Maleisië 2007!

Even verder treffen we de rode Guandi Temple oftwel Kwong Sieuw Free School. We wandelen nog weer een stukje over een markt en vinden glazen barbieslippers voor Emma. Voor 7 ringit neem ik ze mee. Even later zie ik een tad die de mijne wel zou kunnen vervangen. Ik speel de onderhandelingen hard en ga zonder tas weg. Ik bood 53 en voor 55 had ik 'm wel gekregen, maar ja. Hij was toch lang niet zo mooi en praktisch als degene waar ik op de heenvlucht de rits vanaf getrokken heb! We gaan naar het metrostation en nemen de metro naar KLCC. Het is erg druk en ik raak Michael kwijt. Ik krijg met Emma een zitplaats aangeboden, wel lekker want ze is nu wel erg moe en valt bijna in slaap. Ik tref Michael en Ruben weer bij het uitstappen. Nog even water en appelsap halen en dan naar het hotel. Toetje eten en dan snel een fles voor Ruben en dan ook Emma klaarmaken voor bed. We hadden afgesproken dat ze morgen de slippers en jurk aan mocht als ze lief ging slapen. De jurk verspeelt ze omdat ze blijft babbelen en liedjes zingen. Uiteindelijk valt ze dan toch in slaap en hebben we nog even rust voordat we zelf gaan slapen.

Woensdag 12 september 2007
Weer slapen de kids onrustig. Normaal ben ik de enige die er wakker van wordt, maar Michael ligt nu aan hun kant van het bed en hij springt er steeds uit zodra hij ze hoort. Lekker voor mijn nachtrust. Ik slaap toch al onrustig door de jeuk van de +_ 10 muggenbulten die ik al heb opgelopen. En we hebben de airco laag staan waardoor het toch behoorlijk warm is. Rond half tien 's morgens droomt Emma over een meneer die wat steelt en roepend wordt ze wakker. Meteen is Ruben ook wakker. We nemen ze nog eventjes bij on sin bed, maar dat geeft weinig rust. Ruben wil op onderzoek uit. Terwijl Michael doucht ruim ik de schone was op en als ik douche maakt Michael vast pap voor Ruben. Die kan zo'n show maken tegenwoordig. Hij heeft echt geen geduld. Als je even op een hap blaast begint hij al te brullen en als hij schraapgeluiden hoort omdat het bijna op is, wordt hij panish. Gekke boef. Michael neemt nog een yoghurtje en als Ruben dat ziet, snoept hij daar ook lekker van mee. Al met al is het rond half twaalf voor we op pad gaan. Eerst weer lekkere broodjes halen bij de supermarkt en ze dan op de 2e verdieping opsmikkelen met een lekker drankje. Het is vandaag erg zonnig en warm. Het verschil tussen de winkelcentra met airco en de buitentemperatuur is echt enorm. Buiten loop je echt meteen te zweten. Binnen is het soms gewoon te koud, zoals in de lobby van ons hotel. Emma begrijp het verschil tussen warm en koud niet zo goed. Als we vanuit de airco naar buiten gaan, waar het zo'n 30 graden is, roept ze "mama, ik heb het koud", terwijl het zweet van haar voorhoofd loopt!
We gaan vanmiddag eerst naar het koloniale deel van de stad met het grote veld, het Merdeka Square, deel van een open cricket veld. Vroeger stond dit bekend als Padang en dit was eens het hart van koloniaal Kuala Lumpur. We lopen vanaf Masjid Jamek metrostation langs de Sessions and Magistrates Courts, een door de mongolen geïnspireerd gebouw. We proberen zo dicht mogelijk langs het gebouw te lopen om zo min mogelijk zon te vangen, want het is echt veel te warm. We steken de Jin Raja Laut even over om te genieten van het uitzicht over Merdeka Square. Er staan hier wat kleine fonteintjes in de schaduw tussen bloemperken. Lekker even zitten dus. En natuurlijk maak ik flink foto's van alle gebouwen en de grote vlaggenmast, 100 meter hoog schijnt dit de hoogste ter wereld te zijn. Op 31 augustus 1957 is hier de Union Jack naar beneden gehaald om de Maleisische vlag te hijsen.

Een paar dagen geleden zijn de festiviteiten i.v.m. de 50 jarige onafhankelijkheid gestart. Benieuwd of wij er ook nog wat van zullen merken! Aan één kant van het plein staat the Royal Selangor Club. Dit gebouw doet voor mij een beetje Oostenrijks aan. Het was het sociale centrum van Kuala Lumpur's high society in de tin hoogtedagen van de 1890's en de elite van Kuala Lumpur verzamelt hier nog steeds. Het is ook de plaats waar de nu wereldwijde, ren- en drinkclub teh Hash House Harriers startte in 1938. Aan de andere kant van het veld ligt het mooie Sultan Abdul Samad Building (zie foto), met zijn onderscheidende koper-geplaatte cupolas. Deze mix van Vicoriaanse, Moorse en Mongoolse architectuur is typisch voor vele koloniale gebouwen in Kuala Lumpur. Het gebouw is ontworpen door A.C. Norman en gebouwd tussen 1894 en 1897. Het was eens het secretariaat van de Britse administratie en is nu één van Maleisiës hooggerechtshoven. We genieten in de schaduw van de mooie omgeving.

Vervolgens lopen we langs het Sultan Abdul Samad gebouw en gaan dan naar China Town waar we blij zijn met de airco in de central market. Het is allemaal wat exclusiever dan verwacht en ze werken hier vooral met vaste prijzen. Misschien valt er op te onderhandelen, maar daar heb ik geen zin in. Ik zoek samen met Emma een Hello Kitty haarband (6 ringit) en tasje (8 ringit) uit en voor mezelf wat haarfrutsels en teenslippers (10 ringit). Omdat de kids dorst hebben en de appelsap op is en het al rond enen is gaan we op zoek naar een lunchplek. In de central market lijkt het allemaal erg duur en dan zien we een MAC aan de overkant. Even door de hitte en dan weer in de koelte bij de MAC. Ik ga frites, Mcnuggits en drinken halen terwijl Michael met de kids gaat zitten. Het gaat er goed in bij ons en de kids en met nieuwe energie gaan we weer op pad. Nog even naar de overdekte winkelstraat Jin Petaling, want ik wil voor Ruben ook nog een souvenier.

