Een aantal mensen gaat bij de waterval zwemmen, nou ja, meer bibberend in het water. Wij gaan weer over de brug, onderweg even stilstaand voor een foto.
We wandelen daarna rustig terug naar boven. Wat is het hier groen he? Beide kinderen wandelen zelf naar boven, Ruben met wat meer hulp van zijn papa, dan Emma met hulp van mij. Ik heb eerder moeite haar bij te houden, dan omgekeerd.
Toevallig zien we een vlinder die eitjes legt op een blad. Eigenlijk zijn we op zoek naar vleermuisjes hangend onder een blad, zoals we in Costa Rica hebben gezien, maar zoiets zien we niet.
We moeten even wachten totdat we met de tarabita terug kunnen. Twee keer komen er groepjes met de tarabita die alleen heen en meteen weer terug gaan. Geen gelegenheid voor ons om mee te gaan.
Maar de derde keer komt de tarabita ons wel ophalen. We rijden vervolgens meteen met de auto terug naar Mindo. Niet veel later gaan we eten bij een pizzeria. De pizza heeft een flink formaat en smaakt redelijk. De salade is helaas een beetje smakeloos. We kopen meteen weer broodjes voor 's avonds. De kids kijken in het hotel een poosje met het zoontje van de receptionist (Christopher) naar Ice Age 3 op de tv. Ja hoor, die kun je hier al overal in de winkels kopen. Natuurlijk een ilegale kopie. Erna kijken we 's avonds nog wat filmpjes op de computer en dan is het weer bedtijd.
Dinsdag 4 augustus 2009
Kids en ik slapen tot negen uur uit. Michael is al uurtje wakker en heeft al gelezen en spelidee uitgewerkt op de computer. Weer ontbijten in het hotel. Rond elf uur gaan we naar een Butterfly farm/Mariposada/vlinderboerderij. Juist dan wil Ruben eigenlijk met het zoontje van de receptionist (Christopher) spelen. Maar we gaan toch en het blijkt een succesvol uitje voor de kids en voor ons. Allereerst krijgen we wat uitleg over de voortplanting van vlinders en zien we een vlinder uit zijn "slaapzakje" komen. LEUK! Daarna kunnen we alle verschillende vlinders bekijken. Ik maak veel foto's van de verschillende mooie vlinders.
Oranje en rode vlinders, niet al te groot. Maar ook mooie gele en blauwe vlinders.
En nog meer oranje vlinders en ook witte. Emma heeft het kleine cameraatje van mij gekregen en ze loopt de hele vlindertuin door terwijl ze ook steeds andere vlinders op de foto probeert te zetten. Sommige van haar foto's zijn ook heel goed gelukt, hoewel ze natuurlijk een veel kleinere zoom heeft op deze camera.
En nog meer oranje vlinders. In de tuin natuurlijk ook mooie bloemen, waar de vlinders vaak op gaan zitten.
Michael is vooral bezig vlinders zover te krijgen dat ze op zijn handen gaan zitten. Met de kleine groene vlinders lukt dat vrij aardig. De meeste anderen willen niet.
Ruben vermaakt zich de eerste tijd vooral met het maken van een bruggetje in de rivier. Hij heeft een flinke stok gevonden en maakt daarmee een bruggetje over een paar stenen.
Deze mooie vlinders hebben grote nepogen aan de onderkant van hun vleugels, terwijl ze van boven prachtig blauw zijn. De oudere vlinders van deze soort worden vat vager blauw van kleur.
Er gaat toevallig een vlinder op Ruben zijn truitje zitten. Hij heeft de kleine camera dan net in zijn hand en probeert er een foto van te maken.
Nadat Michael diverse vlinders op zijn handen heeft "gevangen", krijgt Emma ook de smaak te pakken en wil ze ook vlinders "vangen". Ook haar lukt dat aardig met de kleine groene vlindertjes.
Michael wil wel eens een vlinder op zijn neus hebben en het lukt Emma een vlinder van haar hand over te zetten op Michaels neus.
Tot slot wil Ruben ook nog een vlindertje op zijn handen. Hij vindt het nog wel een beetje spannend.
