We krijgen snel onze sleutel en liggen rond half 3 in bed. Om half vijf worden we wakker van het "gezang" van de imaan! Gelukkig duurt dat niet al te lang dus we kunnen snel weer gaan slapen.
Zaterdag 8 november 2003
Om half 7 wordt ik echter wakker van een gonzend geluid en dan kan ik echt niet meer slapen. Het gegons bonst echt in m'n hoofd. Het duurt nog even voordat Michael ook wakker is maar om half 8 zijn we al klaar voor 't ontbijt in 't hotel. Goed verzorgd. Omelet, kwark, jam en toast. Om kwart over acht zijn we klaar om op pad te gaan. We zetten een waypoint en lopen dan richting downtown. We willen bij de roman theatre naar de i om te kijken of we voor maandag een toer naar Petra kunnen boeken, maar de i blijkt al 2 jaar niet meer daar te zitten. Iemand spreekt ons nog voor we bij de theatre zijn aan en geeft ons een briefje met de prijzen van de door hem geregelde trips. We kunnen 'm eventueel bellen als we wat willen regelen. Bij de theatre wil een officiële gids ons wel voor 6 JD uitleg geven en de musea laten zien. Als we weg willen gaan omdat we dat een belachelijke prijs vinden (we blijven Hollanders) blijkt dat we wel op eigen gelegenheid het theater mogen bekijken. Dat doen we dus.
Als we uit het theater komen, komt de "gids" weer naar ons toe en hij brengt ons naar een winkeltje waar kaarten van Amman en Jordanië verkocht worden. We kopen niets, maar gaan naar de hoofdweg, steken over en schieten een taxichauffeur aan die daar toevallig z'n taxi heeft staan. Dat blijkt een matig idee, de man spreekt geen Engels, kan geen kaart lezen en kent ons schrift ook niet. Samen met Michael schiet hij diverse mensen aan om te achterhalen waar we heen willen. Uiteindelijk begrijpt hij 't en brengt hij ons naar de Ministry of Tourism bij de 3e cirkel. Daar krijgen we veel folders mee en de jongen is heel behulpzaam maar hij gaat alleen in op de optie openbaar vervoer, taxi of huurauto. Hij weet niets van georganiseerde toers. Op zijn advies gaan we met de taxi naar het busstation Abdali. Daar nemen we een minibus voor 1 JD met z'n tweetjes naar Aljoen, een kasteel op een berg. De minibus dropt ons in het centrum van Aljoen, na een rit van ruim een uur. Ik heb het grootste deel van de tijd zitten slapen, evenals diverse andere passagiers. We nemen een taxi naar het kasteel en krijgen 50% korting op de entree en betalen dus samen 1 JD.
Het kasteel is aardig groot. Renovaties zijn in volle gang. Helaas begint het te druppen maar de regen zet (nog) niet echt door.
We lopen naar restaurant Bonita, waar Michael een gebonden groentesoep neemt en ik een Gaza salad. Daar wordt flink wat brood bijgeleverd. Van dat dunne brood dat je mooi kunt vullen. Dat is maar goed ook. De salade bestaat uit: ui, tomaat, paprika en peper en is echt ontzettend heet! Ik blus met twee glazen cola en bijna al het brood maar kan toch weinig van de salade eten. Michael proeft één stukje tomaat en weet dan al genoeg. Als we net zitten begint het echt enorm te regen. Het water stroomt over de straat langs het restaurant en na korte tijd gaat de regen zelfs over in flinke hagelstelnen. We laten een taxi komen die ons weer naar het centrum van Aljoen brengt.
Daar nemen we de minibus naar Jerash voor 400 fils. Ik voel met net een attractie. Voor en naast ons zitten drie dames met een kleine baby en ze zitten me continu aan te staren. De dame voor ons draait zich voortdurend om om me aan te kunnen kijken. Zij heeft een hele kleine baby die er wel erg ziekelijk uit ziet. Ik vraag me af of die z'n eerste maanden zal overleven. Hoewel de dames allen hoofddoeken dragen geneert de dame voor ons zich toch niet als de baby aangeeft honger te hebben. Onder alle lagen kleding vandaan wordt een borst tevoorschijn getovert die de baby wordt aangeboden. Niet dat er wat te zien valt hoor, maar toch! In Jerash komen we op een andere plek op een busstation dan verwacht. Omdat we de ruïnes nog helemaal niet zien liggen nemen we maar snel een taxi naar de visitor center. Michael raakt nog even in paniek als de chauffeur vlak bij de ingang iets over Amman mompelt, maar gelukkig dropt hij ons netjes. We kopen kaartjes opnieuw met 50% korting dus 5 JD ipv 10 JD voor ons beiden. Nog snel een toiletstop en dan staan we bij de eerste gate (South Gate).
De cameras worden meteen tevoorschijn gehaald en zullen voorlopig niet meer weggeborgen worden. Gelukkig is de zon intussen weer gaan schijnen dus het licht op de ruïnes is echt prachtig.
We lopen de route volgens de folder die we hebben meegenomen en genieten volop. Af en toe zijn er groepen andere toeristen maar grotendeels kunnen we relaxed met z'n tweetjes rondstruinen.
We maken foto's van de belangrijkste attracties en proberen leuke details te vinden voor mooie kiekjes.
En we zien zelfs een paar beestjes.
Als we helemaal in het Noorden zijn verdwijnt de zon weer een beetje achter een dikke wolk en hopelijk levert dat nog leuke tegenlichtplaatjes op.
De North theatre is veel mooier dan de South Theatre en tempel Artemis is natuurlijk een hoogtepunt.
