dinsdag 16 november 2004 vervolg
Op eenderde van de weg naar Liberia krijgen we tegenslag: een lekke band. Michael gelooft het eerst niet als ik het zeg maar als het rare geluid even aanhoudt stopt hij toch maar om te gaan kijken. Nu staan we in de middel of nowhere langs de kant van de weg. We gaan op zoek naar de krik en wensen dat we toch wat beter opgelet hadden toen we de auto in ontvangst namen. Uiteindelijk ontdekken we toch het geheime vakje onder de rechterachterstoel met daarin de krik etc. Het reservewiel is snel losgedraaid en dan blijkt de tweede tegenslag: die band is ook leeg! Nu wordt het echt vervelend. Dan maar iemand proberen aan te houden. We halen Emma intussen uit de auto in de hoop dat er dan sneller iemand stopt en bij de tweede auto is het al raak, een busje met achterop een turismo sticker. De bestuurder spreekt nog Engels ook. Hij gaat met de lege reserveband naar het pompstation een paar kilometer terug en laat hem daar op pompen. Als hij terugkomt verteld hij dat het ventiel het probleem is. Er zit nu lucht in maar de band zal snel weer leeglopen. Naast het benzine station zit een garage en hij raadt ons aan het oorspronkelijke wiel daar te laten repareren. Ook zal hij Europcar in Liberia bellen om ze te informeren over onze problemen en daar moeten we dan vervolgens maar heengaan. Hij heeft namelijk ons wiel ook losgedraaid en daarbij zijn twee bouten afgebroken. Liberia halen we hopelijk nog wel op zo'n half vastzittend wiel maar een stuk echt 4WD zal niet lukken. Als de reserveband er om ligt nemen we afscheid en rijden we snel terug naar de garage. Daar hebben twee monteurs flink wat werk om het wiel helemaal los te maken, met remschijf zodat ze de bouten kunnen vervangen. Michael weet niet hoe hij moet vertellen dat alleen een reparatie voldoende is en dat we de rest wel regelen in Liberia dus hij laat ze hun gang maar gaan. Ik ben intussen in de naast gelegen bar restaurant gaan zitten met Emma en daar wil de eigenaresse Emma weer heel graag vasthouden. Ze kletst ook honderduit tegen mij waar ik maar weinig van begrijp. Wel hoor ik haar op een gegeven moment tegen Emma zeggen dat haar moeder niet zoveel Spaans begrijpt! De reparatie duurt lang dus Emma kan nog een tijdje lekker op schoot liggen slapen. Uiteindelijk ga ik toch maar eens kijken en dan blijken ze het wiel net los te hebben en kan de reparatie beginnen.
Al met al kost ons dit geintje zeker anderhalf uur. Ik vraag om een geschreven rekening/factuur zodat ik die bij Europcar in kan dienen. Ik heb tenslotte niet voor niets het eigen risico etc afgekocht. Rond kwart voor twee kunnen we weer op weg. Een eindje voor Liberia stoppen we nog even op een zijweggetje om Emma te voeden.
Terwijl ik Emma voed, gaat Michael nog even wat foto's van witte reigers maken.
In Liberia vraag ik de weg naar Europcar. Ze blijken op de goede route te zitten zo'n 15 kilometer van de stad voorbij de luchthaven. We vinden het vervolgens zonder problemen. Bij Europcar hebben ze geen reserveauto van hetzelfde type. Alleen kleinere Teriossen en ook geen reservewiel voor deze auto. Die gaan ze voor ons regelen en daarna kunnen we weer verder richting Tamarindo. De weg is veel beter dan verwacht, vaak zelfs beter dan de Pan American Highway. Alleen tegen het eind heb je een flink stuk met enorme kuilen maar de laatse vijf kilometer zijn weer heel goed met een mooie geschraapte weg. We gaan naar Playa Grande in de hoop hier de saddlebacked turtles te kunnen bewonderen. Die komen hier één keer per drie à vier jaar tussen oktober en maart aan land om eieren te leggen. Daarna gaan ze terug naar de Galapagoseilanden. Het hotel Las Tortugas gaat erg soepel en is veel goedkoper dan veracht voor 50$ per nacht. We hebben weer een grote kamer met in theorie zes slaapplaatsen. Michael legt Emma in de kamer terwijl wij de spullen uitpakken als we terugkomen ligt ze half op haar buik. Dit doet ze daarna nog een paar keer. Alleen de klamboe ophangen blijkt helaas onmogelijk terwijl we wel al meteen een paar muggen zien. We gaan eerst maar eens voor een strandwandeling met Emma in de buikdrager. Het is half vijf en allerlei surfers gaan naar het strand en de zee ligt vol surfers. We lopen een flink stuk over het strand langs de stijgende waterlijn en zien allerlei krabbetjes heen en weer rennen en op de terugweg worden dat er zelfs nog meer.
