We lopen naar de eerste speeltuin die bij de markt moet zitten. Donderdag is marktdag in Guaranda. Markt is al groot deel afgebroken en blijkt alleen uit kleding en schoenen te bestaan. emma past nog paar leuke roze schoentjes, maar die lijken toch wat te klein. We durven het niet aan om ze te kopen. Het is immers nog lang geen winter in Nederland. Vervolgens moeten we nog iets verder de berg op klimmen naar de speeltuin. Die is mooi gelegen met uitzicht over de stad en de omgeving.
Er zijn een aantal aardige toestellen, maar niet genoeg om de kids heel erg lang zoet te houden. Ik vind het wel heerlijk om hier in de zon te zitten.
Emma wil naar de andere speeltuin, dus we lopen vast naar het centrum. Even een ijsje halen op het plein, mmm lekker. Dan willen we naar de andere speeltuin lopen, maar als we bij een winkel met allemaal prinsessejurkjes staan te kijken, blijkt Ruben alweer een poepbroek te hebben. De derde van vandaag! Maar even naar het hotel (is toch om de hoek) om de luier te verschonen. Als we binnenkomen zitten ze beneden Mr. Maker te kijken. Dan willen Emma en Ruben natuurlijk ook Mr. Maker kijken. We blijven dus even op de kamer voordat we op zoek gaan naar de andere speeltuin. Weer een flink stukje omhoog en dus weer uitzicht. Deze keer ook op de vulkaan Chimborazo.
Leuk voor fotootje van de kids met de vulkaan op de achtergrond. We hebben de goede camera wel thuisgelaten, dus het kleintje moet maar voldoende zijn.
Wel raar dat de speeltuinen zo'n bende zijn. Overal ligt vuilnis en zelfs glas. En dat terwijl er mensen langs de kant zitten te picknicken. Vinden ze dit dan niet onveilig voor hun kids? Achter de speeltuin blijkt ook de begraafplaats van het dorp te zijn.
Naar album: Iets voor zessen vinden we het koud worden en stellen we voor terug te gaan naar het dorp. Nog even broodjes halen bij een panaderia en dan naar de kamer. Emma wil graag kleertjes maken voor de barbie. We hebben twee servetjes meegenomen en daarvan wil ze kleertjes knutelen. Ik help haar op weg en dan gaat ze zelf de kleertjes kleuren. Ik kan intussen het verslag weer een beetje bijwerken. Over zevenen gaan we eten op de kamer. Broodjes met chocopasta natuurlijk. Emma vindt de broodjes lekker en wil nauwelijks drinken, bij Ruben is het omgekeerd. Erna nog wat tv kijken, lezen, verslag bijwerken en dan slapen.
Donderdag 30 juli 2009
Ik heb niet best geslapen omdat er veel lawaai van de straat is. Af en toe hoor ik ineens harde muziek en regelmatig gaat er een auto-alarm af of rijdt er een auto toeterend langs. De auto-alarmen zijn echt een drama. Niemand schijnt die dingen te begrijpen en er kijkt ook niemand meer op als zo'n alarm afgaat. Bij de auto die wij nu hebben, gaat het alarm ook om de haverklap af. Ruben is weer als eerste wakker en zegt me dat hij yoki wil. Na een poosje komt hij bij me in bed liggen en is het weer gedaan met de rust. Michael en Emma blijven nog een poosje rustig slapen. Rond negen uur zijn we allemaal eindelijk opgestaan. Geen ontbijt bij het hotel, dus we lopen naar een restaurant op de plaza om te ontbijten. De dochter van een medewerkster komt achter Emma zitten en ze zit echt de hele tijd met grote ogen naar Ruben te kijken. Die trekt zich weinig van haar aan, terwijl Emma wel de hele tijd vraagt wat het meisje wil. En als ik zeg dat ik het niet weet, moet ik natuurlijk weer antwoord geven op de vraag: "wat denk je?". Na het ontbijt pakken we de tassen in en gaan we naar Salinas. Een mooie route door de bergen, brengt ons in het dorpje. Het is een ambachtsdorpje en volgens de LP moet je er allerlei ambachten kunnen bekijken zoals een kaasmakerij etc. We gaan eerst maar even in de winkel op de plaza. We kijken een poosje rond, maar zien niets wat we als souvenier mee kunnen nemen. De enige zaak die we open vinden is een winkeltje van een samenwerkingsverband van vrouwen. Die maken gebreide producten. We blijven een hele tijd in de zaak. Ik vind een poncho wel een leuke souvenier voor Emma, maar die vindt dat maar niets. Ruben is intussen allerlei mutsen, sjaals etc aan het passen. We slagen uiteindelijk toch voor diverse souveniers. Mooi, dat scheelt weer. We lopen nog een stukje door het dorp, maar alle zaken blijken verder dicht.
