Op 16 juni 2001 vertrokken we voor een rondreis door Zuid-West Afrika, daarbij hebben we Zambia, Zimbabwe, Botswana, Namibië en Zuid-Afrika aangedaan.
Op 1 juli 2001 komen we aan in Namibië.
Zondag 1-7-2001
Na een voorspoedige rit komen we vroeg in de middag aan bij Zelda's opvangkamp, 20 kilometer na de grensovergang met Botswana. In Zelda's opvangkamp worden cheetah's, een luipaard een caracal en bavianen opgevangen. In Namibië is het een uur vroeger dan in Botswana dus de klok gaat een uurtje terug. Dat betekent dat het na tweeën is als de tent staat en ik snel wat kleding ga wassen. Er is hier veel en warm water dus ik was extra veel, ook mijn fleesh. Michael spant een lijntje en een half uur later is die helemaal gevuld. Na de lunch gaan we de dieren bekijken. het luipaard is onzichtbaar en de cheetah's ook. Dan gaan we maar even wandelen. We mogen alleen door het hek bij de bavianen en zien daar de bavianen, geiten en stokpaardjes. We kunnen echter veel verder naar links lopen en staan dan naast de luipaardkooi. We besluiten er langs te lopen. Het luipaard laaat zich echter niet zien. Dan de cheetah's. Michael heeft er toen ik stond te wassen al drie gezien. Nu zien we er twee langs de rand van de kooi. Als we dichterbij lopen zijn ze echter verdwenen. Michael vangt nog een glimps op, maar verder zien we ze niet meer. Dan terug langs de luipaardkooi, want om half vijf wordt er gevoerd. Plotseling springt het luipaard naast me tegen de kooi. Ik schrik me dood, maar besef wel meteen dat een groot hek ons scheidt.
We blijven een hele tijd bij het luipaard en maken heel veel foto's. We plagen 'm een beetje door onze rug toe te draaien, waarop altijd een aanval volgt. Verder ziet hij er snoezig uit. Groot aaibaarheidsgehalte! Als we weer bijna bij de ingang zijn komt er een jeep aan en wordt er naar ons gewenkt. We blijken in overtreding geweest te zijn, je mocht alleen langs de bavianen lopen niet de andere kant op! Het luipaard is nl. nog jong (2,5 jaar) en zou wellicht over het enorme hek kunnen springen! Niet dat het in dat geval uitmaakt waar je loopt, maar goed. Het blijkt al bijna voedertijd te zijn. Eerst worden de cheetah's gevoerd. Er blijken er 7 te zijn, vandaar de enorme kooi. De stukken vlees worden over het hek gegooid. De grootste wint het steeds en rent er dan vandoor met hun 'prooi'. Geluk voor de zwakste want het laatste stuk is tevens het grootste.
Voor het luipaard ligt vlees in een apart stuk van zijn kooi. Als ze dat stuk open maken, gaat hij eerst z'n territorium afbakenen.
Omdat hij alleen is heeft hij geen haast met eten. De caracal heeft een veel kleiner kooitje met dak. Hij sist vervaarlijk als je te dicht in de buurt komt. Gelukkig zijn de tralies wel heel dik! Dan is het voeren gebeurd en moeten we verzamelen voor een bezoek aan de bosjesmannen. Een stel vette blanken heeft e.e.a. geregeld en het is ons wel duidelijk dat zij het grootste deel van de opbrengst krijgen. Eerst gooit een jongen met een speer. Dat is wel knap. Dan mogen we ze bekijken bij hun hutjes. Het is een groep van ongeveer 20 mannen en vrouwen (1 kind). In de hutjes kun je de moderne kleding nog zien liggen, maar op dit moment dragen ze lendedoeken en lappen rokjes en een soort tamboerijnen om hun enkels.