Bij de rotsen zijn vier pelikanen vis aan het vangen. Prachtig gezicht hoe ze zich uit de lucht in het water laten vallen!
Op de terugweg kijken we bij een inham van een rivier en de grond erom heen blijkt drijfzand te zijn. Ik wil wel even een foto maken van Michael zijn schoenen in het drijfzand. Het kost even tijd om de camera scherp te stellen en intussen komt Michael steeds vaster te zitten. Gelukkig kan hij toch zonder problemen uit het drijfzand stappen als de foto gemaakt is.
Als we terugkomen bij het hotel kleurt de lucht prachtig rood met de ondergaande zon. Ik schiet heel wat plaatjes terwijl de lucht steeds mooier kleurt.
Nog steeds is de zee gevuld met surfers. We lopen nog even naar de information maar die is gesloten. Emma heeft tijdens de wandeling heerlijk in de buikdrager gezeten. Lekker om zich heenkijkend en genieten van geluid van de golven en frisse zeelucht.
Terug in het hotel gaan we eerst zwemmen in het zwembad terwijl Emma op een handdoek naast het bad ligt en erna neem ik samen met Emma een douche. Erna doen we nog wat pogingen om de klamboe op te hangen. Het campingbedje blijkt kapot te zijn gegaan. Vanmorgen leunde Michael op één kant toen hij Emma eruit wilde halen en toen schoof het hele bedje weg. Bijna Emma op de grond. Gelukkig goed vastgehouden maar dus wel bedje kapot. Eén kant wil niet meer goed spannen. Gelukkig kan Emma nog niet staan dus is het niet zo erg. Om zeven uur uit eten in het restaurant boven Michael neemt vis en ik voor het eerst van mijn leven kreeft.
Gelukkig hoef ik het pellen niet zelf te doen. En de kreeft smaakt fantastisch! Het was het meest prijzige van de kaart 7600 colonnes = 18 dollar, maar relatief goedkoop. Ook nog lekker appeltaart en een enorme bak koffie na want Emma ligt al lekker te slapen. Voordat we gingen eten was ze klaarwakker en een beetje huilerig maar toen het eten kwam ging ze in de maxi cosi en toen viel ze al snel in slaap. Negen uur ga ik op de kamer het reisverslag schrijven terwijl Emma en Michael al slapen (en snurken).
woensdag 17 november 2004
Emma krijgt om twee en om zeven uur een voeding. Dan een grote zoektocht naar de clip waarmee we de speen vast kunnen maken maar die lijkt toch echt kwijt. Jammer was mooi en erg handig. Emma ligt voor de voeding van zeven uur in bed te spelen en als we een raar geluidje horen ligt ze ineens op haar zij met sjaffie in haar beide handjes. En een plezier dat ze heeft!
Bij het ontbijt worden we ge-entertained door twee mooie vogeltjes met een kuifje. We hebben een stukje brood op het afdakje naast ons gegooid en het duurt een hele tijd voor één van de twee de moed heeft om het broodje te gaan halen. Na het ontbijt gaan we eerst reserveren voor de schildpaddentocht. De leatherback turtles nestellen hier van november t/m maart met december en januari als hoogtepunt. Hopelijk komen ze vanavond ook. We moeten om zes uur bij de i zijn en gaan alleen naar het strand als de spotters schildpadden gezien hebben. Omdat we vanuit Playa Grande geen andere tochten kunnen boeken rijden we naar Tamarindo.
Dat is nog best een flinke rit. Onderweg af en toe mooie vogeltjes op de stroomdraden.
Bij een kantoortje vlak bij het strand boeken we bij een hollander twee tochtjes. Eén naar de Estuary om elf uur vandaag en één catamarantocht om één uur morgen. Ik heb nog net de tijd om Emma even te voeden voor de boottocht en Michael gaat nog even zonder succes op jacht naar badslippers. Dan de boottocht. Die is fantastisch!
We zijn maar met zijn drietjes en de schipper die geen Engels spreekt maar steeds op een duidelijk plaat aanwijst welke vogels we zien.
