In Mei/Juni 1999 hebben we drie weken rondgetrokken door Mexico
Voorbereiding
Eindelijk gaan we dan naar Mexico. Geen georganiseerde reis deze keer, maar helemaal op eigen houtje. We hebben alleen de heenvlucht naar Mexico-Stad en de terugvlucht vanaf Cancun (via Mexico-Stad) geregeld en bij aankomst een hotel in Mexico-stad voor 3 dagen. Daar zullen we ook opgehaald worden door iemand die ons naar het hotel zal brengen.
zaterdag 15 mei 1999
Het vliegtuig vertrekt iets later dan gepland, maar door de wind mee komen we toch op de geplande tijd aan in Mexico Stad. Het laatste stukje van de vlucht is wel erg onrustig en er moeten dan ook een aantal mensen overgeven. Spannende aankomst trouwens, het lijkt echt of je op de huizen gaat landen. We gaan snel door de douane en dan moeten we door de bagagecontrole. Je moet op een knop drukken; als er een groen licht gaat branden mag je doorlopen, anders moet je je bagage openen. Het groene licht gaat niet branden, dus we maken braaf onze bagage open. Gelukkig hoeven we niet alles uit te pakken en kunnen we toch snel verder. De taxichauffeur staat al met een bordje van OAD op ons te wachten. We wisselen snel wat US dollars in mexicaanse pesos en stappen dan in de taxi. Na een redelijk lange rit komen we aan bij ons hotel op de Av. de Reforma (redelijk dicht bij het centrum). De kamer is netjes en behoorlijk groot, dus we hebben geen spijt dat we dit hotel geboekt hebben. Na een douche gaan we nog maar even wandelen en we komen uit op de Zócalo. Het is er behoorlijk druk. Overal staan standjes, waar diverse producten verkocht worden. We kunnen nog net even de Kathedraal van binnen bekijken. Er is behoorlijk wat stutwerk nodig om te voorkomen dat de boel instort. Vervolgens lopen we langs de Templo Mayor en we besluiten meteen dat we dit complex geen bezoek waard vinden. We eten wat bij een pizzeria en gaan daarna terug naar het hotel. Om negen uur geven we toe aan de vermoeidheid en gaan we naar bed.
zondag 16 mei 1999
De volgende morgen staan we om acht uur op. We hebben besloten meteen naar Chapultepec te gaan. Er is een metro-halte vlak naast het hotel, maar die wordt in de Lonely Planet wel erg sterk afgeraden voor toeristen. We nemen daarom de bus aan de overkant van de straat. Vanaf de bushalte lopen we over de voetgangersbrug naar het kasteel. Omdat het nog koel is, willen we eerst naar het kasteel (Castillo de Chapultepec) lopen. Na een bijna volledig rondje om het kasteel vinden we eindelijk een trap omhoog. Diverse Mexicanen zijn er fanatiek aan het joggen. Wij houden het bij een rustig tempo.
Het kasteel valt een beetje tegen, het ziet er wel erg modern uit. Het mooiste gedeelte volgens de Lonely Planet (de vertrekken van Maximilanus), blijkt afgesloten te zijn voor renovatiewerkzaamheden. We bekijken wel alle open ruimtes. Het cafetaria is ook dicht, dus lopen we weer naar beneden, dit keer over een brede laan. We volgen de route naar het antropologisch museum en eten onderweg gefrituurde tortilla's gevuld met chorizo en kaas (mmm). Het antropologisch museum is een gigantisch gebouw met leuke exposities. We krijgen al een aardige indruk van wat ons nog in Mexico te wachten staat. Hierna nemen we weer een bus richting Hidalgo.
Vandaar lopen we naar de Zócalo (ofwel Plaza de la Constitución), waarbij we de Palacia de Belles Artes (Paleis van de moderne kunsten) passeren en we een kerk en de Casa de Los Azulejos (huis met de tegels) bekijken.
Op de Zócalo maken we natuurlijk een foto van de Cathedral Metropolitana en de enorme vlag van Mexico, voordat we naar het Palacio National gaan om de muurschilderingen van Diego Rivera te bekijken.
We moeten wel ons paspoort inleveren om naar binnen te mogen.
Vervolgens lopen we langs de Templo Mayor richting Iglesia de San Domingo. En dan staan we ineens in een plastic tentenkamp! Het is onduidelijk of de mensen hier permanent of tijdelijk wonen. Overal zijn zeiltjes over de weg gespannen en daaronder bivakkeren groepjes Mexicanen. De Iglesia de San Domingo blijkt niet zo heel erg bijzonder te zijn, het pleintje ervoor wel, er staan allemaal oude typemachines waarmee drukwerk gemaakt wordt. Na een verlate lunch bij Taxo's gaan we terug naar het hotel. Even een paar uurtjes slapen en dan op zoek naar een restaurantje voor het avondeten. Het eerste zaakje uit de LP bestaat niet meer, de tweede wel en daar eten we dan ook. Ik neem de specialiteit van de LP en het varkensvlees valt me opnieuw een beetje tegen. Vanavond liggen we zelfs al om acht uur in bed.
maandag 17 mei 1999
We staan al om half zeven op, maar het tempo zit er vandaag niet zo in. We zijn daarom pas rond half tien in Teotihuacán. Het was ook even zoeken naar een bus richting Autobuses del Norte, maar een vriendelijke trollybuschauffeur heeft ons erg geholpen. Binnen tien minuten ging de bus al vanaf del Norte weg, dus dat was wel erg snel.
We bekijken eerst de Ciudadela, waarachter beelden van o.a. Tláloc (de regengod) en de Slangen Godheid verscholen zitten.
Dan naar de Pirámide del Sol (tempel van de zon).
De beklimming is een stuk eenvoudiger dan verwacht. Slechts één steil stukje en wij zijn zo boven. Vandaar heb je wel een mooi uitzicht over de Pirámide de la Luna (tempel van de maan). Als we omhoog kijken zien we een prachtige halo om de zon. Het is nog een flinke wandeling over de Avenida de los Muertes (weg van de doden) naar de Pirámide de la Luna (tempel van de maan).
Deze beklimming is korter, maar veel steiler. Boven even uithijgen en dan genieten van het uitzicht.
Ook achter deze tempel is nog het één en ander te bekijken, waarbij met name de freszco's bijzonder zijn. We gaan even achter een tempel in de schaduw zitten genieten.
Als we het gehele complex bekeken hebben, besluiten we op zoek te gaan naar een bus die ons naar Mexico City terug kan brengen. We raken onder de indruk van het openbaar vervoer in Mexico. We hebben namelijk meteen een bus terug naar Autobuses del Norte en daar na vijf minuten ook weer een trollybus naar Palacio des Belles Artes.
We wandelen door het park terug naar het hotel. M'n voeten zijn wel een beetje pijnlijk van al het wandelen van de laatste twee dagen. In het park viel ons trouwens de aanwezigheid van een gigantische hoeveelheid politie op. We vragen ons af of er iets bijzonders aan de hand is.