Als we weer terug zijn in de stad, gaan we weer eten bij een pizzeria, deze keer buiten op een terras. We krijgen een grote pizza en laten die weer goed smaken. Emma en Ruben zeuren wat over de paprika, maar eten toch redelijk als we dat (en voor Emma ook de ui) eraf halen. Erna wil ik graag internetten om te kijken of er reacties zijn van hotels in Otavalo of Quito. Er zijn diverse internetcafé's in het dorp, maar bijna overal zijn alle pc's bezet. Bij het vierde of vijfde café vinden we eindelijk computers die vrij zijn. Ik blijf daar een poosje zitten om de mail te lezen en mail te sturen. Michael komt nog even langs zodat we kunnen overleggen over een aangeboden optie en dan gaat hij met de kids vast terug naar het hotel. Als hij in het hotel is gaan de kids een vlinderboerderij maken van de tuin. Ze maken allemaal vlinders van papier en leggen die in de planten in de tuin. Ook een "slaapzakje"/cocon voor een vlinder. Als ik terugkom moet ik meteen de vlindertuin bewonderen. Grappig.,/p>
Woensdag 5 augustus 2009
We worden om zeven uur wakker gemaakt door Ruben, die aan onze deur staat te rammelen. We staan maar meteen op en gaan de laatste spulen inpakken. Dan maken we Emma ook wakker zodat de kids zich ook aan kunnen kleden. Nog even ontbijten. Wat een gevecht weer om er bij de kids wat in te krijgen! Michael raapt een hele grote schelp op van pad, blijkt het een slakkehuis te zijn. Nu valt ons op dat er nog meer van die enorme slakken in de tuin liggen. Vijf over negen gaan we op pad. Ik heb bij de (zeer aardige) receptionist nog even nagevraagd of het mogelijk is om tussendoor naar Otavalo te rijden. Volgens hem is het mogelijk, maar is de weg wel wat slechter. We gaan dat maar proberen, want we verwachten dat het zo'n veertig kilometer scheelt en we willen proberen met de huurauto onder de limiet van 2000 kilometer te blijven. Het eerste stuk gaat goed, maar ja de weg is dan ook nog verhard. Als we in Nanegal komen, wordt de weg echter ineens onverhard en we gaan vanaf dan omhoog en omlaag. De weg is in een zeer wisselende staat. Af en toe echt slecht (schrapend langs de bodem van de auto) en soms weer vrij goed. We vragen zeer vaak of we nog goed gaan (richting Selva Alegre en Otavalo) en steeds krijgen we te horen dat we gewoon rechtdoor moeten. Ineens hebben we echter oponthoud. Men is druk met de riolering bezig en daardoor is de weg opgebroken. Van een andere wachtende, hoor ik dat de wachttijd een uur is. Oei, nou ja teruggaan is ook geen optie. Omrijden via Quito kost nu zeker drie uur. We wachten dus geduldig. Ik praat een beetje met de andere wachtenden en Emma maakt binnen vijf minuten een vriendinnetje als ze ook uit de auto komt. Leuk hoe snel dat nu gaat. Ik ga even bij de werkzaamheden kijken en wordt daar helemaal lekgestoken door kleine mugjes of zandvlooien of zo. Gelukkig blijkt de wachttijd mee te vallen, na een half uur kunnen we verder. De weg wordt erna nog slechter. Eén stuk gaat het steil naar beneden en daar is het echt afgrijzelijk hobbelig. We gaan zo'n 10 kilometer per uur. Aangezien we er zo'n 70 hebben gehad, denken we nog zo'n 80 kilometer te moeten. Met deze snelheid wordt het een lange dag! We hebben helemaal niet door dat we in Selva Alegre komen en missen dan ook de afslag naar de korte route naar Otavalo. Misschien maar goed ook, want de enige weg die we gezien hebben zag er heel erg slecht uit. We rijden via Apuela en komen vlak langs Laguna Cuichocha. De weg blijft omhoog en omlaag gaan en van wisselende kwaliteit. Een klein stuk ergens halverwege ligt er asfalt en wordt er hard aan de weg gewerkt, maar verder is het onverhard tot vlak voor Otavalo. We hebben nog nooit zo vaak onderweg de weg gevraagd. Met succes gelukkig. En we hebben 30 kilometer bespaard. Kunnen we in de buurt van Otavalo toch nog wat gaan toeren, zonder over de limiet heen te gaan.
Ga voor een beschrijving van onze belevenissen in Otavalo naar vervolg.
Klik op de foto om via de kaart van Zuid Amerika een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om via de wereldkaart een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om naar de beginpagina van de homepage van Geja en Michael te gaan