We lopen als we terug zijn bij de South Gate ook nog even verder naar het zuiden maar hier wordt veel gerenoveerd en het stadion is niet echt bijzonder. Michael heeft bij een restaurant water gehaald en gevraagd naar de lokatie van het busstation voor Amman en die zou op de oude plek zitten. We lopen erheen maar zien alleen opgebroken straten. Iemand vraagt ons waar we naar op zoek zijn en verteld dat alle minibussen al weg zijn (dat waag ik te betwijfelen) en dat we een lift moeten regelen. Het loopt allemaal wat chaotisch maar binnen de kortste keren zitten we in een pick-up die ons naar Amman brengt (terwijl eerdere passagiers eruit gebonjourd worden). In Amman blijkt dat ook deze man moeite heeft met het engelse schrift en hij geen kaart kan lezen. Uiteindelijk gaat Michael naast 'm zitten en wijst 'm de weg. Gelukkig heeft de Abudallah Mosk ons erg geholpen. We betalen de man 10 JD voor de lift. Tien keer zoveel als de bus, maar dan zijn we wel al bij 't hotel. Even naar de kamer en dan regelt een hele aardige man (met goed Engels) bij de receptie voor morgen de autohuur. We weten niet of we nu een Clio of een grotere auto gaan krijgen voor 30 JD maar dat zien we morgen wel. De recepionist zegt ons ook een andere kamer toe als ik klaag over het zoemende geluid van de waterpomp op het dak. We eten in het hotel. Het restaurant is niet meer de zaak die in genoemd wordt, maar het eten smaakt perfect. Ik neem Greek Salad en Michael local salad (met ijsbergsla en walnoten). Enorme borden vol en heel erg lekker. Als hoofdgerecht neem ik cheeseburger en friet en Michael kip en friet. Stuk minder lekker dan het voorgerecht maar ik zat toch al vol dus dat doet er niet toe. We zijn de enigen in het restaurant en achter ons gaat een soort kroeg voor jongelui open. Allemaal meisjes met losse haren, schande!
Bij de receptie vragen we nogmaals om de kamerwissel en na even doorvragen krijg ik de sleutel van kamer 213. Als die beter bevalt kunnen we ruilen. Daar is de waterpomp inderdaad iets minder te horen en op onze kamer hoor je nu ook de disco dus het besluit is snel genomen. Wisselen dus. Dan in het schrift schrijven en ik denk vroeg naar bed na die zeer korte nacht van gisteren. 't is nu acht uur. Rond half negen lig ik al te pitten terwijl Michael nog even tv kijkt.
Zondag 9 november 2003
We slapen allebei goed. Geen gebrom van stromend water en zelfs de imaan is hier nauwelijks te horen. Om 7 uur gaat de wekker en half 8 zitten we aan de ontbijttafel. Zelfde ontbijt als gisteren alleen neemt Michael nu scrambled eggs ipv omelet en koffie ipv thee. 't Smaakt weer prima. Om acht uur staan we in de hal, maar we moeten een half uurtje wachten tot de auto arriveert. 't Is een afgerachte auto, een Hyunday Excel. De asbak is net buiten de auto geleegd en de benzinetank is helemaal leeg. De verhuurdame is niet echt vriendelijk maar de jongeman die er bij is wel en hij tekent netjes alle beschadigingen op een formulier. We gaan eerst op zoek naar een benzinestation wat we gelukkig op de aangegeven plek vinden. Voor 13 JD hebben we 32 liter getankt. Dan op naar het eerste Dessert Castle. We moeten door Zarqa, bij de klokketoren zouden we rechts moeten houden maar we zien die toren helemaal niet. We houden maar al-Azraq en vinden de afslag naar Al Hallabat zonder problemen.
Qasr Al Hallabat wordt druk gerestaureerd. Het is behoorlijk groot en erg vervallen. Overal zitten stickertjes die door de werklui geplakt zijn. De romanfort is gebouwd uit zwart basalt en lichtere leimsteen. De naastgelegen moskee is helemaal van leimsteem. Hiervan is de niche die naar Mecca gericht is duidelijk het mooiste. We rijden dan naar Hamman As-Sarah.
We zijn dit gebouw net ook gepasseerd maar het was ons toen niet opgevallen omdat we de andere kant op zaten te kijken. Dit is een badhuis. Mooie bogen van binnen. De huidige ingang is bij de hotroom, daarna een warme kamer en dan de kleedkamer. De vroegere ingang bij de kleedkamer is niet meer aanwezig. Ik zie een leuk doorkijkje en maak met beide camera's een foto.
Vervolgens rijden we naar Qasr al-Azraq. Onderweg stoppen we voor foto's van verkeersborden m.b.t. de Iraakse grens. Dit is een heel groot gebouw dat vlak langs de weg naar de Iraakse grens ligt. Het gebouw is vooral bekend van Lawrence van Arabia. De binnenplaats is enorm met één gebouwtje achterin het plein.
Langs de muren vele kamertjes, met goed en minder goede plafonds en zelfs ontbrekende plafonds. Af en toe een paar kleine treetjes omhoog zodat je wat hoger kunt kijken. De echte torens zijn echter vernietigd. Eén prachtige stenen deur in een muur en bij de uitgang een deur van 2 stenen platen (die nog kunnen draaien). Hierna gaan we eerst eten in een populair toeristenrestaurant. Er komen twee groepen binnen terwijl wij er zitten. Buffet met o.a. rijsttaart met broccoli en kip en diverse groenten. Toetje met Jordaanse sweets en/of appel. Dan gaan we naar de Azraq wetlands reserve. Triest dat deze oase verwoest is door het wegpompen van water naar Amman. Ze proberen nu 10% te behouden door er water in terug te pompen.
