesleten.
Is dit nu een lama of een apaca. Ik denk een lama omdat het vrij lange oren en een uitstekende staart heeft. Als het goed is maakt dat het onderscheid tussen lama's en apaca's. Beide leveren een flinke hoeveelheid wol. De lama 4 kilo per 2 jaar, de apaca 5 kilo per 2 jaar. Daar tegenover levert de vicuña maar 250 gram per 3 à 4 jaar. De vicuña's mogen ook nauwelijks geschoren worden omdat ze vrij zeldzaam zijn.
Na de tweede splitsing met Cusco (de korte route) wordt de weg weer verhard en kunnen we weer wat harder rijden. We moeten over een pas van 4800 meter. Emma heeft geen zin om uit te stappen, maar Ruben wel. Hij wil ook wel een stapeltje stenen aan de grote hoeveelheid al gemaakte stapeltjes toevoegen.
Natuurlijk is deze plek een uitgelezen plek voor de diverse verkoopsters, die hier hun handgemaakte kleding/sjaals van apaca- en lama-wol aanbieden. Onvoorstelbaar hoeveel dorpjes/huizen je trouwens op deze hoogte aantreft.
Vanaf de pas heb je natuurlijk een mooi zicht op alle bergen/vulkanen in de omgeving. Op de foto de bergketen die achter de Cañón del Colca ligt.
Terwijl Michael en Ruben zich vermaken met het toevoegen van een stapeltje stenen, ga ik naar de overkant van de straat om daar een paar foto's te maken van de enorme hoeveelheid stapels die hier al gemaakt zijn. Wie zouden hiermee begonnen zijn: toeristen of de lokale bevolking?
Aan het begin van de middag zijn we weer flink afgedaald en komen we bij het eerste uitzichtpunt op de Cañón del Colca en de stad Chivay. De Cañón del Colca begint hier als een vrij ondiepe cañón om meer naar het westen breder en dieper te worden. Bij de mirador Cruz del Condor wordt de cañón dan voor het eerst heel smal en diep. vanuit het uitzichtpunt zien we een aantal rokende plekken op een bergrug redelijk dichtbij. Komt dit door lava die recent naar beneden is gerold?
Voor aankomst in Chivay moeten we nog even de toeristenbijdrage van 35 sol per persoon betalen (alleen Michael en ik). Het hotel vinden we vrij snel. Grappige "huisjes" naast elkaar gelegen aan tuintjes met een soort pleintje. Het weer is veel lekkerder dan verwacht. Niet alleen zonnig, maar ook helemaal niet zo koud. Er is een picknicktafel met twee banken buiten en daar ga ik met de kids even aan zitten knutselen (tasjes maken), terwijl Michael vast even bij de cañón gaat kijken. Dan wil Emma toch ook nog even met Michael mee. Ze komen al snel weer terug en vertellen dat je iets verder echt in de cañón kunt kijken en dat ik maar even met de camera moet gaan kijken. Dat doe ik. Samen met Ruben en Michael loop ik naar de viewpoint. Emma blijft binnen op de kamer, want die wil nog wat knutselen/tekenen. Mooi uitzicht inderdaad.