Dan volgt de dans, Het zingen is nogal indringens en bezorgd hoofdpijn. Het kind doet mee, maar heeft er duidelijk geen zin in. Kinderarbeid! We krijgen ook nog wat vlees en een slok bier en iets anders. Het vlees smaakt goed, de rest is smerig. Het kind loopt er met de fooienpot achteraan. Als ze proberen iedereen mee te krijgen in de dans, gaan wij ervandoor. We gaan lekker een biertje drinken in de bar. Ongeveer anderhalf uur later is het eten klaar. Chris heeft spaghetti carbonara gemaakt en het smaakt verrukkelijk. Een lekkere salade ook nog en er is zowaar genoeg pasta. Salade had nog wel meer gemogen, maar oke. We gaan vroeg naar bed. Niet alle was is droog geworden en ik laat het maar hangen. Als het gaat vriezen zoals afgelopen nacht wordt het alleen maar droger. Het wordt wel koud, maar niet extreem en we slapen heel redelijk.
Maandag 2-7-2001
Al om half 6 wordt er gekletst naast de tent en horen we regelmatig de deur van de truck slaan. We blijven toch nog even lekker liggen. Om 6 uur gaan we er ook uit en ruimen alles op. De was is toch nog iets gedroogd vannacht, maar het is nog steeds niet helemaal droog. Om 7 uur ontbijt. Janni maakt toast in de koekepan, dus ik eet meer dan normaal. Precies om half 8 zijn we op pad. Om half 9 zijn we in Gobabis waar we tot kwart voor 10 blijven. We wisselen 70 US$ aan traveller cheques omdat we vanavond graag een game drive willen maken in Waterberg. Janni rijdt stevig door over de gravelwegen en iets na tweeën zijn we bij de ingang van de camping. Iedereen zit te zeuren dat íe uit de truck wil en wel gaat lopen naar de camping. Wat wordt ik moe van dat gezeur. De gamedrive is helaas al volgeboekt, dus we moeten vanavond wat anders doen. We zetten snel de tent op, hangen de nog natte spullen weer uit en gaan lunchen. Als iedereen nog uit zit te eten, vertrekken wij vast naar het uitzichtpunt. We hebben behoefte aan wat rust. Eerst steigt het pad geleidelijk tot voorbij het zwembad en resort, dan gaat het behoorlijk steil omhoog. Prachtige rode rotsen torenen boven ons uit. Na 40 minuten (10 over 4) zijn we op de top. Onderweg hebben we geruime tijd stil gestaan om een aantal rock hyraxs (dassies) te bewonderen, fotograferen en filmen.
Op het uitzichtpunt staan we even te genieten als Jos en Sophia boven komen. We besluiten 'het pad' verder omhoog te volgen. Uiteindelijk komen we op een prachtig uitzichtpunt, waar we het oorspronkelijk uitzichtpunt beneden ons zien liggen.
De rest van de groep is daar net gearriveerd en we kunnen ze op deze afstand nog horen! Terug nemen we een ander pad samen met Jos en Sophia. Een stuk langere route, maar zeker de moeite waard. We komen uit bij de bar en halen er een biertje. Als het iets na zessen donker geworden is, lopen we over de weg terug naar de camping. Daar is een mooi kolenvuur gemaakt. Lekker warm en geen rook. Totdat verzonnen wordt dat er wel een tak van een boom op gelegd kan worden. Alle mannen gaan aan de stronk hangen en Janni klimt er zelfs bovenop, maar meer dan meegeven doet het niet. Een touw biedt uitkomst. Helaas levert de stronk echter alleen rook en stank op! Het avondeten is heel lekker. We laten het goed smaken en scheppen zelfs een 2e keer op, want daarvoor is er (net) genoeg. Het is onze beurt om af te wassen en dat doen we in de wasruimte met lekker warm water. We zijn gelukkig snel klaar. Al rond kwart over negen zoeken we ons bed op.
Dinsdag 3-7-2001
Het is niet koud, maar ik slaap toch niet echt goed. Om vijf uur staan we op en nemen allebei een lekkere warme douche. Dan gaan we inpakken. Emmy wekt de rest twintig minuten te laat omdat ze haar wekker gelijk heeft gezet met die van Els. We hebben alle tijd voor het ontbijt terwijl de rest zich moet haasten. Het lukt toch om rond 7 uur te vertrekken. Ruim een half uur rijden we langs de rand van Waterberg en hebben we een prachtig uitzicht. Iets later zien we links van de weg twee steenbokken. Steenbokken zijn hele kleine antilopen. Vlak erna steken drie giraffennekken boven het dichte struikgewas uit. We vragen nog om te stoppen, maar het is al te laat. Het gravel van de weg en omgeving verandert van rood in wit. Regelmatig komen we over een wildrooster of moeten we een hek openmaken om verder te kunnen. Rond kwart over 9 zijn we bij de Hoba meteoriet, vlakbij Grootfontein.