We zien helaas weinig vogels (alleen eenden en een reiger en wat musjes) en wat visjes in het ondiepe brakke water. Hopelijk kan men deze oase herstellen want niets is zo belangrijk als het in stand houden van natuur en wildlife. We brengen hierna ook nog een bezoekje aan de Shaumari Wildlife Reserve.
We zien ezels, spiesbokken (Arabix Oryx) , struisvogels en een stekelvarken. Er leven hier nu 37 oryxen en 10 in Wadi Rum terwijl ze in 1920 volledig uitgestorven waren. Door de levering van Oryxen uit o.a. dierentuinen in Amerika hebben ze een breedprogramma kunnen starten wat succesvol verloopt. De sightings zijn niet echt briljant maar ook hier gaat 't meer om het idee. We vinden het belangrijk interesse in dit soort dingen te tonen en een financiële bijdrage d.m.v. de entreegelden te leveren. Jammer dat de toeristenbussen deze plaatsen niet aandoen, dat geld zouden ze wel kunnen gebruiken.
We rijden vervolgens naar Qusayr Amra. Dit is ook een badhuis, beroemd vanwege z'n fresco's. Een aardige arabier geeft ons in rap tempo uitleg over de fresco's en leent ons z'n zaklamp zodat we ook de donkere hoekjes kunnen bekijken. De fresco's zijn vanzelfsprekend behoorlijk beschadigd, maar geven toch een aardig beeld. Veel blote dames. Pornografie van die tijd? We geven de man z'n zaklamp + 1 JD terug.
Tot slot rijden we naar Qasr Kharana. Dit is de grootste van de castles. Van buiten een prachtig gebouw en helaas op slot. Het is al vier uur geweest dus we durven ook niet meer op zoek te gaan naar de bewaker want de zon gaat al bijna onder. Omdat we de auto tot 10 uur mogen houden, besluiten we een restaurant buiten Amman te zoeken voor het avondeten. Ik spit de LP door en kom uit bij het plaatsje Fuheis, een christelijk dorpje ten NoordWesten van Amman. Na wat zoeken vinden we daar het restaurant Zuwwadeh.
We nemen allebei een salade (mijne is normaal die van Michael met yoghurt bedoelt om op brood te smeren) en dan kebab en fatteh (een mix met vlees, aardappelen, pijnboompitten en hummus). We laten het goed smaken. Alleen het toetje van koffie en thee bevalt wat minder. Muntthee is toch niet mijn ding en Michael vindt de koffie wel lekker maar de tweede helft is te drappig en filteren tussen de tanden lukt niet. Terug naar 't hotel lukt aardig. Door de GPS te volgen staan we even aan de verkeerde kant van de kloof maar als we dan via de hoofdweg aan de goede kant komen vinden we het hotel snel terug. Iets voor achten zijn we in het hotel. Helaas staat ons water niet meer op de balie. De receptionist belt de autoverhuurster en ze zal om half negen komen om 'm op te halen. Ik stuur Michael dan naar beneden omdat ik aan 't schrijven ben. Ik ga zo meer eens kijken want 't is nu al 10 voor negen en hij is nog niet terug. Vandaag trouwens 3 bomaanslagen in Saoudi Arabie geweest met meer dan 10 doden en 120 gewonden. Hoop dat we hier nog wel veilig zitten!
Maandag 10 november 2003
Om half zeven worden we gewekt door de wekker. We staan op en zijn iets over 7-en klaar om te ontbijten. Dat gaat helaas niet door want er is nog niemand aanwezig bij het restaurant. Dan maar zonder ontbijt op pad. We laten ons door een taxi naar het zuidelijke busstation brengen (1,55 JD). Dat blijkt geen echt station te zijn. Langs de weg zijn de diverse pick-up plaatsen. We vragen aan een aantal mensen waar de bus naar Madaba gaat en blijken uiteindelijk op de goede spot door de taxi gedropt. Voor 0,9 JD brengt de minibus ons naar Madaba. De apostelkerk blijkt nog dicht en we besluiten het archeologisch museum over te slaan en voor de St. George kerk te gaan.
In de kerk bevindt zich inderdaad een mooie mozaïk vloer. Ik steek als we weggaan nog een kaarsje aan. Vervolgens lopen we naar het Mariam Hotel. Daar probeert iemand vervoer naar Dana voor ons te regelen (via de Kings Highway) maar dat mislukt omdat hij niemand kan bereiken. Dan toch maar met het openbaar vervoer. We nemen voor 0,5 JD een taxi naar het busstation en daar de bus naar Diban. De views op groene Wadi Wala vallen een beetje tegen maar het is wel een aardige rit. Het meisje op de stoel voor me zit me steeds aan te staren. In Diban worden we meteen aangesproken en hebben we direct een pickup naar Ariha. De rit door de wadi Mujib is inderdaad spectaculair. We stoppen even bij de viewpoint. In het midden van de Mujib wordt een enorme dam gebouwd. We rijden daar net achterlangs. In de toekomst zal op deze plek dus water staan. Aan de andere kant van de Wadi Mujib is de weg dramatisch slecht.
Aan de andere kant lag nieuw asfalt, maar hier is het vrijwel volledig kapot gereden. De man dropt ons bij een bushokje en zegt dat hiervandaan een bus naar Karak gaat. Er stopt echter vrijwel meteen een vrachtwagen en deze man geeft aan ons wel naar de echte startplaats van de bus naar Karak te brengen. Op de vraag How Much geeft hij aan dat 't gratis is. Hoewel ik het nog steeds een beetje eng vind stappen we toch in. Wat een hoge instap! De chauffeur gooit eerst nog allerlei flessen uit de auto en ik neem mijn lege colafles mee om 't goede voorbeeld te kunnen geven. De muziek staat vrij hard, dus een gesprek voeren is niet nodig. Als hij onderweg een bekende ziet stop hij en de man mag naast 'm instappen. Samen sturen ze met de armen om elkaars schouders geslagen! Het is gelukkig niet al te ver want het bumpt wel enorm in de vrachtwagen. De bus staat al klaar, maar het duurt wel een hele tijd voordat we weggaan. Wanhopig wordt gezocht naar andere passagiers en we nemen ook een zak meel of iets dergelijks mee die onderweg afgeleverd moet worden. Karak heeft een prachtig kasteel en dat kunnen we al van ver boven de stad uit zien torenen. Jammer dat we de bus niet even kunnen laten stoppen voor een foto.