Dit is het begin van de cañón dus hij is hier nog lang niet op zijn diepst, maar het is al wel een mooie cañón. Zeker met zo'n mooie sneeuwberg erachter. Terug in het huisje gaan de kids even onder de douche. De douche is lekker warm en Ruben maakt er gewoon een bad van. Als de kids weer aangekleed zijn gaan we naar de plaza om te eten. De eerste zaak waar we willen eten, blijkt dicht. Bij de tweede kunnen we wel eten, maar geen pasta. Nou dan voor mij maar een menu met aspergesoep en bistec met frites en rijst en voor Michael een pizza. In het restaurant blijkt een biljart te staan, waar een klein jongetje bij aan het spelen is. Emma en Ruben gaan met hem meespelen. ze mogen van ons niet met de stok spelen, maar wel de ballen heen en weer rollen. De soep wordt natuurlijk snel geleverd en eigenlijk willen de kids dan nog niet eten. We weten ze om de beurt toch over te halen om de soep te komen proeven en dan nemen ze er allebei een flink deel van. Goed zo, vitamines! Emma eet vervolgens bijna al mijn rijst nog op en Ruben eet een flinke punt van de pizza van Michael. Al met al weer een lekkere maaltijd. Intussen is de zon wel onder gegaan en dan konden we al in het restaurant goed voelen. Het gebouw is nogal profosorisch in elkaar gezet. Dat zou in Nederland geen keuring doorstaan! Het is deels open, dus geen wonder dat het snel afkoelt! Gelukkig hebben we wel extra truitjes meegenomen. Dat blijkt echter maar net voldoende. We moeten stevig doorlopen naar het hotel om het niet koud te krijgen. We hebben onderweg nog wat broodjes gekocht die we later vanavond willen opeten. Ik heb het toch echt wel koud en wil een warme douche nemen. Dat blijkt een vergissing, want opnieuw heb ik de pech dat het water niet echt warm wordt. Ik kom dus kouder onder de douche vandaan dan ik er inging. Ik doe maar een paar lagen kleren aan en ga in bed liggen. Ik lees nog even, maar val al snel in slaap. De kids kijken intussen filmpjes op de laptop en Michael ijsbeert door de kamer in een poging het warm genoeg te hebben. Ik wordt nog wel af en toe wakker, maar slaap toch al vroeg. Michael verschuift de bedden nog zodat we met z'n vieren op een rijtje slapen. Emma bij de muur, ik ernaast, Ruben daarnaast en Michael sluit de rij. Ik slaap heel slecht omdat er een raam boven de deur zit en daar schijnt het licht van een enorme lantaarnpaal door naar binnen: recht op mijn gezicht. Ik schuif het bed zelfs midden in de nacht nog een stuk op zodat ik iets minder in het licht lig.
Donderdag 18 juni 2009
Michael is als eerste wakker geworden en heeft geconstateerd dat het nu 14 graden is in de kamer. Hij werd wakker van een tweetal bussen die gasten kwamen ophalen. Ruben is daarna weer vroeg wakker. Hij komt nog een poosje lekker bij mij onder de deken liggen. Opstaan heeft hij nog geen zin in. Emma slaapt intussen nog lekker. We staan rond acht uur op en verschuiven de bedden in de hoop dat we dan morgen beter slapen. Daarna gaan we ontbijten. Prima continentaal ontbijt: lekkere broodjes, boter, jam, verse sinaasappelsap (erg lekker) en koffie/thee. Na het ontbijt pak ik de tas in. Michael loopt nog even naar het uitzichtpunt in de hoop dat het licht wat beter is dan gisteren.
Op de laatste foto het huisje waar we in slapen. Na het ontbijt gaan we op weg naar de Cañón del Colca. Al vrij snel gaat de asfaltweg over in een onverharde weg.
Bij de uitzichtpunten stap ik alleen uit om foto's te maken, want we verwachten op de terugweg uitgebreider te stoppen.
Mooi die verschillende soorten cactussen en daarachter de cañón die hier vooral uit vele inca-terassen bestaat.
De cañón is minder spectaculair dan verwacht. Veel minder steil. Meer een mooie grote valei, met wel erg veel inca-terrassen. Het ziet er mooi uit hoor, maar niet fantastich of adembenemend.
In het begin lopen op de weg erg veel lokale mensen met hun schapen/muilezels en paarden.
Een eindje verder zit een grote roofvogel bij een huisje langs de straat. Hij zit vastgebonden. Nog geen condor maar wel een flinke vogel.
Ook bij de uitzichtpunten hier zijn af en toe stenen opgestapeld en bij de eerste uitzichtpunten zie je met name terrassen. Onderweg komen we twee keer door een tunnel, één kleintje en één lange en spectaculaire. Als je die inrijdt zie je echt niets meer door het stof en de zon erop. Dan zie je langzaam weer wat, maar het zicht is echt uiterst beperkt en er is geen enkele verlichting in de tunnel. Michael doet een keer de lichten even uit en dat is echt doodeng! In het begin van de route bestaat het overige verkeer op de route vooral uit verkoopsters met hun waren (mooie klederdracht hebben ze hier met wit/zilveren hoedjes en gekleurde rokken bewerkt met zilverdraad) en schapen/geiten/lama/ezelhoeders. Na een poos komen we steeds meer tegenliggers tegen: kleine en grote bussen met toeristen die de cañón al bekeken hebben. Vlak voordat we bij de Cruz del Condor komen, komen er vier condors overgevlogen. Ik stap snel uit, maar foto's maken lukt niet fatsoenlijk. Ik blijk de camera op de verkeerde stand te hebben staan.. Bij de Cruz del Condor hebben we echter opnieuw geluk.
