Zodra we in Baños zijn aangekomen, zoeken we een hotel. Ik ga eerst vragen bij Villa Gertrudis maar die is vol. Dan vraag ik naar een vierpersoonskamer bij Hostal Isla de Baños. Die hebben alleen tweepersoonskamers en kosten ineens ruim 60 dollar per stuk. We kunnen voor de kinderen korting krijgen, maar 100,80 US$ is me nog steeds flink te veel. Dan gaan we kijken bij het dichtbij gelegen Hosteria Monte Selva. Die zitten ook vol. Tja wat nu. Hotel Palace ligt hier ook dichtbij, dus gaan we daarheen. Ze hebben nog twee kamers, een driepersoons of een kamer met vier gewone bedden en een stapelbed. De eerste kost 61 dollar, de tweede 73 dollar. Flink duur, want de muren zien er niet best uit. Maar de kamer is redelijk ruim, het is al laat en we zijn moe, dus accepteer ik de kamer. De kamer blijkt echt overprijsd want twee van de bedden zijn echt superzacht terwijl de anderen absurd hard zijn. We brengen de spullen snel naar de kamer. Nadat we de rest van het hotel nog even bekeken hebben, gaan we op zoek naar een restaurant. Cafe Good ligt vlakbij en ziet er volgens de beschrijving in de Lonely Planet goed uit. Het eten blijkt ook echt lekker en niet duur. Voor 17 dollar hebben we twee voor- en twee hoofgerechten, een portie frites en twee halve liters bier en een glas sinaasappelsap. De kids vermaken zich in het restaurant met de kinderboekjes die hier liggen. Na het eten gaan we nog even langs Villa Gertrudis om te vragen of ze morgen vierpersoonskamer hebben. Waarschijnlijk wel en die kost dan 10 us$ pp. Daarna naar de speeltuin waar de kids zich nog een flinke poos vermaken. Ze willen eigenlijk nog niet mee als wij het zat zijn en terug willen naar het hotel. Ik ga nog even op een pc mail checken en naar wat info over vulkaanuitbarstingen van de vulkaan Tungurahua. Die blijkt in ieder geval op 14 juli en 16 augustus 2006 nog uitgebarsten te zijn. Door lavastromen is de weg naar Riobamba sindsdien niet meer beschikbaar.
Zondag 26 juli 2009
Ondanks de slechte bedden hebben we toch redelijk geslapen en is het rond half acht voordat de kids wakker worden. We ontbijten in hotel. Gelukkig blijkt het ontbijt wel inclusief en de kwaliteit hiervan maakt de hoge prijs van de kamer weer een beetje goed. Na het ontbijt is het tijd om te gaan zwemmen. Want in de prijs van het hotel zit ook het gebruik van de zwembaden. Er zijn buiten twee zwembaden, die we voor gezien houden. We gaan naar binnen, waar ze twee kleine warme badjes hebben en een jacuzzi waar geen kids in mogen. We gaan maar in één van de kleine badjes. Bij dit bad zit ook een leuke waterval. Het water is aangenaam en de kids vermaken zich uitstekend. Ze spatteren er vrolijk op los. Emma durft ook steeds meer en ze begint zowaar een beetje schoolslag armen onder de knie te krijgen. Ze heeft het weer regelmatig over de zwemles waar ze nu graag op wil. O jee, na ongeveer een uur in het bad heeft Ruben gepoept. Gelukkig heeft hij een zwemluier aan. Michael gaat er snel uit met hem. Ik blijf nog even met Emma tot ik denk dat de heren klaar kunnen zijn met douchen. Emma laat me nog even een paar nieuwe kunstjes zien. Eerst voorover met d'r hoofd in het water en dan achterover met d'r hoofd onder water en ziet andere kinderen van een muurtje springen en dat wil ze ook nadoen en durft ze vervolgens nog meerdere keren te doen. Stoer hoor. Als Emma aangeeft te moeten plassen, gaan we er gauw uit en naar de kamer. Daar zijn de heren net klaar met douchen, dus kunnen we ze mooi aflossen. Dan pakken we de spullen in, zodat we rond twaalf uur kunnen uitchecken. Op naar Villa Gertrudis. Helaas blijkt de vierpersoonskamer nog niet beschikbaar, maar ze zeggen dat hij om twee uur wel beschikbaar zal zijn. We laten de auto achter en gaan eerst naar de speeltuin. Ik maak wat fotootjes. Hieronder de waterval boven het dorp, vlak bij het hotel waar we vannacht geslapen hebben.
