vrijdag 12 november 2004 (vervolg)
Vanuit La Cruz zijn we snel bij de afslag naar Canas Dulces. Het eerste stuk op deze weg gaat redelijk (al vrij slechte weg) maar erna wordt de weg heel slecht. Enorme gaten in het wegdek. We hebben nog bij een café gevraagd hoever het was naar de Buena Vista Lodge omdat daar aangegeven stond dat ze informatie konder verschaffen. We hebben verstaan dat het Dos = 2 kilometer verderop moet zijn. Waarschijnlijkt heeft ze echter Douce = 12 gezegd want na zo'n negen kilometer komen we bij een enorm bord dat aangeeft dat de lodge vijf kilometer verderop. Het bord staat echter midden in een splitsing en er staat niet welke kant we opmoeten. We kiezen links en dat blijkt een foute keuze. Op een gegeven moment eindigt de weg in een hek! We besluiten nu terug te gaan naar de Highway en in Liberia op zoek te gaan naar een hotel. We zijn het gehobbel heel erg zat en als we in de Buena Vista Lodge zitten kunnen we het Santa Rosa park nog niet bezoeken en daarom wilden we er juist naar toe. In Liberia blijkt het eerste hotel vol, het ernaast gelegen hotel El Bramadero heeft wel ruimte en we bekijken twee kamers en kiezen er één. Het eerste wat ik op de kamer ga doen is Emma voeden want het is al half drie! Vervolgens gaan we meteen lunchen in het bij het hotel horende restaurant en dan stappen we in de auto naar Santa Rosa. Toch nog een heel eindje rijden maar het grootste stuk gelukkig over de hier zeer goede highway. Als we bij het park komen staat er een auto van een parkwachter en zien we op een bord dat de boel om vier uur dichtgaat. Hoewel het tien voor vier is blijkt alles al dicht te zijn, maar we mogen gelukkig nog wel het park om te wandelen. We kunnen alleen geen routebeschrijving krijgen. In het park ligt een redelijke asfaltweg met af en toe wel kleine gaten. Bij de camping en het kerkhof (in 1956 is hier voor de onafhankelijkheid gestreden) vinden we uiteindelijk toch de rondwandeling.
Bij het kerkhof zien we al twee keer een hertje en redelijk aan het begin van de wandeling zien we nog een groter hert. Verder alleen vleermuizen en een enkele vogel. Het bos lijkt een beetje op het Nederlandse bos, vrij laag en dicht begroeid met af en toe wel hele mooie oude bomen. Het begon al te schemeren toen we begonnen met de wandeling en als we terug. Ik loop nog een keer terug naar de auto om de zaklampen te halen en te controleren of de auto wel op slot zit. Michael draagt Emma in de buikdrager en we houden een muskietennet over haar heen om te voorkomen dat de door muggen gestoken zal worden. Als we uit het bos komen, horen we een auto in de buurt van onze auto. Het is intussen echt donker geworden en als we bij de auto komen ontdek ik tot mijn schrik dat ik één van de portieren niet goed afgesloten heb. Gelukkig mist er niets. De weg terug naar Liberia blijkt vermoeiend zeker op het laatste stuk vanwege het grote aantal tegenliggers. En de huurauto heeft zowel een erg beperkt gewoon licht als groot licht. Terug in het hotel gaat Michael met Emma douchen. Als ik haar aan het afdrogen ben gaat er iets mis. Michael draait het raampje in de badkamer wat verder open en dan valt er een glazen raampje uit en die vangt hij op met zijn hand met als gevolg een flinke jaap in zijn hand. Ik moet op zoek naar pleisters en gaasjes. Als ik Michael aan het helpen ben let ik even niet op Emma en als ik weer naar haar kijk ligt ze ineens op haar zij. Snel schuif ik haar wat verder naar het midden van het bed, zodat ik Michael nog even kan helpen. Als ik weer naar Emma kijk, ligt ze ineens op haar buik. Dat heeft ze nog nooit eerder gedaan! Ik ga ook even douchen en dan Emma voeden en erna zijn we flink lang bezig om Emma in slaap te krijgen. Ze vecht er hard tegen, uiteindelijk lukt het met liedjes zingen en massage en haar kriebelen. Wij kunnen nu ook even gaan eten. Maar weer in het restaurant bij het hotel, met Emma in haar eigen bedje en de babyfoon mee. De babyfoon heeft wat moeite met de ontvangst, maar uiteindelijk vinden we toch een plekje in het restaurant waar de babyfoon bereik heeft. Ik moet Michaels vlees snijden in verband met zijn verwonding. Nog een kopje thee/koffie na en dan terug naar de kamer en nog even lezen/schrijven.
zaterdag 13 november 2004
Emma wil vannacht om half twee en om half vijf nog gevoed worden en ik probeer het rond acht uur omdat we erna willen vertrekken, maar dan drinkt ze niet goed en zit ze alleen te trekken en te duwen. Als we alles ingepakt hebben geef ik de sleutel met het briefje over de gevaarlijke ramen af aan de receptie. Het wordt eerst niet helemaal begrepen, maar uiteindelijk laat ik een schoonmaakster zien wat het probleem is. Nu maar hopen dat ze er wat aan doen, voordat iemand zich echt lelijk verwond. Tijd om op pad te gaan. Vlak voordat we de snelweg moeten verlaten (het is zo'n half tien-tien uur) gaan we bij een restaurantje ontbijten.
En erna gaan we hobbelen naar Monte Verde. Prachtig uitzicht op de heuvels hebben we onderweg. Nog niets te zien van de cloudforest.
Emma slaapt weer het grootste deel van de tijd en als ze niet slaapt is ze toch tevreden. Omdat ze nog niet vraagt om een voeding gaan we door tot Santa Elena.
Lees verder via:
Dag 8 t/m 11: Monteverde
Index reis Costa Rica
Klik op de foto om via de kaart van Midden Amerika een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om via de wereldkaart een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om naar de beginpagina van de homepage van Geja en Michael te gaan