Een aantal keren vliegt een condor vlak over ons heen, de eerste keer als we net aankomen. Eén keer zit ik naar een condor in de verte te kijken als Emma tegen me zegt, daar vliegt ook een vogel, terwijl ze achter me wijst. Vliegt er gewoon een condor recht achter me op een minieme afstand! De kids willen hier gelukkig ook wel even uit de auto, want die hebben verder eigenlijk alleen nog in de auto gezeten. Wel irritant trouwens dat er hier bij twee uitzichtpunten is aangegeven dat er wc's zijn en dat die dan afgesloten zijn met een hangslot. Emma moet echt nodig, dus ik leer haar maar eens op haar hurken te plassen. Gaat best goed!
Bij de Cruz del Condor zitten ook enorm veel verkoopsters. De echte business is kennelijk geweest, want ze vertrekken vrijwel allemaal als wij er zijn.
Hier krijgt de Cañón ook eindelijk de vorm die je van een cañón verwacht. Heel steil en smal. Erbij ook de gebruikelijke kruizen.
Nog even twee plaatjes van de kids op de rand van de cañón, dan kun je redelijk zien dat het erachter echt steil naar beneden gaat. Rond kwart voor twaalf gaan we terug richting Chivay. We stoppen onderweg alleen nog om een paar foto's te maken. Eén keer van de mooie sneeuwtoppen achter de cañón en één keer van de grootste tunnel.
Verder rijden we in één keer terug naar het hotel. Ruim een uur rijden vanaf de Cruz del Condor naar Chivay. In het hotel gaan we lekker genieten van het mooie weer. Ik ga voor onze kamer buiten zitten en de kids lopen lekker een beetje heen en weer en knutselen en spelen wat. Rond half twee gaan we richting de plaza om te eten. Vlak bij ons hotel zit een restaurant/pizzeria, waar Emma wel naar binnen wil omdat ze net een meisje naar binnen ziet gaan. Misschien hadden we ook wat anders kunnen bestellen, maar de serveerster/eigenaresse vraagt of we lunch willen en hoe vaak. Doe maar 2 keer. We krijgen meteen soep, die bij de kids helaas niet in de smaak valt. Ons smaakt hij prima. Emma wil heel graag met het meisje spelen wat af en toe komt kijken en ik besluit het maar voor haar aan haar moeder te gaan vragen. Ja hoor, het mag en Ruben mag ook mee. Gedurende onze maaltijd zien we onze kids daarna bijna niet meer. Ze spelen heerlijk met het meisje en later ook met haar oudere zusje die uit school komt. Ik vraag nog wel even aan de moeder of het echt goed is en dat is zo. We kunnen voor het hoofdgerecht kiezen uit twee opties. Ik ken ze allebei niet, dus kiezen we het groentegerecht wat ook door de andere gasten. Dat blijkt een prima keuze. Alleen willen de kids helemaal niet komen eten. Ze eten allebei één hapje rijst. Het toetje valt bij mij minder in de smaak, maar daar eet Ruben dan weer een paar hapjes van. De twee lunches kosten samen 10 sol. We geven een buitensporige tip van 2 sol (50 cent), en bedanken vriendelijk dat de kinderen zo leuk mochten spelen. De kids gaan gelukkig zonder morren mee en worden nog even uitgezwaaid door de zusjes. We lopen nog even naar de plaza om wat te eten te halen voor de kinderen. We halen broodjes en aardbeienjam en lopen terug naar het hotel. Nog even lekker genieten van het laatste zonnetje bij de voordeur. Michael gaat in de kamer zitten met de laptop, terwijl de kids nog even binnen knutselen en buiten spelen. Zodra de zon achter de berg verdwijnt, is het tijd om naar binnen te gaan en meer kleren aan te doen. Gordijnen dicht zodat de warmte zo goed mogelijk binnen blijft. Emma en Ruben kijken filmpjes op de ipod, ik werk het verslag bij en Michael loopt wat rond en maakt wat eten. Buiten horen we steeds tromgeroffel. Waar zou dat toch voor zijn?