Ik koop een leren tas voor mezelf. Fake van een bekend merk en heb in het hotel al spijt van de aankoop omdat de tas moeilijk open en dicht gaat en niet echt praktisch is. I.p.v. 180 ringit betaal ik uiteindelijk 65 ringit. Ook koop ik 2 t-shirtjes voor de kids (7 ringit per stuk) en zwembandjes van Winnie de Pooh (6 ringit). Genoeg geshopt. Onder de belofte dat ze in het hotel naar het zwembad mag, slepen we Emma mee naar de metrohalte. Gelukkig kan ik weer een zitplaats krijgen met Emma want de kleine dame is best moe. Ook een slogan van Emma: "wij zijn twee mooie dames en jullie zijn twee jongens (tegen papa)". Nog even wandelen naar het hotel en dan eindelijk de plakkerige kleren uit. Ruben krijgt snel zijn fruit en ik blijf met hem op de kamer, terwijl Michael met Emma naar het zwembad gaat. Emma mag haar nieuwe "glazen" barbie teenslippers meenemen. Volgens Emma heten die dingen trouwens "slippertenen". Samen met Michael speelt ze er heerlijk mee in het kleine bad. Ruben slaapt maar kort en mijn dutje is dus ook beperkt. Ik besluit maar met Ruben naar het zwembad te gaan. We komen Michael en Emma aan de rand van het bad tegen. Michael had net bedacht dat Emma wel genoeg zon had gehad. We gaan toch weer met zijn allen zwemmen en houden de kids zoveel mogelijk in de schaduw. Ruben mag zijn nieuwe zwembandjes om en dat gaat erg goed. Nu kan hij een beetje door het badje lopen zonder meteen koppie onder te gaan. Je merkt dat hij doorheeft dat het hem helpt en hij vindt het nu heel leuk om rond te stappen i.p.v. alleen op het trapje te zitten. Hij vindt het ook heerlijk om even met Michael te spelen die een beetje wild met hem doet. Emma is nog steeds druk met haar slippertenen. Als we denken dat Ruben wel genoeg heeft gezwommen mag Emma de bandjes om en ga ik nog even met haar in het diepe. De bandjes geven haar ook veel meer vertrouwen. Ik mag haar zelfs loslaten en dan probeert ze zelf een beetje met de voeten te trappelen en ze kan ook heel aardig op de rug drijven. Haar hoofd nog iet verder naar achter en ze zou de zwembandjes niet meer nodig hebben We blijven niet zo lang meer. De zon is al weg bij het zwembad en het blijkt al zes uur te zijn als we boven komen. Michael heeft net met Ruben een bad genomen en ik ga nog even met Emma douchen/badderen. Ruben krijgt intussen het potje wortelen. Michael heeft het niet zo lekker getimed. Hij dacht dat het nog koud was, maar het blijkt gloeiend heet. Overgieten in een bakje en dan bord helpt wel maar Ruben vindt dat wachten maar niets. En zo'n bord geeft al snel schraapgeluiden als of het op is. Ook zo'n toetje vindt hij veel te weinig. We gaan maar snel opschieten zodat we uit eten kunnen dan kan hij daar meer krijgen. Deze keer eten we op de 4e verdieping in de Petronas. Michael gaat met Emma op zoek naar wat lekkers. Die wil beslist pasta dus Michael bezwijkt voor dure spaghetti met zeevruchten (15 ringit). Als ik weg wil, wil Emma weer mee. We overtuigen haar dat ze spaghetti moet eten. Ik haal bij het Wok zaakje sweet & sauer chicken rice en dat is erg lekker. Emma blijkt nog nauwelijks spaghetti gegeten te hebben. Gelukkig wil ze nog wel wat van mijn rijst, zelfs een paar hapjes met wat saus! Ineens wil ze niet meer en 2 seconden later zit ze te slapen in de stoel! Ruben smult intussen van de spaghetti. Zodra hij er weer eentje op heeft, krijst hij ten teken dat hij er nog één wil. Als hij ook genoeg heeft gehad halen we hem uit de buggy en zetten Emma erin. Die voeten steken wel ver uit dus dat is oppassen! Snel naar het hotel met Ruben op de arm. Buiten is het nog steeds erg warm! Emma leggen we slapend in bed (na een fotootje bij de ingang) en Ruben geven we nog een fles. Die is nog zo wakker dat hij nog wat rond mag rennen. Rond negen uur gaat hij er ook in en nemen wij een 2e kopje koffie en schreven dagboek en kaartjes aan het thuisfront. Nog even lezen ook voordat het gehei weer stopt en rond elf uur gaan we slapen.

Donderdag 13 september 2007
Weer een wat onrustige nacht, we raken er aan gewend. Als ik op de klok kijk, denk ik dat het al over negenen is dus staan we snel op. Een tijdje later blijkt het pas vijf over negen te zijn. Fijn hebben we wat meer tijd. Laatste spullen inpakken, Michael brengt vast wat naar de auto en als Ruben z'n pap op heeft gaan we op broodjesjacht. Weer lekker op de 2e verdieping van de Petronas opsmikkelen. Ruben werkt gewoon ook nog een deel van een broodje weg. Na de broodjes gaan we nog even shoppen voor een passende wereldstekker. We hebben de verkeerde meegenomen van huis. En we kopen bij mothercare een autostoeltje voor Emma. We vinden het te gevaarlijk zonder en in Nederland heeft ze straks toch een grotere nodig dus erg is het niet. Meteen een paar gympen voor Emma erbij, waar ze in het begin goed op kan rennen. Weer lukt betalen met mijn American Expres niet. Gelukkig doet de Eurocard het zoals vanouds wel. Terug in het hotel gaat Michael meteen met het stoeltje naar de auto om snel weer naar boven te komen. In de hitte van de garage lukt het niet om de stoel in elkaar te zetten. Boven hebben we hem samen snel in elkaar zitten. Michael gaat weer met bagage sjouwen en rond half elf gaan we voor de laatste keer naar beneden met de rest van de bagage. Met Michaels American Expres card betalen lukt wel, ze hebben zich dus deels aan hun belofte gehouden. Als we bijna alles in de auto hebben moet Emma nog even plassen. Als ik met haar terug naar de auto loop, is de naastgeparkeerde auto vertrokken en valt me de wel erg lege achterband op. Ja hoor! Platte band. Fijn!! Kids weer uit de auto en in de lobby bellen we Avis. We worden teruggebeld en als ze bij de receptioniste heeft nagevraagd of we inderdaad met 2 kids reizen gaan ze haast maken. Zo'n 30 minuten later staat iemand van Avis bij ons om de band te verwisselen en te laten repareren. Michael gaat 'm helpen terwijl ik met de kids in de lobby blijf. Na zo'n 30 minuten hebben ze de band gewisseld en dan gaat de Avis meneer nog even weg om de lekke band te laten repareren. Dan kunnen we rond half één eindelijk op pad naar Kuala Selangor. Het vinden van de goede weg naar Kuala Selangor valt niet mee. We hebben wel snel de weg naar Ipoh maar nemen niet de afslag 54 Kuala Selangor omdat we de E25 willen nemen. Dat was een domme set want die E25 komt nooit. Een stuk verder gaan we van de snelweg af en rijden we terug. Hier staat bij de 54 Kuala Selangor niet genoemd. O ja toch, op de afrit. Daarna is het zo onduidelijk dat we een paar keer de verkeerde keuze maken, draaien en weer verkeerd kiezen. Uiteindelijk volgen de Klang maar. Vandaar kunnen we naar Kapar en dan Kuala Selangor. Het kaartje uit de LP is nuttiger dan de echte kaart om uiteindelijk het Firefly Park Resort te vinden. Er is nog een kamer vrij. Gelukkig maar, het is al vier uur en we hebben weinig zin om nu nog weer wat anders te moeten zoeken. Er blijkt niet alleen een kamer vrij te zijn, buiten ons is er maar één andere kamer in gebruik. De accommodatie is heel leuk: cabins op palen op het water!