Om half vier zijn we terug bij het hotel. Tijd voor een lekkere douche en even uitrusten. Om vijf uur gaan we weer op zoek naar een restaurant. We eten lekker bij een Italiaans/Mexicaans restaurant vlak bij het hotel, ook dit restaurant werd weer aangeraden door de Lonely Planet. We bestellen ook een heerlijk toetje (Michael ijs en ik fruit), wat wel een beetje prijzig is voor Mexicaanse begrippen.
dinsdag 18 mei 1999
We staan weer om half zeven op, waarna we snel onze spullen inpakken. Om kwart over zeven zitten we in de taxi naar het oostelijk busstation. Binnen vijftien minuten nadat we daar aangekomen zijn, vertrekt de bus naar Puebla. Opnieuw valt de enorme beveiliging op (het lijkt wel een vliegveld). In de bus draaien ze zelfs een film. Die is nog net niet afgelopen als we heb busstation van Puebla aankomen. We moeten wel even zoeken naar de stadsbus, blijken we aan de verkeerde kant van de straat te staan! Een hulpvaardig meisje in de bus zorgt ervoor dat we op het goede moment uitstappen. We lopen meteen de weg parallel aan de Reforma in. Het eerste hotel heeft pas na één uur kamers beschikbaar, het tweede ziet er te donker om het zelfs maar te vragen, dus lopen we terug naar San Augustin. We mogen meteen in de kamer die we eerst kunnen bekijken. Het is erg klein maar wel schoon en het hotel ziet er mooi uit dus we nemen de kamer. We laten de bagage achter, eten in het restaurant van het hotel en lopen over de Reforma naar het centrum (de Zócalo).
Daar bekijken we de Cathedral in Herreresque, die vooral bekend is vanwege zijn klokken. Via de winkelstraatjes vervolgens naar de Templo de Santa Domingo. Door het shoppingcentre terug richting Zócalo, daarna naar de oude bibliotheek, waar we niet binnen zijn geweest en vervolgens naar het museum Amparo, maar die is helaas dicht. Op de terugweg naar het hotel worden we aangesproken door drie schoolmeisjes die voor een project op school toeristen moeten interviewen. Ze spreken goed Engels en zijn erg aardig. Ze vragen ons wat we van Puebla vinden en of we de legende van de klokkentoren kennen. In het hotel nemen we een uurtje de tijd om bij te komen en dan gaan we eten bij Clara. Ik neemt de kip met chocola en ook Michael heeft chocola op z'n enchilades (erg bijzonder en enorm machtig). Aan de overkant bekijken we prachtige souveniers (zon+maan), maar Michael is bang dat ze te groot zijn voor de rugzak. Dan gaan we wat drinken bij een literair café en zijn uiteindelijk rond half tien terug in het hotel.
woensdag 19 mei 1999
Michael is al vroeg weer wakker, maar ik wil vandaag niet voor half acht opstaan. We ontbijten in het restaurant bij het hotel (wat bescheidener dan de maaltijd van gisteren, maar het zit dan ook in de prijs van de kamer).We gaan naar de plek waar de bus richting Loreto en Cerro de Guadelupe gaat. We vinden geen bus, dus willen we naar het bureau van toerisme om te vragen waar we moeten zijn. Twee straten eerder zien we toch de bussen met Loreto, dus we stappen in. Na veel gezigzag zijnwe als laatste over en worden we op een zeker moment verzocht om uit te stappen. We hebben hier wel uitzicht op de bergen, maar het is hier bepaald geen bos. Er staat nog een busje bij een standje. Er zitten twee mannen, dus daar gaan we maar aan vragen of we wel goed zitten. De één is chauffeur van het busje en hij wil ons wel meenemen. Op een zeker moment wijst hij ons een plek waar we bus 8 moeten nemen. Michael is bij het uitstappen even in paniek over de portemonnaie maar die heb ik gelukkig. Bus 8 brengt ons inderdaad naar Cerro de Guadelupe. Het eerste fort is niet veel bijzonders, dus we lopen er alleen omheen. Dan lopen we terug richting de grote weg en zien eindelijk de bergtoppen weer liggen. Helaas is het niet meer zo helder. Wel hebben we ook nog een mooi uitzicht over de stad. We besluiten terug te lopen, zodat we langs de winkels met speciale Puebla goederen kunnen lopen. Ik krijg halverwege last van mijn hak, dus het lopen wordt wel wat moeilijker. De winkeltjes zijn erg grappig geplaatst maar we zien niets interessants.
Een marktplein in het artiestendeel van Puebla.
In het centrum eten we eerst wat op de Zócalo en gaan vervolgens een tijdje op een bankje zitten. Omdat Michael de zon te warm vindt gaat hij foto's maken van mooie houten deuren etcetera, terwijl ik blijf genieten van de zon. We lopen vervolgens naar het bureau voor toerisme, waar we erachter komen waar we internationale telefoonkaarten kunnen halen. Dat is vlakbij, dus we halen een kaart voor 100 pesos (f 25). Vervolgens gaan we naar het museum Amparo, waar we behoorlijk snel doorheen lopen. Veel vitrines met kleine poppetjes, die wel grappig zijn, maar niet om erg lang naar te kijken. Vervolgens lopen we terug naar het hotel. Het is half vier maar ze zijn nog bezig met de schoonmaak. We gaan maar een biertje drinken in het restaurant en kunnen een driekwartier later wel in de kamer. Douchen, reisverslag bijwerken en het is weer bijna tijd om te gaan eten. We eten bij Taco's Toni, niet echt bijzonder (fast food) maar wel heel goedkoop. Vervolgens koffie gedronken bij een zaakje tegenover het hotel. Ze serveren er heel veel soorten koffie. Michael neemt Coffee Popo en Coffee Americans en ik neem twee keer Coffee Amaretto.
donderdag 20 mei 1999
Michael is weer vroeg wakker, maar ik wil niet voor half negen mijn ogen open doen. We lopen, na het ontbijt in het hotel, naar de plek waar de bus ons op moet pikken voor San Miguel en Nativitos. We blijken weer eens aan de verkeerde kant van de weg te staan en als we het bijna opgeven komt er net een bus. Na een lange rit worden we gedropt onderaan Cacatla. We lopen de weg omhoog met een prachtig uitzicht op de vulkanen. Als ik het omhoog lopen zat ben, nemen we een autobus voor het laatste stuk. Michael hoeft niet te betalen en na 100 meter worden we er dan ookal weer uitgegooid omdat we er zijn. Het museum is erg klein, maar bevat wel een paar mooie replica's van de fresco's die hier gevonden zijn. Over een wankel trappetje bereiken we de tempel. Het geheel is volledig overdekt om de fresco's te beschermen. Omdat er een grote groep oudjes voor ons loopt, lopen we vrij vlot langs de bezienswaardigheden.
Omdat we vanuit deze tempel de tempel van Xochitécatl al op de volgende heuvel zien liggen, besluiten we te gaan lopen. Het is een leuke klim en het is er erg rustig (we komen slechts 2 mensen tegen). Het uitzicht op zowel de vulkanen als de landbouwgronden is prachtig. We beklimmen ook de vrij lage tempel nog even. Onder een boom bij één van de tempels staan twee bankjes en daar gaan we een half uur zitten lezen. Al die tijd zijn wer geen andere bezoekers vor de tempels. We lopen over de weg terug naar San Miguel (3 kilometer) waar we de bus naar Puebla nemen. Deze rit lijkt veel langer te duren dan op de heenweg en het is dan ook half vijf voor we weer bij de oppikplek zijn. omdat we wel honger hebben, gaan we ergens wat eten. Ik neem een lekkere hamburger hawaï. Michael heeft z'n zinnen gezet op een torta combinitation mexico maar dat levert wat problemen op. We verstaan de dame absoluut niet, maar Michael neemt uiteindelijk maar een torta quisserilo. Ik ben wel een beetje jalours want het ziet er wel erg lekker uit, alleen de plak ham die erin zit is gewoon te dik. In het hotel lekker het zand wegdouchen en het is alweer tien voor zes. We hebben niet zo vroeg opnieuw honger, dus is het na zevenen als we bij de vegetariër zijn. Michael neemt een papa (aardappel) en ik iets gevuld met kaas. Omdat er allemaal clowns langslopen gaan we naar de Zócalo om te zien of er wat gebeurt. Er is niets speciaals, maar we lopen toch de hele winkelstraat (5 de Mayo) af, waar het erg druk is. Als we bij het hotel komen is de coffeeshop al dicht, dus gaan we maar terug naar onze kamer.