Deze meteoriet is de grootste op aarde gevonden meteoriet en je kunt mooi zien dat er in de directe omgeving bergen zijn ontstaan door de inslag. Volgens een folder bedroeg de regen van meteorieten zo'n 2500 m2. Half 10 gaan we verder met de rit naar Etosha. Zodra we Etosha binnenrijden zien we een groepje giraffes langs de kant van de weg.
We blijven een hele tijd stilstaan en genieten van de prachtige beesten. Er zijn drie jongen bij. We zijn even na de middag op de camping Namutoni op 1100 meter. Er is tijd om de tent op te zetten en te lunchen en dan gaan we om half 3 een gamedrive maken. Els en Angelique blijven op de camping, joepie! We zien enorm veel dieren, veel giraffes en zebra's en die hadden we nog bijna of niet gezien (behalve uit het vliegtuig boven de Okavanga Delta of dood) dus we zijn helemaal gelukkig. We zien o.a.:
Een enorme kudde olifanten met heel veel jongen.
Zebra's
Jakhals en Spiesbok
Springbok
Verder zien we ook nog een paar kuddu's, bat eared foxes, wildebeesten, struisvogels, warthogs en kori bustards. We keuren Etosha absoluut goed. Rond vijf uur zijn we weer op de camping. We kopen samen met Willemijn en Gjalt een fles Amahula en we kopen een mooie folder van Etosha. Daarin kun je dieren heel snel opzoeken, dus dat is erg handig. Na het avondeten gaan we bij de droge waterpoel kijken. Logischerwijs geen dieren hier. De poel is helaas droog omdat de waterpomp kapot is. Wij gaan na de waterpoel de walkingtrail over de camping lopen. We zien alleen een giraffe die dicht bij het hek stond en weg loopt als we te dicht in de buurt komen. Toch de moeite waard die wandeling! Rond 10 uur gaan we naar bed. We slapen goed.
Woendag 4-7-2001
We worden al om vijf uur wakker van Els en Emmy die bij de truck staan te kletsen. Ik wilde zo graag nog even slapen! We moeten weer vroeg op omdat we om half 7 vertrekken voor een gamedrive. Er blijven weer een paar mensen op de camping omdat ze zich niet zo lekker voelen. Meteen buiten de camping zien we een spotted hyena. Jammer dat íe er zo snel vandoor gaar. We zien veel van dezelfde beesten als gistermiddag, alleen geen olifanten.
Giraffes blijven prachtige beesten.
Een zebra, een rood hartebeest en een struisvogel.
Verder een secretarisvogel, nog een spotted hyena en best of all een cheetah. Wel ver weg maar toch erg leuk. We blijven er erg lang bij staan en hopen steeds dat íe wat dichterbij wil komen. Als de cheetah eindelijk in het gras gaat liggen rijden we noge even verder naar de waterpoel. Daar zien we echter niets en als we terugrijden zien we weer de cheetah. We blijven weer staan.
De cheetah ziet een warthog uit de bush komen en sluipt erheen. Als wij de truck starten, schrikt de cheetah echter en geeft íe z'n jacht op. Helaas. In plaats van half 9 is het na 10-en als we op de camping terugkomen. We gaan de tenten inpakken en lunchen en dan gaan we op weg naar Halali, een andere camping in het midden van Etosha.
Janni maakt veel d-tours zodat we bij mooie waterpoelen komen en veel beesten zien. Helaas geen leeuw of luipaard, maar wel prachtige giraffen, zebra's, spiesbokken, springbokken etc. We zien ook een paar keer een steenbokje in het struikgewas. Een keer zijn we op tijd om te stoppen en gaan we terug om foto's te maken. Helaas wordt er niet gestops als een dikdik vlak voor de truck is overgestoken, Maar wel weer voor een rood hartebeest. Die zitten alleen steeds aan de verkeerde kant van de truck, dus video-en lukt niet.