Als we door de bus gedropt worden hebben we geen idee waar we zijn. We moeten een tijdje zoeken voor we het straatje met de banken gevonden hebben. Ik pin 250 JD. Dan gaan we eten bij Al Fida. Vlak bij het kasteel: tomatensoepje, jordaanse starters en Michael broodje kebab. Dan bezoeken we het kasteel.
We lopen een snel toertje zoals aangeraden door de LP. Wat moet dit enorm groot geweest zijn. Hierna lopen we naar het busstation. Daar verteld men dat de bus vanaf een andere plke gaat en met een andee bus gaan we naar deze plek. Daar wordt ons opnieuw door een gestopte automobilist verteld dat de bus niet meer gaat. Hij houdt een minibus aan en die brengt ons voor 3 JD naar Muta/Mazar de universiteitsstad waarvandaan nog wel bussen naar Tafileh gaan. In deze stad studeren zo te zien alleen vrouwen, al onze medereizigers in de bus zijn vrouwen. Geen gewissel met stoelen nodig dus. Toch moeten we van de chauffeur wisselen. We waren achterin gaan zitten. Michael moet helemaal voorin gaan zitten. Hij stelt voor dat ik er naast ga zitten maar dat weiger ik omdat je dan helemaal geen leuning hebt en je met je voeten op een verhoging moet zitten. Ik ga dus achter Michael zitten. Over dat gewissel: vrouwen willen vaak niet naast mannen zitten en dirigeren de mannen zonder pardon naar een andere plek als die aanwezig is en anders weigeren ze in de bus te gaan zitten. Als ik dreig naast iemand te gaan zitten wordt er ook meteen geschoven.
Ik slaap het grootste deel van de rit naar Tafileh en geniet dus veel te weinig van het prachtige uitzicht over de Wadi Hasa. gelukkig heb ik niet door dat de chauffeur minstens 150 rijdt! In Tafileh moet ik onwijs nodig naar het toilet en dat is het eerste waar ik in het busstation naar op zoek ga. Ik vindt iets heel smerigs (stront overal), 3 hokjes en terwijl ik er ben komt er ook nog een man binnen die op alle deuren klopt. Ik weet niet of het vrouwen of het mannentoilet was en dat boeit me ook niet want ik moest gewoon nodig. Michael heeft intussen een taxi geregeld naar Dana. De chauffeur spreekt geen engels dus er is via een ander onderhandeld. Hij vroeg 15 JD maar Michael geeft aan 10 JD te willen betalen en daaar gaat hij mee accoord. Hij kan het niet echt vinden en rijdt te ver naar het Westen waardoor we nog genieten van een mooie d-tour. Dan rijden we terug en staat Dana weer aangegeven. Hij gaat echter bij het bord Dana Village de andere kant op naar Dana Nature Reserve. Ik vermoed dat we fout zitten maar hoe zeg je dat tegen iemand die geen engels spreekt? We wachten dus maar af. Gelukkig wordt 'm als we bij de campsite zijn door de beheerder daar duidelijk gemaakt dat we in Dana village moeten zijn. Dat gaat ons wel 2 JD extra kosten geeft hij aan. Dat moet dan maar, we hebben in ieder geval vast een flink deel van de Reserve gezien. Dana village is niet makkelijk te vinden. We moeten nog een keer richting vragen en als we op de goede weg zitten beginnen we net te twijfelen als we op dan toch het dorp zien. We willen naar het Dana Tower hotel en dat staat gelukkig goed aangegeven. Het dorpje ziet er prachtig uit, oude huisjes en straatjes met kinderkopjes. De taxi moet het laatste stukje heel zachtjes over de kinderkopjes hobbelen. We hebben even problemen met de chauffeur want hij probeert ons 20 JD af te troggelen ipv 12 zoals wij denken afgesproken te hebben. Uiteindelijk komt de eigenaar van het hotel erbij en neemt de chauffeur met 13,5 JD genoegen. In het hotel worden we in een soort zitkamer gedumpt waar al aardig wat mensen zitten. We krijgen meteen een kopje thee aangeboden. Dan wachten we een tijdje tot de eigenaar terugkomt. We vragen aa de meisjes die hier al zitten hoe 't werkt en die geven aan dat de eigenaar waarschijnlijk even wat anders moet regelen. Uiteindelijk komt hij en als we de kamer zien moeten we echt lachen. Het is heel klein, geen ramen en nogal bedompt. Toilet en douche worden met het hele hotel gedeeld en liggen beneden aan de trap. Onze kamer ligt achter de zitkamer. Na een tijdje komt de douche/wc even vrij en ook hierom moeten we lachen. Je moet maximaal 1,40 meter lang zijn om onder de douche te kunnen staan omdat 't onder een boogje (van een voormalige oven of zo) zit. We vragen ook wat we moeten regelen voor het eten, dat regelt de eigenaar ook. We hoeven 't maar te zeggen en dan is 't klaar. Ik schrijf even in mijn dagboek op de kamer en dan worden we al geroepen voor 't eten. We eten in een kamertje beneden en schuiven aan bij een andere mevrouw. Het is weer rijsttaart met bloemkool en kop en salade van tomaat en komkommer en een bakje yoghurt (die van Michael was houdbaar tto 5 november). Lieve katjes bij het eten, mama en een heel kleintje. Het kleintje kan nog niet mauwen maar schooien doen ze allebei als de beste. Iedereen heeft plezier vanwege de katjes. Dan gaan we weer in de zitkamer zitten om in het dagboek te schrijven en op te zoeken wat me morgen kunnen doen. We hebben een gezellige tijd hier met een gids, een servisch meisje, twee zuid-afrikaanse zusjes en een groepje fransozen. Ik ken nog wat Frans, ik herken Domain il pluie en vertaal automatisch. Jammer dat we niet kunnen wandelen in Dana. Ik heb teveel pijn in mijn knieën om in een canyon te gaan wandelen. De Japanse jongen probeert een bedoeïne liedjje te leren. Bebi Sjei - ik wil thee. Daarna maakt hij een Japans welkomstbord. Mijn rough guide is er vandoor, wanneer ga ik 'm terugvragen. Het is half 10 en ik wil slapen.