vrijdag 21 mei 1999
We staan om zeven uur op, zodat we redelijk op tijd in Oaxaca (WA-HA-ka) kunnen zijn. We hebben nog ontbijtbonnen dus daar maken we gebruik van en gaan dan met de bagage op pad. We hebben ook al snel een bus naar CAPU (het busstation), maar als die ons dropt, kunnen we het niet meteen vinden. We sjokken een blokje om en zien het dan toch liggen. De teleurstelling is groot als blijkt dat er pas om kwart voor elf een bus gaat. De vorige (niet de luxe) ging om vijf voor half acht en het is nu al half negen. Dat wordt dus wachten. In de hal is het nogal tochtig, maar gelukkig ontdekt Michael tijdens een wandelingetje de wachtruimte van ADO (de busmaatschappij) waar achterop een aantal stoelen de zon schijnt. Het wachten gaat vrij snel, maar we zijn toch blij als we de bus ontdekken. Wel gek dat de bus toch weer een ander nummer heeft dan we verwacht hadden. Tijdens de busrit worden twee nogal oude films gedraaid en er wordt een tussenstop gemaakt in Tehuacán, waar ook wat mensen in- en uitstappen.
Om kwart voor vier komen we aan in Oaxaca. Bijna gaan we meteen naar de stadsbus, maar net op tijd denken we aan de bus naar San Cristobal. Na twee keer in de verkeerde rij te hebben gestaan (ADO heeft zijn bus blijkbaar teruggetrokken) hebben we kaartjes voor zondag de 23e om half acht 's avonds. Dat wordt dus maar twee overnachtingen in Oaxaca.
We vinden snel een stadsbus en stappen een paar straten voor de wijk met hotels uit. De bus heeft trouwens een bijzonder uiterlijk, je kunt niet naar binnen kijken en in de bus worden allerlei verzamelingen bewaard. Het eerste hotel wat we gaan bekijken is Posada del Carmen. Na wat onduidelijkheden met de receptioniste, biedt ze ons aan de kamer te laten zien. Het is eenvoudig maar schoon en iets groter dan in Puebla, dus we nemen de kamer. Detail is dat de receptioniste erg veel moeite heeft met het openen van de deur. Dat heeft Michael vervolgens ook, maar de schoonmaakster legt ons uit dat het slot de verkeerde kant om open gaat. Het slot blijkt op de kop geplaatst te zijn.
Omdat het al tegen vijven is en we tussen de middag alleen koekjes gegeten hebben, besluiten we op zoek te gaan naar een bank en een restaurant.
Vlak bij het centrum zijn dezelfde tenten op straat gemaakt als die we in Mexico City zagen. Oppassen voor de touwen, anders wordt je opgehangen. Overal hangen spandoeken, maar we begrijpen ze niet zo goed. Als we richting ATM lopen, beginnen alle mensen aan een demonstratie. We zien spandoeken met teksten als Cañada en Education Libre of iets dergelijks. We weten nog steeds niet waar het precies om gaat, maar in ieder geval is de optocht vrij vredig. Wel is het straatbeeld van Oaxaca totaal anders dan we verwacht hadden, met zelfs tenten op de Zócalo. We eten enchiladas bij El Meson, waarbij we ook de Mexcales de Oaxaca proberen. In plaats van gerechten blijken het borrels te zijn. De enchilada met chili zijn bijzonder heet en Michael haalt dan ook bij de laatste twee de pepers eruit. Nu hebben we dus enchilada met zonder chili. Het smaakt allemaal minder lekker dan we naar aanleiding van de tekst in de Lonely Planet verwacht hadden. We willen koffie drinken bij Terranova Café, maar rokers en boormachines drijven ons weg. We lopen wat rond en zijn bij ons hotel voor we het door hebben, dan maar terug naar de Zócalo waar we uiteindelijk bij Del Jardin twee koppen koffie nemen. We zien een stel lopen waarvan we zeker weten dat het Hollanders zijn, zouden we ze later tijdens onze reis opnieuw tegenkomen? Vervolgens gaan we terug naar het hotel, waar de douche een tegenvaller is, koud en een veel te harde, niet verspreide, straal.
zaterdag 22 mei 1999
Vandaag is het de 22e mei, dus Michael's 30e verjaardag. Rond negen uur staan we op en vertrekken richting het 2e klas busstation. Onderweg kopen we nog wat koeken voor het ontbijt, waardoor we twee minuten over tien op het busstation aankomen. Aangezien de bus precies op heel en half gaat, moeten we nu bijna een half uur wachten op de volgende bus. Het is een flinke klim naar Monte Albán, maar de bus redt het toch in een half uurtje.
We bekijken eerst het museum en lopen dan naar de ruïnes. Michael wordt duidelijk al wat ouder, want hij blijft maar herhalen: "het is best wel groot". Dat klopt, want we kunnen heel wat trappen op en af lopen. Helaas is het nogal heiig, dus echt van het uitzicht genieten is er niet bij. Om één uur komt de bus ons weer ophalen. We gaan nog wat rondlopen in Oaxaca, helaas zijn de demonstranten er nog steeds. Om onduidelijke reden zijn nog steeds geen banken of wisselkantoren open en als ze wel open zijn, hebben ze geen pesos! We vragen bij het bureau van toerisme waar we morgen onze bagage kunnen droppen, waarop we Youth Hotel en 1ste klas busstation als antwoord krijgen. Omdat het een leuk idee lijkt om morgen naar een indianendorp te gaan, gaan we op zoek naar een boekingsbureau, maar die hebben helaas geen reizen voor zondag. Tussen de middag eten we niet zo quick bij Quicky. Ik neem een salade en torta en Michael neemt taco's. Voorlopig zitten we vol. We gaan terug richting het hotel via een markt met lokale artikelen. We zoeken poppetjes voor heroquest, maar niets is klein genoeg. Wel hebben ze prachtige draken en het t-shirt wat ik op Monte Albán voor Michael heb gekocht voor 80 pesos, kost hier maar 50 pesos. In het hotel gebruiken we de douche die nu wel warm is en daarna nemen we de tijd om ansichtkaarten aan ouders en mijn werk te schrijven.
