zaterdag 13 november 2004 (vervolg)
Het gewenste hotel is vannacht vol maar heeft morgen wel een kamer. Ze raden hotel Poco à Poco aan en daar nemen we voor 65$ en kamer voor één nacht. Dan rijden we terug naar hotel Finca Valverde en daar boeken we de twee opvolgende nachten voor 50$ per nacht. Dan gaan we naar de kamer waar ik Emma voed terwijl Michael de bagage haalt. Weer drinkt Emma heel slecht. Ze blijft wel volijk en klets zelfs heel lang terwijl Michael filmt. Waarom wil ze toch niet vandaag? Na de voedingspoging gaan we naar de Canopywalk van Santa Elena. Officieel heet het de Santa Elena Sky-Walk en ligt ongeveer vijf kilometer buiten Santa Elena en twee kilometer voor het Nationaal Park Santal Elena. Emma gaat in de buikdrager en ze slaapt het grootste deel van de tijd en is voor de rest tevreden aan het rondkijken. De wandeling gaat over vijf grote bruggen boven de canopy en verder omhoog en omlaag door het bos over met boomstammen afgezette paden. De tocht begint met het beklimmen van een hoge toren boven het gebouw van de organisatie.
Het is prachtig weer, dus we hebben geweldig zicht op de boomtoppen en de heuvels in de verte. Nog steeds zien we weinig vogeltjes, hoewel ze hier wel te horen zijn. We zien een enorme spin, een echte Tarantula, met oranje knieën! We denken eerst dat hij dood is, maar als we een lange stok gevonden hebben en Michael zachtjes tegen z'n billen drukt gaat hij ervandoor.
Op de laatste brug krijgen we een mooi uitzicht over de heuvels waar Monteverder op ligt en zien en horen we mensen genieten van een canopytour (hierbij wordt je in een harnas gehezen en vlieg je aan een lijn door de boomtoppen) terwijl ze afsteken tegen de donkere lucht op de achtergrond. Ook heb je hier een prachtig uitzicht op de toppen van Advocadobomen. Vlak voor we weer in het centrale gebouw aankomen hangen voedingsspullen voor de kolibris en ik maak daar een flink aantal foto's terwijl Emma d'r broek volpoept. Als Michael haar binnen uit de baby bjorn haalt blijkt het een enorm zooitje te zijn. Bruine romper en ook beetje op broek en baby bjorn. En net nu blijken we geen schone romper bij ons te hebben.
Uiteindelijk lukt het verschonen. Emma op haar buik leggen is in dit soort gevallen een goed truc, dan kun je beter bij de zooi! Emma krijgt dan haar broekje en jasje maar aan zonder romper en dan kunnen we toch nog even koffie drinken en daar kopen we ook souveniers voor Michaels ouders en JP. Als we terug willen rijden komt een medewerker van de souverniershop vragen of hij een lift kan krijgen naar Santa Elena. Dat mag natuurlijk. We babbelen heel gezellig in de auto. Hij heeft twee dagen geleden voor het eerst een baby (zoontje) gekregen. Terug in het hotel is het al bijna vijf uur en probeer ik Emma weer te voeden. Weer wil ze maar even goed drinken en dan gaat ze duwen en trekken. Voordat Michael het bad vol heeft laten lopen heeft ze alweer een nieuwe poepluier gemaakt. Dan kan ze rustig bij papa in bad en later ga ik er ook bij in.
We hebben hier namelijk (zoals te zien op de foto) een zeer luxe badkamer met een enorm bad waar we makkelijk met zijn drietjes in kunnen. Michael droogt Emma af en daarna is het weer helemaal mis. Ze gaat steeds huilen en is dan vrijwel ontroostbaar. Af en toe lukt het door een liedje te zingen en te wiegen en masseren om haar even stil te krijgen. Als ik haar echter in bed wil leggen als ze eindelijk slaapt is ze meteen wakker en wil ze niet meer slapen. We rijden met de auto naar de pizzeria in Santa Elena. Prima eten hoewel iets prijzig. Emma blijft daar erg onrustig, dus we eten flink door. Even terug in het hotel wil Emma niet, soms valt ze even bij me in slaap maar dan vecht ze zich weer wakker. Om iets voor negenen is het dan eindelijk gelukt en kan ik haar in haar bedje leggen om te gaan slapen.