Een "woonkamer" en twee slaapkamers en een badkamer. Badkamer met douche en erg lekkende kraan van de douche. Dat mag wel een gereviseerd worden allemaal. Ook de kraan op de wasbak zit helemaal los (maar die lekt niet). We brengen eerst de spulletjes uit de auto naar het huisje en maken de boel een beetje op orde. We doen allemaal een lange broek aan en dan gaan we naar het restaurant van de Fyer Flies. Prijzig voor onze begrippen. We nemen drie gerechten en drie drankjes en zijn 60,50 kwijt (met tips 65). Daar konden we in Kuala Lumpur drie keer van eten. het smaakt wel heel erg goed. Ik krijg Emma zover dat ze witte kool eet en zelfs vier flinke stukken. Verder kale rijst voor haar en veel rijst, komkommer en kip voor Ruben (die nota bene net een pot fruit op heeft en nu net doet of hij uitgehongerd is!). We willen nog even gaan rondwandelen, maar worden meteen aangevallen door de muggen als Emma even op de schommel in het speeltuintje zit. Dat mag die naam trouwens eigenlijk niet hebben, minstens de helft van de toestellen is volledig kapot. Eigenlijk zijn alleen één schommel en het glijbaantje nog min of meer te gebruiken. Op de speelplaats staat een heel klein kooitje met daarin een aapje. Zielig! Gelukkig zien we later dat hij wel aan een lijntje uitgelaten wordt en gezelschap krijgt van een "wild" aapje. We gaan snel weer naar binnen. Terwijl Michael Ruben in bed stopt en ik Emma daar ook nog even snel naartoe heb gebracht, ga ik nog even rondwandelen. Er blijkt niet heel veel te zien, alleen de steiger met de boten voor de rondvaarten bij de vuurvliegjes. Ik ben dus snel wer terug bij het huisje. Maar eens even naar mama in Nederland bellen om te horen hoe alles daar is. Nog een half uurtje om aan het reisverslag te werken en dan kan ik al kaartjes kopen voor de rondvaar. 10 RM per persoon voor ons en 6 rm voor Emma. Voor Ruben is het gratis. De rondvaart is om kwart voor acht dus we hebben nog even de tijd. Emma is nog steeds wakker en vraagt of ze uit bed mag komen. Omdat we toch zo op pad moeten mag dat en kleed ik haar vast weer aan. Om half acht wordt ook Ruben uit bed gehaald. Die wil maar heel moeilijk wakker worden. Samen hijsen we hem in de buikdrager bij Michael. Met alles goed dichtgestopt en veel anti-muggenspul op lopen we naar de steiger. We krijgen allemaal een zwemvest. Omdat ze Ruben toch niet passen en hij op Michael's buik vastzit doet Michael alleen zelf een zwemvest om, die hij onder de buikdrager vastmaakt. Na vijf minuten mogen we instappen en gaan we op pad. Al vrijwel meteen zien we een struik vol vuurvliegjes. Knipperende kerstlichtjes lijken het. Echt een prachtig gezicht. De ene keer zitten er wat meer dan de andere maar het is echt heel leuk om te zien. En er komt er zelfs af en toe één langsvliegen. Eentje valt in de boot van de struik waar hij op zat en die kunnen we allemaal even over onze hand laten lopen voordat hij vanaf mijn hand wegvliegt naar de struiken. Ruben zit met open mond om zich heen te kijken. Hij is weer helemaal wakker en vrolijk. Emma vindt het leuk, maar ze is erg moe en doet daardoor af en toe overdreven druk. Wij genieten in elk geval. De rondvaart duurt zo'n 20 à 30 minuten. Dan leggen we weer aan bij de steigere en kunnen we één voor één weer uitstappen. Let op: het zijn wel wankele bootjes dus het gewicht moet wel verdeeld blijven. Helaas bleken beide camera's niets te kunnen met de vuurvliegjes dus we hebben geen foto's. Terug in het huisje brengen we Emma snel naar bed. Haar kussen is te dik dus pak ik een deken van het andere bed. Jakkie wat ligt daar voor een enorm dood beest onder! Een grote tor! Michael ruimt 'm op terwijl Emma alleen maar zegt: "ja, die is dood". Gelukkig slaapt ze onder ons muskiettennet. Ruben slaapt in zijn tentje bij ons op de kamer en wij hopen dat er geen muggen zijn! Ruben krijgt nog een fles en gaat er dan ook in. We bellen weer terug naar American Express. We gaan echt een klacht bij ze indienen! NU weer moeten bellen, hoe hoog zal die telefoonrekening nu wel niet zijn! Als het goed is kan ik nu wel weer met de creditcard betalen. Ben benieuwd!

Vrijdag 14 september 2007br> De kids zijn al bijtijds wakker. Emma is vannacht nog een keer uit bed gevallen maar nadat ik was wezen checken gelukkig meteen weer gaan slapen. Ruben heeft erg onrustig liggen draaien en enorm liggen zweten. Hij stinkt helemaal naar zweet, dus ga ik met hem onder de douche. Als wij er eenmaal onder zijn wil Emma er natuurlijk toch ook bij. Geen probleem, de douche is groot genoeg. Michael droogt Ruben af en als ik Emma ook gesopt heb, kan ik zelf ook even mijn haar wassen. Dan Michael ook nog douchen en de familie is weer schoon. Intussen maak ik pap voor Ruben, pak ik alles in en rond kwart over negen zitten we al uitgecheckt in de auto. Meteen na het oversteken van de rivier zie ik voor het eerst 2 aapjes in het wild. Het aapje van gisteren niet meegerekend. We krijgen al snel de afslag naar S. Buloh. Ten minste dat denken we! Echter geen borden Forest Reserve. We worden de weg naar Klang opgeduwd. Keren en terug, andere weg proberen en dan zitten we al weer op dezelfde weg terug. Een bochtig en hobbelig weggetje door een mooie omgeving met bananenbomen en leuke dorpjes. Heel wat aantrekkelijker dan de 5 van Klang naar Kuala Selangor, waar alleen maar van die lage Chinese gebouwtjes omheen stonden. Deze dorpjes hebben leuke huisjes, soms op palen. Het doet ons een beetje aan Costa Rica denken. We volgen Kepong en hebben al besloten de Forest Reserve maar te vergeten. We gaan voor de Batu Caves met de Sri Maha Mariamman Temple Dhevasthanam. De Forest Reserve zien we toch nog op de borden maar het eerste bord staat na de afrit! De Batu Caves zijn wel duidelijk aangegeven en zijn van veraf zichtbaar door het enorme gouden beeld voor de trappen.

2 RM voor het parkeren en de Caves zelf zijn gratis. Eerst onder een soort poort door voordat je de trappen kunt beklimmen. Nog voordat we gaan klimmen komt een flinke aap op me af, die heeft het op Rubens broodje voorzien. Dat dacht ik niet! ik pak Rubens hand vast, zodat de aap het broodje niet meer ziet en draai me af. Iemand ziet wat de aap van plan is en jaagt 'm uit onze buurt.

Het is een flinke klim van 279 treden. Ruben zit bij mij in de buikdrager vrolijk om zich heen te kijken, terwijl Emma aan de hand van Michael omhoog stapt. Knap hoor.

Het zweet guts van ons hoofd. Het is warm en de zon schijnt op ons. Langs de trappen zitten vele grote en kleine apen.