We lunchen op Halali en hebben de tijd om even naar de waterpoel te gaan. Daar komen net drie kuddu vrouwtjes naar het water.
Na de lunch rijden we verder naar de volgende camping Okaukuejo. Daar arriveren we rond vijf uur. Allereerst zetten we onze tentjes op. En tot 7 uur gaan we bij de waterpoel zitten. Als we aankomen staat er een kudde van 12 olifanten waarvan vele nog jong.
Als de olifanten weglopen maken ze trompeterend ruzie met een groepje jakhalzen. Het duurt een tijdje voordat er na deze kudde nieuwe dieren op komen duiken. Wel vliegen er heel veel kleine vogeltjes rond de waterpoel. Ik erger me blauw aan Els en een stel Engelsen die veel te hard kletsverhalen zitten te houden. Ineens komt er een eenzame olifant drinken. Hierna is het tijd voor een flinke groep jakhalzen. Dan gaan we eerst eten bij de truck. Lana en Natasja hebben een heerlijke pasta met tonijnsaus en salade gemaakt. Na het eten gaan we naar de waterpoel. We delen een bankje met Willemijn en Gjalt en we genieten van de Amahula terwijl we wachten tot er beesten komen. Zij hebben slaapzakken meegenomen en ik mag meegenieten van die van Willemijn. Er komt een enorme olifant naar de waterpoel. Hij komt naar onze kant van de poel en gaat daar uitgebreid staan drinken. Dan denk ik een warthog te ontdekken aan de rand van de lichtkring. Als hij echter vlak bij de poel is blijkt het een neushoorn te zijn! Ik had die veel groter verwacht. Samen met de olifant drinkt íe een tijdje uit de poel. Als ze allebei weg zijn volgen nog jakhalzen en twee keer een springbox. Als Willemijn en Gjalt naar bed gaan, krijg ik het ook gauw koud zonder die slaapzak. Rond half 10 liggen wij ook in bed.
Donderdag 5-7-2001
We staan pas om half 7 op, lekker uitgeslapen dus. We gaan nog even snel naar de waterpoel waar we een kudde zebra's aantreffen. Om 8 uur vertrekken we weer. Janni neemt de verkeerde uitgang dus we moeten nog even terug. Over de highway rijden we richting uitgang. De laatste zijweg bevat nog een waterpoel en daar gaan we kort naartoe. Er staan echter nauwelijks dieren, dus rijdt Janni door. Een eindje verder keert hij op de weg en rijdt terug. We vragen of hij nog even bij de waterpoel wil stoppen want Willemijn dacht daar een vos gezien te hebben. Het blijkt een jakhals te zijn. Er staan ook nog steeds een paar zebra's en er komt een hele kudde springbokken aan. Daar genieten we nog een kwartiertje van en dan gaan we verder, het park uit. Vandaag rijden we naar Brandberg. Het landschap is nogal kaal. De kleur van de grond verandert weer van wit in rood als we in de buurt van Brandberg komen. We stoppen onderweg nog in Outjo, waar we even naar huis kunnen mailen. En we stoppen langs de weg bij een paar vrouwen in traditionele klederdracht die poppen in dezelfde klederdracht verkopen.
We zetten onze tent op in een bushkamp en Lana en Natasja maken lunch. Dan gaan we wandelen onder begeleiding van een gids. We lopen door de kloof tussen de heuvels en steigen slechts 110 meter. Het is een mooie eenvoudige wandeling. Onze gids een een rare snuiter, hij heeft geen voortanden, rookt wiet en praat onverstaanbaar Engels. In het begin proberen we 'm wel te verstaan maar langzaam aan geeft iedereen het op.
We bewonderen de muurschilderingen van o.a. de White Lady en lopen nog verder naar andere muurschilderingen. Ze zijn door echte kunstenaars gemaakt, je kunt de springbokken, zebra's en mensen bijzonder goed herkennen. Tijdens de wandeling zien we alleen dassies. Voor zonsondergang zijn we terug bij het bushkamp. Janni zet een spade klaar die je mee kunt nemen als je moet toiletteren. Hij heeft al een vuur gemaakt met de in Zambia gekochte kolen en vraagt een aantal heren om hout te gaan sprokkelen. Michael, Jos en Jay komen uiteindelijk zwetend met een enorme boomstronk aanzetten. Hiermee kan de hele nacht wel vuur gestookt worden! De zon kleurt de wolken prachtig rood.
