Maandag 18 december 2006
We wilden eigenlijk met de kerstdagen een weekje weg, maar omdat Michael te laat was met zijn verlofaanvraag, werd het een weekje eerder. Nog nooit eerder hebben we zo last-minute geboekt. Op 11 december geboekt en op 18 december vertrekken we al naar La Palma. Ons vliegtuig gaat om 14.05 uur, dus we hebben 's morgens rustig de tijd om met de auto naar Duivendrecht te gaan, de auto bij Frank voor de deur te parkeren en de trein naar Schiphol te nemen. We kunnen de tickets ophalen bij Holland Handling in vertrekhal 2 en moeten dan naar vertrekhal 3 om in te checken. Vervolgens moeten we dan weer helemaal naar hal 1 om bij D68 in te stappen. Zo weer half schiphol gezien. De controles bij de douane gaan ondanks de verscherpte maatregelen mbt vloeistoffen vrij soepel en snel. Wel moet ik mijn handtas open maken omdat de voorzetkamer van de puf van Emma en Ruben er op de scan kennelijk verdacht uitziet. We brengen nog een uurtje door op de relaxstoelen bij gate D, terwijl we uitkijken over de aankomende en vertrekkende toestellen en we een broodje eten en Ruben een flesje krijgt.
De vlucht vertrekt op tijd en gaat soepel. Emma wil het luikje voor het raam dicht hebben omdat de zon anders in haar gezicht schijnt. Ze wil haar jas niet uit terwijl ze er 3 lagen onder heeft. Hierdoor lijkt ze nog warmer dan ze al is en koorts had ze gisteren ook al. Ze slaapt gelukkig een poosje lekker in Michaels armen. Ruben is de hele dag al veel wakkerder dan normaal en wil ook op schoot niet tot rust komen. Hij huilt niet veel, maar is wel onrustig. De vlucht duurt vier uur en door het tijdsverschil is het rond 17.30 als we aankomen op La Palma. Tegen die tijd ben ik behoorlijk moe van het vechten met Ruben. We moeten even wachten op de bagage, maar gelukkig verschijnen wel alle koffers. De grote is aan één kant open, maar de band heeft gehouden er er lijkt niets te ontbreken. Er is geen douanecontrole, dus we staan al snel in de rij bij Vaya, waar we de reis geboekt hebben. Dat blijkt de verkeerde rij te zijn. Een dame van Vaya roept onze naam als we al een poosje in de rij staan en legt ons uit dat we in een andere rij moeten gaan staan, omdat de autohuur geregels is bij Ancar. Gelukkig zijn we vrij snel aan de beurt en krijgen we meteen de autostoeltjes voor Ruben en Emma. Volgens de uitleg moet de huurauto vlakbij de uitgang staan, maar die uitleg blijkt niet al te best. Bovendien loopt het voetpad ineens stijl naar beneden, waardoor een groot deel van onze bagage van de kar valt. Vanaf daar loop ik in mijn eentje rond op zoek naar de auto. Gelukkig kom ik andere Nederlanders tegen die de auto intussen gevonden hebbe en me uitleggen waar alle Ancar auto's staan. Bijna aan het eind van de rij vindt ik onze huurauto. Even tegen de richting in rijden en ik ben bij Michael en de kinderen. We passen alle bagage in de auto en na wat gemartel met de autostoeltjes en testen van de lichten kunnen we op weg. Volgens de dame van Vaya is het een uur rijden naar het hotel La Palma Romantica in Barlovento. Verder heeft ze geen aanwijzingen gegeven om het hotel te vinden. Het schemert al als we rond 19.00 uur op weg gaan. We rijden door Santa Cruz en na veel bochtige weggetjes komen we in Los Sauces en een poosje later in Barlovento. We zien geen bordjes van het hotel dus vraag ik het aan een voorbijganger. Die wijst ons rechtdoor. Er staat wel een hotel/restaurant aangegeven, maar daar zien we geen naam bij staan. Als we dit hotel passeren vind ik het wel erg op de plaatjes van ons hotel lijken, dus gaan we bij de eerste gelegenheid terug. We kijken nog eens heel goed op het bord en dan blijkt de naam er toch (heel klein in een andere kleur) op te staan. Ik ga naar de receptie terwijl Michael met de kinderen in de auto blijft. Er wordt aangeboden te wisselen naar een suite of 2 losse kamers in het hotel, omdat het appartement een paar kilometer van het hotel verwijderd is en we halfpension geboekt hebben. Ik ga de 2 kamer suite bekijken, maar wil toch liever naar het 3 kamer appartement dat we geboekt hebben, omdat we dan aparte slaapkamers voor ons en de kinderen hebben. De eigenaar wordt geroepen en als hij vijf minuten later arriveert ziet hij buiten Michael in de auto en vraagt hij aan hem of hij op zijn ouders zit te wachten! Lachen!! Hij Verontschuldigt zich als Michael zegt dat hij op zijn vrouw wacht. Ook tegen mij verontschuldigt hij zich nogmaals en geeft aan dat hij Michael er zo jong uit vond zien.. De eigenaar rijdt voor ons uit naar het appartement en gaat samen met mij op zoek naar het 2e kinderbedje dat gelukkig in het washok blijkt te staan. Omdat we niet meer in het hotel gaan dineren, maar ook geen drinken meer hebben, is hij zo aardig na een half uur nog wat drinken te brengen. Water, sapjes en een flesje wijn/port! Heel aardig en perfect geregeld. Wij maken intussen een fles voor Ruben, pakken de bagage uit en maken de bedden op. Vervolgens brengen we de kids vast naar bed. Niet veel later volgen wij ook. Het is intussen 10 uur.
Dinsdag 19 december 2006
Emma is een paar keer wakker geweest vannacht waarna ik haar opnieuw heb toegedekt. Zelf heb ik aan het begin van de nacht ook onrustig geslapen in het vreemde wat kleine bed. Rond vijf uur is Ruben wakker en deze keer gaat Michael er uit om hem een fles te geven. Ruben heeft gisteren een fles overgeslagen dus hij wil nog wel wat drinken. Gelukkig drinkt hij de fles snel leeg zodat Michael weer in bed kan kruipen. Rond acht uur is Emma wakker en na een paar minuten bij ons in bed wil ze liever opstaan. Ik ga eerst met haar douchen, nadat we geconstateerd hebben dat ze geen koorts meer heeft. Helaas wordt het water al heel snel kouder, maar we zijn toch lekker even opgefrist. De verrijdbare verwarming is zo wel een uitkomst want het raam in de badkamer blijkt op een tochtkier open. We geven Ruben nog een fles terwijl Michael ook nog even gaat douchen (eerst koud en dan toch warm) en dan gaan we naar het hotel voor het ontbijt. Dat blijkt bijzonder goed verzorgd. Allerlei muesli's maar ook diverse soorten brood, oa gevuld brood met olijven en ham en gevuld brood met krab. Erg lekker. Je kunt ook zelf toast maken of een eitje bakken.
Op tafel krijgen we al meteen een kan koffie en een kan warme melk en dat smaakt ook goed. Emma eet alleen een droge toast, maar vermaakt de andere gasten wel met haar vrolijke gebabbel. Als ik vraag of ze naar de wc moet, wil ze alleen gaan. Papa en mama mogen niet mee, terwijl we niet eens weten waar de wc is. Gelukkig kan Michael haar overtuigen en mag hij toch mee!
Emma vindt de kerstboom erg mooi en wil er wel even onder pauzeren.
Na het ontbijt gaan we eerst boodschappen doen bij de spar en dan rijden we langs ons apartement naar Piscinas de la Fajana. Leuk hier hebben ze langs de kust drie "zwembaden" gemaakt, waar het water uit de oceaan af en toe in en uitstroomt.
We maken flink wat foto's en zitten een poos op een trapje bij één van de baden te kijken naar de visjes die hier zwemmen. Voor Emma lijkt een nieuwe wereld open te gaan. Visjes in de zee! Ze vindt het wel een beetje eng.