zondag 23 mei 1999
Vanochtend slapen we uit en blijven luieren op de kamer. Vervolgens lopen we met de bagage richting het 1e klas busstation dat in het noorden van de stad ligt. Halverwege besluiten we toch maar een bus te nemen. Michael denkt dat hij geen zes pesos meer aan kleingeld heeft, dus geeft hij het jochie in de bus een briefje van vijftig. Daar heeft hij geen wisselgeld voor, dus moet Michael wachten. Tegen 't einde van de rit probeert de jongen het briefje te wisselen bij een tankstation, maar dat lukt niet. Als we bij het busstation aankomen, maakt de jongen het wisselgeld (allemaal vijfjes) compleet door wat uit zijn eigen beurs te halen. Als Michael buiten beter in zijn beurs kijkt, blijkt er toch precies zes pesos kleingeld in te zitten, nu voelt hij zich wel schuldig. We droppen de bagage op het busstation en gaan lopend de stad in. We gaan even in een parkje op een bankje zitten en gaan dan naar de Templo de Santo Domingo. Die blijkt echter tot vijf uur gesloten, dus dan gaan we maar weer helemaal naar het zuiden van de stad, naar de ambachtsmercado. Die blijkt op zondag toch niet helemaal opgebouwd, maar we zien nog wel een leuk T-shirt en een leuk klein typisch Oaxaca houtschilderkunst klein poppetje (duivel-monstertje). De laatste moet 40 pesos kosten volgens het jochie dat alle zaakjes hier lijkt te runnen, dat vinden we teveel, dus we nemen 'm toch maar niet. We gaan weer terug naar het centrum om te eten. Vervolgens opnieuw naar het noorden van de stad. In een echt handwerkwinkeltje kopen we een prachtige gekleurde zon en maan voor aan de muur. Vervolgens gaan we richting het museum naast de Templo de Santa Domingo waar ze een prachtig gouden masker in een vitrine hebben liggen. We proberen de sluitertijd van onze nieuwe camera uit, maar weten duidelijk nog niet hoe we hier precies mee om moeten gaan. In het museum bevindt zich een glazen plaat waarop je kunt gaan staan en naar beneden kunt kijken. Ik verras Michael door zelfs bereid te zijn hier op te gaan staan. Op het plein voor de Templo de Sante Domingo gaan we een boek lezen in afwachting van het opengaan van de kerk. Deze kerk is van binnen absoluut de mooiste die we tot dusver gezien hebben. Overal goud en schilderingen. Omdat we nog steeds tijd over hebben voordat de bus gaat, gaan we opnieuw naar het parkje in de buurt van het busstation, waar we nog een tijdje zitten te lezen. We kopen ook maar wat water en eten een pizza om de tijd te doden. Om half acht vertrekt de bus dan eindelijk. Onderweg wordt een al bekende film gedraaid, waar we nu ongeveer de helft van zien. De weg heeft soms behoorlijk slecht asfalt en slingert enorm. Bovendien gaat er een rode lamp branden en begint een alarm te piepen als de bus harder dan 90 kilometer per uur gaat. Kortom Michael slaapt wel wat, maar ik nauwelijks.
maandag 24 mei 1999
We arriveren om half acht in San Cristóbal de las Casas en om acht uur zitten we al in een hotelkamer in hotel Capri. We hebben alleen niet genoeg geld voor drie overnachtingen, dus eerst lopen we naar de bank, die pas om half negen open blijkt te gaan. Als we om half negen in de bank staan, blijkt dat Travellers Cheques pas vanaf negen uur ingewisseld kunnen worden. We lopen nog maar een blokje om en proberen het om negen uur opnieuw. Dit keer lukt het wel en krijgen we zelfs redelijk snel ons geld tegen een gunstige koers. Als we terug zijn in het hotel, betalen we de rekening en gaan we nog even bijslapen. Om twaalf uur staan we weer op en gaan we richting het centrum. We zouden vanmiddag nog wel willen paardrijden, maar bij de boekingskantoren blijkt dat dit alleen 's ochtends kan.
We gaan diverse boekingskantoren af en bezoeken in de tussentijd de Cathedral van San Cristóbal de las Casas. Bij het meest betrouwbaar ogende boekingskantoor boeken we uiteindelijk voor morgen een trip naar de Cañón del Sumidero en voor morgen een rit te paard naar een indianendorp. We gaan weer eens lekker uit eten. Het is hier erg goedkoop, ik heb zelfs een 4-gangen menu voor 25 pesos! Later in de middag lezen en slapen we nog wat op onze hotelkamer. Om half zes zijn we echter weer volop in beweging, we beklimmen via een enorme reeks trappen de heuvel van San Cristóbal, waar we wat rondneuzen. Uitzicht heb je van boven nauwelijks, door de enorme bossages aan alle kanten. Helemaal op mijn gemak voel ik me hier niet. Terug in het centrum gaan we weer lekker warm eten. Toch wel vermoeid van het reizen, gaan we al om negen uur naar bed.
dinsdag 25 mei 1999
We staan om half acht en lopen rustig naar het boekingskantoor. Onderweg kopen we nog wat lekkere broodjes. We zijn dik ingepakt, want de Lonely Planet raadt twee lagen kleding aan. We blijken maar met z'n vieren te gaan en dus gaan we met een taxi ipv een bus. Ons reisgezelschap bestaat uit twee Amerikanen uit Seattle. De chauffeur zet z'n radio aan, waar meer ruis dan muziek uitkomt. Na anderhalf uur zijn we bij het vertrekpunt van de boot. We moeten nog even wachten, maar dan gaan we echt de Cañón del Sumidero in. De boot gaat best hard en wij hebben het beste plaatsje bemachtigd, helemaal voorin de boot. Gelukkig geen buiswater, dus we worden niet nat. Sterker nog, als de boot voor het eerst stil gaat liggen bij een vogelbroedplaats, krijgen we het al aardig warm.
De tweede stop is midden op het water bij een groepje takken. We fotograferen eerst de vogels en zien dat ineens een krokodil(letje) zitten. Volgens de Lonely Planet kon je er af en toe wel eens één zien en blijkbaar hebben wij geluk. We gaan verder door de Cañón met spectaculaire views. Iets heel bijzonders is de "kerstboom" van mos, die zich op een steile rots heeft gevormd.
Na ongeveer een uur zijn we bij de dam aangekomen, waar we een stop houden. Na een colaatje gaan we weer terug, deze keer zonder stops en met een flinke gang. In totaal hebben we zo'n twee uur in de Cañón doorgebracht. De taxi brengt ons vervolgens naar het dorpje Chiapa de Corzo. Hier kunnen we een uurtje rondkijken. Eigenlijk zijn we na tien minuten al uitgekeken op de souvenirsstallen langs het dorpspleintje, dus we gaan op een bankje zitten. Met veel geduld lukt het me dan om een foto van een Indiaans groepje te maken. Eindelijk is het uur om en brengt de taxi ons terug naar San Cristóbal, de watervallen slaan we over, want die schijnen droog te staan. Onderweg komen we opnieuw langs een dorpje dat in de krater van een vulkaan is gebouwd. We hopen maar dat dit echt een dode vulkaan is..
Terug in San Cristóbal gaan we eerst naar het hotel voor een douche en om wat te lezen. Rond vijf uur gaan we op weg naar de lokale markt.
Als we echter bij de Zócalo zijn, begint het hard te regenen. We blijven schuilen onder de gallerij voor een bank. De Zócalo is binnen de korste keren een grote plas water. Na ongeveer een half uur heb ik er genoeg van en als het even wat droger is lopen we naar een restaurantje. We eten heerlijk. Ik neem de specialiteit, allerlei soorten vlees met kaas en champignons voor 50 pesos. De champignons laat ik alleen liggen, want die komen uit blik. De kok en ober vinden dat niet zo aardig van me, want ze hebben het enorme blik speciaal voor mij opengemaakt. We nemen koffie na, maar bij het tweede kopje koffie wil Michael graag taart en die hebben ze hier niet. Het zaakje wat volgens de Lonely Planet taart bij de koffie moet serveren, ziet er echter niet zo goed uit, dus we slaan het tweede kopje maar over en gaan vroeg slapen.
woensdag 26 mei 1999
We staan opnieuw om half acht op. Vandaag gaan we paardrijden. We lopen dezelfde route naar het boekingskantoor en halen dus weer broodjes bij de bakkerij. Vandaag blijken we met z'n drieën te gaan. Daniël uit Zwitserland is ons reisgezelschap. De gids is wat vaag aan het doen met een fiets enzo en uiteindelijk stappen we met de fiets in een taxi. En dan op de paarden. Michael krijgt de grootste, Daniël de kleinste en ik de middelste. De paarden hebben houten zadels en een stuk touw als teugel. We lopen eerst langs de berm van een drukke weg door het afval. Niet bepaald een denderende omgeving, maar als we de weg oversteken wordt het beter. Door een dorpje en dan de rimboe in. Af en toe afgravingen, dan weer bos met stroompjes water of gewoon vlaktes. Michael klaagt al snel over z'n achterwerk, maar ik heb nog geen last. We wisselen het draven, galopperen en stapvoets lopen af. Na ongeveer anderhalf uur komen we bij San Juan Chamula. Als ik afstap voel ik toch een vreemd gevoel in m'n achterwerk en bovenbenen.