Dan gaan de stukken vlees op het vuur. Voor 100 rand = f 33,- hebben ze vandaag 28 stukken vlees gekocht. Springbok wel te verstaan en enorme lappen! Ze hebben het vlees al voorgekookt, dus het is vrij snel klaar. De meiden hebben weer een lekkere salade en knoflookbrood gemaakt, dus het is echt smullen. Als toetje krijgen we Cape Velvet, een soort Amahula. Doordat ik het in mijn wijnglas gooi, krijg ik erg vieze klonten. Maar verder is het erg lekker. We genieten van de opkomst van de volle maan.
Het lijkt net of de tentjes tussen de bergen op een sneeuwvlakte staan, zo wit kleurt het gras. Het is al half elf als we naar bed gaan. 's Nachts scharrelen jakhalzen om de tent, maar dat weerhoudt me er niet van om te gaan plassen.
Vrijdag 6-7-2001
We mogen weer een beetje uitslapen want we vertrekken om 8 uur. Michael neemt nog even de tijd om op zoek te gaan naar schorpioenen en slangen, maar hij ziet er geen.
Het oprollen van de tent moet voorzichtig gebeuren want er kan een slang onder de warme tent gekropen zijn! Gelukkig is dat niet het geval. In ruim anderhalf uur rijden we naar Cape Cross waar we een half uur de tijd krijgen om de zeehondenkolonie te bekijken. Er leven hier tussen de 130 en 180 duizend zeehonden!
Het stinkt er ontiegelijk, maar het is wel leuk en indrukwekkend om zo dicht bij zoveel zeehonden te staan. Dan rijden we verder naar Swakopmund waar we aan het begin van de middag arriveren. Iedereen is superduf als we in het centrum aankomen, want we hebben allemaal zitten slapen. We krijgen eerst de kans om excursies te boeken. Wij waren van plan een dolfijnentocht te maken, maar we schrikken van de US$ 46 per persoon die dat moet kosten en zien er maar van af. Dan rijden we naar de accommodatie. Er blijken 6 persoonskamers geboekt te zijn in een hotel waar men nog druk aan het renoveren is. De houtkrullen vliegen nog in het rond, toilet en douche kunnen nog niet gebruikt worden en op 1 kamer is een 7e bed geplaatst! Wij willen hier zeker niet blijven. We vinden uiteindelijk voor 220 rand per nacht een redelijke kamer in een hotel dicht bij het strand. Daar kunnen we lekker warm douchen en hebben we de kans om wat kleding uit te spoelen. Dan gaan we nog even wandelen in het dorp. We zijn net op tijd bij de Informatie om een kaart te kopen. We doen nog wat boodschappen en brengen die terug naar het hotel. Dan gaan we op zoek naar een restaurant. De eerste keuze bestaat niet meer, de tweede is vol. Hier reserveren we wel vast een tafel voor morgenavond. We lopen nog wat andere restaurantjes af (allemaal vol of niet leuk) en gaan uiteindelijk bij de Weinmaus eten. Na een lekkere vismaaltijd en koffie na, zijn we rond 10 uur terug op de hotelkamer. Eindelijk een keer een zachte matras! Rond half één worden we wakker van een schreeuwende vrouw. Ze is erg boos en waarschijnljk op zoek naar een overspelige echtgenoot bij wie ze wel wat wil breken. Ze staat minstens een kwartier te schreeuwen. Ik heb daarna moeite om weer in slaap te komen.
Zaterdag 7-7-2001
We staan rond acht uur op en genieten van het goede ontbijt in het hotel. Na het ontbijt maken we een wandeling. We gaan eerst naar de duinen, waarvan we er één beklimmen. Het zand is veel beter beloopbaar dan verwacht. Over het strand gaan we terug richting hotel.