We blijven een poosje rustig bij de zwembaden zitten om ook een beetje te genieten van de zee en drinken intussen een beetje fris. We hopen dat het weer nog mooi genoeg wordt om hier terug te komen om een duik te nemen. We lunchen op het terras op de verdieping van ons apartement nadat Ruben nog een flesje heeft gehad. Emma eet weer weinig helaas.
Vanaf het terras kijken we op de weg die langs ons huis loopt en dan met een bocht steil richting zee afdaalt. Het huis is geheel omringt door banenbomen. Om twee uur hebben we de tassen weer gepakt en gaan we op pad. We hebben snel door het boekje "sunflower wegwijzer over La Palma" gebladerd en de info gelezen die we hadden uitgeprint en besluiten daarom naar het uitzichtpunt van La Tosca te gaan. We hebben echter niet al te veel tijd, want om vier uur moet Ruben weer een fles. We rijden langs het hotel rechtdoor in de veronderstelling dan op de C1-9 te rijden en dus snel bij La Tosca te komen. De weg is smal en gaat van de ene bocht meteen over in de volgende. We komen door drie smalle tunnels. Net voor de derde is een picknickplaats waar we even stoppen. Als Michael rondloopt passeert een ambulance. Die zien we bij de ingang van de 3 tunnel terug. Een motorrijder heeft halverwege de tunnel een ongeluk gehad en wordt per ambulance afgevoerd.
Omdat we toch niet verder kunnen, stap ik even uit om foto's van de omgeving te maken. Het is hier prachtig groen en overal enorm steil. Als de ambulance gedraaid is en de politie de motor aan de kant heeft gezet kunnen we door de tunnel verder. Niet veel later komen we bij een uitzichtpunt. Er is echter niet La Tosca aangegeven.
We stappen wel uit om even van het uitzicht te genieten. Tot onze verbazing zien we veel lager een vrij brede weg lopen. Veel breder dan die waar wij op reden.
Het is mooi helder weer, waardoor we een goed zicht hebben op de dorpjes langs de kust. We nemen dan ook rustig de tijd om even wat foto's te maken. Emma en Ruben sliepen toen we bij het uitzichtpunt stopten, maar Emma wordt nog even wakker en moet dan huilen omdat ze ons niet meteen ziet. Even troosten en we kunnen weer op weg. Als ik de kaart nog wat nader bestudeer begin ik het te begrijpen. We rijden helemaal niet op de C1-9 maar op de veel kleinere C830. We letten extra goe dop de aangegeven Canyons en weten dan eindelijk waar we zijn. We besluiten daarom niet terug te gaan maar verder te rijden in de hoop snel op de splitsing met de C1-9 te komen. Gelukkig duurt dat inderdaad niet lang meer en het terugrijden naar Barlovento gaat zelfs heel snel. Om kwart voor vier zijn we daarom al terug in het apartement, ruim op tijd voor Ruben's fles.
Nog even een fotootje van Michael met de kids voor de ingang en vervolgens vermaken we ons binnen met het lezen van informatie over La Palma, schrijven dit verslag, maken foto's, bellen naar huis en puzzelen en spelen met Emma etc. Als we het autostoeltje van Emma naar binnen halen om de gordels te verstellen, wil Emma vervolgens weer naar de auto. Ze heeft de smaak van het autorijden echt te pakken. Michael gaat met haar in de auto zitten en Emma vermaakt zich daar zeker een kwartier. Af en toe hoor ik de toeter en later vertelt ze over knipperlichten, ruitenwissers etc. Ruben ligt intussen op de bank te spelen en daar valt hij vervolgens ook in slaap. Het pas gekochte pak luiers zorgt ervoor dat hij niet op de grond kan vallen.
Ik ga nog even naar buiten om een paar fotootjes te maken van de banenbomen rond het huis en het huis met de oprit.
Als ik weer binnenkom ligt Emma bij Michael op schoot te knuffelen en een beetje te dutten. Later gaat Emma nog weer even puzzelen. We hebben twee kleine puzzeltjes meegenomen en daar kan Emma zich goed mee vermaken. Ruben krijgt om zeven uur nog een flesje en daarna rijden we naar het hotel voor het avondeten. De ober vraagt wat Emma wil eten en omdat hij pasta noemt, vraag ik voor Emma op pasta zonder saus en zeg ik dat hij Emma geen soep hoeft te geven. We krijgen soep vooraf lekker met rijst en vis. Emma krijgt intussen een enorm bord spaghetti met een los bakje strooikaas. De kaas mag er echter helaas weer niet op. De bijgeleverde lepel en vork hebben voor Emma de grote van opscheplepels, dus geeft ik Emma mijn dessertlepeltje en daar kan ze beter mee happen. Ze laat ons versteld staan door de hoeveelheid pasta die ze wegwerkt. Intussen eten wij onze lasagne en tot slot krijgen we ijs. Emma wil onder het eten steeds naar de wc. dus lopen we om de beurt met haar mee. Eén keer blijkt het vals alarm, de andere twee keren moet ze echt plassen of poepen. Aan de andere tafels wisselen de gasten af en toe en Emma weet bij bijna iedereen een lach los te krijgen. Als mensen naar haar kijken zegt ze meestal haar naam of iets als "dat is mijn broertje". Als we weggaan zegt ze tegen de mensen naast ons "Emma gaat naar huis". Ik hoor de Duitse meneer tegen de mevrouw zeggen dat hij denkt dat ze iets over huis zegt, dus ik vertaal nog even voor ze wat Emma exact gezegd heeft. Michael heeft bij de receptie nog wat extra dekentjes voor de kinderbedjes gekregen. Terug in het appartement maak ik snel de bedjes weer op, terwijl Michael Emma pyamapap geeft en tanden laat poetsen. Terwijl hij Emma naar bed brengt geef ik Ruben de fles en als hij die op heeft geven we hem een schone luier en gaan we ook Ruben naar bed brengen. Emma is intussen al in slaap gevallen. We zijn ook moe en gaan dus ook naar bed.
Woensdag 20 december
We slapen allebei goed, maar helaas worden we al om zes uur wakker van Ruben. Michael geeft hem een speen maar hij blijft sputteren dus ga ik hem ook nog een schone luier geven. Dan geef ik hem zijn speen ook weer en gelukkig gaat hij dan nog even slapen. Emma is ook opnieuw toegedekt en hoewel ze even wakker lijkt gaat ze toch weer lekker slapen. Om zeven uur is Emma opnieuw wakker en nu wil ze niet meer in haar eigen bed slapen. Ik bezwijk en neem haar mee naar ons bed. Eerst is ze onrustig en ze is ook nog steeds erg benauwd. Na een poosje valt ze gelukkig toch in slaap, zodat wij ook nog wat dommelen/slapen. Om acht uur is Ruben echter wakker en besluit ik op te staan. Emma zegt nog even te willen blijven liggen, maar als ik even later onder de douche sta hoor ik haar al naar Michael roepen. Als ik uit de douche kom, heeft Michael Ruben bij Emma op het grote bed gelegd. Wat ligt ze heerlijk met die kleine man te kroelen.
We kleden ons allemaal tegelijk aan en besluiten dan op pad te gaan. We rijden eerst naar het hotel voor het ontbijt dat we ons weer goed laten smaken. Op de parkeerplaats maakt Michael nog even een fotootje van één van de mooie kerststerren die hier vrolijk staan te bloeien.
Na het ontbijt rijden we meteen door naar de Laguna Barlovento. Dat is bepaald niet zo'n mooie plek als we verwacht hadden. Het is een groot kunstmatig opvangmeer voor water en er ligt een speelplaats bij. Overal wordt echter gebouwd/gewerkt wat het weinig aantrekkelijk maakt. We keren de auto dan ook en gaan verder naar de Mirador de La Tosca. Daar gaan we wel uit de auto. Ruben in de buikdrager en emma gaat eerst aan de hand.
Het pad loopt echter erg steil naar beneden en is af en toe wat nat en dus glibberig. Na een poosje glijdt Michael dan ook weg. Door zijn poging overeind te blijven, tilt hij Emma juist op waardoor zij ook door de lucht vliegt. Ze landt op haar handjes en knietjes op het pad en huilt wat van schrik. Gelukkig blijkt ze zich niet echt zeer gedaan te hebben! Ze wil nu liever in de rugdrager en vanaf hier gaat het heel voorzichtig verder.