Boven gekomen heb je nog een paar mooie shrines en tot onze verrassing een prachtige grot die doorloopt tot er aan de achterkant weer een opening in het dak zit. We hadden meer een cathedralvorm verwacht, oftewel een half open grot. Dit is veel indrukwekkender en grootser. En nog meer treden omhoog! O ja en natuurlijk de apen. De apen worden af en toe geplaagd en zijn daarom ook echt niet lief. Wij houden dus mooi afstand. Emma vindt ze wel heel leuk. We gaan weer naar beneden nadat ik nog wat water gekocht heb. De appelsap is al door de kids opgedronken en ik heb pijn in mijn hoofd gekregen. Emma wil maar een klein stukje zelf lopen, dan wil ze gedragen worden. En niet in de rugdrager! Kleine dwingeland. Michael geeft maar toe en draagt haar naar beneden. De treden zijn erg kort waardoor je goed moet oppassen bij het afdalen. We doen dan ook rustig aan. Helemaal bezweet gaan we naar het restaurant tegenover de trappen. Dhivya's Cafe. Echt een aanrader. Ik kan eerst moeilijk wat kiezen uit de niet zo aantrekkelijke kaart, maar uiteindelijk nemen we een vegetarisch maal, masala tosai, een roti en vadai/puff en het smaakt prima. Vooral Emma zit ook goed te eten van de rijst en de roti. Wij vinden de masala tosai ook heerlijk: aardappelen in een soort pannekoek. Het oogt allemaal wat simpel maar smaakt echt goed! En inclusief drankjes zijn we maar 22,30 RM kwijt. Dat lijkt weer op de prijzen in Kuala Lumpur. We laden alles weer in de auto, airco aan en op weg naar Fraser's Hill. Even gaan we bijna fout omdat ik wat zit te dutten, maar ik zie nog net op een bord Kuala Kuba naar rechts staan, terwijl Michael voor links = Ipoh kiest. Op mijn advies draaien we en dat blijkt gelukkig terecht. De weg is eerst nog vrij breed, maar al snel tweebaans. Eén keer moeten we abrupt op de rem. Ook onze voorgangers proberen de grote hagedis die de weg oversteekt te ontwijken. Net voor ons bereikt hij het gras aan onze kant van de weg. Het is een beest van 1 à 1,5 meter lengte. Wel wat groter dan we ze hier verwacht hadden. We zijn benieuwd of we er nog meer zullen zien. Ruben gaat weer lekker slapen, terwijl Emma beetje zit te mieren. De gordel zit te strak, ze heeft het koud etc. Ik probeer haar steeds wat af te leiden, maar word soms zo moe van al de vragen die ze stelt. Je kunt geen antwoord geven of zij verzint wel weer een nieuwe vraag!
Vanaf Kuala Kubu Baharu is de weg echt smal en bochtig door de jungle. Mooi hoor, maar opschieten doen we niet en het regent af en toe ook nog flink. Dan zie je nauwelijks waar je rijdt. Als tegenliggers hebben we soms brommers in de regen. Dat lijkt me afzien! Rond half vijf zijn we in Fraser's Hill. We gaan naar Frasers Pine Resort. Wel even onderhandelen over de prijs. Ze verhuren alleen appartementen. Als je voor één kamer betaald, sluiten ze de andere af wordt er verteld. We vinden 188 voor de eerste nacht en 298 voor de volgende wel erg veel voor het 2 kamer-appartement. Het appartement is ook groot zat voor een bed in de woonkamer. Als we vragen of een bed in de woonkamer kan, krijgen we het aanbod 2 kamers te krijgen voor de prijs van één. Dus 110 ringit voor de eerste nacht. Daar gaan we mee accoord. Morgen moeten we nog even opnieuw zien voor de 2e nacht. Misschien moeten we dreigen weg te gaan als het niet weer goedkoop kan?! Die weekendtarieven zijn immers wel erg hoog. We rijden een paar keer naar het echte dorp, eerst boodschappen te doen bij de supermarkt. dan om te gaan eten bij het restaurant als blijkt dat het restaurant van het Pine Resort pas laat open gaat. We eten bij de Chinees Hill View. Redelijk eten maar prijzig vergeleken bij vanmiddag. We zijn zo'n 30 ringit kwijt. Ruben vindt de mie heerlijk en zit echt te schransen. Emma eet redelijk rijst en ei. Ik heb gevraagd om plain mie, maar krijg weer mie met saus. En ja, dat eet Emma dus niet. Na het eten gaan we meteen naar het appartement. Ruben krijgt al snel een fles die hij weer schoon leeg drinkt. Wat moet die jongen z'n buikje vol zitten nu! Vervolgens hem meteen in bed. Emma in bed krijgen duurt iets langer maar rond negen uur is dat ook wel gelukt. Michael gaat om half tien ook slapen. Jeetje weer een lekkende kraan in de badkmaer. Michael verzint een profossorische oplossing. Als het tien uur is ga ik ook maar pitten.

Zaterdag 15 september 2007

Midden in de nacht is Ruben weer een beetje aan het kuchen en Emma komt een keer bij ons omdat ze uit bed is gevallen. Ik leg haar terug in bed en daar gaat ze weer lekker slapen. 's Morgens zoemt een mug irritant om ons hoofd. We doen nog even het licht aan in een poging 'm te vangen maar dat mislukt. Ik ben maar één keer gestoken en die plek jeukt gelukkig niet al te erg. We kleden redelijk vlot aan en gaan eerst ontbijten in het restaurant. Eerst vraag ik nog even of we nog een nacht kunnen bijboeken voor een goede prijs. Dat kan weer voor 110 ringit. Dat is heel wat goedkoper dan gisteren werd genoemd! Nou lekker, dit is een mooie prijs. In het restaurant krijgen we een lekker maal voor twee personen waar we met z'n vieren van smikkelen. Omelet met 2 worstjes, toast en we krijgen allemaal een glaasje sinaasappelsap, ook de kids. Emma mag nog even haar prinsessejurk aan, terwijl ik wat spulletjes uitwas en buiten in de zon hang. Op het moment is het heerlijk weer. Zonnig maar niet heet. In het appartement zijn we alle spullen bij elkaar aan het zoeken als de schoonmaakploeg arriveert. Vijf man sterk. Ze vinden Ruben erg amusant. Hij hen ook dus hij rent vrolijk achter ze aan. Als er ook nog iemand komt stofzuigen laat hij weer even zien behoorlijk opmerkzaam te zijn. Terwijl de man het snoer oprolt om de stofzuiger, probeert Ruben de stekker weer in het stopcontact te steken. Als alle schoonmakers weg zijn, hebben wij onze spullen ook gepakt en gaan we op pad. Met de auto naar de grote speeltuin boven op de heuvel. Een waar paradijs voor Emma met zeker 6 glijbanen, 3 schommels, 6 wipkippen, klimrekken etc. Heel groots. Alles in heel aardige conditie met speciale matten eronder. Ook Ruben vindt de glijbaantjes erg leuk, vooral om te proberen omhoog te klimmen.

Michael gaat meteen weg om de auto aan het eind van de Hemment Trail wandeling te zetten. Te voet komt hij via de weg naar ons toe, zodat we samen de trail kunnen wandelen. Omdat we niet weten hoe lang en zwaar de trails precies zijn, willen we het op deze manier proberen. Meteen aan het begin van de trail heb je meteen al het gevoel dat je echt de jungle ingaat. Mooie grote bomen en varens staan hier.

 

Emma loopt heel goed aan mijn hand, terwijl Ruben in de rugdrager zit. Af en toe is het pad echt steil. Eén keer ga ik zelfs op mijn bibs terwijl ik een touw vasthoudt dat hier gespannen is. Dat is wat te lang waardoor ik niet op de been weet te blijven. Op dat moment heb ik Emma op de arm en die vindt dat natuurlijk wel spannend. Emma springt van de ene naar de andere boomstam of boomstronk, terwijl ze intussen bepaald wie van ons op dat moment Dora, Diego, Boots of Alicia is (Emma is nogal gek op de DVD's van Dora). En dan mag je het dus ook niet meer over Emma, Ruben, papa of mama hebben want dan wordt je meteen gecorrigeerd. Als Emma even geen zin meer lijkt te hebben, noemen we Dora en dan gaat ze weer vol energie verder! De eerste trail is ongeveer 1 kilometer lang en loopt bovenlangs de golfbaan. Slechts één keer kun je de golfbaan duidelijk zien liggen, verder zit je echt in de bush. Prachtige bush trouwens! Heel gevarieerd met mooie varens etc. We komen nog heel wat andere wandelaars tegen, vaak stellen maar ook een groepje oudere dames en heren die met een gids in tegengestelde richting wandelen. Wij hebben dan net het punt met de glijpartij van mij achter ons gelaten en vermoeden dat de "oudjes" het nog zwaar gaan krijgen. Ook worden we ingehaald door een stel dat de broekspijpen in de sokken heeft gestoken. Michael merkt nog op "vroeger liepen wij ook zo". Na afloop van de volgende wandeling die we gaan maken, de Bishopstrail, begrijpt hij echter waarom ze zo lopen. Aangekomen bij de auto onderhandelen we nog wat met Emma: nog wat verder lopen dan mag ze straks haar prinsessejurk weer aan. We bieden de rugdrager ook aan, maar ze wil toch eerst nog zelf wandelen. In het begin gaat dat goed, maar het pas is tegen onze verwachtingen in, lastiger dan het vorige. Emma heeft sandalen zonder sokken aan en twee keer komt er modder op haar tenen en dan wil ze niet meer wandelen en gaat ze in de rugdrager. Ik heb intussen ook een duister gevoel over de kleine wormpjes op de grond die zo begerig omhoog komen en waarvan ik er al één van Emma's sandaal heb geveegd. Ik vraag ook aan Michael of dat niet een bloedzuiger kan zijn geweest. Michael weet het ook niet, maar hij trekt zijn sokken toch maar wat hoger op. Wij lopen namelijk allebei in een korte broek (gelukkig hebben we wel bergschoenen aan). het is nog zo'n 900 van de 1400 meter als Emma in de rugdrager gaat en we Ruben overzetten in de buikdrager. Die is daar eigenlijk al wel wat te groot voor waardoor zijn benen onhandig tussen jouw benen komen en je zijn hoofd eigenlijk continu moet ondersteunen. Hij is wel moe maar valt toch niet in slaap. Het pad wordt steeds smaller, steiler en moeilijker. Tegen het eind vind ik het eigenlijk niet zo leuk meer. De afgronden zijn diep en ik heb geen zin zometeen beneden te liggen! Bovendien zijn de kids best zwaar. Michael steunt ook aardig onder de 13,5 kilo van Emma en ik heb al moeite met de 10,5 kilo van Ruben. We zijn blij als we eindelijk op de weg komen. En dan ziet Michael als hij de rugdrager neerzet, de bloedzuigers zitten!! Snel checken we onze armen en benen en die van de kids. Bij Michael zet er één al vast op zijn been, bij mij al drie, bij de kids gelukkig geen enkele. Wel treffen we er al met al zo'n vijftien aan op onze schoenen, de rugdrager en dus onze benen. Jekkie!! We lopen dus maar over het asfalt terug. Ineens zie ik voor ons een schildpad in het gras naast de weg! Leuk zeg. Meteen de fotocamera tevoorschijn en ik benader hem voorzichtig. Ik mag enorm dichtbij komen voordat hij besluit de weg over te steken en in de goot verder te banjeren. Emma vindt de schilpad wel leuk, maar is minstens zo druk met het bekijken van de bloemen langs het pad. Ruben zit wel leuk naar de schilpad te wijzen en dan naar boven, alsof het dier daar vandaan kwam..