Jammer ik had het wel leuk gevonden om ook nog iets van de ambachten te zien, zoals een weverij of kaasmakerij. Het was vanmorgen prachtig helder weer, maar we zien nu wat bewolking komen. We rijden toch nog maar naar de weg naar Riobamba. Daarmee komen we dichter bij de vulkaan Chimborazo.
Nog op de grote weg zien we de eerste vicuña's. Altijd leuk! Vanaf de grote weg, kun je via een onverharde weg naar de Reserva de Producción Faunistica Chimborazo. De vulkaan ligt in dit reservaat. Eigenlijk is de toegang 10 US$ pp, maar we mogen met z'n allen voor 10 US$ naar de vulkaan rijden als we geen kaartje willen. Daar maken we gebruik van. De weg is in het begin in een hele redelijke toestand, later wordt hij wel een stuk slechter.
Onderweg passeren we meerdere groepen vicuña's. Sommige groepen zijn vrij schuw, andere blijven brutaler staan.
Twee vicuña's zijn helemaal niet schuw en komen nieuwsgierig in onze richting lopen. Hopelijk levert dat ook nog leuke foto's.
Het is wel lastig om uit te stappen, want er staat echt enorm veel wind. Ik kan het portier bijna niet open krijgen! We kunnen rijden tot de eerste hut waar de klimmers kunnen overnachten. Die ligt op 4800 meter. Dit is waarschijnlijk wel het hoogste punt dat we tijdens onze vakantie bereiken, zeker voor Michael en Ruben want die klimmen nog een klein stukje omhoog. Er staan allemaal gedenkstenen, zeker 20 stuks.
Ruben maakt boven een paar meisjes aan het schrikken door achter een gedenksteen vandaan te komen, daar zit hij te schuilen voor de harde wind.
Omdat Emma ligt te slapen als we de auto parkeren, blijf ik bij haar in de auto. Ze wordt al snel wakker omdat het heel erg warm wordt in de auto en ze in de zon ligt. Als Michael met Ruben terugkomt, rijden we vrijwel meteen weer naar beneden. Maar deze vincuña met de laaghangende bewolking moest nog even op de foto.
Vervolgens rijden we terug naar Guaranda. De kids slapen een deel van de rit. Terug in het hotel, zien de kids opnieuw het kleine meisje wat hier vaak in de hal speelt. Wij hebben ons al eerder afgevraagd van wie dit meisje een dochter zou zijn, vooral omdat het meisje dat er altijd bijzit ook nog erg jong lijkt (en haar moeder ging bellen toen we aankwamen en ze niet wist hoeveel ze voor de kids moest rekenen). Het meisje is al eerder bij ons op de kamer komen kijken. Nu gaan we eerst naar boven en gaat Emma daarna vragen of het meisje wil spelen. Dat wil ze wel. Samen met Emma gaat ze met de popjes spelen, kijken ze een beetje tv en gaan ze tekenen. Ik moet steeds vertellen hoe Emma iets in het Spaans kan vragen of zeggen. Helaas zijn de reacties van het meisje meestal zo onduidelijk dat we er weinig wijs uit worden. Emma vraagt naar haar naam, maar we kunnen het antwoord niet verstaan. Als ze later opgehaald wordt, begrijpen we dat ze Meline heet. Het enige duidelijk antwoord is op de vraag hoe oud ze is, ze blijkt twee jaar te zijn. Geen wonder dus dat ze nog wat onduidelijk praat. De leeftijd past ook wel bij haar grootte, ze is nog een heel stuk kleiner dan Ruben. Als het meisje rond half zes wordt opgehaald, is Emma net bezig met het maken van een tekening. Ze wil zichzelf en het meisje tekenen en die aan het meisje geven. Ze is echter weg voordat de tekening af is. Nou die moet ze dan morgen nog maar geven, voordat we