woensdag 10 november 2004 (Vervolg)
Op de highway is de weg eerst nog vrij slecht maar na Liberia wordt deze prachtig en kunnen we zelfs 90 km/u. We zijn dan ook rond half vier in La Cruz. Hier nemen we de weg naar het Bahía Salinas strand. Deze gaat steil naar beneden. Aan het begin zit een enorme groep gieren op een hoeveelheid vuilnis en in de boom.
Als we beneden aan de heuvel zijn wordt de weg onverhard. Eerst nog van goede kwaliteit maar die wordt steeds slechter en slechter. En we hadden niet verwacht dat het zo ver zou zijn naar het strand. Na ruim 20 kilometer zijn we er nog niet! Het hotel Three Corners uit de Footprint kunnen we helemaal niet vinden en omdat het al laat is geworden gaan we dan toch maar naar het chique Ecoplaya Beach Resort.
We boeken 2 nachten voor 80 per nacht exclusief ontbijt. Als we cash betalen hoeven we geen tax af te rekenen. Wel een supergrote kamer op de 1e verdieping met vanaf het balkon uitzicht op de Pacific. Michael gaat alles regelen en de auto halen terwijl ik Emma vermaak. Wat heeft ze zich goed gehouden vanmiddag ondanks de echt slechte weg! De eerste keer voeden nadat we de bagage gehaald hebben wil weer niet. Mevrouw zit maar te duwen en te trekken. Dan wandelen we eerst maar even naar het strand met Emma in de buikdrager! Het gaat oke tot we ons welkomstdrankje gaan halen in de bar, dan wil Emma niet meer. Snel naar de kamer en nu wil Emma wel drinken gelukkig. Erna gaat ze even met Michael in bad en als ze aangekleed is valt ze al snel in slaap.
Ik leg haar in haar eigen bedje als wij gaan dineren. Toch ideaal die babyfoon, hoewel je natuurlijk altijd gespannen blijft kijken of ie niet aanslaat. Dat doet hij ook wel af en toe omdat Emma nog wel eens moet kuchen of niezen. En wel een nadeel dat de babyfoon hier niet opgeladen wil worden omdat het voltage hier anders is. We eten goed maar het is wel prijzig zo'n acht euro per gerecht. Na het eten meteen terug naar de kamer en dan ligt Michael vrijwel meteen te maffen.
donderdag 11 november 2004
Emma krijgt nog een voeding net nadat ik één minuut slaap en daarna rond vier uur nog één, daarna houdt ze 't tot de ochtend uit. Ik wil haar al wel gaan pakken maar volgens Michael droomt ze en maakt ze daarom geluid en dat klopt. Later is ze nog weer een heel tijdje rustig. Rond half acht is ze dan toch echt wakker en krijgt ze haar eerste voeding. Ze draait zich daarbij zomaar uit zichzelf op haar zij. Dat doet ze anders nooit! Misschien geholpen doordat ik de matras natuurlijk naar beneden druk met mijn gewicht, maar toch! We laten haar ook steeds even op haar buik oefenen en dat vindt ze ook steeds leuker.
Rustig opstaan en vervolgens ontbijten. Even navragen welk ontbijt bij de prijs is inbegrepen en gelukkig blijkt dat onze eerste keuze te zijn. Valt in de praktijk helaas toch een beetje tegen.
We lopen een rondje om het hotel en halen handdoeken voor het zwembad en strand bij de receptie. Wat waait het hard zeg. En prachtige schapewolkjes aan de hemel nietwaar?
Michael ziet achter het hotel een vogel op een boomstam en hij blijft maar foto's maken terwijl hij de vogel dichter en dichter nadert.
Emma gaat nog even slapen en wij zitten met een boek in de zon/schaduw op ons balkon. Wat een lekker plekje met een prachtig uitzicht.
Als Emma weer wakker is krijgt ze eerst een voeding en dan gaan we een wandeling naar het strand maken. Emma gaat in de buikdrager bij Michael.
We zien meteen prachtige fregatvogels die zich op de wind langs het strand laten waaien.
We gaan heel even met Emma op een kleed op het strand zitten, maar dat is toch geen succes. De wind maakt het fris en er waait te veel zand rond. We lopen dan maar naar het ene uiteinde van het strand en steken daar een uitloper van de zee over om iets dichter bij het stukje mangrovebos te kunnen kijken. Op de foto zie je in het midden net het rode dak van ons resort. Echt een verlaten strand dus.
Als we teruglopen redt Michael nog een ballonvisje dat op het strand is aangespoeld, door hem terug de zee in te gooien. We wandelen een stuk in de andere richting over het strand. Hier zitten gieren in groepjes op het strand vissen te verorberen.