Ik stap ook heel voorzichtig, want ik ben erg bang met Ruben onderuit te gaan. Michael glijdt nog een keer weg maar gelukkig valt hij deze keer niet. Hij moet wel af en toe bukken voor laaghangende takken en een gespannen touw. We maken onderweg diverse foto's van de drakenbloedbomen. Volgens de beschrijving uit het boekje zou er een bosje van deze bomen moeten zijn, maar wij zien slecht een groepje.
De bomen zijn wel heel bijzonder. We vragen ons af of er twee varianten zijn, één met stam en één struik variant. Tosca zelf is een grappig dorpje met slechts een paar huisjes, deels vervallen en overwoekerd door klimop en andere bloeiende planten.
We laten Emma in Tosca uit de rugdrager om een pakje te drinken en wat te fotograferen en video-en. Emma vindt het heerlijk om even lekker rond te kunnen lopen.
Er komen meer mensen langs hetzelfde pad naar beneden en zoals misschien te verwachten blijken dat ook Nederlanders te zijn. In het hotel horen we ook vooral Duits, vlaams en Nederlands. Emma gaat weer in de rugdrager en we klimmen voorzichtig over het pad terug richting de auto. Geen glijpartijen deze keer en het lijkt veel minder steil en ver dan heen. Toch heb ik het zwaar en loop ik flink te hijgen. Wat wil je met zo'n enorme loopneus! Als we weer op het asfalt komen, gaat Emma weer zelf lopen. Hier zien we ook kleine poesjes, twee witte en een rode. Emma wil het rode poesje aaien maar dat rent angstig de struiken in. Michael pakt dan één van de witte poesjes op zodat ze die kan aaien, maar hij laat hem snel weer gaan als hij ontdekt dat het poesje onder de vlooien zit. Bij de auto halen we de fles van Ruben uit de rugdrager. Het rubberen dopje blijkt naar beneden gezakt en er zit nog maar 120 ipv 180 ml in de fles. Bovendien is het water al flink koud geworden. We gaan dus maar niet hier een fles voor Ruben maken, maar rijden terug naar het appartement, waar Ruben om kwart voor één een fles krijgt. Onderweg hebben we bij de spar nog snel een stokbroodje en thee gekocht, dus we kunnen zelf ook weer lunchen. Ik pak wat extra dekens van één van de bedden zodat we Ruben lekker op de grond kunnen leggen en hij een beetje kan rollen en op zijn buik kan liggen.
Dat vindt hij lekker en hij oefent daarbij volop het nieuwe geluidje dat hij vandaag ontdekt heeft: aaaaagggh. Michael gaat na de lunch een poosje met Emma buiten spelen in het zonnetje. Ze vermaken zich opperbest met een dennenappel. De "oprit" loopt steil naar beneden en Emma vindt het best spannend om daar omhoog en omlaag te gooien. Dat combineren met het gooien/rollen van de dennenappel en succes is verzekerd. Ik ruim intussen de keukenspullen aan de kant en maak een nieuw flesje klaar om mee te nemen. als ik nog een poosje bij Ruben op het kleed ga liggen wordt Emma jaloers en moet ze er ook bij. Gelukkig blijft ze wel lief voor Ruben en krijgt hij kusjes en knuffeltjes. Rond twee uur gaan we daarom opnieuw op pad. We gaan een beetje toeren zodat Emma in de auto kan slapen. Het voorstel om in haar bedje te slapen wordt niet gewaardeerd, hoewel ze duidelijk vermoeid is. We rijden intussen over de C830 naar Los Sauces. Omdat we vermoeden dat de benzinemeter kapot is (hij geeft nog steeds vol aan) gaan we in Los Sauces maar eens tanken. Nou die meter blijk prima in orde. Er gaat maar iets meer dan 7 liter in voor precies 5 euro. Erg goedkoop rijdt deze VW golf zo door de bergen!
Even stoppen we om een foto te maken van de grote brug over een steile kloof en in Bermudez nemen we de weg naar San Andrés. Wat een leuk weggetje tussen de bananenplantages door. Af en toe behoorlijk steil en bochtig. Omdat Emma net bijna slaapt stoppen we niet in San Andrés hoewel dat er wel leuk uitziet voor een rondwandeling. De weg blijkt dood te lopen en we blijken echt tegen de richting in terug omhoog te moeten! Oke, ignore ignore en terug. Vlak bij Puerto Espindola stoppen we even bij een viaduct zodat ik een paar fotootjes van de view kan maken.
Mooi hier hoor, die huisjes tussen de bananenplantages! Terug op de C830 richting Barlovento en dan nemen we het weggetje naar de vuurtoren Faro de Punta Cumplida. Opnieuw loopt dit weggetje tussen de bananenplantages door. Het is nog smaller en bochtigere dan naar San Andrés en af en toe heb je echt blinde hoeken. Voorzichtig aan dus. Emma is intussen toch echt heel moe en nadat ze verstoppertje heeft gespeeld met haar jas, blijkt ze ineens onder haar jas in slaap gevallen te zijn.
Ik trek de jas maar weer van haar af, want we willen natuurlijk niet dat ze het benauwd krijgt. Als we bij de t-splitsing voor de baden van de Picinas de la Fajana en Barlovento komen rijden we naar ons huisje. Ik stap even uit om te plassen terwijl Michael met de kinderen in de auto blijft zitten. Dan gaan we nog maar een stukje toeren. We rijden door Barlovento en nemen de afkorting richting Los Sauces. Het eerste stuk is de weg bijzonder goed. Vrij breed, voorzien van strepen en nieuw asfalt. De andere weggebruikers rijden nog wat harder dan wij dus Michael laat regelmatig iemand passeren. In een dorpje is de weg echter plots deels afgezet. Er staat een "verboden in te rijden"-bord in de richting Los Sauces (naar beneden). We rijden daarom rechtdoor. Meteen is de weg veel slechter en niet later loopt deze dood. Terug dus maar, we kijken nog even bij de kruising maar durven toch niet het "verboden in te rijden" bord in te negeren. Er staat wel iets speciaals aangegeven maar ik begrijp er te weinig van om te begrijpen of je op maandag t/m vrijdag nu juist wel of juist niet van de weg gebruik kunt maken. We gaan dus maar terug naar Barlovento en naar het appartement. Emma slaapt nog als we daar aankomen en ze zegt in de auto te willen blijven slapen als we haar wakker maken. Ik vind dat geen goed idee, dus ik haal haar er toch uit. Dat betekent huilen! Met veel overredingskracht krijg ik haar zover even samen met mij op het grote bed te gaan liggen. Michael gaat intusesn een fles voor Ruben maken. Emma is al snel te wakker en wil opstaan. Ik ben erg brak en besluit de kinderen maar even aan Michael over te laten. Ik doe de oordoppen in en ga tot kwart over zes wat bijslapen. Ruben ligt intussen weer lekker op de dekens in de woonkamer te kraaien en Michael vermaakt Emma met lezen, kleuren etc. Als ik beneden kom, ligt Ruben op de dekens te slapen en is Emma nog lekker aan het spelen. Ik schrijf wat aan mijn verslag en speel wat met Emma en om zeven uur maak ik weer een fles voor Ruben. We pakken de spullen weer in en gaan naar het hotel voor het diner. Emma heeft haar zinnen gezet op patatjes en ze heeft geluk want die staan op het menu. Ze wil ook wel wat brood, maar de uiensoep is niet van haar gading en ook de pepersteak en worteltjes, doppertjes en bonen worden genegeerd. We hebben aardig moeite om haar bij de tafel te houden. Ze wisselt steeds van schoot en stoel. Van de ober heeft ze wel meteen twee kussens gekregen één om op te zitten en één voor achter haar rug. Vervelende is dat ze daardoor zo wankel lijkt te zitten dat we zelf niet meer rustig zitten. Ze gaat weer een keer zelf naar de wc. Als Michael achter haar aangaat blijkt ze al weer de herentoiletten ingelopen te zijn. Soms is het heel handig dat ze al zindelijk is maar op andere momenten ... Voor de veiligheid doen we haar in de auto en op vreemde plekken toch maar een luierbroekje om. Als we ons toetje krijgen wil Emma geen hapje proeven. Het toetje is ananas met sausje en geeft ze aan naar bed te willen. Toch duidelijk te weinig slaap gekregen tussen de middag. We gaan dus maar snel op het appartement aan. Weer regenjasjes aan voor het wandelingetje naar de auto. Het hotel ligt namenlijk in de wolken waardoor het een beetje regent, net als toen we aankwamen. Thuis snel een pyamapap voor Emma en dan brengt Michael haar naar bed. Goh, wat is ze lastig vanavond. Ze werkt helemaal niet mee en Michael moet nog twee keer terug en daarna ik ook nog twee keer. Eén keer omdat ze zegt zere billen te hebben, dus slaapzak weer open en zalf erop en één keer omdat ze zegt naar de wc te moeten. Nu slaapzak uit en naar de wc. Geen plas, maar slaapzak maar weer aan en terug naar bed. Dan gaat ze eindelijk slapen. Ruben ligt intussen op zijn buik op de dekens in de woonkamer te slapen. Eerst heeft hij nog even flink op zijn buik zijn nieuwe geluidje geoefend en daarna is hij uitgeteld in slaap gevallen. We ontdekken dat het al vrij laat is, rond elf uur, dus geven we Ruben snel de fles, leggen hem in bed en gaan dan zelf ook slapen.