Emma kan al vrij goed haar evenwicht bewaren op deze verschillende evenwichtstoestellen, maar Ruben kan het ook al heel aardig.
Emma vindt de bandschommel hele erg leuk, maar Ruben vindt het alleen leuk als het niet te hard gaat.
Ruben vindt één toestel helemaal geweldig. Hij is een hele tijd zoet met het touw wat aan het toestel hangt.
Nadat de kids lekker in de speeltuin gespeeld hebben, gaan we eten. Weer bij Café Good, want Ruben herkent het en wil er boekje lezen. Weer smaakt het heerlijk. Om twee uur zijn we weer bij Villa Gertrudis. De kamer is nog steeds niet beschikbaar. De huurders zijn kennelijk weggegaan toen de receptionist er even niet was en hij weet niet wanneer ze terugkomen. Maar hij verzekert ons dat ze wel weggaan. Of we over half uur weer willen komen. Ik begin hier wel een vervelend gevoel van te krijgen. Straks zitten we de hele middag te wachten en blijken die mensen gewoon in de kamer te blijven! We gaan nog maar weer eens naar de speeltuin en als we rond drie uur terugkomen en de kamer nog steeds niet beschikbaar is, zeggen we dat het genoeg is geweest. We hebben een kamer nodig en het wordt steeds onwaarschijnlijker dat deze kamer vandaag vrij komt. Snel gaan we op zoek naar wat anders. Ik had al iets op het oog uit de LP, namelijk Posada El Marqués. Gelukkig hebben die wel een vierpersoons zeer net uitziende kamer met balkon voor 50 US$ incl belasting en ontbijt. Daar boeken we dus maar twee nachten. Snel de spullen naar de kamer en dan gaan we nog even een eindje rijden. Er zijn aan de oostkant van Baños twee uitzichtpunten met zicht op mooie watervallen; Manto de la Novia en Paló del Diablo, daar rijden we heen. Ruben en Emma vallen al na een paar minuten in slaap.
Als we bij de eerste waterval stoppen wordt Emma weer wakker. Zij gaat eerst samen met Michael bij de waterval kijken en ik ga erna nog even met haar. Ze ziet een liftje over de waterval gaan en vraagt waarom mensen met zo'n liftje gaan.
Als we bij de tweede waterval zijn, gaat ze weer met Michael kijken en deze keer komen ze terug met het bericht dat Emma in zo'n liftje wil. Dat lijkt mij ook wel wat dus ga ik samen met haar kijken. Toevallig komt er net een hele groep Nederlanders aan die ook met het liftje willen. Voor 1,50 US$ kunnen we samen mee. Het gaat heel hard over de rivier. Dan hangt de lift even stil vlak voor de waterval.