Vrijdag 19 juni 2009
We rijden vandaag naar de kust. Eerst moeten we de hele weg terugrijden naar Arequipa. Onderweg zien we deze roofvogel naast de weg zitten. Hij blijft mooi stilzitten zodat ik 'm even kan fotograferen.
vanaf Arequipa rijden we naar Mollendo aan de kust. Wat een bizar landschap als we Arequipa voorbij zijn. Rode bergen met erin wit en grijs zand. Erna een rode vlakte. Het heeft wat van de Sossuvlei in Namibië. Tot slot moeten we nog weer door wat rode heuvels naar beneden zichzaggen om aan de kust te komen. In de 180 kilometer tussen Arequipa en Mollendo moet je dan ook 2325 meter afdalen. Zou je ook laagteziekte kunnen krijgen? We gaan vandaag immers van 4800 meter naar 5 meter boven zeeniveau! Helaas blijkt het in Mollendo bewolkt. Er ligt een dikke laag bewolking langs de kust, tot ongeveer 1 à 2 kilomter langinwaarts. Balen. In Arequipa was het overdag heerlijk warm, hier moet je toch de lange broek en longsleeve aanhouden. We gaan naar het hotel La Villa dat in onze (verouderde) lonely planet wordt aangeraden. De dame die me eerst helpt geeft alleen maar aan dat ze ons twee tweepersoonskamers kan geven. Op zich vindt ik dat ook best. Als ik echter met Michael terugkom, komt een andere dame ons helpen en die stelt voor een tweepersoonsbed bij te plaatsen in een tweepersoonssuite. Dat is goedkoper en dan kunnen we toch bij elkaar slapen. We bekijken de kamer even en gaan in op het voorstel. De kinderen zijn meteen verrukt omdat er een zwembad bij het hotel zit, maar ik ben bang dat we met deze bewolking het zwembad niet zullen proberen. De ene dame van het hotel is trouwens erg vervelend. Ze vindt de kinderen erg leuk, maar benaderd ze heel irritant. Luid "kirrend" komt ze vlak voor hun gezicht en ze zit steeds aan ze. Emma wordt een beetje bang van d'r! Ik vind haar ook heel irritant en probeer Emma en Ruben dus zoveel mogelijk tegen haar te beschermen. We gaan naar het strand. Het is op zich een mooi zandstrand, maar schelpen zijn er helaas weinig te vinden.
Ruben blijkt nog steeds een beetje bang te zijn voor het water. Als hij samen met Emma en Michael bij de zee staat, doet hij snel passen achteruit als het water naar hem toekomt. Overigens doet Emma ook een paar stappen achteruit. Alleen Michael blijft rustig staan. We eten vis in een restaurantje bij de zee. Enorme vis, maar niet zo heel veel vlees eraan. Daarna wil Emma graag naar de "torentjes". Ja hoor, dat heeft ze goed gezien het zijn speeltuinen bij de zee. Ze zijn heel leuk ontworpen (in de vorm van boten etc), maar vrijwel alle touwen zijn kapot, waardoor er niet zo heel veel meer gespeeld kan worden.
Als we beide speeltuinen bekeken hebben, gaan we naar een mini-market voor boodschappen. We eten 's avonds een broodje op de kamer, kijken nog wat tv en gaan dan slapen.
Zaterdag 20 juni 2009
Gisteren al besloten vandaag terug te gaan als het bewolkt is. Dat is zo. Bagage had ik al ingepakt. Ontbijten in hotel, weer last van die irritante dame. Emma vraagt: "waarom doet ze dat?". Bagage inladen en via Mejía naar Arequipa. Bij natuurgebied Mejía heel veel vuil in de sloot langs de kant. Weinig vogels in de omgeving gezien. Weer nodigt niet uit tot uitstappen. we rijden dus door naar Arequipa. Onderweg twee stops omdat Emma naar de wc moet. Wildplassen moet je echter leren, ze blijft het dus nog maar even ophouden. In Arequipa vinden we bij toeval meteen weg naar hotel. Ik vraag of we in kamer kunnen . ja kan. vast even wat bagage droppen. Daarna op zoek naar parkeerplaats. De jongen van het hotel, heeft weer iets warrigs gezegd. hij probeert steeds engels te praten, maar doet dat zo belabbert dat hij beter spaans kan spreken! Na wat omzwervingen vinden we het doodlopende straatje op een paar meter van het hotel terug en daar kunnen we de auto gratis stallen. Vervolgens met de laatste bagage naar het hotel. Deze keer doet de nederlander open. Hij blijkt twee dagen geleden papa geworden te zijn en is net met vrouw en kind uit het ziekenhuis gekomen. We krijgen de sleutel en de goed schoon geworden was en de achtergelaten koffer en kunnen weer naar onze kamer op het dak. We relaxen eerst wat en gaan dan eten in het centrum. Bij de pizzaria met ballenbak. Nog even shoppen en ijsje en dan boodschappen doen. 's avonds brood in hotel.