Donderdag 21 december
Michael geeft Ruben rond zes uur een speen en om half acht is Emma wakker en gilt ze de boel bij elkaar. Ze huilt een beetje overstuur, dus neemt Michael haar mee naar het grote bed. Dat vindt ze wel lekker tussen ons in, de kleine boef. Ze knuffelt beurtelings met mij en Michael. Ruben is echter ook wakker geworden van haar gehuil en wil niet meer gaan slapen. Michael gaat er dus maar uit om hem een fles te geven. Dan staan Emma en ik ook op en ik zet de verwarming in de badkamer aan zodat Michael met Ruben kan douchen als Ruben de fles op heeft. Als Michael en Ruben ook aangekleed zijn, pakken we onze spullen en gaan even voor negenen naar het hotel om te ontbijten. Het ontbijt smaakt weer uitstekend. Emma wil alleen eerst bijna niets eten. Gelukkig krijg ik haar uiteindelijk zover om nog een bruin broodje weg te werken. Al met al zijn we vroeg klaar om op pad te gaan. Het is flink bewolkt en bij het hotel regent het zelfs licht, dus besluiten we voor een rondrit te gaan in de hoop ook nog een wandelingetje te kunnen maken. We nemen de C1-9 naar Llano Negro. Grappig dat de weg er nu toch heel anders uitziet dan toen we hem twee dagen geleden vanaf de andere kant reden. Het eerste stuk gaat heel vlot en rond kwart over elf zijn we bij Puntagorda. Het eerste stuk reden we nog in de regen.
Later haalden we de wolken toch in en kwamen we weer in de zon. De weg is bochtig maar in vrij goede staat. Vlak voor Puntagorda zien we een restaurant waar we meteen stoppen. We nemen een kopje koffie en laten voor Ruben een flesje opwarmen. Waarom denken al die mensen in de horeca dat een kind zo'n fles gloeiend heet naar binnen kan werken? Ik laat de fles onder de koude kraan maar weer even flink afkoelen. Ruben drinkt zeer onrustig en de fles gaat lang niet op. Na een poos geven we het maar op en gaan we weer op weg. Ik rijd het volgende stuk naar Tijarafa en Mirador El Time. Het is nog heel wat verder dan ik verwachtte en het eerste stuk blijkt heel anders dan het er op de kaart uitziet, namelijk super bochtig met slechts een middenstreep en geen vangrail ondanks de diepe afgrond. Best spannend dus, maar gelukkig gaat het me goed af. Emma zit intussen nog steeds druk te kletsen achterin en ook Ruben laat zich af en toe goed horen. Trappelende voetjes en z'n intussen bekende kir-geluidjes.
Een paar keer laat ik een achterligger passeren als daar gelegenheid voor is. Bij de Mirador El Time ga ik even naar het toilet en haal ik de uit de automaat een speelgoedje voor Emma. Het is een opblaasaardbei op een steel. Een gedrocht maar het blijkt een succes als we gaan wandelen. Naast El Time loopt een asfaltweggetje nogal steil omlaag. Helaas hebben we vooral zicht op de rechterkant van de heuvel die vooral gevuld is met bananenplantages. De ingang van de Caldera de Taburiente ligt helaas grootdeels aan het oog onttrokken aan de linkerkant.
Toch maar even een fotootje van Michael met de kinderen voor de ingang naar de Caldera. Even verder komen we op een punt waar we twijfelen over teruggaan met het oog op de steile klim met de twee kinderen. Hier treffen we twee Nederlanders die net omhoog worstelen met een wandelstok in de hand. Ze vertellen dat het pad verderop nog steiler wordt en onverhard langs een klif loopt. We besluiten toch nog iets verder te gaan om te zien of het uitzicht beter wordt. Emma stapt nog steeds vrolijk aan de hand verder. Een klein hondje (dog) ziet er gevaarlijker uit dan hij is, zijn geluid valt niet eens als gegrom te interpreteren en Emma wil hem gaan aaien! Wij hebben het toch wat minder op dit soort territoriumhondjes en zijn blij als hij afdruipt. We lopen een eindje langs de plantages maar als het pad eronder inderdaad nog veel steiler wordt besluiten we terug te gaan. We bezwijken niet meteen voor Emma's verzoeken in de rugdrager te mogen en dat blijkt verstandig. Ze loopt uiteindelijk zeker 4/5e van het hele stuk terug omhoog. Wel tussen ons in en aan de hand want af en toe heeft ze moeite de voeten voor elkaar te krijgen. Het tempo ligt natuurlijk laag maar dat is eigenlijk best lekker want dan zweet je ook niet zo. Ruben is intussen in de buikdrager in slaap gevallen.
We stoppen opnieuw voor de ingang naar de Caldera om even op adem te komen en proberen Emma nog weer zover te krijgen dat ze wat verder loopt. Pas het laatste stukje wil Emma echt niet en dan til ik haar dus maar. Het is rond 2 uur als we weer wegrijden bij El Time. We gaan richting Santa Cruz. We wilden eigenlijk ergens lunchen maar Emma slaapt vrijwel meteen. We stoppen daarom alleen even bij de Spar waar ik snel wat eten en drinken haal, wat we in de auto opeten. We zijn veel eerder bij de grote tunnel dan verwacht en die blijkt ook behoorlijk langer. Als we uit de tunnel komen treffen we meteen ander weer. Aan de andere kant was het bewolkt, hier regent het echt hard! Ineens komt nog even een regenboog tevoorschijn. We stoppen even langs de kant van de weg voor een fotootje.
Gelukkig wordt het snel weer wat beter. Het is niet al te druk op de weg dus we schieten lekker op. Onderweg stoppen we nog even bij een viewpoint.
Als ik na het maken van een fotootje weer instap is Emma ook weer wakker. Ze knabbelt lekker een broodje weg dat ik haar zit te voeren. Terug in het huis krijgt Ruben eerst een fles en nadat we een beetje gerelaxed hebben, beseffen we dat het nog erg vroeg is en we nog best wat kunnen doen. Ik pak daarom met Emma de zwemspullen in en we gaan naar het hotel voor een frisse duik. Nou die blijkt in eerste instantie echt fris. Het water van het binnen zwembad is heel wat kouder dan verwacht.
Michael heeft echt moeite om er door te komen. Emma gaat het een stuk makkelijker af. Michael neemt haar mee naar het midden van het bad, wat ze wel heel spannend vindt.
Ik spring maar in één keer het water in, want ik vindt het altijd lastig om er langzaam door te komen. Ik ga een paar keer met Emma het bad rond maar als ze begint te klappertanden gaan we maar snel in het bubbelbad. Dat heeft een aangenamere temperatuur! Michael zet de bubbels aan en Emma loopt voorzichtig rond in het bad. Ik ga Ruben ook uitkleden en doe hem een stoere zwembroek aan. Vervolgens geef ik hem aan Michael en maak ik een paar fotootjes van hun drietjes.