zondag 14 november 2004
Om kwart voor vier en half acht krijgt Emma nog een voeding op bed en beide keren drinkt ze heel goed zonder te duwen en te trekken. Maar wat heb ik slecht geslapen. Eerst in hetzelfde bed als Michael omdat het zo doorzakte en ik tegen de berg op aan het vechten was en nauwelijks ruimte had om te liggen, later omdat ik gewoon teveel last had van mijn nek en schouder en Emma maar bleef ronddolen. Na de voeding van half acht staan we op en pakken we alles vast in. Het is droog maar waait hard en af en toe waaien dikke wolken over. We gaan eerst naar de Frog Pond . Deze ligt meteen naast het hotel en is (helaas) overdekt maar we hebben geen tijd om nog ergens anders heen te gaan. We krijgen een gids mee die ons zeer geanimeerd over alle kikkers en padden verteld en ook een paar woordjes Nederlands kent (nl kikker en pad) en deze steeds gebruikt. Emma zit bij Michael in de buikdrager en zij slaapt het grootste deel van de tijd.
Er zijn heel wat vitrines met allerlei verschillend kikkers en padden, sommige groot andere klein en sommige giftig en andere niet. De meesten weten zich heel goed te verstoppen op of onder een blad of boomstronk.
Ook dit groene boomslangetje valt niet op tussen de groene bladeren.
Er zit ook een pad of kikker op één van de vitrines geplakt. Dit was dus geen zoekplaatje.
En deze waren ook makkelijk te vinden omdat ze parend vlak voor de ruit van een vitrine zitten. Dit zijn trouwens dezelfde kikkers als degene die op de voorkant van het footpints boek staat. Grappig aan deze kikkers is dat de grote het vrouwtje is en de kleine het mannetje en ze schijnen meerdere dagen over een vrijpartij te doen.
Vooral de rode kikkertjes met de groen of blauwe jeans zijn ook erg leuk en heel mini!
Na de rondleiding lopen we nog even samen langs de vitrines en probeer ik nog wat foto's te maken. Er worden er maar weinig scherp door het invallende zonlicht en de vieze vitrineruiten (in de vitrines "regent" het minstens één keer per dag en daardoor zitten er allemaal opgedroogde druppels op de ruit). Dit uitstapje is zeker de moeite waard. Als we weer buiten komen blijkt het een beetje te miezeren en voelt het een heel stuk kouder aan. Zou het weer nu echt omslaan? Het weer dat we gisteren hadden schijnt echt uniek te zijn voor Monte Verde. Nadat Emma nog een voeding heeft gehad, checken we uit en rijden we naar het andere hotel en checken daar weer in. We moeten nog wel even van kamer wisselen omdat iets in de eerste kamer het niet doet maar dat wordt gemeld voordat we alle spullen uberhaupt in de kamer hebben dus dat vinden we helemaal niet erg. Onze nieuwe kamer ligt het hoogst op de helling van alle huisjes. Elk huisje bevat twee kamers. Elke kamer is heel schattig met een tweepersoonsbed beneden en een tweepersoonsbed op het open zoldertje. Bovendien is er een ruime badkamer met bad aanwezig. De kamer beneden is niet superruim maar het lukt toch wel om alle spullen kwijt te raken. Uitpakken doen we trouwens niet meteen omdat de kamer nog schoongemaakt moet worden. We brengen alleen de spullen naar binnen en gaan dan eerst lunchen in het restaurant. Mijn pasta lijkt erg op de heerlijke pasta die Wilko wel eens voor ons maakt waar een pakje boter in gaat. Ik hoop maar dat ik geen last van al het vet krijg. Na de lunch ga ik in bad en komt Emma erbij. Wat heeft ze een pret! Ze blijft in bad totdat ze het niet leuk meer vindt.