Dinsdag 11 november 2003
We worden pas rond 8 uur wakker en staan dan vrij snel op. Alles moet weer in de tassen gepropt en dat is een heel klusje. Dan gaan we ontbijten in het eetzaaltje. Leuke gerechten krijgen we gebakken eitje, brood en een paar schaaltjes, één met olie, een met groene kruiden en sesamzaad, abrikozenjam met heel abrikozen en een cremige saus (beetje paarsig, vond ik gisteren niet zo lekker dus neem ik nu maar niet) en weer lekker thee.
't Smaakt prima. Dan lopen we even door 't dorp om te filmen en te video-en. Leuk dorpje, veel bouwvallen, alles ziet er oud uit. Aan 't eind van het dorp heb je een prachtig uitzicht op de vallei erachter. Dat ziet er erg mooi uit. Jammer dat ik zoveel last heb van m'n knie anders kun je hier zker goed wandelen. We gaan betalen bij de eigenaar die in de "zitkamer" zit en doordat wij niet gepast hebben en hij geen wisselgeld zegt te hebben moeten we 20 JD betalen ipv 16. Weg voordeel van 't onderhandelen en poot stijfhouden met de taxichauffeur gisteren! Maar we geven 't liever aan deze man dan aan de taxichauffeur. Even later arriveert de door hem geregelde auto. De man schijnt vanmorgen al 2x naar Petra gereden te zijn. Een keer om vijf uur, een keer om half negen en nu dus alweer! Voor 15 JD brengt hij ons via Shobak naar Petra. We genieten nog een tijdje van het uitzicht op de vallei en na niet al te lange tijd (half uur of zo) zien we Shobak castle al op de heuveltop liggen.
In de omgeving veel bouwvallen en grotten. We spreken af dat we een half uur rond zullen kijken en dan terug zullen gaan. We zijn inderdaad binnen een half uur terug want er valt niet zo heel veel te bekijken. Het is een groot kasteel maar bestaat grotendeels maar uit één laag en er is nog niet al te veel gerestaureerd. Er zijn wel enorm veel werklui bezig met het blootleggen van allerlei delen/cq restaureren. Van buiten is het heel indrukwekkend maar van binnen valt het dus een beetje tegen. We maken de chauffeur wakker als we de deur opendoen. Hij start meteen de motor en gaat snel weer op weg. We genieten nog even van het uitzicht op Shobak en dan gaan we op weg naar Petra. Voordat we in Wadi Musa arriveren krijgen we al een mooi zicht op de bergen waarin Petra is opgenomen. We zijn verrast dat Wadi Musa in de heuvels ligt, op de één of andere manier hadden we allebei verwacht dat dit in de vallei achter Petra zou liggen. De chauffeur brengt ons naar de Petra Moon hotel. Daar regelen we een kamer voor 3 nachten voor 18 JD per nacht, incl ontbijt. De receptionist spreekt weinig Engels, maar de persoon die hij belt wel en Michael kan 't met hem telefonisch regelen. We blijven een paar uur op de kamer omdat het buiten erg koud is en ik wel een dagje wil relaxen. Het warme water is lauw, dus ik stel de douche nog even uit. Rond één uur gaan we lunchen in Rose City Restaurant. We nemen een salade, Michael neemt iets Jordaans en ik neem chicken shoarma sandwich. Michaels eten lijkt op dat van gisteren, dezelfde rijst maar nu met rundvlees (een soort soepvlees met vet eraan). De sandwich smaakt prima.
We nemen de fles water die speciaal voor Michael is aangebroken mee en omdat 't nu ineens heel erg is opgeklaard besluiten we toch nu al Petra te gaan bekijken. We kopen een 3 dagen pas en beginnen aan de wandeling. Buiten de siq staan we bij de obelisk al een hele tijd te wachten tot de zon tevoorschijn komt en op twee grote blokken gaat schijnen.
De obelisk zelf ligt aan de overkant in de schaduw. We zijn nu al impressed! De siq is ook heel erg mooi. Het waait hier wel aardig door en dat is best fris. Bovendien krijg ik enorme last van mijn darmen, het eten van daarnet is erg slecht gevallen en ik heb nodig een toilet nodig. Ik kijk niet meer erg om me heen, maar probeer alleen m'n darmen in bedwang te houden. We passeren de treasury zonder dat ik 't goed gezien heb. Gelukkig vinden we vlak erna de openbare toiletten (tegenover theatre) en ze zijn nog schoon ook. Hierna voel ik me echt stukken beter. We lopen over de street of facade. Iets verderop hebben we een prachtig uitzicht op de Urn Tomb.