Dan nog even de zelftimer aan om ook nog een paar gezinsfotootjes te maken.
Michael maakt ook nog een paar fotootjes van Ruben in zijn stoere zwembroek. wat is Ruben bol aan het worden zeg!
We blijven nog een poosje heerlijk in het bubbelbad. Ruben ligt heerlijk actief te spartelen en krijgt het zo zeker niet koud. Hij springt op en neer en gooit af en toe zijn hoofd voorover in het water. Zelfs daar lijkt hij niet van te schrikken! Emma probeert hem na te doen als hij op zijn rug zwemt en ze gaat ook op haar rug liggen terwijl ik haar een beetje vasthoud. Als we genoeg van het badderen hebben gaan we met z'n allen douchen. Michael neemt Ruben en ik Emma. Emma houdt zowaar de douchekop echt boven haar eigen hoofd, zodat ze lekker onder de warme straal staat. Ik was snel mijn haar en kleed me aan en droog daarna eerst Ruben af en kleed hem aan en daarna Emma. Dan kan Michael zijn haar ook nog even wassen en zich aankleden. Alle natte spullen worden uitgeknepen en verzameld en Michael brengt samen met Emma de tas met zwemspullen naar de auto terwijl ik met Ruben naar de winkel bij de receptie ga. Die is dicht dus kruip ik achter een internetpc als die vrijkomt. Even op nu.nl kijken voor het laatste nieuws en dan even mail controleren. Wat is die spam toch balen. Meer den 4/5e is spam tegenwoordig. Met zo'n trage pc kost het veel tijd om die eruit te filteren. Rond zeven uur gaan we naar het restaurant voor het avondeten. Het menu bestaat uit groene salade, vis met een gepofte aardappel en een stronk broccoli en ijs met peer. De ober vraagt wat we voor Emma willen en hij stelt spagheti voor en dat besluit ik maar te kiezen. Goede keuze want Emma eet daar flink van (evenals het broodje) terwijl ze van de rest alleen een hapje vis wil proberen. En dat komt er nog weer uit ook! We hebben Rubens fles op laten warmen en die komt weer kokend retour. Michael gaat hem deze keer weer af te laten koelen in het toilet. Tegen die tijd slaapt Ruben dus eten we eerst onze salada voor hij zijn fles krijgt. Erna laat hij het hele restaurant meegenieten van z'n nieuw geluidje! Emma is duidelijk moe en hangt onderuit op haar stoel of wil op schoot. We eten dus snel door en gaan rond half negen weer naar het appartement. Het is intussen helder geworden en ik ga even proberen een foto van de sterrenhemel te maken vanaf het terras. Dat blijkt niet te lukken helaas. Emma's pyamapap staat intussen in het water en na de pap brengt Mcihael haar naar bed. Wonderbaarlijk hoe moe ze lijkt bij het drinken van de pap en hoeveel energie ze dan weer krijgt als ze echt naar bed gaat. Pas rond half tien slaapt ze eindelijk nadat we haar geroep een kwartier genegeerd hebben. Ruben krijgt vrij laat zijn laatste fles, waardoor het rond half twaalf is voor wij er ook in liggen.
Vrijdag 22 december
Ruben begint de vervelende gewoonte te krijgen om rond zes uur wakker te zijn. Gelukkig wil hij met een speen nog wel weer gaan slapen. Om half acht is hij echter weer wakker en nu ga ik er maar uit om een fles voor hem te maken. Nadat hij die op heeft, neem ik hem weer meem naar boven en mag hij even bij ons op het grote bed. Helaas wordt dat niet meer slapen voor ons want daarvoor is hij veel te onrustig, bovendien is Emma ook al snel wakker. Die wil ook nog wel even gezellig in het grote bed en Ruben krijgt meteen een aantal flinke knuffels van haar. Niet veel later staan we op en gaan we naar het hotel voor het ontbijt. Al met al zijn we daar toch een uur later dan gisteren. Het ontbijt smaakt weer prima. Rond half elf gaan we naar het appartement terug om onze spullen te pakken. Het kost toch altijd meer tijd dan verwacht om alles weer gepakt te hebben en de kids weer in de auto te zetten. Als we dan ook nog maar net weg zijn zie ik dat het al kwart over elf is en dus al bijna tijd voor Ruben's fles. Ik heb kokend water meegenomen dus in principe zouden we overal kunnen stoppen om hem de fles te geven. We gaan dus maar een klein stukje rijden en willen dan stoppen voor zijn fles. We nemen de C1-9 en gaan dan van de hoofdweg af naar Gallegos. Het eerste zijweggetje blijkt nog niet goed te zijn. Het is een weggetje rond de kam langs de huizen die hier staan. De volgende zijweg is wel goed. We begrijpen alleen niet waarom er in het boek staat dat we bij aankomst in het dorp links moeten houden, want er is helemaal geen keuze. De bar is ook wat onduidelijk, maar het coca cola bordzal dat wel aangeven. We gaan in ieder geval links en dat is goed. De weg ging nogal steil naar beneden het dorp door en gaat ook steil omhoog terug nar de hoofdweg. Een behoorlijk spectaculaire omweg!
Iets verder gaan we ook nog de omweg bij Francesces doen. Emma en Ruben zijn intussen in slaap gevallen. Volgens het boekje is dit een omweg voor automobilisten met zelfvertrouwen. Nou het valt allemaal nogal mee. Overal asfalt en minder steil en eng dan bij Gallegos hoor! Wel leuk langs de huisjes van het dorp. En het panorama is inderdaad wel de moeite waard. Onderweg komen we ook nog langs een grot waar het kerstverhaal is uitgebeld. Een mooi plekje in een vrij steile kloof.
Deze omwegen zijn zeker leuk om te doen. Om te voorkomen dat we in de problemen komen met Rubens flessenschema willen we hem bij Roque del Faro zijn fles geven. We zien hier echter alleen de bar open en het water in de fles blijkt nog te heet om te drinken. We rijden dus nog wat verder. Een eindje verder stuiten we op een geitenhoeder die net met zijn geiten de weg oversteekt.
Nadat de geiten gepasseerd zijn vervolgen we de weg en stoppen bij Parque Cultural La Zarza. Michael rijdt er eerst aan voorbij omdat het vanaf Barlovento niet zo heel duidelijk is aangegeven. Op de parkeerplaats geef ik Ruben eerst een fles en schone luier en dan zet ik hem in de buikdrager. Voor 3,60 € kunnen we het museum bekijken, de rondwandeling doen en ook nog een film zien. We lopen snel door het kleine museumpje en slaan de film over maar kijken wel even bij de souveniers. Dan gaan we wandelen. Ik geef aan dat Michael de rugradger is vergeten, maar volgens Michael is dat geen probleem omdat het maar een korte wandeling is. Het blijkt toch wat langer dan verwacht.
We zijn ongeveer een uur onderweg want Emma loopt niet zo snel. We hebben soms flink overredingskracht nodig om Emma zelf te laten lopen. De rotstekeningen zijn niet echt heel bijzonder. Emma, Ruben en ik slaan de tweede "grot" dan ook over en wandelen vast rustig verder naar beneden. Al babbelend wandelen we nu vlot door waardoor we al veel verder zijn dan Michael verwacht had. We houden Emma zoet met plopkoekjes en het zingen van o.a. sinterklaasliedjes en het vertellen over belevenissen van kabouters.
Pas op het laatste stuk wil Emma echt niet meer lopen en moet Michael haar een stuk tillen. Toch overtuigen we haar weer om het allerlaatste stuk zelf te lopen en na een toiletstop gaan we weer op weg. We nemen de afslag naar Garafia. Wat een leuk dorpje! We rijden langs de kerk en omdat er geen parkeerplaats is willen we een rondje rijden. We komen echter bedrogen uit. We passeren wel een pitoresque gofio (maìs) molen en zien prachtige cactussen met geraniums ertussen.
Terug bij de kerk komen we echter niet. Uiteindelijk draait Michael dus maar en rijden we dezelfde weg terug. We zetten de auto aan de andere kant van de kerk. We bekijken de 16e eeuwse kerk van Nuestra Senora de la Luz.