We drinken wat op een terras en vergeten af te rekenen als we weggaan, nadat we een stenen beeldje en dingen voor in mijn haar gekocht hebben van een lief meisje. We moeten in het toeristenbureau entree betalen voor de kerk. We krijgen een speciaal certificaat mee, waarop staat dat fotograferen in de kerk niet is toegestaan en dat overtreders worden gestraft.
De kerk is inderdaad bijzonder. Overal kaarsjes en langs de kant allerlei beelden in een glazen hokje. De vloer moet voor een groot deel bedekt zijn met kaarsvet, zoveel kaarsen worden er aangestoken.
We gaan nog maar even bij de kraampjes langs en ik koop na heftig afdingen een echte Mexicaanse sjaal.
Na een uurtje vertrekken we weer. Al snel begint mijn achterwerk toch wel pijn te doen en tot overmaat van ramp heb ik ineens een enorme blaar op mijn duim waar het vel al vanaf is. Ik heb niet meer zo'n zin om te draven of galopperen, want dat doet teveel pijn. M'n paard heeft er trouwens ook niet zoveel zin in want die kan het galopperen absoluut niet bijhouden. Michael en Daniël zijn steeds ver vooruit. We hoeven nu iets minder ver langs de weg te lopen voordat we stoppen. Zodra ik van m'n paard stap, voel ik me enorm duizelig, dus ik ga maar even zitten. Als er een taxibus naar het Zócalo gestopt is, nemen we afscheid van de gids en ik weet me net in de bus te hijsen. Daar ga ik met m'n hoofd op de knieën liggen want ik voel me belabberd. Ik weet zeker dat ik m'n ogen open heb, maar ik zie niets. Op de Zócalo eruit en meteen in een taxi naar het hotel. Intussen voel ik me wel iets beter. Michael gaat douchen en dan travellercheques wisselen bij de bank. Als hij terugkomt, voel ik me nog steeds niet lekker genoeg om te gaan wandelen, dus gaat Michael alleen buskaartjes voor Palenque kopen en handdoeken bij de receptie vragen. Als de handdoeken bezorgd zijn, probeer ik de douche, maar die is nog steeds te koud. Ik heb trouwens enorme bloeduitstortingen op mijn billen en de binnenkant van mijn knieën overgehouden aan het paardrijden. Mijn duim is intussen ingepakt in pleisters, dus dat gaat wel. Rond vier uur begint het enorm te regenen, dus we wachten maar met souvenirs kopen. Als het rond 6 uur droog is, gaan we alsnog. Uiteindelijk kopen we alles bij hetzelfde zaakje waar we gisteren ook de kalender gekocht hebben. Daarna eten, maar waar? We gaan naar hetzelfde restaurant als eergisteren, want daar hadden ze van die heerlijke tortillachips. De saus erbij is deze keer erg heet, dus we nemen iets minder chips, maar de rest is heerlijk. Omdat de biertjes bij Michael nogal aangeslagen zijn, gaan we terug naar het hotel. De bagage weer inpakken en met al die souvenirs kost het heel wat meer moeite. Morgen om 7.09 uur op voor de bus naar Palenque, dus nu lekker slapen. Alhoewel: ze zijn continue een soort vuurwerk aan het afsteken.
donderdag 27 mei 1999
De wekker gaat om negen minuten over zeven en om half negen zitten we in de bus naar Palenque. De omgeving van groene weilanden, dennenbos en maisakkertjes verandert in een zeer groene alles overwoekerende bananenjungle. Er wordt hier zo te zien regelmatig bos plat gebrand. Dan zien we een lokale bus op z'n kant in de berm liggen met militairen die het verkeer er om heen regelen. Even later is er ook een controle en komt er een militair de bus checken. Veel later dan verwacht, namelijk pas om half twee komen we aan in Palenque. Om twee uur zitten we in een hotel. De kamer heeft geen airco, maar wel een ventilator en dat is maar goed ook, want het is hier zwetend heet. Bovendien hebben we de goedkoopste en grootste kamer tot dusver. Omdat we allebei nog spierpijn hebben van het paardrijden, veranderen we de planning en gaan pas overmorgen de ruïnes van Palenque bekijken. Dat worden dus drie overnachtingen in plaats van twee. We halen vast voor morgen kaartjes voor Aqua Azul. We gaan nu eerst maar aklimatiseren en dan gaan we eerst uit eten. We eten ons klem aan soep, pasta, burito's, gebakken bananen en bier bij Vingo's. Ze hebben hier trouwens ook Fried French op het menu staan!! Als we terug gaan begint 't te onweren en een beetje te regenen. Niets vergeleken bij de buien die we steeds aan 't eind van de dag in San Cristobal hadden. We hebben hier buiten nog wel even lekker in de schommelstoelen op de binnenplaats gezeten i.v.m. temperatuurverschil met de kamer zelf.
De wekker staat op acht uur, morgen naar Aqua Azul. Michael hoopt er te kunnen zwemmen, maar dat zal met de stroomversnellingen wel niet mogelijk zijn.
vrijdag 28 mei 1999
Het regent vrijwel de hele nacht door en we worden al vroeg gewekt door de hanen. Met de ventilator aan, horen we de hanen bijna niet en slapen we lekker nog wat. Om acht uur staan we op en nemen een lekkere douche. Na tien minuten wachten voor in het hotel, komt het busje. Het is een vrij modern busje en tot onze schrik moeten er in totaal 15 personen in (15 volwassenen en 2 kinderen). Flink overbeladen dus. We stoppen eerst voor een half uur bij de watervallen van Misol Ha. Misol-Ha is de naam van een 35 meter hoge waterval, ongeveer 20 kilometer ten zuiden van Palenque. De waterval stort neer in een grote bron, waarin je kunt zwemmen.
We doen wat testjes met onze nieuwe camera, want we begrijpen de lol van diafragma en sluitertijd nog niet helemaal. We lopen ook achter de enorme waterval langs, waar Michael op een enigzins droog plekje nog een foto maakt. De camera is meteen nat! Als we na 25 minuten terugkomen bij de bus is iedereen al ingestapt en kunnen we niet meer naast elkaar zitten, zoals op het eerste stuk. Na nog een uurtje zijn we bij Agua Azul. De buschauffeur zegt dat we tot drie uur blijven.