 

We rijden terug naar het appartement waar het tijd is voor een bad. Ik maak intussen koffie voor Michael en pap voor Ruben en geef de pap nadat ik Ruben heb afgedroogd. Tijd voor zijn slaapje. Hij valt vrijwel meteen in slaap. Emma gaat lekker met de prinsessespullen spelen en wij bereiden de reis voor de komende dagen voor. Als ik rond half vijf naar de badkamer ga, wordt Ruben wakker. Als ik onder de douche vandaan komt heeft hij al brood op en geeft Michael hem zijn groentehapje. We gaan wat spelen met de fotocamera om wat fotootjes van ons vieren te maken, nadat ik Emma er al een paar keer op heb gezet.

Het intussen een beetje aan het onweren en hard gaan regenen. Als ik na de fotosessie op de bank zit te schrijven en opkijk, kijk ik recht in het gezicht van een vrij grote grijze aap. Die is in de boom voor ons appartement gaan zitten op zo'n vijf meter van onze terrasdeuren. Hij gaat er eens goed voor zitten om naar binnen te kunnen kijken. Michael pakt de camera wel, maar weet niet op welke stand hij de camera moet zetten zodat hij niet flitst en dan gaat de aap er al vandoor. Wat een leuke ervaring. Dit zijn toch wel echt highlights!! Om zes uur gaan we richting centrum. Omdat we nog wat van de omgeving willen zien, rijdt Michael nog een rondje bovenop Fraser's Hill. Hier liggen aardige landhuisjes! Wat is de jungle in dit deel van Maleisië mooi! We gaan eten bij Arzed. Volgens de info van internet zouden we twee speciale gerechten moeten nemen, maar ide staan beide niet op de kaart. Omdat Emma zich al op pannenkoek verheugd heeft, vragen we daar speciaal om en dan blijken ze die wel te hebben. We nemen de plain roti, fish + chips en een speciaal mie gerecht wat een soep met eiermie blijkt te zijn. Alles smaakt ok, hoewel de fish wel erg dik in de panneermeel zit. Emma eet meer frites dan pannenkoek en wil weer eens geen appelsap. De bengel, gisteren en vanmorgen schopte ze nog stennis omdat er geen appelsap was en ze beslist appelsap wilde. We nemen als toetje ook nog twee bananasplits. we wilden eigenlijk twee soorten maar alle andere dingen van de kaart zijn er niet. Chocoladeijs met een soort room erop en natuurlijk banaan. De kids smullen. Schade totaal 37 ringit dus nog geen 10 euro! We gaan terug naar het appartement. Na een fles Ruben gauw in bed en rond negen uur Emma ook. Tot 10 uur aan verslag geschreven. Nu nog even wat inpakken en dan bedtijd.

Zondag 16 september 2007

Michael springt om half acht uit bed omdat hij Emma hoort roepen. Mooie tijd om op te staan, nadat we nog even op ons bed gestoeid hebben. Eerst weer lekker ontbijten in het restaurant van het hotel. Het is heel wat drukker dan gisteren dus self service deze keer. Emma eet weer al mijn worst en een deel van het ei op. In de kamer kunnen de kids nog wat spelen terwijl ik alles inpak, nog even pap voor Ruben maak en Michael alles naar de auto brengt. Rond half tien vertrekken we uit Fraser's Hill. Deze keer via de oude weg naar beneden. Vroeger was dit op het ene uur een one way omhoog en het ander uur one way naar beneden. Nu is er een nieuwe weg omhoog en is de oude voor het verkeer naar beneden. De staat van beide wegen is goed. De weg richting Raub is ook nog enorm bochtig en we rijden zo'n 30 à 40 kilometer per uur. Nog steeds door dichte jungle. We nemen vervolgens de 8 naar Bentong en dan wordt de weg eindelijk breder en minder bochtig. Na Karak is het snelweg en gaat het ineens echt vlot. Ik zie nog een keer aapjes een eindje van de snelweg af. Bij Lanchang gaan we van de snelweg af. het 2e deel van de routebeschrijving van internet blijkt te kloppen. Eigenlijk almaar rechtdoor. Gelukkig staan er ook regelmatig borden. Onderweg opnieuw aapjes langs de kant van de weg. Net voor het olifantencentrum ligt een mooi Orang Asli dorp. Er blijkt behoorlijk veel volk te zijn bij het olifantencentrum, veel meer dan verwacht. Omdat het nog even duurt voordat de olifanten tevoorschijn komeng aan we eerst rondkijken bij het Orang Asli dorp. We bekijken eerst de huisjes.

 

Vervolgens gaan we in het schooltje naar binnen. Er zitten veel vrouwen en kinderen in de huisjes en de school.

In de school vertelt de juf waar deze groep vandaan komt (zo'n 30 kilomer verderop in de jungle) en dat er daan nog 20 gezinnen wonen. De juf geeft drie keer per week les op deze school. Haar Engels is zeer beperkt maar een andere dame vertaalt voor haar partner en mij. Emma is wel nieuwsgierig naar het kindje in de hangmat. Ernaast blijkt een nog veel kleiner baby-tje te mama's armen te liggen (zo'n 2 weken). We mogen met een blaaspijp schieten op een bord waarop de dieren getekend zijn waar deze bevolking normaal gesproken op jaagt. Ze leven namelijk van de jacht. Bij vertrek doe ik een donatie en als dank krijgen Emma en ik een zelfgemaakt armbandje.

Na het Orang Asli dorp gaan we terug naar het olifantencentrum. We zijn al te laat voor de film dus gaan we vast wachten op de plek waar het gaat gebeuren. Om twee uur komen de mannen de olifanten ophalen en komen ze meestal zittend op de olifant het terrein op.

Als eerste gaan de olifanten zelf badderen. Dat vinden ze zo te zien wel lekker. Ze plonsen wat af. Eentje is wat eigenwijs en die verdwijnt aan de overkant van de rivier in de bush.