Dit moet de grootste van het eiland zijn! Dan zijn de andere wel erg klein... Grappig kerkje maar indrukwekkend...nee! Van buiten mooier dan van binnen met zijn mooie plein met omringende gebouwen en palmbomen, bloeiende kerststerren en cactussen.
We willen wat gaan eten bij Santo Domingo maar het is net drie uur en we worden naar buiten gestuurd omdat ze gaan sluiten. Iets verder is een bar-cafetaria, dus gaan we daar maar wat eten. We hadden namelijk ook al gezien dat de spar aan het begin van het dorp dicht was. We nemen een vismaaltijd en Spaanse tortilla en laten het ons goed smaken. Emma snoept lekker mee van de wel erg witte patatjes. Jammer dat het wat fris is met de deuren zo open. Gelukkig is het weer intussen flink opgeklaard en is het redelijk zonnig. We gaan over het kerkplein terug naar de auto en besluiten via las Ricias terug te rijden naar `huis`. Oei, dat blijkt wel wat verder om dan verwacht. In de auto heeft Emma iets nieuws verzonnen. Ze stopt haar handen achter haar rug en vraagt dan `waar zijn mijn handjes nou`= Vervolgens zegt ze dan `hier zijn ze`. Onderweg is het uitzicht aardig, met name over zee met zijn schuivmende koppen en de mooie cactus kroonluchters steken mooi af in de canyons!
In deze omgeving vallen trouwens ook de enorme hoge dennenbomen op. Ze staan in de canyons maar ook vlak langs de weg. Terug op de C830 is het ook nog een flink stuk verder terug naar het restaurant waar we gisteren ook al koffie gedronken hebben. Ik besef nu dat dit het eerste stuk is dat ik gisteren gereden heb, maar dan in omgekeerde richting. We hadden dus kunnen weten dat dit niet op zou schieten. Emma wil intussen achterin de auto maar niet gaan slapen en ik probeer haar zoet te houden met snoep, koekjes, liedjes zingen etc. Bij het restaurant nemen we koffie en koop ik een flesje water om Rubens fles te vullen. De ober doet er een beetje kokend water bij en zo hebben we supersnel de fles klaar. Eerst wil Ruben helemaal n niet drinken maar tot onze verbazing gaat de fles toch helemaal leeg. Emma is intussen al in haar eentje naar de herenwc gegaan! Wat een boefje is ze soms ook. Rond half vijf stappen we weer in de auto en gaan we terug naar Barlovento. Omdat Michael de C1-9 wel gezien heeft, rijdt hij via de C830 terug. Ik krijg Emma niet zover dat ze wil gaan slapen. Ik lees een heel boek voor en aan het eind is ze nog steeds wakker. Ze vecht echt tegen de slaap. De route via de C830 gaat wel veel sneller dan verwacht (35 minuten) waardoor we kwart voor zes bij het hotel zijn. Ruben kan om half acht weer een fles krijgen en Emma heeft de hele middag nog niet geslapen. We willen daarom om half zeven gaan eten om Emma vroeg naar bed te kunnen brengen. We hebben dus even mooi de tijd om te internetten. Ik handel de mail even af terwijl Michael met Emma een teletubbies spelletje op de andere pc speelt. Handig gratis internet in het hotel! Precies om half zeven gaan we eten. We denken dat het menu worst bevat en nemen voor Emma dan ook het menu. Het blijken echter varkenslapjes te zijn. Sommige delen erg mals andere zenig en vet. Emma eet wel lekker brood en (joepie) broccoli en worteltjes en een hapje Canarische aardappel (gekookte aardappel in schil). Als toetje fruit waar Emma helaas weer niets van wil. Dat eten wij dus ook maar op. Om kwart voor acht zijn we weer in het appartement. Ruben is blij dat hij uit de maxi cosi mag en kraait er weer vrolijk op los. Fles voor hem terwijl Emma nog even zonder hulp haar Poeh puzzeltje (54 stukjes) maakt. Erna pyamapap voor Emma en deze keer gaat ze vrij vlot slapen. Rond negen uur is het helemaal stil want Ruben is intussen ook op het kleed in slaap gevallen. We gaan nog even lezen en dagboek bijwerken en rond half elf krijgt Ruben de laatste fles. Die brult vervolgens de hele boel bij elkaar en het duurt erg lang voordat Michael hem weer stil heeft. Gelukkig wordt Emma er niet wakker van en liggen we even na elven zelf ook in bed.
Zaterdag 23 december 2006
Wauw de kids slapen uit. Om half acht is het nog helemaal stil in huis. We mogen nog even slapen. Pas na achten horen we Emma en als Michael gaat kijken blijkt ook Ruben al wakker. We kleden ze aan en ik maak een fles voor Ruben die hij nog krijgt voordat we naar het hotel gaan om te ontbijten. Het is weer rond half tien als we daar zijn. Weer een heerlijke ontbijtje en meteen erna op pad. We rijden eerst naar Santa Cruz om te winkelen. We parkeren op de parkeerplaats aan de haven waarvandaan we snel het centrum in kunnen wandelen. Het weer is wisselvallig vandaag. Erg veel wind en flink bewolkt maar af en toe komt de zon er ook door. Santa Zruz is een aardige stad met een redelijke winkelstraat met zowel souvenierswinkeltjes als gewone winkels. We kopen als souvenier een kerstman voor in de kerstboom maar slapen niet voor een aandenken voor Emma en Ruben. Ik kijk in een paar kinderkledingzaken maar zie niets leuks en bij één schrik ik van de prijzen. 85 à 95 euro voor een truitje! Zal wel design zijn of zo. Toch maar in de uitverkoop kijken in Nederland! Ik neem ook nog een kijkje in de Salvadorkerk, aardig maar niet echt bijzonder.
Wel erg leuk vinden we de "Maltese" balkonnetjes en smalle straatjes met kleurig huizen. Net als we op een terras wat willen eten blijken alle tafeltjes bezet. Daarom lopen we naar de hoofdstraat, waar we langs een zaakje vinden wat er wel ok uitziet. We eten een hele vreemde maaltijd, ijs, met frites met worst en strooikaas en pizza quatro staggione en vers vruchtensap. Het smaakt wel ok en Emma eet lekker mee van het ijs, worst en frites. Omdat het lastig eten is met Ruben op schoot, proberen we even of hij al in de rugdrager kan blijven zitten. En Emma mag er even voor gaan staan, om een fotootje van hun tweëen te maken. Ruben blijkt nog te klein te zijn voor de rugdrager, want hij zakt snel opzij weg.
We laten onder het eten een fles voor Ruben klaarmaken en als we ook allemaal nog een keer naar toilet zijn geweest gaan we weer naar de auto. We nemen de LP22 naar Caldera de Taburiente. Een zeer bochtig snel stijgende weg door een gebied met hoge dennen. We gaan eerst nog lang door de bebouwde kom terwijl Emma aangeeft te moeten poepen. Pas na 10 minuten vindt Michael een plek om te stoppen en gelukkig heeft Emma het nog netjes op weten te houden. Bij de parkeerplaats van La Nieve gaan we toch maar niet wandelen. Het is al twee uur en de wandeling duurt zeker ook twee uur en bovendien moet Ruben straks een fles en slaapt Emma nu ook nog. We komen boven de wolken en zien Tenerife in de verte liggen.
De omgeving verandert de begroeiing is nog maar erg laag en af en toe zien we mooie kleuren in de rotsen, helaas liggen die gedeelten wel altijd in de schaduw en komen ze dus niet op de foto.
We hebben geen uitzicht op de krater omdat we net aan de verkeerde kant van de kam rijden, wel mooi uitzicht op de kust voor zover niet bedekt met wolken.
Ik stap even uit om een fotootje van de kust en de afgrond te maken en dan vindt Michael het wel weer leuk om een fotootje van mij net buiten de auto te maken. Dan komt de afgrond nog wat beter tot zijn recht.
Het observatorium steekt strak af tegen de heuvels en hemel.
Eindelijk kunnen we ook een keer in de de Caldera.
We kunnen helemaal tot het hoogste punt doorrijden! Michael maakt een fotootje van de auto op de parkeerplaats.
