zondag 7 november 2004
Om half acht zijn we alledrie al weer wakker. Om acht uur krijgt Emma d'r eerste voeding en daarna staan we op. Ik douche even samen met Emma om het vliegtuigzweet af te wassen. Jammer dat het weer te slecht is om een duik in het zwembadje te nemen. Na het douchen pakken we vast een groot deel van de spullen in en brengen ook al het e.e.a. naar de auto. Vervolgens genieten we van het geweldige ontbijt met een schaal vol vers fruit (papaya, ananas en banaan).
Buiten zien we onze eerste colibri vliegen die wat komt drinken bij een voederbakje. Wat een schattige kleine vogeltjes! Het lukt niet om de colibri op de foto te krijgen, maar ik kan wel deze mooie gele vogeltjes op de gevoelige plaat vastleggen.
Na het ontbijt pakken we de rest in en gaan we al snel op weg. We rijden eerst naar de Poas Vulkaan maar het is helaas slecht weer en het wordt zelfs steeds slechter als we daar in de buurt komen. We gaan dan ook niet het park in en keren terug naar de weg om naar Puerto Viejo de Sarapiqui te rijden. De wegen in Costa Rica zijn van een andere kwaliteit dan we gewend zijn, als we gemiddeld 40 kilometer per uur halen is het veel. Onze weg loopt vrijwel steeds door dorpjes en daar mag je zo wie zo maar 40 km/u, terwijl je zelfs maar 25 mag als er schoolkinderen langs de weg lopen. Onderweg hebben we ook regelmatig zicht op prachtig beboste heuvels, zoals hier op de foto.
We maken een stop langs de kant van de weg om Emma te voeden en we lunchen bij een groot restaurant. Het is een groot rond gebouw met aan alle kanten ramen met o.a. uitzicht op een waterplas iets lager op de heuvel.
Vlak voor we in Puero Viejo zijn zie ik een zwarte gier langs de kant van de weg.
We keren en blijven een hele tijd staan om hem te bewonderen. We vermoeden dat hij vooral zo rustig blijft zitten omdat hij zo nat is door de aanhoudende regen. Later zal blijken dat deze gieren ontzettend veel voorkomen in Costa Rica en een beetje vergelijkbaar zijn met de kraaien in Nederland. We vinden de Gavilan Lodgeook redelijk gemakkelijk. De hutjes zijn iets minder dan gehoopt, maar de ligging is wel fantastisch. Gisteren hadden we wel een makkelijkere en chiquere kamer waar 't campingbedje makkelijk bij kon. Hier staat al een extra bed in de kamer en daardoor is er weinig ruimte voor 't campingbedje. Het regent enorm hard als we aankomen. Ik leen een paraplu van iemand van het personeel en probeer Michael, Emma en de bagage droog te houden. Ik ga Emma vervolgens meteen voeden en Michael gaat zich vast even douchen. Er komt helaas weinig en niet al te veel water uit de elektrische douche.
Na het voeden en luier verschonen gaan we even thee drinken bij het restaurant en bestellen we ook vast ons avondeten voor zeven uur. We spannen het hoesje van Emma haar bedje over de maxi cosi zodat Emma in haar eigen anti-muggen tentje zit. Dat bevalt haar maar matig. Ze trapt steeds tegen het netje en kijkt nogal sip. We blijven maar niet te lang zitten en gaan terug zodat ik kan douchen en daarna maken we een hele constructie met de muskiettennetten. Emma d'r bedje blijkt namelijk rondom wel voorzien te zijn van gaas, maar daar zitten veel te grote gaten in. Uiteindelijk vinden we een oplossing. Emma's bedje op het eenpersoonsbed dat tegen ons bed is aangeschoven en dan past het grote net nog net om ons bed en haar bedje. Emma moet dan wel via ons bed in haar bedje gelegd worden en ik kan haar er niet uithalen omdat mijn armen te kort zijn. Emma en ik proberen even te slapen, terwijl Michael loopt rond te rommelen (en mij wakker houdt).
Om kwart voor zeven wil ik Emma gaan voeden maar ze is diep in slaap en weigert wakker te worden. We laten haar maar op bed liggen en zetten de babyfoon aan zodat we kunnen gaan eten. Het duurt nog even voordat we weg kunnen want het begint net heel hard te regenen. Als we er dan toch door willen blijkt er buiten een paraplu voor ons klaar te liggen. Wat een service! We eten snel, het eten wordt meteen opgediend en smaakt prima, kip met saus en rijst, gebakken banaan en groente. Prima hoor. Helaas slaat de babyfoon vrijwel voortdurend aan doordat het zo hard regent op het dak van de hut. We zitten dus niet echt rustig. Na het eten gaan we vrijwel meteen naar bed. Ik voed Emma in bed terwijl Michael nog even wat leest en dan gaan we slapen. Het blijft de hele nacht regenen en flink ook. Ik ben heel vaak wakker maar slaap verder toch best aardig. Het is wel heel klam in de kamer en ik heb het gevoel dat we wel eens wakker kunnen worden met een laag regenwater in de kamer. Dat valt gelukkig erg mee. Emma krijgt om half twaalf en om half vier ook nog een voeding en vlak voordat we opstaan om half 8.
maandag 8 november 2004
We doen heel rustig aan want het blijft maar regenen. Uiteindelijk staan we dan toch op en gaan we ontbijten. We trekken de regenhoes van de kinderwagen over de maxicosi, zodat Emma droog vervoert kan worden en rennen dan over het veld naar het restaurant.