Wat is het water hier bruin! De lust om te zwemmen is meteen vergaan. Er staan inderdaad een aantal kruisjes langs het water ter herinnering aan verongelukte mensen. Het aantal kruisjes is wel minder dan verwacht. Ik help de blinde vrouw die bij ons in de bus zat nog even met het oversteken over een smalle plank. Ze loopt aan de arm van haar man, maar was nu duidelijk even de richting kwijt. Gelukkig gaat het goed. We lopen langs de watervallen tot we iemand tegenkomen die vertelt dat hij een waarschuwing heeft gehad niet verder te gaan. Er zouden 'banditos' in de jungle zitten. We gaan dus ook maar terug. Halverwege gaan we op een terras zitten. Ik heb wel zin in wat eten en bestel Bistec al Mexicano. Michael wil niets maar eet wat mee als het eten arriveert. Als we om de rekening vragen, valt de prijs best mee. Tien pesos voor de cola's en 35 voor het eten.
We lopen langzaam verder naar beneden, onderwijl nog flink wat foto's makend. Ook hier testen we de camera uit. Beneden zien we een bankje in de schaduw, waar echter erg veel mieren lopen. We lopen nog wat verder tot we een waarschuwingsbord zien wat we niet begrijpen, we gaan dus maar terug. Ik ga even naar het toilet en juist als we naar een terras willen gaan om daar een boek te gaan lezen, komt één van de meisjes uit de bus aanhollen. Haar Spaans begrijpen we niet, dus laten we het in het Engels herhalen (ze is tenslotte Engels of Amerikaans). Iedereen blijkt al in de bus te zitten en het wachten is op ons. We zijn verbaasd, want het is pas tien over half twee. Maar omdat we toch al uitgekeken waren, vinden we het niet echt erg om te vertrekken. Dit keer zitten we helemaal achterin de bus, waar het bloedheet is en je niets van de airco merkt. In anderhalf uur rijden we terug naar Palenque na een rit waar ik niet echt vrolijk van werd. Regelmatig gaat de bus met piepende banden door de bocht. Hij is of te erg overbeladen of de banden zijn niet goed opgepompd. Om half vier heb ik me gedouchd en het dagboek bijgewerkt. Om zes uur gaan we richting restaurant Maya (zeer trots, sinds 1958!). Op de winkelstraat kopen we nieuwe batterijen voor het nieuwe fototoestel en een 6e 36 fotorolletje. Gekeken naar nieuwe pleisters voor mijn vingers, maar overal hebben ze alleen kleintjes, ze kijken zelfs verwonderd naar de hansaplast op mijn duim. Afijn bij Maya bestel ik een salade en een soep en Michael een hoofdgerecht (biefstuk met kaas). We delen alles (net als vanmiddag), genoeg voor een 4 gangen-menu (koffie na) voor 2 personen voor de prijs van 1. Hoe economisch (of Hollands). Op de weg terug kopen we nog wat boodjes/koekjes bij een standje voor 5 pesos, voor morgen bij de ruïnes, kijken hoe ze smaken. Bij het hotel proberen we nog een potje Siedler, maar ik krijg de kriebels van vliegende mieren. Voor het eerst deze vakantie last van insecten. Afijn om negen uur gaan we naar bed, wekker staat op 7.09, vroeg is Palenque op z'n best zegt de LP.
zaterdag 29 mei 1999
Palenque eindelijk, om kwart over acht in het busje naar de ruïnes (samen met de Utrechters waar we ook mee in de bus zaten vanaf Oaxaca). Onderaan worden we gedropt bij 't museum en dan nog verder omhoog voor de ingang. Palenque is mooi en groot en de jungle is er ook prachtig. Er bestaan bewijzen dat Palenque reeds 1500 jaar geleden bewoond werd. De hoogtijdagen van de stad waren ongeveer vanaf het jaar 600 tot begin 800 na Chr. Slechts enige tientallen van de ongeveer 500 bouwwerken zijn momenteel blootgelegd. De tempels, het paleis en de andere bouwwerken worden omgeven door de jungle. Er zijn kleine paden aangebracht, zodat je niet kunt verdwalen. Kortom: hoewel de Tempel van de Inscripties dicht is en in de stijgers staat, maken we veel te veel foto's.
Op de foto's de twee meest indrukwekkende gebouwen in Palenque: de Tempel van de zon en El Palacio.
Het wordt al gauw zwetend heet, maar toch rent Michael gefassineerd alle tempels op en af (al foto's schietend) terwijl ik lekker ergens in de schaduw zit. Tegen twaalven dalen we af richting museum, onderweg denken we nog apen te horen, maar blijken het helaas vogels te zijn. Museum zelf is klein maar wel met mooie grote dingen (maskers) en duidelijke uitleg. Busje weer terug en om half twee nemen we nog een lunch (mijn kippensoep is niet zo geslaagd). Dan douchen en siesta voor Michael tot vijf uur! 's Avonds eten we heerlijk in het andere Maya restaurant (tussen de vallende dienbladen). Morgen om 6.37 op voor de bus van 8.00 uur naar Mérida (lange zit).
zondag 30 mei 1999
De laatste week is begonnen -snik-. Vroep op douchen in in de Ado-bus en om acht uur al richting Mérida. Onderweg wordt het landschap droger en platter en zien we de Golf van Mexico en krijgen we Good Will Hunting te zien. Goede film. Om vijf uur zijn we (al) in Mérida en vanuit de koude airco bus naar buiten lijkt het wel of je een oven instapt. Het is hier zeer warm en er waait een harde zeer hete wind. Blijkbaar is het hier niet zo vochtig, want we zweten nauwelijks. Hotel gauw gevonden en richting restaurant.
Mérida, Cathedral op Plaza Mayor
Blijkt een soort braderie en dus wedstrjd te zijn en een fanfare band van de politie komt de vlag strijken. O ja, politie. Vandaag zijn we in de bus wel 4 keer gecontroleerd door militairen, vreemd was dat. Afijn, ik wil pizza dus dat wordt het en weer terug naar het hotel. 't is nu 8.35 uur douchen en morgen om 6.55 uur weer op, naar Uxmal.
maandag 31 mei 1999
Ruim op tijd bij busstation del Sur waar we kaartjes kopen voor de Puuc-route. Hoe het werkt is nog steeds niet helemaal duidelijk, maar daar komen we vanzelf wel achter. Als de bus bij Uxmal is, wordt het inderdaad duidelijk -> we moeten blijven zitten. De eerste site die we gaan bekijken is Labná.