Daarna neem ik als eerst een kijkje in de krater, terwijl Michael bij de kinderen blijft. Jammer van het enorme wolkendek in de krater. Anders is het vast veel indrukwekkender, nu is het niet heel bijzonder. Wel krijg je ondanks de wolken een redelijke indruk van de hoogteverschillen. Omdat Emma en Ruben intussen allebei wakker zijn geworden, gaat Michael even met Emma naar buiten terwijl ik Ruben in de auto aan een schone luier geef. Emma vond het te koud om op de foto te gaan, dus komt Michael snel terug. Oei niet handig om de fotocamera tegen haar hoofd te laten vallen.. Gelukkig bieden snoepjes een hoop troost. Als Michael ook even een eindje naar beneden is gelopen, fotografeer ik nog even de brutale raaf op de parkeerplaats.
Nog even een fotootje van de spiegels op één van de schotels
Vervolgens keren en richting Garafia. Emma blijft de hele rit wakker en we vermaken haar met verhaaltjes over roodkapje en assepoester waar Ruben om vijf uur weer ene fles krijgt. Die gaat er supersnel in. Erna is hij erg huilerig en vrijwel ontroostbaar. Steeds gaat hij op zijn buik liggen om vervolgens hard te gaan huilen. Michael heeft de verwarming in de badkamer gezet en als het daar een beetje warm is ga ik met Emma onder de douche. Als Michael Ruben aangeeft wordt het water al kouder, dus Ruben blijft er maar erg kort onder en dan kleed ik Emma en mezelf ook snel weer aan. Ruben blijft huilerig tot we naar het hotel gaan voor het avondeten om half zeven. We nemen een fles kokend water voor hem mee. We krijgen bouillon en macaroni bolognese en toetje van een soort rijstevlaai met caramel. Ruben is intussen al in slaap gevallen. Emma krijgt alleen macaroni en eet daar goed van. Ik geef Ruben om half acht een fles als Michael intussen met Emma naar de wc is gegaan. De fles gaat helaas maar 3/4 op, dan ligt Ruben alweer te pitten. Ik drink nog even mijn wijn op en dan gaan we weer. Grappig hoe enthousiast Emma altijd is over het weer aandoen van de jas als we naar "huis" willen. Ook in de auto zegt ze vaak te willen "wandelen" een woord wat je volgens een "wandelen met kinderen"-site niet zou moeten gebruiken, omdat dat kinderen niet aanspreekt. Emma dus (nog) wel. Thuis mag Emma nog even kleuren en puzzelen. Ruben ligt lekker op het kleed op zijn buik en als ik een foto van hem maak, wil Emma er ook bij op. Dat levert een leuk plaatje op.
Om negen uur krijgt Emma de pyamapap en erna brengt Michael haar naar bed. Ruben ligt intussen lekker op de grond op een kleed te slapen. We lezen nog wat en rond tien uur gaat Michael ook vast naar bed. Ik geef Ruben om kwart voor elf nog een fles en ga dan ook slapen.
Zondag 24 december
Ja hoor, om zes uur is Ruben weer wakker. Gelukkig gaat hij met een speen weer slapen. Even later horen we Emma en ik ga haar troosten als ze huitl "Emma onderbroekje aan". Even lijkt ze weer te gaan slapen, maar helaas horen we haar toch al vrij snel weer. Michael probeert haar even te troosten en als dat niet lukt mag ze tussen ons in in het grote bed. We worden flink geknuffeld maar helaas wil ze niet weer gaan slapen. Om acht uur horen we Ruben ook weer, dus dan staat Michael maar op met ze, terwijl ik nog een half uurtje blijf liggen. Vervolgens kleed ik me snel aan en daarna gaan we naar het hotel voor het ontbijt. Onderweg kunnen we eindelijk foto's maken van de bloeiende struiken, die voor het eerst een beetje in de zon staan.
Het lijkt de laatste dagen wat drukker geworden in het hotel. Vrijwel alle tafeltjes zijn bezet, vooral door Hollanders, Belgen en Duitsers. Na het ontbijt gaan we nog even langs het appartement om Rubens luier te verschonen en om een fles heet water mee te nemen. Weer stoppen we onderweg even, deze keer voor een foto van ons appartement en de omgeving vanaf iets hoger op de berg.
Na het verschonen rijden we naar de parkeerplaats vlak voor Los Tilos. Eerst krijgt Ruben een fles en dan gaat hij bij mij in de buikdrager terwijl Michael de rugdrager neemt. Emma wil eerst wel lopen en dat aanbod slaan we natuurlijk niet af. Het pad klimt meteen behoorlijk en Emma stapt dapper aan Michaels hand omhoog. Na een paar bochten komen we toch nog onverwacht bij de 100 meter lange tunnel. Jeetje, wat is het donker daarbinnen! Emma vindt het wel spannend maar stapt toch gewoon door, terwijl wij het best een beetje eng vinden dat je de grond helemaal niet kunt zien. Ook na de tunnel blijft Emma zelf lopen. Eerst horen we luide muziek die uit het dal komt, dan horen we water kletteren. Kennelijk recht beneden ons of zo, maar we kunnen nergens water ontdekken. Als Emma een keer aangeeft in de rugdrager te willen, halen we haar over nog wat verder te lopen met als beloning een plopkoekje. Dat werkt een paar keer, maar dan is het toch echt op. Wij vinden dat ze het al heel erg goed gedaan heeft, dus zetten we haar in de rugdrager.
Als Ruben een eindje verder wel erg zwaar begint te wordne, besluiten we even te wisselen, omdat de rug- en buikdrager toch anders aan rug en schouders trekken. Als we bezig zijn Ruben over te hevelen naar Michael wil Emma ineens weer zelf lopen. Dat mag natuurlijk. Wij zijn nog even bezig Ruben goed te zetten en binnen de kortste keren is Emma al heel ver bij ons vandaan en bijna de bocht om. Omdat het pad af en toe steile afgronden heeft (hier is het aan beide kanten ommuurd, maar hoe zit het na de bocht), ga ik snel achter haar aan, terwijl Michael de laatste knoopjes van de buikdrager vastmaakt en de camera en mijn rugzakje meeneemt. Emma blijft goed doorstappen hoewel het pad hier behoorlijk steil is. Het duurt even voordat Michael ons weer inhaalt. Deze keer wil Emma niet zo heel ver lopen maar weer kunnen we onderhandelen over het "rugdragerpunt" met plopkoekjes. Dan gaat ze toch bij mij in de rugdrager. Niet veel verder stuiten we voor het eerst op vinkjes. We zien plots een klein vinkje vlak voor ons op het pad. Wat een leuk brutaal vogeltje.
Hij wordt beloond met een stukje koek. Leuk om eindelijk vogeltjes te zien. We hadden er hier wel meer verwacht. Vlak na de vogeltjes wordt het stil achter mijn rug. Ik vind de rugdrager toch ook erg zwaar en het schuren op mijn heupen ook niet zo fijn. Ik zet de rugdrager dus weer neer, ja hoor Emma slaapt echt en we wisselen weer van kind zonder dat ze wakker wordt. Na een klein stukje verder te zijn gelopen spreken we af dat we nog maximaal 40 minuten doorlopen en dan echt terug moeten naar de auto. We wandelen al 2 uur en RUben moet zijn flesjes niet te laat krijgen vandaag, want we willen vroeg naar bed ivm de vlucht morgen. De wandeling zou maar 5 kilometer zijn, dus we moeten nu eigenlijk ook wel bijna boven zijn. Dat klopt, want we hebben de afspraak nog nauwelijks gemaakt of we zien twee hollanders uit het hotel iets verderop staan. En ja hoor, hier is het pad naar de Mirador Espigón Atravesado. Gelukkig is de gammele railing intussen vervangen door een solide houten railing en dat is maar goed ook. Het is een super smal pad wat snel stijgt met grote treden. Het pas is echt maar een halve meter breed en beslaat gewoon de hele kam! Het is echt niet breder gewoon!! Uiteindelijk komen we bij de mirador, een platform van 2 x 0,5 meter. De Hollanders zijn achter ons aan naar boven gelopen maar mede door rug- en buikdrager is het niet mogelijk ze te laten passeren zodat ze ook op het platform kunnen kijken. Zij keren dan ook snel weer terug, terwijl wij nog even filmen en fotograferen. Emmal lijkt een beetje wakker te worden, maar ze wil toch niet echt om zich heen kijken de prachtige kloven in.