Op een rij zijn hier prachtige gebouwen in de rotsen uitgehouwen. Helaas is de zon intussen een stuk minder geworden dus we hebben niet echt zonlicht op de Tombs. Vervolgens lopen we naar het City Center over Collonaded Street waar vooral overblijfselen uit de romeinse tijd te zien zijn. Aan het eind van de city center keren we terug want het museum is dicht en we denken dat het te laat is om nog naar de Monastery te gaan (het is kwart voor vier). We nemen de hoge route terug langs de tempel of de Winged Lion, hierdoor hebben we een nog beter uitzicht op de Urn Tomb en tot ons genoegen gaat dan net de zon schijnen.
Snel maken we nog wat opnamen. Vervolgens weer terug door de Street of Facade (toiletten zijn dicht en ik moet echt plassen. Michael blokkeert zicht als ik in een grot een plekje zoek om te plassen) en deze keer bewonderen we de Treasury wel. Prachtig inderdaad, zelfs in de schaduw en met weinig licht. We kijken ook nog even naar binnen, daar valt echter weinig te zien. Dan de wandeling terug door de siq. Als we terug zijn bij het hotel rond kwart over vijf is het donker. Er is nu wel warm water dus we nemen allebei een douche en rond zeven uur gaan we eten. We eten bij de Red Cave Restaurant, tuna salad en mixed grill voor mij en iets Bedoeïns voor Michael (bedoeïn Gallayah, soort CTN met tomatensaus). En een soort Baklava als toetje met twee potjes thee. Het is intussen kwart over 8. Rond half 10 gaan we pitten.
Woensdag 12 november 2003
Als om tien over 6 de wekker gaat lijkt het zwaar bewolkt. Blijkt toch niet zo bewolkt als we uit een ander raam kijken. We gaan wel om half 7 ontbijten maar daarna duiken we nog even 't bed in. Ik heb helemaal niet goed geslapen en kan wel wat extra rust gebruiken. Om 8 uur staan we alsnog op en dan gaan we op pad naar Petra. Eerst lopen we door de tunnel over de Wadi Muthlim, dan ontdekken we dat ik het boekje niet goed heb gelezen en dat we over de tunnel hadden moeten gaan. We zien gelukkig mensen naar beneden komen en klimmen naar de plek waar zij vandaan kwamen. Even later vinden we de Eagle Niche, een kleine nis waar de adelaar nog redelijk te herkennen is.
De omgeving is hier erg mooi dus we hebben geen spijt van de d-tour. Dan lopen we de officiële route terug en door de siq naar de treasury.
Helaas staat daar om kwart over 10 al geen zon meer op. Toch maken we maar wat foto's want beter is 't ook nog niet geweest. Even naar 't toilet bij 't theater en dan richting High Place (nee Michael niet High Palace). Dit is een prachtige d-tour. Wel redelijk druk met toeristen.
Vooral tegen het einde veel mooie gebouwen en prachtig gekleurde rotsen en het uitzicht vanaf de High Place is schitterend. We blijven daar ook zeker een half uur zitten genieten. Na deze wandeling gaan we eten in het chique restaurant (Basin) in de city center. Voor 8 JD pp kunnen we zoveel van het buffet nemen als we willen. Vooral de toetjes worden door Michael aangevallen en allebei nemen we schandalig veel olijven. Het is intussen iets van half 3. Als we teruglopen Temenos en over voor de Collonaded street komen we de zuid-afrikaanse meisjes uit Dana tegen. We kletsen even met ze ze zijn vandaag aangekomen hebben ook een 3 dagen pas en willen nu nog naar de Monastery. Wij gaan alleen de Tombs tegenover het theater nog bekijken. Als ik even zit uit te rusten terwijl Michael omhoog klimt komt een Jordaans meisje een praatje maken.
Ik krijg gratis een steentje van Petra van d'r. Hierna voel ik me wel verplicht iets in haar winkeltje te kopen. Ik koop dus maar een ketting (voor Conny) voor 2 JD. Volgens mij had ik ook 1 JD kunnen betalen maar ik heb geen zin om moeilijk te doen en wil dit aardige meisje wel wat geven.
Hierna lopen we terug naar het hotel waar we rond vier uur zijn. We vragen de eigenaar van 't hotel naar de Wadi Rum trips 90 JD pp zonder vervoer van en naar wadi Rum, 130 JD met. Dat is wel erg duur voor een nachtje slapen in een tent. We hebben een tracklog gemaakt met de GPS maar in de siq hadden we steeds te weinig dekking. Michael gaat voor een snelle nogal koude douche en ik fris me op met vochtige doekjes. Dan ga ik even uitrusten terwijl Michael de gidsen doorbladert. Rond half zeven gaan we pizza eten want woensdag is pizza dag. Michael gaat nog weer even terug naar 't hotel want hij is z'n portemonnaie vergeten. Als hij terugkomt heb ik al laten vallen dat we vrijdag en zaterdag eigenlijk wel naar Wadi Rum wilden maar dat dat te duur bleek. De pizzameneer kende wel iemand en die komt later wel even langs om alle opties en prijzen met ons door te nemen. Afijn tegen 't einde van de giant pizza van 9 JD die we delen, komt die jongen binnen en volgt een lang gesprek. Zijn eerste aanbod is 155 pp all included transport heen, 2 daagse excursies daar met jeep en brengen naar Vliegveld. Maar wij hebben daar niet zoveel geld voor over. Na lang rekenen en bellen daalt de prijs steeds verder want hij wil een goede indruk op ons maken want zijn bazin is een hollandse met een kantoortje in Houten. Ik denk echter steeds dat hij 't over een prijs voor ons tweëen heeft. Bij 122 gaan we dan ook overstag als hij echter terugkomt voor naam op contract en vraag ik 't nog even en dan hoor ik pp. Dan gaat 't dus niet door. Hij probeert te blijven onderhandelen en uiteindelijke bodemprijs met nog maar 1,5% winst voor hem is 95 pp. Maar nee zoveel willen we toch echt niet meer uitgeven. Hij heeft onze koffie en thee al betaald, maar nu wil hij ons ook nog uitnodigen voor een echte bedoeïnse BBQ in een grot morgenavond, geheel gratis, los van de business omdat ie ons mag. Daar bedanken we voor, dan zouden we ons toch te bezwaard voelen omdat we niet naar wadi Rum gaan waar hij op gehoopt had. Natuurlijk. Ok, maar dan moeten we wel beloven om morgen om 19.00 uur een kopje thee met 'm te komen drinken. Nadat we er een dagje over hebben kunnen denken.