Entree kost 17 pesos dus dat kan gedurende de dag nog wel eens op gaan lopen. Het eerste wat we zien, zijn twee enorme leguanen, waar Michael foto's van MOET hebben. El Arco is inderdaad best mooi en ook de palacio is aardig. De sculpture uit de LP (serpent with human head) kunnen we echter nergens vinden. Op de site raken we in gesprek met een heel aardig Engels meisje. Ze blijkt een reis rond de wereld gemaakt te hebben en Mexico is de eindbestemming, waarna ze weer naar huis gaat. We komen haar gedurende dag en ook 's avonds in Mérida regelmatig tegen en kletsen ook steeds wat. Na dertig minuten gaat de bus verder naar Xlapak. Entree 12 pesos. De site is niet echt bijzonder, wel de steekvliegen waarvan één me bijzonder gemeen in m'n been steekt. Een enorme rode vlek is het gevolg en zelfs Azaron helt niet. Na Xlapak is Sayil de volgende stop. Entree opnieuw 17 pesos. De palacio is aardig, maar hij mag slechts tot halverwege beklommen worden en daar komen we niet eens aan toe. El Mirador stelt weinig voor en de stela met een reliëf van een phallic god is eigenlijk een lachtertje. En daarvoor moesten we nog een flink eind sjokken in de hitte ook. De volgende stop is Kabaf. Entree opnieuw 17 pesos. Dit is een mooie site en we komen er slechts toe om aan één kant van de weg te kijken! Het paleis van de maskers is erg mooi en behoorlijk groot, met zeer steile treden aan de voorkant. Ik houd het even voor gezien in de schaduw, dus Michael bekijkt in zijn eentje de tempel van de kolommen. Na dertig minuten gaan we onderweg naar Uxmal. Tot mijn schrik zie ik op een bord staan dat de entree 75 pesos is. Op een ander bord staat gelukkig echter dat alleen voor de site de entree 25 pesos is. Schrikken als Michael toch 75 pesos moet betalen. In eerste instantie weigeren we dus ook. En we zijn niet de enige. We hebben het gevoel dat we enorm opgelicht worden. Je krijgt ook twee verschillende kaartjes voor de 75 pesos maar we willen alleen nu de site bekijken en niet vanavond naar de lichtshow of iets dergelijks. Uiteindelijk leggen we ons er toch maar bij neer en betalen de entree. De site blijkt twee toegangen te hebben en bij beide moet je een ander kaartje laten zien. Uxmal werd rond 600 na Chr. gesticht en na circa 3 eeuwen weer verlaten. Voor het einde van deze beschaving worden verschillende verklaringen gegeven. Enerzijds kan het te maken hebben met het gebrek aan water in dit gebied, anderzijds kan de opkomst van Chichen Itza van invloed zijn geweest. Zodra we door de ingang het complex betreden, zien we een gigantische piramide voor ons oprijzen. Deze bijna 40 meter hoge piramide wordt de Piramide van de Waarzegger genoemd Opvallend is de ovale vorm, hetgeen uniek is voor een Maya-tempel. Het balspeelveld krijgt voor mij meer duidelijkheid, want hier is de stenen ring bewaard gebleven waardoor de bal geworpen diende te worden. De specifieke bouw van de tempel, de ligging in de jungle waarboven andere, nog niet gerestaureerde bouwwerken oprijzen, de leguanen die her en der lui liggen te zonnebaden en daarbij het feit dat het complex niet wordt overspoeld door toeristen zoals in Chichen Itza, maken deze Maya-site tot een indrukwekkend geheel. Het begint goed als we de 39 meter hoge piramide del Adivino niet mogen beklimmen. Ik wil korting! Vervolgens gaan we naar El Cuadrangulo de las Monjas wat wel erg mooi is.
Michael beklimt in zijn eentje de Gran Pirámide, want ik heb even geen zin meer. Boven blijkt het lekker te waaien. Vervolgens bekijken we de rest van de site en gaan weer richting uitgang. Wat trouwens erg bijzonder is aan de Puuc route is de enorme hoeveelheid vlinders en vogels. Witte en gele vlinders en in de ruines allemaal vogeltjes. Heel apart. Nog een half uurtje wachten en dan gaat de bus weer terug. Michael doet een dutje en ik doe een poging m'n boek deze vakantie nog uit te krijgen. We gaan eerst maar naar busstation CAME om tickets naar Chichen Itza te kopen en om te pinnen. Door de belachelijke prijs van Uxmal is het al weer op. Zou Chichen Itza ook zo duur zijn? De bus van 13.00 uur blijkt niet te gaan, dus boeken we die van 9.30 uuren gaan dan richting hotel. Weer even onder die afschuwelijke douche (kleine harde, koude straal) en rond half zes weer naar het centrum. We kopen mango's op de mercado, eten heerlijk buiten op het terras (katjes voeren). Als we teruglopen naar het hotel zien we nog volksdansen op straat.
dinsdag 1 juni 1999
Relaxed uitslapen en rond acht uur opstaan. Mango's eten en om half tien in de bus naar Chichén Itzá. 't Is heet in Chichén Itzá en toch lopen we naar dorpje Piste op 1,5 kilometer voor de hotels. Daar nemen we toch de duurdere voor 400 pesos per nacht ipv het helemaal niks hotel voor 150 per nacht. Deze is groot, goede bedden, douche en airco voor 't eerst. Plus na het uitpakken liggen we meteen in het mooie zwembad voor een klein uurtje, want uitgerekend nu wij eens wat duurder doen voor het zwembad gaat het onweren. Later lopen we nog wat langs de weg van het dorpje op zoek naar een bank, maar die is er niet. Wel een wisselkantoortje waar we onze 100 dollar redelijk kunnen inwisselen. 's Avonds weer dezelfde straat waar we Pollo Pibil eten en wat t-shirts kopen. Morgen om zeven uur op, vroeg naar Chichén Itzá voor 't te heet wordt en we hebben al buskaartjes voor Plaja del Carmen bus om kwart voor drie. Dus dat wordt waarschijnlijk nog wel toch nog wat zwemmen voor ons geld.
woensdag 2 juni 1999
We staan inderdaad vroeg op en al om kwart voor acht lopen we naar Chichén Itzá. Chichen Itza is rond het jaar 550 na Chr. gesticht en was in de 10e eeuw de belangrijkste stad van Yucatan. Je vindt hier, evenals in andere Maya-steden, verschillende altaren waarop zowel mensen als dieren aan de goden werden geofferd. Ook is er een zogenaamde 'cenote', een diepe bron waarin slachtoffers werden gegooid als offers voor de regengod. Andere algemene kenmerken van veel oude Maya-steden zijn de hoge tempelpiramides met verschillende terrassen, die je kunt beklimmen, en een balspeelveld. Het balspeelveld had niet uitsluitend een sportieve bedoeling. Ook hieraan was een rituele betekenis verbonden, want het verliezende team moest de nederlaag met de dood bekopen.
El Castillo, de piramide van Chichen Itza, is ongeveer 30 meter hoog en is gebouwd naar de betekenis van de zonnekalender.
Aan de alle vier zijden heeft de tempel een trap van 91 treden, samen 364 treden. De trappen komen uit op één platform op de tempel, waardoor het totale aantal op 365 uitkomt, gelijk aan het aantal dagen in een jaar.
De tempel bestaat uit 9 terrassen (niveaus). Door de trap in het midden van elke zijde zijn deze terrassen in tweeën verdeeld, zodat er totaal 18 terrassen zijn die symbool staan voor 18 maanden van elk 20 dagen. Deze maanden vormen de basis van de kalender van de Maya's. Ze voegden daar nog een speciale 'periode van omens', een periode van voortekenen, aan toe van 5 dagen, zodat een zonnekalender werd gerealiseerd van 365 dagen.
Rond de equinoxen (gelijke duur van dag en nacht) van 21 maart en 21 september, ontstaan door licht- en schaduwwerking op de trap aan de noordzijde van de tempel diverse vormen die de beweging van een slang voorstellen.
El Castillo is over een oudere tempel heen gebouwd. Je kunt de binnenste tempel bezichtigen via een smalle tunnel en een lange, steile trap die naar boven leidt. Het is hierbinnen erg vochtig en benauwd. Boven aan de trap, achter een hek, staan twee stenen objecten: een troon in de vorm van een jaguar en een zogenaamde 'chac mool', een offeraltaar in de vorm van een man die achterover leunt, met zijn ellebogen op de grond geplaatst en zijn knieën opgetrokken.
Om kwart over acht zijn we er als één van de eersten. We beklimmen meteen de grote piramide met van daaruit het uitzicht over de hele site. Als ik weer naar beneden klim (valt toch wel mee), neem Michael een foto om de hoogte te laten zien. Het valt 'm op hoe hol mijn voetstappen klinken. Dat blijkt te kloppen want onder deze trap zit de ingang van een onder de grote piramide gelegen piramide. We lopen richting de Grupo de las Mil Columnas, van waaruit we foto's van de grote priramide (El Castillo) maken.