We gaan dus maar weer voorzichtig naar beneden. En opnieuw komen we Hollanders uit het hotel tegen 3e stel "bekenden" al op deze wandeling! Op de kam zitten heel veel vinkjes, zeker zes of zeven vliegen om ons hoofd. Als we van de kam af zijn en weer op het gewone pad lopen, eten we een zakje chips. Meteen vliegen de vinkjes op ons af. We stoppen dus even om ze te filmen terwijl we ze een beetje voeren. Emma schudt een beetje heen en weer en wordt daardoor af en toe huilend wakker om dan weer te gaan slapen. We stappen stevig door terwijl ik de bandjes van de rugdrager wat strakker zet zodat Emma minder schudt. Als ik tegen Michael grap dat het wel een mooi mountainbikepad is, zegt Emma ineens als reactie "JAAAH". Als ik omkijk zit ze met glimoogjes naar me te kijken omdat ik zo verrast ben dat ze ineens zo vrolijk wakker is. Ik krijgt intussen flink zere voeten van het dalen, bij elke stap trekt een stekende pijn door mijn voeten. Voor mijn gevoel gaan we ook veel harder omlaag dan we omhoog gingen. Intussen probeer ik te bedenken hoeveel Emma op de heenweg zelf gelopen zal hebben. Ik vermoed ongeveer 1/5e. Tot onze verbazing zegt ze op 5/6e van de terugweg ineens dat ze weer wil lopen. Dat slaan we natuurlijk niet af. Jeetje wat rent ze naar beneden zeg. Tussen ons in gaat het echt in razend tempo. We lopen nu net zo hard als net, terwijl het omhoog natuurlijk wel veel langzamer ging toen ze zelf liep. We komen weer langs de waterval, de muziek en door de tunnel. Oei, ook daar loopt het pad aardig af. Lastig als je niet ziet waar je loopt! Het allerlaatste stukje wil Emma eigenlijk niet meer lopen, maar we weten haar over te halen. We stappen snel in de auto en gaan terug naar het appartement om Ruben de fles te geven. Het is intussen alweer drie uur. Ik ga de spullen pakken en even douchen. Erna gaat Michael ook douchen en scheren zodat ik de toilettas vast in kan pakken. Om kwart over zes krijgt Ruben nog een fles nadat ik het reisverslag heb bijgewerkt en we met Emma hebben gespeeld. We gaan vervolgens weer in het hotel eten. Het is luxer dan de andere dagen met oa een gang extra. Emma krijgt weer pasta. Oei, de vierde keer deze week! We krijgen vooraf meloen met ham, dan een soort preisoep, dan vis met aardappelen en tot slot toetje en als afsluiting ooknog koekjes met een glaasje cider. Als Michael de vis geserveerd krijgt, zit Emma bij hem op schoot en als hij vraagt waar het oog van de vis zit, prikt ze de vis meteen in zijn oog! Het restaurant zit al zo goed als vol als we aankomen. We schuiven daarom in het midden aan een grote tafel aan, die al half bezet is. Emma zit de tafelgenoten onder het eten onbeschaamd aan te staren. Ik probeer haar daar wel mee te laten stoppen, maar dat is onbegonnen werk. Deels zit ze netjes op haar eigen stoel, waar ze weer twee kussens opgekregen heeft van de ober, deels zit ze bij mij of Michael op schoot. Ze heeft vanmiddag nauwelijks geslapen en is nu natuurlijk moe. We eten dan ook vlot door en als we de cider op hebben gaat Michael naar de receptie om te betalen. Dat duurt vrij lang dus ga ik de kids maar eens inpakken en we ontmoeten elkaar weer in de gang. We hebben een rekening van 42 euro voor de drankjes bij het eten gekregen. Iets meer dan we verwacht hadden. Ik kijk de bonnetjes daarom nog even na en ontdek op de rekening van vandaag drie drankjes waarvan 1 erg prijzig. Wij hebben toch maar twee drankjes gehad?! Ik ga het toch nog even navragen en het blijkt inderdaad een vergissing en ik krijg het geld voor de sherry weer terug. Thuis maak ik snel pap voor Emma en breng ik haar naar bed. Michael maakt intussen melk voor Ruben zodat die er ook snel in kan en wij volgen nadat we de laatste spulletjes hebben ingepakt en Michael al wat bagage in de auto heeft gezet.
Maandag 25 december 2006
Twee minuten voordat de wekker afgaat (06.00 uur) hoor ik Ruben al. Michael zet meteen het water aan en geeft Ruben een fles terwijl ik mezelf en Emma aankleedt en de laatste dingen inpak. Om tien voor zeven zijn we op weg, mooi op tijd. We tanken nog even in Santa Cruz en parkeren de auto op het terrein van Ancar. In de vertrekhal blijkt het kantoor van Ancar nog gesloten. Buiten staat wel een medewerker van Ancar en die vertelt dat het kantoor met twee minuten open moet gaan. Ik ga daarom vast in de rij staan voor het inchecken terwijl Michael bij Ancar blijft staan. Emma rent af en toe heen en weer tussen ons, want we kunnen elkaar zien zolang de incheckrij ook niet vordert. Rond kwart over acht begint het inchecken en als ik bijna aan de beurt ben, komt Michael eindelijk bij Ancar vandaan. Er was nog steeds niemand om het kantoor open te maken maar er was wel een medewerker die de sleutels aan durfde nemen. Er gaat vervolgens iets mis met de lopende band waardoor het inchecken stokt. Even gebeurt er niets en staat iedereen te wachten. Dan lijkt de boel weer opnieuw opgestart en kunnen we alsnog inchecken. We mogen nog niet door de douane en wachten op de stoelen in de hal. Emma gaat intussen nog drie keer naar het toilet en doet alledrie de keren echt een plas of poep. Goed hoor! Bij de douane moet ik drie keer door de poort voordat er niets meer afgaat en dan vertrouwen ze me kennelijk nog niet want dan moet ik Ruben ook nog helemaal losmaken. We hoeven vervolgens nog maar een paar minuutjes te wachten tot we kunnen instappen. Het vliegtuig blijkt maar deels gevuld waardoor wij met zijn vieren twaalf stoelen ter beschikking hebben. Dat is wel luxe en relaxed. Emma zit eerst rustig bij ons te kleuren en te lezen, maar dan komt een jongetje door het vliegtuig rennen en gaat Emma meedoen. We laten haar maar een beetje lopen en halen haar af en toe weer even op. Soms verstopt ze zicht tussen de stoelen en ben ik achterin het vliegtuig en heb ik haar nog niet gevonden (terwijl wij helemaal voorin zitten). Ruben slaapt als hij bij Michael zit, maar bij mij is hij nogal onrustig.
Emma vindt de wc ook wel interessant en gaat maar liefst drie keer op deze 4 uur durende vlucht! Als we gaan dalen is ze net bij Michael op schoot in slaap gevallen. Ze vindt het dan ook helemaal niet leuk om in haar stoel te moeten met de riem vast. Dat levert een flinke huilpartij! Als ze net weer rustig is, komen we vlak boven het wolkendek. Michael vertelt haar dat we zo door de wolken zullen gaan. Nou dat vindt Emma helemaal geen goed idee, ze wil liever nu uit het vliegtuig en niet door de wolken. Michael legt uit dat dat niet kan en als we in de wolken zijn, vindt ze het al minder erg. We blijven heel lang door de wolken vliegen en zijn al bijna bij Schiphol als we eindelijk de grond kunnen zien. Eenmaal aan de grond is het weer de standaardprocedure, bagage halen, treinkaartje kopen, met de trein naar Duivendrecht en vandaar met de auto naar huis. Wat een vreemde 1e kerstdag!
Klik op de foto om een andere bestemming in Europa te kunnen selecten.
Klik op de foto om via de wereldkaart een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om naar de beginpagina van de homepage van Geja en Michael te gaan