Wat kan ik die dicht naderen als ik foto's wil maken. Ze hoppen alleen van me weg. Als we van het strand komen gaan we maar meteen in het restaurant lunchen. Emma is een beetje hangerig en wil niet in de maxi cosi die Michael gehaald heeft. Ze zit beurtelings bij één van ons op schoot. Als we dan toch echt allebei even willen eten gaat ze wel in de maxi cosi en daar probeert ze zichzelf weer uit te werken. Je kunt haar zo echt niet meer alleen laten als ze niet in de gordels zit! En dan gaat ze ook nog een enorme poepbroek produceren, de boef. Michael heeft zijn eten al op dus gaat hij snel met Emma naar onze kamer om haar luier te verschonen. Ze komt met een nieuwe romper terug want de andere had ze helemaal ondergepoept. We drinken nog even ons drinken op en gaan dan onze badkleding aandoen. Emma valt lekker in slaap dus die leggen we op een badstoel in de schaduw en wij duiken even het zwembad in.
Michael houdt het nog wat langer vol dan ik en hij probeert ook de snorkel nog even. Die doet het nog steeds goed.
Als Emma wakker wordt krijgt ze ook een badpak aan (veel te groot natuurlijk, maar het staat wel schattig).
En dan gaat Michael met haar in het pierebadje. Eerst schrikt ze van het toch wel koude water maar al snel vindt ze het best lekker en de zon maakt het toch warm. Ze kan hier zelfs met de voetjes bij de grond en dat vindt ze wel grappig. Snel afdrogen als ze eruit komt want de harde wind is toch fris en als ze droog is snel de romper weer aan en dan terug naar onze kamer. Emma eerst voeden en dan gaat ze nog even in haar bedje en spelen wij een spelletje Carcasonne. Eerst is Emma nog wakker en moeten we steeds haar speen brengen maar na een poosje valt ze toch in slaap. Bij het restaurant zetten ze de muziek vrij hard als wij net klaar zijn met ons spel en voor de rust wil Michael de deur dichtdoen. Dan wordt Emma dus wakker van het gepiep van de balkondeur! Oke, dan kunnen we weer op pad. Emma gaat weer bij Michael in de buikdrager en we gaan naar het strand. We wandelen nu naar de andere kant van het strand en ik vermaak me met het fotograferen van vogeltjes en hele kleine krabbetjes.
We proberen ook nog krabbetjes te vangen maar ik durf ze als het erop aankomt toch niet te pakken en Michael pakt steeds mis. Kwart voor zes zijn we weer terug op de kamer en is het weer tijd om Emma te voeden. Dan nog wat inpakken en omkleden en in het dagboekje schrijven tot Emma slaapt want pas dan kunnen we gaan eten met de babyfoon aan. We eten allebei spaghetti, prima hoewel de parmesaanse kaas veel te flauw van smaak is. Als toetje neemt Michael ijstaart en ik een gevulde pannekoek met ijs en warme chocoladesaus. Hmmm smullen. Emma slaapt weer lekker door hoewel de babyfoon wel een paar keer aanslaat omdat ze ligt te kuchen. Om half negen terug op de kamer kunnen we nog even lezen.
vrijdag 12 november 2004
Emma is pas om twee uur wakker geworden voor een voeding maar dan is ze om vijf uur wel alweer wakker. We staan rond half acht op en gaan eerst ontbijten en daarna krijgt Emma weer een voeding. Dan doen we onze badkleding aan en nemen we nog een duik in het zwembad. Emma maar niet deze keer want ze heeft vannacht weer zo liggen kuchen. We passen om de beurt op Emma die lekker op een luie stoel ligt te trappelen. Na het zwemmen gaan we douchen. Het was de bedoeling om met Emma te douchen maar er komt zo'n ministraaltje uit de douche dat dat echt onmogelijk is. Net als ik mijn haar helemaal ingezeept heb, lijkt het water zelfs helemaal te stoppen. Gelukkig krijg ik snel weer wat water maar ik ben ongeveer 10 minuten bezig met het uitspoelen van de shampoo onder dit straaltje. Als de laatste spullen zijn ingepakt is het half elf en kunnen we vertrekken. De weg terug naar La Cruz lijkt voor mij korter dan heen. Emma ligt al snel te slapen en als ik even in de maxi cosi kijk (wat onhandig dat die dingen achterstevoren moeten staan) zit ze helemaal scheefgezakt en met haar hoofd bijna op haar knieën. Even stoppen dus om de maxi cosi wat verder onderuit te schuiven en Emma weer recht te zetten. Een eindje voor de grote weg schrikken we van een vrachtwagen (soort watertankwagen) die op zijn kop langs de kant van de weg ligt. Zal toch niet net gebeurt zijn?
Ik stap even uit en probeer in de cabine te kijken en zie niemand zitten. Voor ons uit reed net ook nog een auto dus het zal wel goed zijn. Nog wel even een fotootje. De wagen moet net op het randje van de weg gereden hebben waar het asfalt alleen nog rustte op een waterleiding. Die is geknapt waardoor de vrachtwagen kantelde.
Vlak voor we op de hoofdweg komen hebben we nog even een mooi zicht op de kustlijn.
Lees verder via:
Dag 7 en 8: Santa Rosa National Park en Liberia
Index reis Costa Rica
Klik op de foto om via de kaart van Midden Amerika een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om via de wereldkaart een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om naar de beginpagina van de homepage van Geja en Michael te gaan