Donderdag 13 november 2003
Meneer van 't hotel verteld dat hij vanmiddag wel de tickets van Petra bij night heeft. Wij even na 8 uur om de treasury in de zon te kunnen zien. Dat lukt als we er om 8.45 uur zijn.
We klimmen nog via wat muurtjes naar een plateautje hoog tegenover de treasury voor wat extra foto's en dan richting city central waar Michael nog naar 't crusader wil klimmen voor 't uitzicht en ik dan beneden in de zon geparkeerd wordt. Het is lastig om een lekker plekje in de zon te vinden want het toch overal nogal. Uiteindelijk vindt ik een plekje naar QBint.
Michael rent omhoog. Onderweg kan hij zich niet inhouden en maakt bij diverse foto's van prachtige gekleurde rotsen. Op de top is het uitzicht wel aardig en hij filmt tot tape-end. Dan rent hij weer naar beneden en binnen een half uur is hij terug bij mij. Als hij dan 't bandje wil wisselen blijkt dan niet te lukken want de camera heeft een stukje van de tape opgegeten. Balen! Vervolgens wandelen we samen omhoog naar de Monastery.
Ruim een uur ploeteren via Lion Tomb en een ommetje naar een mooi uitzicht plateau voor wat sultana's en foto's van langoorgeiten.
Eenmaal boven bij de Monastery is ie inderdaad groot en mooi, maar ook "nieuw" en nog niet af qua details lijkt 't. Maar we zitten heerlijk in de zon uit de wind met een lekkere warme kruidenthee. Michael klautert nog wat rond voor wat extra foto's en dan gaan we weer naar beneden. En we zijn zo suf om te vergeten de GPS aan te zetten!
In City Center gaan we richting de church, die nu wel open is (Michael heeft weer wat extra rondgerend langs alle ruïnes op weg daarheen). De mozaïken in de kerk zijn mooi met veel Afrikaanse beesten en sorbets! Of zo. Dan weer naar de hoofdweg en Michael gaat nog even naar de meest linker noordzijde tombe. Dit is de mooiste en daar zijn we nog niet geweest. Ik heb daar echter helemaal geen puf meer voor, en we spreken af dat we elkaar bij de wc's weerzien. Bij de tot dan toe voor ons meest linker ziet michael niets links daarvan alleen wat kleurrijke grotten, dus hij vraagt zich al of of hij 't niet goed gelezen heeft. 't pad eindigt bij trappen omhoog maar die gaan nergens heen. Michael ploegt toch maar verder door los zand en een 200 meter verder zit íe dan toch verstopt om de hoek. Hier zullen heel weinig toeristen komen en dat is zonde want hij is na de treasury echt de mooiste van Petra. Mooie details en prachtige kleuren in de rots zelf. Alleen jammer dat ie waarschijnlijk nooit zon ziet. Toch maakt michael aardig wat foto's tegen 't licht in.
Dan rent hij terug naar mij en we verlaten Petra. We eten weer in de Red Cave, vrij vroeg dit keer 5 uur, want we willen alvast pakken voor morgen. Helaas blijkt de Herz autoverhuur dicht te zitten dus hier een autootje huren zit er niet in. Dan maar met de bus naar Amman en daar dan huren. In de Red Cave eet ik spaghetti en Michael kebab. Afijn Michael gaat om 19.00 uur naar de afgesproken plek, terwijl ik een dutje doe. Michael gaat niet mee drinken, maar de prijs is nog wel gedaald naar 80 JD pp. Nee, nog steeds sorry en hij geeft 't eindelijk op. 's Avonds om 8.15 naar Petra by Night. we lopen voor de 7e en 8e keer door de siq een en dit keer helemaal in 't donker met alleen wat maanlicht en honderden kaarsjes langs de kant.
Bij de treasury wordt er wat fluit gespeeld en krijgen we een klein kopje thee. We gaan al vrij snel weer terug (dit keer zonder kletsende, flitsende en inhalende mensen) omdat we morgen vroeg op moeten. Om 22.30 uur zijn we terug.
Vrijdag 14 november 2003
De volgende ochtend om 6.10 uur op, eten alleen taxi bij hotel krijgen lukt niet. Op de hoofdweg gelukkig al gauw wel want de bus naar Amman gaat om 7.00 uur weg uit Wadi Musa. Die halen we net want hij gaat om 6.45 uur al weg. 3 uur in de bus via de dessert highway naar Amman voor 3 JD pp. We weten niet op welk busstation we gedropt zijn en bellen met m'n mobiel naar reliabel cars waar we een auto kunnen huren. We spreken af in het sheraton hotel en gaan daar met een taxi heen. Omdat Michael zelf niet meer weet of hij nu Sheraton of Inter Continental heeft afgesproken bellen we nog 2 x om dat af te stemmen. De dame pikt ons op en brengt ons naar haar kantoortje. Dat is snel geregeld. Voor 28 JD per dag en terugbrengen middernacht op de luchthaven. Ik hoop dat 't verder wel goed gaat want ik krijg geen kopie van 't formulier met de schademeldingen en ze loopt wel erg snel om de auto. We besluiten naar Umm Quais te rijden. Dat is nog een flinke rit. We zijn er rond één uur. Opgelicht op parkeerplaats waar jongens ons meteen koffie aanbieden als we ook fles water willen moeten we 2 JD afrekenen, 1 JD voor water en 1 JD voor koffie. En ik houdt niet eens van turkse koffie. Michael drinkt 't meeste op.