Het ontbijt is prima met rijst met zwarte bonen, scrambled egg en toast met jam en koffie en een kan vruchtendrank. Iemand van de bediening brengt wat fruit naar een voedertafel redelijk dicht bij het restaurant en daar komen heel wat vogeltjes op af. Zwarte vogeltjes met fluoriserende onder- of bovenkant, gewone 'lijstertjes' en 'mereltjes', 'roodborstjes' etc.
Michael gaat nog wat camerastuf halen zodat we de beestjes ook een beetje op de gevoelige plaat vast kunnen leggen. Michael merkt een mooie bloem in een bananenplant op en die moet natuurlijk ook worden vastgelegd.
Na het ontbijt doen we eerst boodschappen en kopen we wat te drinken en een paraplu (want die heb je hier wel nodig). Daarna proberen we zonder succes bij de bank te pinnen en rijden we een eindje over de highway naar het zuiden. Dit is een goede weg waarbij je weer veel door leuke dorpjes rijdt. Eén stuk is bijzonder mooi met allemaal lage palmboompjes op mooie heuveltjes. Op een gegeven moment willen we wel ergens gaan zitten maar als we iets uitgezocht hebben wordt er harde muziek gedraaid en gaan we er weer vandoor.
Uiteindelijk gaan we terug naar de lodge en voed ik Emma daar in de schommelstoel op het terras. Dan rijden we naar La Selva omdat we daar nu het droog is geworden wel met een gids een wandeling willen maken. Als we aankomen staan de auto's echter meteen geparkeerd en als we iets verder rijden blijkt waarom: de weg is overstroomt. Omdat een auto ons voorgaat gaan wij ook door het water. Bij de volgende slagboom vragen we naar de toer en dan horen we dat die vandaag vanwege de regen niet doorgaat. Er zit dus niets anders op dan terug te gaan. We gaan de weg van het hotel een eindje volgen. Ook hier worden we echter door het water gestopt want de rivier stroomt hier ook over de weg. Een aantal mensen durft met de auto de rivier over te steken, maar het water lijkt erg hoog, dus wij doen dat toch maar niet. In Puerto Viejo gaan we nog maar eens een poging doen bij het pinapparaat. Achter de bank is de weg overigens ook overspoeld door de rivier en daar durft niemand over te steken. Er gaan af en toe mensen te voet een eind het water in en het water komt dan al gauw tot hun middel. Nu snap ik de hoge loopbrug die ik hier gisteren ook al zag. Pinnen lukt nu wel met Michaels pas. Je moet toch echt 50.000 invullen en niet 50 op de vraag hoeveel je wilt pinnen in veelvouden van 1000. Na het pinnen gaan we eten bij een restaurant dat er wel netjes en verzorgt uitziet. Michael neemt een hamburger met frites en ik spaghetti en we nemen allebei een papaya vruchtenshake na. Lekker hoor. We zijn aardig lang weg geweest want het is wel tijd om terug te gaan. Als we met de auto bij de lodge arriveren zien we een bruine aap in een boom bij de rivier zitten. Helaas te ver weg om echt goed te zien.
Ik voed Emma weer op 't terras en fotograaf deze prachtige mini-lizzard die mooi stil blijft zitten op een paar bladeren naast ons terras.
We gaan een stukje wandelen bij de lodge met Emma bij Michael in de buikdrager. Ze kijkt lekker voor zich uit en geniet van alle mooie groene blaadjes.
We moeten al snel even terug voor antimuggenspul, want zodra we in de bosjes komen vliegen de muggen op ons af. De wandelroute gaat over mooie brede paden. Er zijn ook wat smalle paadjes met hoge begroeiing maar die slaan we maar over. We zien een vijftal gieren, vier met een rode en één met een creme/bruine kop.
Ze zijn totaal niet schuw, pas als ik heel dichtbij kom gaan ze een tak hoger in de boom zitten. Omdat het grote pad doorloopt in een hek moeten we terug en volgen we vervolgens een ander pad achter het restaurant langs. Wat een prachtige begroeiing hier.
Aan het eind van de wandeling staan we een tijdje bij de rivier te kijken. De rivier is echt enorm buiten zijn oevers getreden.
Bij de oprit van het hotel staan diverse prachtige planten, waarvan hier een aantal close-ups te zien zijn.