Later komen ze met twee berijders op het dier weer tevoorschijn. Na het bad worden de olifanten aan de ketting gezet en worden ze nog even schoongespoten. Daarna mogen de bezoekers ze fruit voeren. Emma durft op het laatste moment toch niet, dus geef ik het stuk fruit maar aan de olifant. Dan gan we vast in de rij staan voor de olifantenrit zodat we als één van de eersten mogen. Michael blijft met Ruben aan de kant staan en ik ga met Emma een klein rondje. Emma vindt het heel spannend maar ook wel leuk.

Jammer dat Emma niet op de foto staat, ze zit tussen mij en de bereider ingeklemd. Als we van de olifant stappen, wil Emma graag een ijsje. Ik heb ook wel zin in een ijsje dus ga ik er bij het winkeltje drie halen. Terwijl we nog zitten te smikkelen komen twee baby-olifantjes te voorschijn. Oh, dat is lief. De ene is heel donker en harig, de ander wat lichter en veel minder harig. Meteen staat er een kluwe mensen omheen, dus wij blijven op een afstandje met de ijsjes. Als Emma haar ijsje bijna op heeft zijn de meeste kinderen weg en wil Emma wel even samen met papa het olifantje aaien. Dat is schrikken als hij het ijsje probeert te pakken. En Emma geeft haar ijsje echt niet af hoor, ook niet aan een lief olifantje!! Intussen begint het zwemmen met de olifanten in de rivier. Michael heeft daar toch weinig trek in en het is al bijna drie uur, dus we besluiten te vertrekken. Nog even opfrissen in de toiletten, donatie doen en op weg naar Temerloh. Onderweg ontwijken we net een schildpad die de snelweg oversteekt. We zien dat de twee auto's achter ons hem ook nog ontwijken. Hopelijk haalt hij de overkant. We willen in hotel Semantan slapen. Als we eerst door Temerloh rijden zien we het hotel nergens aangegeven. Dus keren we op de rotonde aan het eind van het dorp en rijden we terug. En ja, nu zie ik een rood bord, linksaf en daar is het hotel al. Het best uitziende gebouw van de straat (de rest zier er niet zo jovel uit). We vragen voor de zekerheid maar of we de kamer eerst even mogen zien. Twin voor 78 zou net gaan, maar de familyroom voo 98 geeft wat meer ruimte. Twee kingsize bedden, een grote bank en nog aardig wat ruimte. We gaan dus voor de family room. Bagage naar boven slepen en dan allemaal lekker douchen. De badkamer is redelijk. Kids vinden de open douche heerlijk maar echt praktisch is het niet om alles steeds nat te hebben en de wastafel is wel erg mini. Wel weer een waterkoker en koffie op de kamer. Zoals tot nu toe ook overal. Ruben krijgt macaroni met kaas. Dat is geen succes. We proberen de kaas eraf te spoelen en het dan aan Emma te geven, maar dat is ook geen succes. Dan maken we groente voor Ruben en daarvan eet hij (met een beetje macaroni) met veel moeite een klein potje. Vervolgens gaan we zelf eten bij de Chinees aan de overkant. Ruben wil niets meer eten en Emma eerst ook niet. ALs we het eigenlijk hebben opgegeven wil ze beurtelings Alicia, Diego en Dora zijn om rijst, ei of appelsap te kunnen nemen. Je moet wat truc-en uit de kast halen om de kids te laten eten.. In het hotel ga ik achter de receptie zitten internetten, even alle mail lezen en eentje aan het thuisfront maken. Emma loopt intussen steeds heen en weer tussen mij en de kamer en Michael heeft moeite om Ruben in slaap te krijgen. Om kwart over acht ben ik weer op de kamer en moet Emma echt naar bed. Dat wil ze nog niet maar de aanhouder wint. Kopje koffie voor ons en tijd voor het reisverslag en een leesboek. Michael heeft het gevoel dat het al heel laat is! Vandaag was het bij de olifanten droog, maar niet echt zonnig. Toch ben ik flink verbrand op mijn rug en schouders omdat we niet gesmeerd hadden. Alleen Ruben een beetje op zijn armen rood, de anderen niet gelukkig. Mijn rug moet dus nog wel even gesmeerd worden. Als we in bed kruipen begint Emma ongelukkig te huilen. Om haar te kunnen troosten, ga ik maar bij haar in bed liggen en ze valt snel weer in slaap.

Maandag 17 september 2007

Emma is de hele tijd onrustig en om twee uur voel ik haar lichaampje ineens samentrekken en moet ze spugen. Het lichtknopje van het lampje naast ons bed zit heel handig aan de andere kant van de kamer en ik wil Emma niet alleen laten. Maar Michael wordt maar niet wakker van mijn geroep dat Emma aan het spugen is. Tegen de tijd dat het licht aan is en ik een handdoek heb, zit het bed en een deel van Emma's t-shirt er dus al onder. Die nacht maken we nog heel wat spullen van het hotel vuil, omdat Emma steeds weer moet spugen. Gelukkig mikt ze steeds goed op de handdoek of kussensloop dus dat valt weer uit te spoelen. Grappig hoe en kind van slapen naar spugen naar slapen kan gaan binnen 2 minuten. Even moet ze er steeds van huilen maar snel is ze ook weer in slaap. Wij hebben er meer moeite mee! Ruben ligt intussen ook onrustig te draaien door het continue heen en weer geloop. Na een uur lijkt Emma alles kwijt en valt ze weer in diepe slaap. Tot half zeven, dan is ze wakker en wil ze eigenlijk niet meer slapen. We weten haar nog tot half acht in bed te houden. Wel met een schone luier want ze is ook aan de diarree en het is een beetje misgegaan. Nu is het wel fijn dat ze 's nachts nog luierbroekjes draagt! Om half acht is Ruben ook wakker, pakken we de spullen in, maken we pap voor Ruben, geven we Emma een babykoekje en checken we uit. Ontbijt slaan we maar over. Wij snoepen wel wat in de auto. De kids slapen al vrij snel en als we éénmaal weer op de snelweg zitten, val ik ook al snel in slaap. In Kuantan willen we eigenlijk gaan lunchen en op zoek naar het Avis kantoor omdat onze auto een vervaarlijk geluid maakt, maar beide vinden we niet. Wel een bank waar ik 1000 ringit haal en natuurlijk maken we een foto van de grote moskee.