Zondag 21 juni 2009
Goed geslapen en gelukkig geen nachtelijke bezoekers. rond half acht wakker. Als michael pc aanzet is mijn moeder online. Even gezellig skypen en nieuwtjes horen. O ja, vaderdag. Kinderen maken nog tekening. verder geen kadootjes. Eerst ontbijten. lekker weer. Kids eten echter weinig. Erna gaat michael met kids naar de tuin om te verven. Ik probeer nog wat dingen te regelen (hotel, autohuur etc) en ga dan ook nog poosje op terras zitten. Als de kids te druk worden gaan we naar de stad. we gaan naar het museum waar de ijs mummy Juanita ligt. We kunnen mooi aansluiten bij een engelstalige toer waarvoor de film net begonnen is. twintig minuten film en dan veertig minuten met gids voor museum. Emma vraagt me de oren van het hoofd. Ze vindt de film al interessant en wil alle details weten. ook in het museum wil ze bij elk ding weten wat de gids verteld heeft. Jeetje, wist niet dat kids musea zo leuk konden vinden. De mummy zelf is wel leuk om eens een keer gezien te hebben, maar doordat ze achter drie lagen glas zit en met heel weinig licht kun je d'r niet zo goed zien als op dit plaatje.
Ruben vindt het allemaal een stuk minder, dus Michael krijgt ook niet echt de kans te luisteren naar de uitleg. Ruben gooit met zijn pet en vraagt wanneer we naar buiten gaan, want hij vindt die heks (Juanita) maar eng. Na het bezoek aan het museum is het tijd voor het beloofde softijsje bij de supermarkt. Die zijn echt van enorm formaat (kosten ook 1,80 sol (bijna 50 cent!). We krijgen er een plastic bakje bovenop want de ijsje dreigen meteen van het hoorntje te vallen. We hebben met zijn vieren meer dan genoeg aan 2 ijsjes. Even op de plaza op een bankje zitten. Daarna willen we de oude kerk naast de plaza gaan bekijken, maar daar is net eeen mis aan de gang. Dan lopen we maar terug naar hotel. Daar relaxen we groot deel van de middag. Rond half drie willen we gaan eten. Eerst even rondje met de auto om die vol te tanken. dan naar restaurant op de hoek. Kiprestaurant blijkt gecombineerd met chinees en ze hebben nu alleen chinees. Hmm, we vinden de keuze moeilijk, maar nemen uiteindelijk twee keer aspergesoep en twee chinese gerechten. Blijkt goede keus. De aspergesoep, die wel erg naar wonton soep smaakt, valt in de smaak bij de kids en ze eten er wat rijst bij. Voor Emma moeten we er dan we de lenteuitjes uithalen en voor Ruben ook als hij Emma heeft horen piepen. Zelf vinden we ook de groente en het vlees lekker. Terug naar het hotel. Nog meer relaxen (internetten en rond half zes wordt auto opgehaald. Begint nu koud te worden buiten dus tijd om binnen verder te gaan spelen. Kamer is vrij ruim dus dat lukt wel. Ik was nog even de haren van de kinderen door water in de waterkoker warm te maken. Onze douche is namelijk nog steeds koud en we hebben geen aanbod gekregen om ergens anders te douchen. Vreemd dat er al dagen alleen in kamer 301 geen warm water is! We hebben nog geen enkele keer warm water gehad hier. Ruben gaat half acht slapen, hij geeft zelf aan dat hij dat liever wi. Emma geeft dat rond negen uur aan. Michael ligt rond half elf te slapen (laat voor zijn doen) en ik brei er zo ook maar eens een eind aan (kwart voor elf).