Als we op een andere plek bij de rivier staan te kijken, komen we de receptionist van het hotel tegen en die wijst ons de aap weer aan. Hij zit nog steeds in een boom die in de rivier blijkt te staan. Vlak achter ons appartement zien we weer een hele troep mieren die blaadjes vanuit een palmboom naar hun nest aan het brengen zijn. We proberen ze even te volgen met de videocamera. Het is intussen weer tijd om Emma te voeden en daarna laten we Emma lekker een tijdje op het bed spelen. Ze is heel vrolijk en wil niet dat ik ga slapen. Ze slaat steeds tegen mijn arm of trekt aan mijn haar. Om vier uur gaan we maar weer eens thee drinken in het restaurant. Het is intussen weer flink gaan regenen. Emma gaat weer onder het netje in de maxi cosi, wat haar nog steeds niet echt bevalt. Michael blijft rondjes met haar rijden en neemt haar op de arm om met haar rond te lopen tot ze rond vijf uur eindelijk in slaap valt. We bespreken weer eten voor vanavond zeven uur (vis deze keer) en als ik het reisverslag zit te schrijven zie ik ineens weer een aap in een boom. Hoog en ver bij ons vandaan. Deze keer wil Emma wel om half zeven drinken en erna leggen we haar in haar bedje en zetten de babyfoon aan en gaan eten. Het eten is vrijwel hetzelfde als gisteren, alleen nu met vis. We zijn intussen de enige gasten in de lodge want de drie Duitsers die hier gisteren ook nog zaten zijn vanochtend vertrokken. Na het eten lezen we nog wat onder de klamboe in bed en omdat we allebei erg moe zijn en Michael al snel zachtjes ligt te snurken gaan we weer vroeg slapen. Ik word 's nachts nog twee keer wakker van Emma en dan krijgt ze maar weer een voeding als ze niet meer wil slapen.
dinsdag 9 november 2004
We staan rond half zeven op. Er is geen water dus beginnen we maar met spullen in te pakken. Rond kwart voor zeven horen we ineens weer water stromen dus ga ik alsnog even met Emma onder de douche en daarna ga ik haar eventjes voeden. Dan is het weer tijd voor het ontbijt, te beginnen met een bordje fruit en dan toast met jam, gebakken eitje en rijst met bonen. De karaf met sap heeft weinig smaak dus drinken we vooral koffie. Tijd om de laatste spulletjes in te pakken en op weg te gaan. Bij de receptie betalen en daar zien we nog een folder van het Timirindi park waar je wandelingen door de jungle kunt maken. We verwachten dat La Selva nog dicht zal zijn en hoewel dit Timirindi er niet fantastisch uitziet (niveau schoolreis) willen we daar toch maar even langsgaan. Ter plekke blijkt echter een wandeling met gids mogelijk voor $15 per persoon. We krijgen een privégids, een jonge gozer die ons heel veel over de planten verteld. Hij wijst allerlei planten en dieren aan. Na tien minuten vinden we het al zeker het geld waard en we hebben dan nog zo'n anderhalf uur voor de boeg. We gaan in het begin met een kleine steile wenteltrap naar beneden en lopen dan vlak langs de Sarapiqui rivier. Hier wijst de gids hele lieve mini-vleermuizen aan.
Die hebben een tentje gemaakt onder een palmblad. Echt lief! Dan steken we de rivier over via een enorme stalen hangbrug. Die veert met elke voetstap mee, dus het is best enerverend en de rivier kolkt en dondert onder ons door. Onderweg zien we vele bijzondere planten.
Tevens zien we twee gifslangetjes die opgerold liggen te slapen. Ze zijn best gevaarlijk want zonder behandeling is een beet ook voor de mens dodelijk, maar ze schijnen zich alleen om de paar dagen 's nachts te verplaatsen en liggen nu dus lekker te pitten.
Op het eind van de route is ook nog met een lintje de locatie van een derde slang aangegeven maar daar lopen we niet meer speciaal naar toe want volgens de gids is het zo'n zelfde slang als degenen die we eerder gezien hebben. Ook wijst de gids bijvoorbeeld Monkey ladder aan, een gedraaide plant die langs andere planten slingert en heel oud kan worden (300 jaar minimaal) en pas in de toppen van de bomen bloemen en bladeren krijgt. Ook de bullet ant, een enorme mier waarvan de steek aan schijnt te komen als een kogel. Verder bijvoorbeeld de plastic varen en watervine. Tijdens de wandeling houdt Emma zich heel goed. Eerst zit ze bij mij in de buikdrager en kijkt ze naar voren maar dan kwijlt ze de hele buikdrager en spuugdoek onder, dus draaien we haar maar om. Dan kijkt ze nog een tijdje lekker om zich heen en valt vervolgens in slaap om een hele tijd lekker te slapen. Na een uur geef ik Emma en de buikdrager over aan Michael. Dat maakt Emma wel weer even wakker. Een tijdje is ze onrustig maar dan valt ze toch weer in slaap. Aan het eind van de wandelroute steken we de Sarapiqui rivier weer over en zien we twee mensen in een kano spectaculair de rivier volgen.
Na de tour gaan we weer verder met de auto. Langs de highway zie ik ineens een flinke leguaan op een vork in een boom zitten. Omdat het op dat moment niet druk is, kunnen we even keren om de leguaan wat beter te bekijken.
Klik op de foto om via de kaart van Midden Amerika een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om via de wereldkaart een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om naar de beginpagina van de homepage van Geja en Michael te gaan