Dan gaat hij nog iets verder omhoog richting het huis aan de overkant en dan gaat hij alweer snel terug. Volgens één van de andere Nederlanders is er ooit een Yorintravel aflevering geweest waarin Chris Zegers met deze zelfde lift ging. Misschien thuis eens proberen op te zoeken. Emma vindt het "avontuur" met het liftje helemaal geweldig en volgens haar was het niet echt spannend. Ik vond het best hard gaan en grappig om te doen. We rijden nog een klein stukje verder richting de jungle en dan keren we en rijden we terug naar Baños. Daar zoeken we een supermarktje op waar ik wat brood en koeken koop, zodat we die vanavond op kunnen eten. In het hotel probeer ik de Wifi even, maar het lukt me niet om verbinding te maken. Wel kan ik op de vaste pc even mail checken. Om iets over zes uur gaan we op pad. We willen nog even gaan zwemmen bij Piscina de La Virgen. Daar staat echter een enorme rij. We hebben geen zin om in de rij te gaan staan en ook niet om in een overvol bad te gaan zitten, dus lopen we naar een ander zwembad Piscina Gamboa. Als we in Villa Gertrudis hadden geslapen hadden we hier gratis entree gehad, nu zullen we moeten betalen. Onderweg zien we een tv crew die opnamen maakt. Eerst van een hardloper en daarna van Casa de Abuelo. De cameraman begint de Casa te filmen als wij er net voor langslopen. Wie weet zien we onszelf later op de Nederlandse tv want we horen de crew Nederlands praten. We gaan dus zwemmen bij Piscina Gamboa. Dat is wel veel duurder dan Piscina de la Virgen. 5 pp voor volwassen, 2 pp voor kinderen. Maar de prijs zorgt er gelukkig ook voor dat het een stuk rustiger is dan bij La Virgen. Door miscommunicatie tussen het personeel hoeven we overigens maar 12 te betalen. We krijgen mandjes om onze kleren in te doen en die kunnen we afgeven. Daarna is het tijd om heerlijk te gaan zwemmen. Het gehele zwembad is overdekt (met van die ruiten die ze in Nederland voor kassen gebruiken). Er zijn twee kleine vrij warme badjes, één groot koud bad. En in andere ruimte (eigenlijk niet voor kinderen) een heel warm bubbelbad en daarachter een koud dompelbad en een sauna en een turks stoombad. De kiids gaan voor het eerst van hun leven ook de sauna en het stoombad proberen. Emma maar heel kort. Ruben vindt het stoombad lekker en blijft er heel poosje met Michael in. Ze hebben koude douche aangezet en Ruben gaat steeds onder de koude douche als hij het warm krijgt. En dan kan hij vervolgens op de bovenste tree gaan zitten. Ik vindt vooral het warme bubbelbad lekker. Emma zwemt liefste in één van de kleine badjes, waar ze lekker in kan springen en onder water (haar hoofd dan, billen boven water) kan zwemmen. Na zo'n anderhalf uur zwemmen vinden we het genoeg geweest en willen de kids ook wel terug naar het hotel. Even lekker warm douchen en dan aankleden. We lopen rustig terug naar het hotel, waar we vlak bij ons hotel een bekende Nederlander tegenkomen: John de Mol jr. Waarschijnlijk is het dan ook zijn filmcrew die we eerder gezien hebben. We moeten maar eens opletten wat voor programma hij binnenkort gaat presenteren, waarin Ecuador voorkomt. Terug in de kamer is het tijd voor de broodjes en de koeken en een beetje tv kijken voor de kids. Rond half tien liggen ze eindelijk te slapen en rond tien uur zit Michael ook met zijn ogen dicht een boek te lezen... Het is nu half elf geweest, ik ga ook maar eens slapen.
Maandag 27 juli 2009
Helaas weer niet zo goed geslapen. Deze keer omdat er om vier uur een groep mensen met veel kabaal terugkomt in het hotel. Het duurt lang voordat ze stil zijn en dan begint de haan te kraaien.. Ruben is als eerste wakker. Ik geef 'm de ipod zodat hij nog een poosje zoet blijft. Erna gaat hij bij Michael in bed spelen, terwijl ik nog even in Ruben's bed kruip. Emma ligt ook nog een beetje te dutten. Rond kwart over acht zijn we allemaal wakker en staan we op en kleden we ons aan. Bij het ontbijt zitten lekkere warme broodjes. Ook de kids eten daar lekker van. Van de speciaal gevraagde gekookte eieren eet alleen Ruben wat op. Na het ontbijt wil Emma graag met Ruben in een bakje boven de waterval. Ze heeft gisteren een mooie tekening van Mr Maker voor Ruben gemaakt en nu tekent ze op de achterkant nog een kaart van de waterval en de lift en bergen. We zijn al blij dat ze in ieder geval iets wil doen wat wij ook leuk vinden. We gaan dus de tas inpakken en dan gaan we eerst naar de bank. Daar krijgen we de vervelende mededeling dat ze de travellercheques niet willen inwisselen omdat ik op de verkeerde plek getekend heb (onder de lijn ipv erboven). We moeten het later nog maar eens ergens anders proberen want in Baños is maar één bank waar je ze kunt inwisselen. Ik zou een deel van de cheques overigens wel in kunnen wisselen omdat ik die wel op de goede plek heb getekend, maar dat zien we later wel. We gaan nu maar pinnen. De eerste pinautomaat wil geen geld geven, bij de tweede pinautomaat lukt het gelukkig wel. We komen langs het toeristenbureau dus daar vragen we meteen naar informatie over wandelingen in de omgeving. We krijgen een goede kaart van de wandelingen rond het dorp en bij de watervallen verderop. We hebben ook de supermarkt gevonden en daar gaan we vervolgens heen. Weer flink yoki inslaan en water, wat fruit en zakje chips. Dan is het echt tijd om op pad te gaan. We zien op de kaart dat er drie liftjes over het water moeten zijn. Ik ben met Emma in de tweede geweest. Omdat de eerste nu dicht blijkt te zijn, rijden we naar de derde lift. Die is wel open en daar gaan we dan ook in. We hoeven deze keer niet voor de kids te betalen. Voor 2 dollar gaan we daarom heen en terug over de waterval. In dit bakje kunnen we allemaal zitten (er zijn ook geen andere passagiers), wel zo relaxed.