Maandag 22 juni 2009
We slapen een beetje uit en ontbijten weer rustig in de tuin. Daarna gaan we maar eens richting centrum. We lopen langs de straat die meteen naast ons hotel ligt richting centrum. Onverwacht blijkt dat een enorme winkelstraat te zijn, met diverse kleine stalletjes. Een deel heeft vooral schoenen en een ander met name taarten voor feestjes. Emma en Ruben kijken verlekkerd in de vitrines. We moet eigenlijk nog nieuwe sandalen voor Emma kopen, want die van haar vallen bijna uit elkaar, maar ik zie maar één keer vanaf buiten sandalen hangen. Emma wil nog wel even in een echte winkel kijken maar ook daar geen sandalen met klitteband. In het centrum gaan we eerst een pakje wegbrengen bij de post. Dat gaat vrij snel. Hopen dat het pakje met kopieën van onze foto's (5 DVD's) deze keer wel aankomt, want een eerdere envelop is nog steeds niet aangekomen in Nederland. Daarna gaan we naar het kantoor van LAN. Vanmorgen heb ik namelijk ontdekt dat onze vlucht morgen geannuleerd is. Volgens internet staan we wel vermeld op de volgende vlucht, maar ik kan er niet voor inchecken. Een dame van LAN regelt de bevestiging van onze vlucht. Volgens haar kunnen we nu via internet inchecken. Na het bezoek aan LAN lopen we richting het hotel. Onderweg gaan we bij een grote taartenwinkel eten. Achter in de zaak verkopen ze ook frites en empenadas. Ruben eet een groot deel van een empenada met kaas, Emma eet alleen een paar frites. Gelukkig eet hij al redelijk gevarieerd en wil hij veel proeven. Bij Emma blijft dat nog steeds beperkt. De kids willen graag een ijsje, maar we bezwijken niet onder de druk. Vanmorgen en nu niet goed gegeten, betekent geen ijsje. De hele middag relaxen we in de tuin van het hotel. De kinderen kleuren en spelen lekker. Aan het eind van de middag douchen we in de douche beneden die we van de Nederlandse hulp in het hotel mogen gebruiken. Wel vervelend dat ze dat niet eerder aangeboden hebben, terwijl ik toch diverse keren gevraagd heb of er geen andere kamer was waar we konden douchen. De kamer is op zich aardig en het uitzicht goed, maar vijf nachten geen warm water is toch wel erg irritant. We gaan redelijk bijtijds slapen, nadat we de koffers hebben ingepakt.
Dinsdag 23 juni 2009
Doordat de vlucht is geannulleerd hebben we vanmorgen iets meer tijd, we vliegen nu pas om één uur ipv elf uur. Na het ontbijt, loopt Michael nog even naar de pinautomaat. Daarna rekenen we af en laten we een taxi bellen. De taxi is er supersnel en brengt ons voor twintig sol naar het vliegveld. Daar zijn we al rond half elf. Veel te vroeg dus. Na een flinke tijd wachten (de dame voor ons gaat door de gecancelde vlucht haar aansluiting missen en daar moet een oplossing voor komen) ben ik aan de beurt om in te checken. Vervolgens hebben we nog tijd om bij een cafetaria te gaan eten. Er zitten twee cafetarias naast elkaar en bij beide staat een dame klaar om ons naar binnen "te lokken". Wij laten Ruben kiezen. De niet gekozen dame kijkt teleurgesteld. Als we door de douane willen, blijkt dat nog niet te mogen. De tien minuten die we moeten wachten, wordt een half uur. Intussen laat Ruben de hele hal nog een keer schrikken door uit te glijden en hard op zijn achterhoofd te vallen. Dat geeft een doffe dreun waar iedereen van schrikt. Diverse mensen stuiven overeind om te hulp te schieten. Even huilt hij hartverscheurend, maar als Michael hem een snoepje aanbiedt worden de tranen snel gedroogd. De douanecontrole gaat deze keer gelukkig zonder problemen.
Nog even wachten tot we kunnen instappen. De boekenwinkel heeft een flinke collectie Engelse boeken maar niets naar Michael's zin.
Lees verder over onze reis door Peru op vervolg.
Klik op de foto om via de kaart van Zuid Amerika een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om via de wereldkaart een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om naar de beginpagina van de homepage van Geja en Michael te gaan