We besluipen een groepje pelikanen, op een binnenmeertje vlak bij zee staan een paar flamingo's en op de rotsen aan de kust staan aalscholvers. Rond elf uur zijn we terug op de hotelkamer. Ik ben nog erg moe en ga nog een uurtje slapen. Iets na twaalven gaan we weer wandelen en shoppen. We ontdekken echter dat de meeste winkels al om 1 uur dichtgaan. Ook de banken zijn al dicht. We vinden gelukkig nog wel een bureau de change waar we voor een zeer goede koers (794 rand voor 100 US$) traveller cheques wisselen. Dan gaan we lunchen bij een Frans café waar ze heerlijke pannenkoeken serveren. Ik neem een kip madras pannenkoek en Michael één met geitekaas en creme. Dan lopen we nog een beetje het dorp rond en kopen een paar lekkere koeken en wat chips. De koeken verorbert Michael op het strand. Rond half vier zijn we terug op de hotelkamer. Tijd om in dit boekje te schrijven want ik liep dagen achter. Om 7 uur gaan we eten bij de Kelder. Om 6 uur lopen we eerst richting het winkelcentrum waar we vorige keer ge-internet hebben. Dit bureau is al dicht, dan maar op naar een ander internetcafé. Deze is nog wel open, dus we gaan er onze mail. Na een half uur mail beantwoorden, zijn we 20 rand armer. We gaan naar de Kelder en bestellen salades als voorgerecht en ik neem spiesbok als hoofdgerecht en Michael neemt een visgerecht (soort paela). Het eten smaakt verrukkelijk. Al om 9 uur gaan we terug naar de hotelkamer. Nog een nachtje genieten van een zacht bed.
Zondag 8-7-2001
We staan om half 7 op en ontbijten samen met Johan in het hotel. Om 8 uur staan we aan de weg en al snel komt de truck. We rijden een rondje door de stad om iedereen op te halen en dan rijden we richting Walvisbaai. Net buiten Swakopmund stoppen we even om een duin te beklimmen.
We hebben net de tijd om de tent op te zetten en dan gaan we alweer met de truck op weg. Janni rijdt ons naar een duin in de buurt om de zonsondergang te bekijken. We klauteren enthousiast de duin op en krijgen dan een domper. Erachter liggen hogere duinen en daarachter gaat de zon straks onder. We klauteren verder. Michael gaat vooruit om in ieder geval foto's te kunnen maken want de zon gaat hier erg snel onder. Als ik nog een duin hoger klauter, zie ik een nog hogere duin voor me uit. Ik besef dat ik nooit op tijd boven zal komen en ga moedeloos zitten. Ook de anderen die nu bovenkomen zien het niet meer zitten. We besluiten naar beneden te gaan en te proberen om de duin heen te lopen. Samen met Igor en Daphne ga ik behoorlijk hard naar beneden. We lopen een heen eind om de duin heen, maar komen niet ver genoeg. We staan we op een gegeven moment heel dicht bij twee kuddu's die net iets hoger op de grasvlakte staan. Igor heeft de kans een foto te maken voordat ze ervandoor gaan. Helaas heeft Michael de rugzak met alle spullen, dus ik kan geen foto's maken. Het licht op de vlakte verandert langzaam en dat geeft een prachtig resultaat. In de verte kleurt het gras groen ipv geel en de duinen worden steeds roder. Igor is zo aardig om me zijn trui te lenen, want ik begin het aardig koud te krijgen en mijn trui zit ook in de rugzak. Bij de truck vinden we Michael weer die ook net aankomt. Het is hem wel gelukt om bovenop een goede duin te komen en daarvandaan de zonsondergang te zien.
Maandag 9-7-2001
We staan heel vroeg op en rijden al voor half 6 richting de poort van de camping die om kwart voor 6 opengaat. Het is steenkoud in de truck. Het is nog een half uurtje rijden naar Dune 45 waar we de zonsopkomst kunnen bekijken. Een mooie klim over de kam van de duin levert een prachtig uitzicht op.