Emma vindt het weer heel erg leuk, Ruben vindt het wel een beetje spannend. We rijden vervolgens nog wat verder naar een andere waterval en daar gaan we een wandeling maken. Bij de weg kun je alleen de bovenkant van de waterval zien, daar is het een vrij breed stromende rivier. Als we aan de wandeling horen we al een hoop gebulder van de waterval. De wandeling is 1 kilometer lang en gaat logischerwijs naar beneden. We komen intussen mensen tegen die puffend omhoog komen. Een groot deel van het pad bestaat uit trappen en die zijn vrij steil. De kids hebben dan ook het grootste deel van de tijd een handje nodig om de trap af te lopen.
Ruben vindt het heerlijk om van de treden af te springen, hangend aan de arm van papa. Emma ziet in een doorkijkje in de verte een brug en daar wil ze wel naartoe lopen. Voordat we echt bij de waterval komen, komen we door een gebouw met restaurant en daar blijken we nog te moeten betalen voor het laatste stukje pad (1 US$ voor de volwassen en 0,50 US$ voor de kinderen). De waterval blijkt verstopt te zitten achter een rots. Als je om de hoek van de rots komt, wordt je flink nat door de nevel van de waterval. We gaan om de beurt bij de waterval kijken want we willen de camera niet kletsnat hebben. Michael gaat eerst met Ruben.
Om de hoek blijkt een heel laag gangetje te zijn, waar ze kort schuilen voor ze terugkomen. Daarna ga ik kijken, want Emma wil niet mee. Ruben komt weer achter me aanlopen, dus neem ik 'm snel mee in het gangetje. Het is precies zo hoog dat Ruben rechtop kan staan. Ik moet dus diep bukken. Ik heb de kleine camera meegenomen voor het maken van een paar fotootjes.
Helaas is de batterij alweer leeg voordat ik een foto van Ruben in de gang kan maken. We gaan snel weer terug naar Emma en Michael. Michael neemt Emma onder zwaar protest nog even mee naar de waterval (zie foto).
Grappig dat zij het liftje over de waterval leuk en stoer vindt en niet nat wil worden van de waterval en het bij Ruben precies omgekeerd is. Vervolgens blijken we door het restaurant heen ook nog naar de brug te kunnen. Natuurlijk worden daar ook nog wat fotootjes gemaakt.
Als we op de brug staan, valt het aparte motief van de rotsen boven de waterval op.