Vervolgens gaan we op weg naar Cherating. We missen even een aanwijzing waardoor we in de haven bij een militaire basis uitkomen, maar dan vinden we de juiste weg weer. We komen Cherating op een andere manier binnen dan verwacht omdat we de weg meteen na de rivier gemist hebben. Op het eerste gezicht is Cherating niet zo lieflijk als verwacht. Er wordt namelijk erg veel gebouwd, waardoor het een beetje een puinhoop is. We vinden het Cherating Bayview resort heel snel en zien vrijwel meteen het zwembad waar een aapje uit staat te drinken!! Emma wil nu helemaal nog maar één ding: zwemmen. We nemen de middenklasse kamer met seaview en krijgen 10% korting op de normale prijs waardoor we zo'n 240 ringit kwijt zijn voor 2 nachten. De kamer is ruimt met twee queensize bedden en een badkamer met douche. Uitzicht op de kokosnootbomen en zeee (met helaas een hek ervoor). Michael haalt snel alle bagage tevoorschijn terwijl ik meteen op zoek ga naar zwemkleding en een schone luier voor Ruben. Ja ja, eindelijk klaar om te gaan zwemmen. Ruben zijn zwembandjes om en met zijn allen in het ondiepe bad. Daar vermaken we ons een poos prima. Het is bewolkt en na een poosje merken we dat het boven water kouder is dan onder, terwijl het water koud voelde toen we er ingingen. Ik ga nog even wat foto's maken van zwembad, omgeving en vogels en dan opnieuw in het bad.
Ruben stap steeds stoer door het badje en het lijkt wel of hij steeds expres met z'n hoofd in het water duikt. In ieder geval heeft hij dan ook goed door dat hij zijn benen weer onder zich moet brengen, maar dat hij op de zwembandjes al drijft. Na een poosje gaan Michael en Ruben eruit, nadat Michael nog even getest heeft of Ruben ook zo in het diepe durft te stappen als in het pierebad. Ja hoor, hij kent geen angst! Terwijl wij in het zwembad zitten is iemand bezig met het verdrijven van de grote mieren bij ons huisje. Ik had de grote mieren aan de eigenaar aangewezen en hij heeft beloofd daar nog wat tegen te doen. Terwijl we in het zwembad zitten, gaat iemand met een fakkel de bloeiende boom achter ons huis te lijf. Ik houd de boel goed in de gaten. De hut moet natuurlijk niet in de fik gaan, zeker als Michael en Ruben eenmaal binnen zijn. Als Michael en Ruben naar binnen zijn, mag Emma de zwembandjes nog even om en ze laat even zien dat ze er nu echt mee durft te drijven en er vrijer van wordt. Leuk om te zien. Na een flinke poos vind ik het toch wel fris en gaan wij er ook uit. Ruben blijkt nog niet in bed te liggen, maar net een fles op te hebben. Ruben gaat naar bed terwijl ik flink wat was uitspoel en ondertussen blijft Emma Ruben wakker houden. Bandiet is ze toch en een kleine zeurpiet. Als ik klaar ben met de was mag ze erbij in de douche en dan kan Ruben eindelijk gaan slapen. Als ik klaar ben met douchen mag Emma erin blijven zodat Ruben nog wat meer rust krijgt. Ik ga vervolgens nog even wat rondkijken bij het strand en op het terrein van het hotel, terwijl Michael bij de kids blijft.

Het is op het moment flink bewolkt dus de zee ziet er niet zo aantrekkelijk uit. Terwijl ik rondloop hoor ik een aap in het bos achter de huisjes, maar ik kan hem niet ontdekken.

Als ik terugkom bij het huisje zijn Michael en Emma net buiten kokosnoten aan het bekijken. Zij lopen naar het strand terwijl ik bij Ruben blijf. Die wordt al snel wakker en dan ga ik ook met hem naar het strand. Al snel zit hij natuurlijk zand te happen en is hij een bultje zand. Terug bij het huisje gaat hij daarom met Michael douchen. Erna pakken we de rugdrager in, doen we allemaal een lange broek aan en wandelen we over het strand naar het centrum van Cherating. Het is wel warm zeg! We vinden meteen een restaurant met pizza en roti, dus daar gaan we zitten. Nou wij hebben heerlijke pizza en salade maar de kids doen weer erg vervelend. Ruben eet af en toe wel en dan weer niet en Emma wil niets. Geen hap pizza en op de roti canai (die pas komt als ik er om vraag, omdat ze 'm vergeten zijn) blijkt enorm veel saus gegooid te zijn en dat wil Emma niet. Vervolgens vraag ik om een nieuwe roti zonder saus en als die er is wil Emma nog steeds niet eten! Ik begin mijn geduld te verliezen en Michael ook.. Emma heeft alleen een halve geroosterde boterham gegeten. Het lukt echt niet om haar te overtuigen wat te eten. Ze klaagt ook over pijn in de buik, maar wil ook ijs. Wat moet je met zo'n kind?? We dreigen dat ze morgen niet mag zwemmen als ze geen hapje neemt. Tranen met tuiten worden gehuild, maar een hapje wordt niet genomne. Ze loopt bij ons weg en zet het op een brullen. Ik ga haar halen en zie het zweet dan van haar voorhoofd gutsen. We hebben weer een veel te warm t-shirt gekozen, maar de mouwen zijn wel goed, want muggen zijn er genoeg. Ik neem Emma op schoot, doe het shirtje uit, maar sla het wel om haar heen en zeg nogmaals dat ze morgen niet mag zwemmen als ze geen hapje probeert. En ja eindelijk gaat de mond open! Er gaan zo'n 10 hapjes in en dan is het weer gebeurd. Ze hangt intussen teegen me aan. Ze is natuurlijk ook moe na de slechte nacht, al heeft ze in de auto geslapen. En ik zweet me hier kapot. Omdat we even moeten wachten op de bediening en Emma al gezegd heeft niet in de rugdrager te willen, ga ik vast met Emma lopen, terwijl Michael met Ruben wacht op de rekening. De schade blijkt 65 Ringit te zijn. Ruben voert nog een showtje moeilijk doen op terwijl Michael hem in de rugdrager probeert te stoppen. Om ons heen blijken allemaal Nederlanders te zitten. Eén persoon komt Michael bekend voor en na er een poosje over nagedacht te hebben, denkt Michael dat het schrijver Joost Zwagerman is en dat Michael 'm wel eens bij De Wereld Draait Door heeft gezien. Emma loopt bijna het hele stuk terug zonder moeilijk te doen. Michael haalt ons pas op het laatst in, als wij rustig aan doen omdat ik het hek voor onze hut nog niet zie. Onderweg komen honden naar ons toe, die als we voorbij zijn stoer staan te blaffen. Bij Michael hoor ik ze al blaffen als Michael aan komt lopen. Ik ben blij dat ze niet zo deden toen ik er aan kwam, want ik ben niet zo'n held met honden. In de kamer krijgt Ruben meteen een fles, dan gaan beide kids tanden poetsen en naar bed. In deze kamer hebben we een klein bedlampje aan onze kant van de kamer. We doen meteen nadat Emma er in ligt alleen dat lampje nog aan en ze gaat daardoor meteen slapen. Wij drinken koffie, schrijven reisverslag en lezen wat.

Dinsdag 18 september 2007

Airco uit-aan-uit-aan. Tja dat heb je met niet afstelbare airco's in een tropisch klimaat. Al met al slapen we toch redelijk. Michael is Emma even kwijt in haar bed als hij haar goed wil leggen nadat de airco weer aan is gezet. Ze ligt in de uiterste hoek, helemaal onder het gaas van de klamboe. Emma is al redelijk vroeg wakker. Ze wil nog wel even kleuren op bed en Ruben ligt wakker in zijn bedje naar ons te kijken. Michael gaat vast even buiten wandelen en wat foto's maken. Ik zie hem een keer over het strand rennen met de camera in de hand, achter een krabje aan. Net als Emma naar Michael toe wil, komt Michael weer terug naar de kamer. We kleden Ruben ook aan en Michael gaat nog even met Emma douchen. Vervolgens ontbijten. Ik neem American Breakfast en Emma eet één van de worstjes op en tot mijn verbazing ook een toast met aardbeienjam. Goed zo dame! Ruben eet het andere worstje, toast met ei en watermeloen. Er blijft ook nog wat ei en toast en meloen voor mij over gelukkig. Na het ontbijt gaan we eerst in de zuid-chinese zee zwemmen. Dat is geen groot succes. Beide kinderen vinden de golfslag niet zo geslaagd.