Onderweg koop ik een kilo druiven.
We gaan na een kort bezoek aan het museum eerst in het Government Rest House eten. Ik neem zalige quatro fromaggi pasta en michael kip met basilicum. We genieten hier van 't prachtige uitzicht op de Golan hoogte, de zee van Galilea en Israël. We kijken even kort naar de ruïnes maar die zijnniet echt indrukwekkend.
Wel vreemd dat sommige pilaren zwart zijn, zo te zien komt dat door verkleuring maar waar dat door veroorzaakt wordt. Dan gaan we op weg naar Pella. Daar moet een leuk hotelletje zitten waar we wel willen overnachten. We kunnen de afslag naar Pella echter niet vinden en willen dan toch maar voor overnachting in Madaba gaan met een zonsondergang aan de dode zee. Net als we bij de dode zee komen gaat de zon onder dus dat lukt.
Mooi hoor prachtige windvanen. 't Is 16.45 uur. Daarna gaat 't echter mis. Er blijkt helemaal geen afslag naar Madaba te zijn en dat weten we zeker als we helemaal bij het zuiden van de dode zee zijn. We besluiten dan maar via Karak naar Madaba te rijden over de dessert Highway want de weg langs de dode zee was overal opgebroken en erg vermoeiend rijden. Onze lichten staan veel te hoog afgesteld en we krijgen dan ook veel knipperlichten van de andere kant. Hierdoor zien we zelf echter ook weinig dus op het stuk tot de dessert highway probeert michael regelmatig een ander te volgen. Al met al moeten we zo'n 200 kilometer omrijden t.o.v. de planning en zijn pas rond half 8 in Madaba. De voordeur van 't hotel waar we willen overnachten zit tot onze schrik dicht, maar gelukkig wordt er wel gereageerd op de intercom. We blijken de enige gasten te zijn. Rond 8 uur vertekken we nog weer voor dinner naar een door de LP aangeraden restaurant. Voor slechts 8,3 JD (10 incl tip) eten we onwijs veel: twee kippepoten, halve kilo kebab, salade, frites en heel lekker brood. Terug bij het hotel moeten we weer aanbellen. De eigenaar loopt al in z'n pyama! we slapen goed en lang.
Zaterdag 15 november 2003
Ondanks het lawaai buiten (alarm van auto's (discoboxen etc)) ik heb dan wel het grootste deel van de nacht oordoppen in. Als Michael al wel eerder wakker is dan ik schrijf hij vast in 't schriftje. Rond tien uur staan we op, pakken de spullen in, ontbijten op ons gemak en Michael maakt plannen voor vandaag terwijl ik dit opschrijf. Nog even lekker op 't balkon in de zon zitten schrijven om half 12.
We gaan eerst naar de Mozeskerk die mooi op een berg ligt. Helaas is het wat heiig dus het uitzicht is niet zo mooi als gehoopt. Wel eenmooie mozaïkvloer in de kerk.
Daarna gaan we naar de dode zee, waar Michael in gaat zwemmen. We zijn op zoek naar kleedhokjes maar die kunnen we nergens vinden. 't Is eigenlijk nogal een chaos langs het stukje publiek strand. Uiteindelijk slaat Michael maar gewoon een handdoek om om z'n zwembroek aan te kunnen doen. Ik twijfel erg of ik er ook in zal gaan, maar omdat ik me nergens om kan kleden doe ik 't toch maar niet. Helaas dus ook geen douches hier.
Gelukkig bieden de vochtige doekjes uitkomst, waardoor we 't zout toch aardig van Michael's huid kunnen halen.
Hierna gaan we weer een flink eind rijden. We gaan op zoek naar een craftshop in 't noorden van Jordanië. Uiteindelijk vinden we de craftshop wel, maar tegen die tijd is hij allang gesloten. We gaan daarom maar op zoek naar een restaurant en belanden uiteindelijk bij hetzelfde restaurant in Fuheis als waar we na de rondrit langs de Dessert Castles gegeten hebben.
Na het eten rijden we naar Amman, waar we even stoppen om foto's van de beroemde Abdullah Moskee te maken.
We gaan ook op zoek naar een restaurant in Amman, maar alles wat in de LP wordt aangeraden is dicht en we zien ook nergens iets wat er leuk uitziet. Uiteindelijk rijden we dan maar naar Madaba. Omdat we eigenlijk helemaal niet veel honger hebben, gaan we daar alleen in een pub zitten, waar we een paar drankjes nemen en onze tijd doorbrengen met mensen en tv kijken. Vervolgens rijden we naar de luchthaven, waar we omdat er niemand van de verhuurder is, de auto zoals afgesproken open achterlaten op de parkeerplaats. Nu maar hopen dat dat allemaal goed gaat. De vlucht gaat netjes op tijd en voordat we 't weten zijn we al weer op Schiphol, waar ik voor het eerst dit verrassende bloementoilet ontdek.
Trein naar Duivendrecht en dan met de auto naar huis. Weer een vakantie voorbij.
Klik op de foto om via de wereldkaart een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om naar de beginpagina van de homepage van Geja en Michael te gaan