Het is dan ook voedingstijd dus ga ik er ook maar uit. Het is intussen hard gaan regenen dus we weten niet wat te doen. Als het even wat droger is gaan we maar met de wandelwagen naar de supermarkt. Wat waait het af en toe ook hard, ik heb moeite de paraplu onder controle te houden. Het coffeehouse is vol dus gaan we maar koffie drinken bij de Italiaan die helaas geen echte koffie kent. Wel lekkere cheesecake. Dan een half uurtje internetten. Even naar de ouders mailen waarvan we de e-mailadressen uit ons hoofd weten en we gokken er een paar van de vrienden. Als er één aankomt stuurt die 't vast wel door. We gaan toch nog niet naar het hotel maar naar het Serpentarium dat naast ons hotel ligt. Vijf minuutjes wachten en dan krijgen we een rondleiding met een tweetal Hollandse koorballen. Ze stellen wel heel veel vragen waar de gids goed antwoord op geeft. Met zijn zaklampje laat hij ons alle slangen, hagedissen, kikkers etc zien. Weer wat geleerd! Je hebt hier twee giftige slangensoorten: coralsnakes en vipers. De coralsnakes hebben ook nepperds in dat geval zitten de kleuren rood en zwart echter naast elkaar en bij de echte is dat nooit zo (in deze regio) dan worden rood en zwart altijd gescheiden door geel. Hier hebben ze ook een baselisk die wij ook in de butterfly tuin van Arenal gezien hebben. Eén van de mannetjes heeft een rode mond van het gevecht dat hij net met een andere baselisk heeft gevoerd. Dit is absoluut het beste snakecentrum dat wij ooit bezocht hebben. Heel erg de moeite waard! Ze hebben ook nog wat koppen en slangen op sterk water zodat je de bekken nog wat beter kunt bewonderen. Nog z'n wetenswaardigheid: giftige slangen hebben een driehoekige kop en katachtige ogen, terwijl niet giftige slangen een rondere kop en ronde ogen hebben. Sommige niet giftige slangen hebben echter één van de kenmerken van een giftige slang en dan worden ze vaak nep-... genoemd. We mogen op het zelfde entreekaartje morgen ook nog weer binnen dus misschien doen we dat wel als het dan nog slecht weer is, zodat we ook nog foto's kunnen maken want nu hebben we de camera niet bij ons.
Toen de rondleiding net begonnen was begon Emma te huilen en één van de receptionistes heeft een tijdje voor haar gezorgd (eerst wandelen met de wagen, daarna op haar arm) omdat ze bleef huilen ben ik haar maar weer gaan halen en daarna heeft ze de rest van de rondleiding op Michael z'n arm gezeten. Het is al donker als we weer buiten komen (zes uur) dus ik steek de paraplu op voor de reflectie als we naar beneden lopen. Gelukkig regent het niet hard meer. In het appartement even Emma verschonen en voeden en dan uit eten. Emma slaapt even in het restaurant maar wil dan toch weer op schoot als ze tegen de slaap vecht. Uiteindelijk valt ze op Michaels schoot in slaap, helemaal ineengedoken. We gaan snel terug naar de kamer na een heerlijk kopje espresso en cappuccino. Emma is weer helemaal wakker als ze in bed gelegd wordt, maar gelukkig ook tevreden en ze speelt een half uurtje voordat ze tenslotte in slaap valt.
maandag 15 november 2004
Vannacht weer om kwart voor drie en om half zeven gevoed. Dan maar eens rustig opgestaan en omdat het nog steeds hard regent hebben we besloten geen canopy walk te gaan doen. Daarbij zouden we Emma te weinig tegen de regen kunnen beschermen. We gaan eerst maar eens genieten van het fantastische ontbijt in het hotel met vers fruit, gebakken of scrambled egg, pannekoekjes, kaas en cruesli en echte verse jus en niet aangelengd zoals we tot nu toe altijd kregen. Als we na het ontbijt wegrijden is voor het serpentarium de weg afgezet en ligt een quad op de kop in de berm. Dan maar keren en via de andere route. Daar zijn ze de weg echter ook aan het afzetten en moeten we over een afzetting van hout en prikkeldraad rijden die ze voor ons nog even plat leggen. Op naar Monteverde! Iets verderop staat een jeepje in de berm die net wordt losgetrokken, nog een goede hint om het rustig aan te doen!