 

Daarom gaan we al gauw naar het zwembad. Michael en Ruben blijven niet te lang. Michael maakt op de kamer pap voor Ruben en dan kan Ruben nog even gaan slapen. Ik blijf met Emma bij het zwembad en ik ga vijf minuutjes op de kant zonnen. 's Avonds is precies te zien waar ik wel en geen zonnebrand gesmeerd heb, er staan handafdrukken op buik en benen! Als we terug zijn in de kamer gaat Emma douchen en ik ga nu naar buiten om wat foto's te maken. Ik zie een Kingfisher, een visarend en nog een ander onbekend vogeltje. Lekker even spelen met de nog nieuwe camera. Jeetje wat is het heet vandaag. Nauwelijks wolken aan de lucht. Terug in het appartement zit Emma nog in de douche. Als ze eruit komt ga ik met haar naar buiten want ze begint meteen wer door de kamer te stampen. We zetten een grote zonnestoel onder de kokosnootboom en gaan daar samen kleuren en Emma haar boboboek lezen. Na een tijdje maar weer eens binnen checken. Ruben is wakker maar ligt nog wel in bed. We halen hem er maar eens uit, omkleden en op pad. Eerst lunchen. Ruben moet erg huilen en we krijgen 'm moeilijk stil. Hij heeft ook weinig zin in eten. Ook Emma eet weinig. Ik smul van de rijst met saus en Michael eet de frites met omelet. Vervolgens naar de Turtle Sanctuary. Leuk. Ze hebben twee echt grote joekels in een vijvertje met een kleinere in een aparte afzetting en drie redelijke in een ander vijvertje en dan nog vier in een plastic bak.

En binnen 8 kleine groepjes schildpadden van 2 dagen oud. Die worden als het goed is vannacht uitgezet. Elke nacht worden om 10.30 pm de hatchlings/jong geboren uitgezet. 5% overleeft! Ivm de grote hoeveelheid die ten prooi viel aan roofvogels worden de jongen nu 's avonds ipv 's ochtends uitgezet. Emma en Ruben vinden de kleine schildpadjes allebei schattig. Jammer dat de fotocamera nu net leeg is. De video doet het gelukkig nog wel. We lopen op de terugweg langs de supermarkt voor ijsjes en ik haal next door twee kledingsetjes voor Ruben. Dan gaan we terug naar het appartement en weer naar het zwembad. Met t-shirt ook voor mij deze keer want mijn rug doet best zeer. Er zijn zowaar andere toeristen die geen gedag zeggen of wat dan ook. Misschien vinden ze dat we hun rust verstoren? Nou ja pech. Ruben mag met z'n zwembandjes ook even in het diepe. Dat vindt hij geweldig. En hij vindt het ook leuk om z'n hoofd in het water te steken. Meer lef dan Emma! Hij wil niet terug naar het kleine bad. Ik neem 'm snel mee terug naar de kamer. Koekje en wat drinken en naar bed met die jongeman. Hij ligt wel rustig maar slaapt nog niet als Michael en Emma terugkomen. Dan wil hij er eigenlijk ook alweer uit. fEmma gaat weer onder de douche en dan ontdekken we dat het ook al zes uur geweest is. Dus aankleden en naar een restaurant aan het strand. We bestellen van alles. Emma eet veel worstjes waar ik wel eerst de hete rand vanaf moet eten en Ruben smikkelt van de ei-sandwich die Emma zo graag wilde. Emma eet ook veel rijst en Ruben nog wat worst. Ruben is weer erg ongedurig. Emma is nog voor het eten moedig en stapt zomaar op het meisje af dat aan de tafel naast ons zit. Helaas komt het niet tot samen spelen. Michael heeft diep fried fish besteld. Daar blijkt wel erg weinig vis aan te zitten, terwijl het een enorme vis lijkt. De tofu en kip cashewnoten zijn gelukkig wel erg lekker. Na het eten gaan we snel naar de kamer. Fles voor Ruben maken. Stom ik wissel de hoeveelheden koud en warm water om zodat de fles veel te heet is. Dat vindt Ruben niet leuk hij gaat uit z'n plaat tot de fles eindelijk drinkbaar is. Tegen die tijd is hij helemaal bezweet! Kids naar bed en ze gaan weer braaf slapen, dus weer tijd voor reisverslag, lezen van LP en leesboek.

Woensdag 19 september 2007

Deze keer is het Ruben die rond twee uur overgaat van kuchen in spugen. Getver het ruikt net zo vies als de spuug van Emma. Ik gooi me op het uitspoelen van lakens, slaapzak en de pyama van Ruben en die van Michael. Ruben blijft daarna nog een tijdje met Michael in de douche, maar goed ook want hij spuugt nog een keer. Ik maak nieuwe lakens voor Ruben van een handdoek en ons laken. Gelukkig gaat Ruben weer lekker slapen. Een uutje later is Emma echter aan de beurt. Die vang het goeddeels op in haar hand, waardoor alleen haar pyama uitgespoeld moet worden. Het vergt wat overtuigingskracht om haar weer in haar eigen bed te krijgen, maar dat lukt gelukkig toch en daarna gaat ze weer lekker slapen. En gelukkig verder geen gespuug meer. Rond 8 uur wakker. Ik begin meteen met inpakken want we willen toch vertrekken vandaag. Om negen uur gaan we ontbijten. Geen ei of worst deze keer. Dat hebben we vannacht teveel gezien! Na het ontbijt (Emma eet niet meer dan één hap) gaat Michael met de kids naar het zwembad terwijl ik alles inpak en in de auto stop. Als ik klaar ben gaat iedereen aankleden en in de auto. Als ik klaar ben iedereen aankleden en in de auto, uitchecken, kapotte beker afgeven (geen extra kosten) en op pad. We stoppen eerst even bij een bank. Bij de 4e nog steeds geen mastercard teken maar nu ga ik het maar gewoon proberen en heb ik succes. Vervolgens vinden we toevallig een grote supermarkt. Ik ga in mijn eentje naar binnen en slaag voor luierbroekjes voor Emma en allerlei pap en eten voor Ruben. Eten voor een kind van 14 maanden is hier toch wel lastig. Ze hebben alleen echte mini-potjes met super fijngehakt groente of fruit of zakjes met groente/rijst prut waar je gekookt water bij moet doen? Niets voor een kind wat bijna met de post mee kan eten. Toch denk ik nu genoeg te hebben om voorlopig mee vooruit te kunnen. We rijden naar Tasik Kenyir het grote stuwmeer. Michael had verwacht dat het niet zo ver was, maar het is zeker 3 uur rijden. We rijden dan ook door zonder lunchstop. We eten in de auto met koekjes. Rond half vier zijn we in Pengkalan Gawi. Bij de information komen we er achter dat er zonder reservering vooraf alleen overnacht kan worden in het Kenyir Lake View Resort. Daar gaan we maar kijken. We kunnen kiezen tussen een “de luxe” of een “superior”room voor 280 respectievelijk 250 ringit. We gaan ze allebei bekijken en dan is de keuze snel gemaakt. De de luxe is prachtig onderhouden, ruime kamer met super badkamer. Als ik klaar ben iedereen aankleden en in de auto, uitchecken, kapotte beker afgeven (geen extra kosten) en op pad. We stoppen eerst even bij een bank. Bij de 4e nog steeds geen mastercard teken maar nu ga ik het maar gewoon proberen en heb ik succes. Vervolgens vinden we toevallig een grote supermarkt. Ik ga in mijn eentje naar binnen en slaag voor luierbroekjes voor Emma en allerlei pap en eten voor Ruben. Eten voor een kind van 14 maanden is hier toch wel lastig. Ze hebben alleen echte mini-potjes met super fijngehakt groente of fruit of zakjes met groente/rijst prut waar je gekookt water bij moet doen? Niets voor een kind wat bijna met de post mee kan eten. Toch denk ik nu genoeg te hebben om voorlopig mee vooruit te kunnen. We rijden naar Tasik Kenyir het grote stuwmeer. Michael had verwacht dat het niet zo ver was, maar het is zeker 3 uur rijden. We rijden dan ook door zonder lunchstop. We eten in de auto met koekjes. Rond half vier zijn we in Pengkalan Gawi. Bij de information komen we er achter dat er zonder reservering vooraf alleen overnacht kan worden in het Kenyir Lake View Resort. Daar gaan we maar kijken. We kunnen kiezen tussen een “de luxe” of een “superior”room voor 280 respectievelijk 250 ringit. We gaan ze allebei bekijken en dan is de keuze snel gemaakt. De de luxe is prachtig onderhouden, ruime kamer met super badkamer.