weggaan. Even later valt Ruben van het stapelbed waar hij met Michael opzit. Hij heeft al twee keer iets van Emma aangepakt en bij de derde keer, duikelt hij naar beneden. Recht met zijn hoofd op de houten vloer! We snellen allebei naar 'm toe, maar laten 'm wel rustig liggen. Hij jammert, maar wil zijn ogen niet openen. Na een paar minuten begint hij gelukkig hard te huilen en komt hij overeind. Het kost de nodige moeite om 'm een beetje rustig te krijgen, maar in ieder geval constateren we dat hij niets gebroken heeft. Hij kruipt een poosje huilend dicht tegen me aan en als hij rustiger is geworden wil hij liever onder de dekens gaan liggen met zijn knuffels. Hij valt vrijwel meteen in slaap. We laten 'm maar even slapen, maar controleren wel elke paar minuten of hij nog wel ademd. Het is intussen zes uur en we wilden net gaan eten en Emma heeft trek. Michael gaat maar met Emma op zoek naar een pizzeria en het lukt ze een pizza af te halen. Die smikkelen we op de kamer lekker op. Vervolgens maken we Ruben wakker om te controleren of hij niet in shock raakt en we doen hem een schone luier en zijn pyama aan. Dan mag hij weer lekker gaan slapen. Emma gaat lekker tv kijken, terwijjl ik het verslag weer bijwerk (toch wel een hoop werk eigenlijk). Emma gaat meteen na Mr. Maker naar bed. Vlak voordat ik zelf ga slapen, maak ik Ruben nogmaals wakker. Hij is duidelijk moe, maar wel helder. Gelukkig dan kunnen we zelf ook gaan slapen. Ik slaap vannacht bij Ruben in bed en Emma slaapt onderin het stapelbed.
Vrijdag 31 juli 2009
Ik heb superslecht geslapen. Ruben heeft me enorm uit mijn slaap gehouden. Hij lag me beurtelings uit bed te duwen of ging bovenop me liggen. Midden in de nacht heb ik ook nog een appel voor 'm geschild omdat hij honger had. 's Morgens is hij vrolijk als hij wakker wordt en eet vrijwel meteen een banaan op. Emma heeft wat meer moeite met wakker worden. We treuzelen echter niet te lang en gaan snel opstaan. We pakken alle spullen vast in en brengen een paar koffers naar beneden. Dan gaan we eerst weer ontbijten bij het restaurant op het plein. De kids willen echter niets eten. Ruben klaagt over pijn in de buik en Emma zegt dat ze niets lekker vindt. Ik neem dus maar een broodje mee van het ontbijt. Terug in het hotel brengen we de rest van de spullen naar de auto en geef ik de tekening af die Emma voor Meline gemaakt heeft. Helaas is Meline nog niet aanwezig, dus Emma kan 'm niet zelf aan haar geven. Ik ga vandaag achterin de auto bij Ruben zitten, terwijl Emma voorin mag. Zo kan ik ervoor zorgen dat Ruben beter kan liggen. Dat lukt. Ik weet een lekker plekje voor 'm te maken en hij ligt vrijwel de hele rit te slapen. Het is redelijk bewolkt, maar we hebben nog wel weer even zicht op de vulkaan Chimborazo en ook even op de lagere vulkaan Carihuaírazo (5020 meter). Totdat we in Ambote arriveren, heeft MichaeI drie slapende passagiers in de auto. In de stad wordt ik wakker en ik help 'm dan de weg naar Latacunga te vinden.
Ga voor een beschrijving van onze belevenissen in Latacunga naar vervolg.
Klik op de foto om via de kaart van Zuid Amerika een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om via de wereldkaart een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om naar de beginpagina van de homepage van Geja en Michael te gaan