Heel leuk hoor al die vogeltjes (ook wat koolmeesachtigen) die zich niet door het weer laten weerhouden en genieten van het suikerwater. Alleen erg jammer dat het zo ontzettend druk is. Gelukkig kun je hier ook droog zitten dus dat doet Michael eerst terwijl ik foto's maak en ik later als ik Emma ga voeden en Michael video-ed en foto's maakt. Na de hummingbird gallery gaan we naar de vlindertuin. Een gids loodst ons daar in een razend tempo door de vier tuinen met vlinders uit verschillende streken.
Op zich heel leuk maar hij rent echt veel te hard en je krijgt nauwelijks de kans ook foto's te maken. Aan het eind van de rondleiding bevindt zich nog een interessante mierenkolonie die ze onder een vitrine geplaatst hebben. Met een vergrootglas kun je de mieren beter bekijken en het verschil zien tussen minima, werkers, soldaten en de koningin. Binnen zijn tot slot nog een aantal coconnen (nog uit te komen vlinders) en insecten uitgestald o.a. tarantula's en rupsen en enorme kakkerlakken. Nog wat geleerd van een Nederlandse gids die hier uitleg gaf (onze was er al weer vandoor) nl dat kakkerlakken maar 1% lichaamsvocht hebben en daarom na 2 minuten in de magnetron of een week in de vriezer nog geen enkel effect gemerkt hebben.
Onze gids heeft ons gedropt in een videoruimte waarin geshowd wordt hoe vlinders zich ontpoppen de DVD houdt er echter 2x achter elkaar op 't zelfde mee op dus dan houden wij 't ook voor gezien. Emma vindt 't maar niets daarbinnen in het donker met die harde stem uit de speaker. We gaan heerlijk eten bij Lucia's aan het eind van de straat vlak voor de "hoofdweg". Ik heerlijke lasagne en Michael tico specialiteit kip en heerlijke koffie toe. Emma is hangerig en we verschonen twee keer een luier, eerst een dikke plasluier en als ze net een schone aanheeft produceert ze een poepbroek. Vervolgens even tanken en dan op naar het hotel. Tot onze verbazing is de weg nog steeds afgezet. Ik maak de afrastering uiteindelijk gewoon los zodat de auto kan passeren. Op naar de kamer om de rest van de middag en avond lekker te relaxen met een kort bad voor Emma en mij aan het begin van de avond. Helaas wordt het water net niet echt lekker warm. na het bad is Emma weer even huilerig. De voeding voor het bad wilde ook al niet echt en was over meerdere tijdstippen (kwart voor drie en kwart over vier) verspreid. Ik wieg haar een tijdje en dan valt ze uiteindelijk toch in slaap en kan ik haar in haar bedje leggen. We besluiten haar niet meer wakker te maken maar het avondeten te beperken tot koekjes en chips met fanta. We gaan alleen nog wat lezen en dan vroeg slapen.
Wat een raar weer heeft Monteverde, enorme miezerregen en toch schijnt ook regelmatig de zon (terwijl het blijft regenen).
dinsdag 16 november 2004
De strandplannen zijn al diverse keren veranderd en uiteindelijk is onze keuze op Tamarindo gevallen. Emma krijgt vannacht om half één en half zes nog een voeding en om half zeven staan we maar op voor een naar verwachting lange vrijdag.
Spullen inpakken, nog even ontbijten en dan op weg. Rondom Santa Elena is de weg nog enorm nat en modderig maar als we iets buiten het dorp komen is het droog en wordt het weer en uitzicht steeds beter.
Onderweg stoppen we regelmatig om vogeltjes of huisjes te fotograferen.
Het middelste stuk is de weg erg goed maar daar zijn de wegwerkers dan ook net geweest met een schuiver en aanstamper/verpulver. Om kwart over tien zijn we bij de highway waar we bij het eerste restaurant stoppen voor koffie/cola en waar ik Emma in de auto voed.
Lees verder via:
Dag 11 t/m 16: Tamarindo Beach, Alejuela en terugreis naar Amsterdam
Index reis Costa Rica
Klik op de foto om via de kaart van Midden Amerika een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om via de wereldkaart een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om naar de beginpagina van de homepage van Geja en Michael te gaan