De wandeling omhoog valt ons mee. Ruben loopt het hele pad zelf. Goed hoor. Hij vindt zelf ook dat hij nu hij drie is geworden meer zelf moet lopen. Het is niet alleen vochtig van de waterval, af en toe miezert het ook een beetje. We zijn dan ook een beetje nat als we boven komen (ook een beetje bezweet). In de auto de raampjes even open houden om te koelen en dan flink de airco aan. Terug in Baños gaan we eerst eten bij een pizzeria. We nemen een grote pizza en twee salades. Lekker maar wel stukje prijziger (25 dollar) dan café Good. Vervolgens gaan we terug naar het hotel. De kinderen willen gaan schilderen en knutselen. Daar moeten we natuurlijk goed bij blijven om te zorgen dat het geen smeerboel wordt. Als alles onder controle is, gaan we wel om de beurt even douchen. Als de kids uitgeverfd zijn, doen we de tv aan zodat ze nog even rustig kunnen kijken. Ik ga dan even beneden kijken voor het internet. Ik vraag welk wachtwoord ik moet begrijpen en dan blijkt dat ze op het papiertje op het prikbord zowel de naam van het netwerk als het wachtwoord hebben geschreven. Wij dachten dat we de combinatie als wachtwoord moesten ingeven. Stom! Nu de wifi aan de praat heb gekregen, blijf ik nog even beneden zitten om foto's te uploaden, te e-mailen en de website bij te werken. Na een poosje komt Michael met de kids naar beneden om in de tuin te gaan kijken. Die is erg klein, maar er hangen wel een paar hangmatten. En daar zijn de kids dol op. Als de kids in de tuin uitgespeeld zijn, gaan ze nog een poosje naar de speeltuin. Als ze terugkomen van de speeltuin gaan we op de kamer eten maken. We hebben nog wat grote koeken en cornflakes en we maken wat aspergesoep. Ruben klaagt over pijn in de buik en eet weinig. Hij wil alleen knuffelen. Ik leg 'm om kwart over acht in bed, maar dan blijft hij toch nog even wakker. Als ik de kamer nog wat donkerder maak, valt hij echter vrijwel meteen in slaap. Emma blijft nog lang tv kijken en tekenen. Michael leest nog een poosje en gaat dan slapen, terwijl ik nog een poosje op het balkon ga internetten (daar werkt de wifi nog net).
Dinsdag 28 juli 2009
Ruben is weer als eerste wakker. Rond zeven uur begint hij onrustig in zijn bed te schuiven. Niet veel later rits hij zijn slaapzakje los en komt hij bij ons in bed liggen. Dan is het wel gedaan met de rust, want hij klimt en klautert steeds over me heen. Na een poosje begint hij te roepen dat hij wil kleien. Dat mag. Michael zet het tafeltje met de krukjes weer klaar en hij gaat lekker kleien. Emma wil het liefst verven, maar dat willen we liever pas na het ontbijt doen. Dan gaat ze maar samen met Michael knutselen. Ze maken van papier leuke muisjes, net als Mr Maker gisteren. Erna gaat Michael lezen en knutselt Emma nog wat in haar eentje terwijl Ruben met de klei blijft spelen. Ik werk intussen het verslag weer bij. Dan is iedereen klaar om te gaan ontbijten. Mmm lekkere broodjes hebben ze en deze keer voor ons een bakje fruit i.p.v. scrambled eggs. Erna willen de kids verjaardagje spelen. Ze gaan net doen of Michael jarig is. De kids gaan de kamer versieren met allerlei bladzijden uit de diverse kleurboekjes die we bij ons hebben. Ik heb dat bij hun verjaardagen ook steeds gedaan. Als ze genoeg "verjaardagje" gespeeld hebben, gaat Michael een poosje met de kids naar de speeltuin. De kids vinden de "kabelbaan" erg leuk. Daar kunnen ze op een soort schommelzitje gaan zitten en dan zwaaien ze aan een lijn zo'n dertig meter weg. Emma doet zich alleen erg zeer als ze een keer terug wil rennen en met haar knieën tegen de planken stoot waarvandaan de zwing begint. Ook Ruben valt twee keer op zijn knieën. Twee stel blauwe knieën dus bij terugkomst. Ruben is ook erg stout geweest. Hij wilde terug naar het hotel en is gewoon bij Michael weggelopen. Hij was zelfs de weg al overgestoken voordat Michael 'm weer te pakken had. Rond twaalf uur vertrekken we naar het zwembad. Eerst dropt Michael me nog even bij een andere bank, waar ik opnieuw wil proberen traveller cheques te wisselen. De bank waar we gisteren waren blijkt echter de enige te zijn waar dat kan (en dat lukt dus niet vanwege de fout geplaatste