De eerste keer met een jongen die zich erg lang met zonnecreme in zit te smeren. Vervolgens richting Juego de Pelota Principal (balspel) waar beide ringen nog intact zijn. Of je ze beide op de foto zult ontdekken is de vraag. Snel naar het toilet en dan verder naar El Osario, Casa de los Metates en tenslotte Edifico de las Monjas. Onderweg fotograferen we eekhoorns en vogels en af en toe een ruïne. Het is niet zo helder, dus we kunnen de stand op het fototoestel redelijk gelijk houden. Prachtige gekleurde vogels zitten hier trouwens en legio's leguanen. Via de Xtoloc Cenote gaan we opnieuw naar de Grupo de las Mil Columnas om die nu echt te bekijken. Doet inderdaad een beetje aan Kreta denken. Nog even naar de Sacrid Cenote waarin heel wat waardevolle spullen en skeletten gevonden zijn. Vervolgens de geheime tempel onder El Castillo. Het is mij te nat en glibberig dus ik ga niet mee naar boven. Michael vond het wel heel speciaal, maar fotograferen was natuurlijk niet toegestaan. Om kwart over elf de taxi naar het hotel. Even douchen, laatste bagage inpakken en dan gaan we bij het zwembad zitten. De lucht betrekt weer, dus we nemen maar 1 duik. We eten rond één uur in het restaurant en gaan daarna in de hal wachten tot het tijd is voor de bus. De bus is op tijd. We zitten achterin. Ze noemen het eerste klas (maatschappij Premier) maar echt beenruimte hebben we niet. In Chichén Itzá stapt nog een groep in en één jongen heeft hetzelfde stoelnummer als wij hebben. Gelukkig is er voorin de bus nog wel plaats, dus hij hoeft niet op schoot te zitten. Film: negotiater. Na drie uur zijn we in Tulum, het regent en het busstation ziet er niet uit. Blij dat we verder gaan naar Playa del Carmen, een badplaats in de provincie Yucatan. Na nog een half uur zijn we er. Eerst maar pinnen, want het geld is weer op. Het eerste hotel uit de LP bestaat niet meer, maar het tweede wel en de prijs valt best mee (150 pesos per nacht) dus we nemen een kamer. Even douchen en dan eten. Bij een eettentje waar wat minder mensen zitten nemen we plaats. Binnen de korste keren is het vol en zijn we omringd door Nederlanders. Morgen maar minder toeristisch eten!
donderdag 3 juni 1999
Lekker uitslapen vandaag. Pas om half elf zijn we op de winkelstraat. We gaan eerst maar eens lekker ontbijten. Daarna nog even terug naar het hotel en dan naar het strand (met mijn nieuwe tweedehandsboek en Michaels blocknote). We blijven ruim een uur, waarin ik twee en michael één duik in zee neemt. Het water is niet koud, terwijl het zand niet warm is. Wel plakt het zand overal en kun je het niet meer van je afvegen. De laatste dag maar niet naar het strand, want dan voel je het zand in het vliegtuig nog. Rond vier uur, fris gedouched in het hotel gaan we twee potjes Siedler spelen. Ik verlies zoals altijd (heb nog nooit gewonnen). Om acht uur eten, deze keer niet op de winkelstraat. Binnen twee minuten het eten op tafel! Heerlijk en goedkoop (22 pesos per persoon). Op de winkelstraat koffie en dan terug naar 't hotel.
vrijdag 4 juni 1999
Vrijdag, eenna laatste dag, kassadag. 's ochtend om negen uur op, 4 broodjes kopen. 16 pesos kassa, drie keer zo duur als laatst. Boot van tien uur naar Cozomul, 2 retourtjes 244 pesos (valt op zich wel mee vergeleken met Ameland). OP het eiland 3 kwartier later, toch maar een taxi naar 't snorkelstrand: 70 pesos (klopt wel met wat de LP zei). Entree voor het chankanaab park: 2 x 66 pesos, kassa! LP zei US $3 (27 pesos per persoon). Prijs was ook doorgestreept op kaartjes. OK maar dan, even water kopen bij de winkeltjes: 30 pesos! Idioten, dat doen we dus niet, zijn 6 pesos gewend. Wilko zou dit terecht een tourist-trap noemen. Afijn park is wel aardig, mooie laguna, dolfijnen zelfs, lekker zandstrand met palmhutjes en ligstoelen, gratis! douche en de locker kost maar 20 pesos (valt mee) en ook m'n snorkel spul (+ flippers) kost gewoon 5US$ (terwijl LP 7US$ zei). Alleen nemen we voor mij een duikbril op sterkte zodat mijn setje toch op US $7 komt. Heel raar trouwens, de geldeenheid hier is ineens geen pesos meer, maar US dollars, die hebben we niet, maar je mag ook met 10 pesos voor 1 dollar betalen, wordt alles weer iets duurder. Afijn genoeg over geld, tis vakantie, de plek op zich is mooi, 't snorkelen is perfect: enorm veel (Grotere) vissen, alleen misschien iets te druk (allemaal amerikanen in eens). Helaas krijg ik nogal een loopneus van al dat zoute water dus om vier uur gaan we maar eens terug, wederom een taxi. 70 pesos, niet ineens meer gelukkig. Twee colaatjes terwijl we wachten voor de boot: 30 pesos en terug zijn we tegen zes uur. Om acht uur toch maar weer goedkoop eten waar we gisteren ook zaten, dagje was leuk maar ook de duurste.
zaterdag 5 juni 1999
Going home, boehoe. Half elf verlaten we Playa del Carmen, met de gewone bus die slechts 20 pesos kost ipv de ripoff toeristenbus naar de Aeropuerto die 130 pesos kost, is nog 5 kilometer minder ver ook. Afijn om kwart over elf zitten we in Cancun. Na wat gezoek kunnen we onze bagage kwijt bij een hotel voor 20 pesos. Dan wat rondlopen, eerst ontbijten, zitten in park, nog wat lopen, over de mercado waar je echt helemaal gek wordt van de mannetjes die je naar binnen willen praten. Cancun gezien en is niet iets bijzonders. Tegen half vier nemen we maar vast een taxi naar de Aeropuerto, 100 pesos maar er gaan geen bussen, dus dit of moeilijk doen met een streekbus en dan 2 kilometer lopen in deze zwetende hitte. Tock komen de totale kosten voor het vervoer maar op 2x20=40+ 20 + 100 = 160 pesos in plaats van de 2 x 130 = 260 pesos. Toch mooi 100 pesos winst (hollanders dat we zijn). Kopen we vervolgens nog een maya-god beeld van obsidian voor 61 pesos op het vliegveld. Om iets over zevenen, vliegen we als het goed is naar Mexico-city. Het vliegtuig vertrekt ietsie later, maar we hebben ruim voldoende tijd om over te stappen. Even zoeken naar de KLM balie in Mexico City en dan enorm lang in de rij staan met vervelende mannetjes die zeggen hoever je naar voren moet gaan staan. We blijken toch geen tax te hoeven betalen, dus kopen we nog 2 flessen drank en een reep chocola. Vliegtuig vertrekt ook iets later, maar we landen 10 minuten te vroeg op schiphol. Michael heeft redelijk geslapen, ik niet veel. Film Shakespeare in love gezien, was leuk. Om tien voor zes hebben we de trein naar Amersfoort en om zeven uur zijn we weer thuis. Alle souvenirs zijn nog heel.
Klik op de foto om via de kaart van Midden-Amerika een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om via de wereldkaart een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om naar de beginpagina van de homepage van Geja en Michael te gaan