Je zakt zover in het zand dat je niet teveel snelheid ontwikkeld. Bij de truck krijgen we ontbijt en dan rijden we verder naar Sossusvlei. Voor 120 rand per persoon (f 40!) kunnen we met een jeep naar het hart van de vallei waar een gids dan meer over het ontstaan van de duinen verteld. De meesten doen dit wel, maar wij, Jos en Sophia en Chris en Bianca vinden dit zo'n geldklopperij dat we besluiten te gaan lopen. (In brandberg vroegen ze minder voor de hele groep). We volgen het pad dat door de jeeps gemaakt is de vallei in. Aan beide kanten rijzen hoge zandduinen boven ons uit. Achter ons, tegen het licht in, lijkt het net of de duinen bedekt zijn met een laag sneeuw, terwijl ze voor ons prachtig rood kleuren.
Gelukkig geeft de GPS de richting aan, zodat ik de moed er nog een beetje in kan houden. Maar ik geloof op een gegeven moment echt niet meer dat we op tijd bij de truck zullen zijn. We moeten steeds hoger en hoger om over de duinen heen te komen. Dan zien we gelukkig eindelijk weer een vallei die we recht over kunnen steken.
In de vallei zien we zelfs een springbok, spiesbok en struisvogel. Hierna is het nog 1 kilometer over de duinen naar de truck. We moeten dus nog wel wat klauteren, maar gelukkig zijn de duinen hier niet zo hoog als eerder. Tot mijn verbazing zijn we toch rond kwart voor 12 terug bij de truck. Vlak voordat we er zijn arriveren de anderen met de jeep. We krijgen bij de truck cake en koffie of thee en hebben een flinke tijd om bij te komen voordat de truck teruggaat richting camping. Op de camping wordt er lunch gemaakt en daarna leg ik m'n matje buiten om in de zon wat te lezen. Dat was geen slimme actie, want er liggen hier veel stekels en als ik m'n matje weer in de tent wil leggen, staan er een paar stekels rechtop in het matje. Nu is íe nog lekker dan ie al was! Om half vier vertrekt de truck weer en brengt Janni ons naar de Sesriem canyon.
Volgens de legende waren er zes ossehuiden riemen nodig om met een emmer water uit de canyon te halen, vandaar de naam Sesriem. We kunnen afdalen in de canyon en we hebben ruim de tijd voor een mooie wandeling. Na een tijdje door de canyon gelopen te hebben, kunnen we naar boven en we lopen langs de rand van de canyon terug naar de truck. Rond vijf uur zijn we weer terug op de camping. Lana en Natasja maken 's avonds stoofpot die we ons weer goed laten smaken. 's Avonds komt Els met d'r zeurverhalen te dichtbij zitten, dus we gaan vroeg naar bed.
Dinsdag 10-7-2001
Half zes staan we op en om zeven uur vertrekken we voor de zeer lange rit naar Fish River Canyon. Wij zitten op de achterbank samen met Johan en ik slaap het grootste deel van de dag omdat ik me over een paar stoelen uit kan strekken. Het landschap gaat over van duinen in bergen en dan zien we de canyon mooi liggen. We maken nog een korte stop om een kokerboom te bewonderen.
We kunnen weer snel onze tent opzetten en dan vertrekken we naar de canyon om de zonsondergang te zien. Janni dropt ons bij een uitzichtpunt en we lopen langs de rand van de canyon naar het volgende uitzichtpunt. Dit is tevens het startpunt van de meerdaagse wandeltocht door de canyon. Helaas mag je niet meer voor een ééndaagse wandeling afdalen ivm ongevallen die hier gebeurd zijn. Met het grootste deel van de groep bewonderen we de zonsondergang die de canyon niet zo rood kleurt als door de folder van Afriesj beloofd.
Pas als we bijna terug zijn bij de truck kleurt de lucht wel prachtig rood. Emmy en Janni hebben Amahula en toastjes met tonijnsalade voor ons als we terugkomen bij de truck. Dat laten we ons goed smaken. Dan brengt Janni ons terug naar de camping. Bij aankomst bewerkt hij het door Lana en Natasja gemaakte vuur en dan braait hij de beefsteaks terwijl Lana en Natasja tosti's en salade maken. Het smaakt weer uitstekend. We gaan niet al te laat naar bed. Onze laatste nacht in Namibië.
Woensdag 11-7-2001
We vertrekken om 7 uur richting de grens met Zuid-Afrika.
Klik op de foto om via de kaart van Afrika een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om via de wereldkaart een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om naar de beginpagina van de homepage van Geja en Michael te gaan