handtekening). Michael is met de kids al naar de supermarkt gereden. Ik loop daar ook naar toe. We kopen wat broodjes en beleg. Ruben brengt ons weer aan het schrikken door uit ons zicht te verdwijnen. Michael vindt hem aan de andere kant van de winkel weer terug. Dan gaan we naar het zwembad. We gaan deze keer de Piscina El Salado proberen. Een stuk goedkoper dan het andere zwembad, 1,60 voor de volwassene en 0,80 voor de kids. Maar als we naar binnen lopen, blijkt er helemaal niets binnen te zijn en de wind is afgrijzelijk hard en koud. Nou ja, we zijn nu eenmaal binnen dus er moet gezwommen worden. Snel omkleden en douchen (de douche is wel heerlijk warm) en dan in het bad waarvan we vermoeden dat het warm maar niet heet is. Dat klopt inderdaad. Het is behoorlijk druk in het bad. Iedereen blijft goed onder water, want boven water is het gewoon onaangenaam. Het water is heel troebel, dus de kids mogen van ons niet onder water. Na een poosje gaan we een ander bad proberen. Dat is het hete bad. Heerlijk warm. Michael gaat later samen met de kids ook nog even voelen hoe koud het koude bad is, ik blijf wel in het hete bad. We proberen nog even het bad wat iets hoger is gelegen. Dat is iets minder warm dan het eerste bad en veel dieper en groter. Ruben heeft er echter geen zin meer in en wil uit het bad. We gaan nog eventjes in een heel ondiep redelijk warm badje, maar daar heeft Ruben ook al snel genoeg van. Gelukkig wil Emma er ook wel uit. Snel met z'n allen naar de warme douche. Ik ga me vast omkleden en haal dan de spullen van de anderen ook vast op, terwijl Michael met de kids onder de douche blijft. Dan haal ik ze op en kleed ik beide kinderen aan, terwijl Michael zichzelf ook aankleedt. Dan kunnen we vertrekken. Ik maak nog even een paar fotootjes van het zwemcomplex en van Emma.
Vervolgens rijden we nog even naar de brug om de kloof naast Baños te bekijken en erna proberen we de weg naar Riobamba te vinden. Die is onvindbaar. Als we later nog eens goed op de kaart kijken, concluderen we dat de weg gelopen moet hebben op de plek waar nu een grote hoeveelheid lavarotsen ligt. Terug in het hotel gaan we broodjes eten. In de supermarkt hebben we pakjes chocopasta gevonden en dat vinden de kids erg lekker. Hebben ze lang niet gehad! 's Avonds eten we weer bij cafe Good. We wandelen eerst nog naar supermarkt voor boodschappen voor de komende dagen (Yoki, water, chocopasta en chips). In het café spelen de kids met het dochtertje van eigenaar. Het meisje is een stukje kleiner dan Emma. ze roept de hele tijd: "te paard". Emma begrijpt weinig van wat ze wil, maar wil toch graag met d'r spelen. Ruben is al moe en zit bijna aan tafel te slapen. De vraag waar zijn vliegtuig is, maakt 'm weer wakker. Terugwandelen naar hotel en dan mogen de kids nog weer even in de speeltuin. We zijn op tijd weer terug in de kamer voor Mr. Maker. Ruben blijft toch nog wakker bij Mr. Maker. Erna gaat hij wel meteen slapen. Emma gaat ook naar bed. Michael gaat in bed zitten lezen, terwijl ik naar beneden ga om verder te werken aan de website en wat mails te sturen. Ik ga pas om half twaalf slapen. Het is dan allang donker op de kamer.
Woensdag 29 juli 2009
Rond zeven uur worden we wakker. We staan rond half acht op en gaan nog ontbijten in het hotel. Dan alle spullen in de auto en via Ambato naar Guaranda. Het is enorm bewolkt als we vertrekken. Weg is wisselend. Veel afgeschraapt asfalt. We kunnen wel vlot doorrijden. Na een poosje zien we blauwe lucht en gelukkig rijden we in die richting. Het wordt steeds helderder. De zijkant van de vulkaan Chimborazo (de hoogste berg van het land) hangt in de wolken, erachter is het onbewolkt.
We rijden langs de vulkaan en krijgen steeds mooier zicht op de vulkaan. Nou ja, niet iedereen kijkt evenveel om zich heen:
Rond de middag zijn we in Guaranda.
Ga voor een beschrijving van onze belevenissen in Guaranda naar vervolg.
Klik op de foto om via de kaart van Zuid Amerika een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om via de wereldkaart een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om naar de beginpagina van de homepage van Geja en Michael te gaan