< 
We zien o.a. vele blauwe reigers en de nachtreiger en de driekleurige reiger en verder een sperwer en natuurlijk wat standaardvogeltjes zoals pleviertjes en vultures. Een flinke croc (één dichtbij en één ver weg) en één heel schattig lief mini-crocje! En heel veel krabbetjes met prachtige kleuren. En het hoogtepunt is absoluut een korte wandeling naar een familie Howler Monkeys. Die lopen door de boomtoppen boven ons, ondertussen flink geluiden makend. De boottocht duurt tot één uur en meteen erna rijden we terug naar het hotel. Daar gaan we eerst met zijn drietjes in de yacuzzi. Dat vindt Emma wel een succes dus we blijven er aardig lang in vervolgens na de voeding naar het strand. Emma onder de plu die vandaag als parasol dient en Michael neemt een duik in zee. Het water schijnt geweldig te zijn. Heerlijke golfslag en niet al te zout water.
We blijven maar kort op het strand en zien wel weer krabbetjes heen en weer rennen. Michael gaat alvast terug om te douchen en als hij klaar is gaan we eerst uit eten bij de pizzeria.
We bestellen een zelf samenstel pizza met vijf ingredienten en die is heerlijk en ruim voldoende. Dan is het alweer tijd voor een voeding als we terugkomen. We moeten dan ook meteen naar de i voor de turtle tocht. Helaas hebben we geen geluk. We blijven tot half tien en dan zijn er nog geen schildpadden gevonden. Wel zijn we intussen op de hoogte over de strikte benadering van de schildpadden. Meestal komen ze binnen drie uur na hoogtij naar de kust maar het kan ook veel later zijn. Wij willen in ieder geval niet meer wachten omdat we anders ook zeker in de problemen komen met de voedingen van Emma.
donderdag 18 november 2004 vervolg
Nou die voedingen zouden dus geen probleem geweest zijn. Omdat Emma slaapt als we terugkomen in het hotel leggen we haar meteen in bed. We verwachten dat ze wel eens heel snel wakker kan worden voor een voeding maar tot onze verrassing is het kwart voor vijf voordat ze wakker wordt. En dan is ze nog zo moe dat ze al na een kwartier drinken weer in slaap valt. We slapen nog tot een uur of half acht en staan dan op en gaan ontbijten. Vervolgens maken we ons klaar om naar het strand te gaan. Dan bedenk ik echter dat het negen uur is en dus vier uur na Emma's vorige voeding dus ga ik haar eerst nog maar even voeden voordat we gaan. Op het strand is het enorm heet. Michael blijft met Emma onder de plu terwijl ik even naar de andere kant van het strand loop om de duikende pelikanen te fotograferen.
Timing blijkt nog flink lastig. Ik schiet vele multiple foto's en uiteindelijk blijken er iets van drie leuke tussen te zitten. Terug bij Michael en Emma ga ik eerst een duik in zee nemen. De golven zijn inderdaad gaaf en ook wel een beetje eng. Terwijl het water tot je kniëen komt komt er soms een golf aan die hoger is dan jijzelf! Terug naar het strand probeer ik mee te zwemmen met de golven maar ook dat is nog niet zo makkelijk. Vervolgens neemt Michael twee keer een duik samen met Emma terwijl ik film en heen en terug voor de schaduw zorg. Emma vindt het helaas helemaal niet leuk dus brengt Michael haar al snel terug naar de handdoek. Haar eerste duik in de Pacific! Michael neemt tot slot zelf een duik in de oceaan en hij geniet ook nog even lekker van de golven. Terug bij het hotel gaan we weer met zijn drieëen in de jacuzzi.
De schoonmaaksters zijn bezig met onze kamer en we houden het prima uit tot die weggaan. Dan ga ik met Emma douchen en erna droogt Michael haar af. Dan hebben we nog wat tijd over dus ga ik de handdoeken en badpak/zwembroek in de zon laten drogen bij het zwembad. Tijd om even lekker een boekje te lezen. Kwart voor twaalf pakken we de spullen en gaan we weer naar Tamarindo.
We zijn veel te vroeg en onze pick-up iets te laat. We gaan met een Turismo busje naar een ander strand (Flamingo Beach) waar de catamaran ligt. In het busje zitten al twee Engelse meiden en een Zweedse die op het moment samen reizen en een Spanjaard met zijn Zwitserse vriendin en in Playa Conchal halen we vier Amerikanen op bij een enorm luxe resort. Bij de boot wachten nog een veertien Amerikanen. We moeten in twee ladingen naar de cat en ik wordt flink nat omdat er bij de 1e lading te veel mensen zijn ingestapt en er weer iemand uitmoet. De boot ligt echter al in dieper water en pakt ook nog eens een golf als ik één been buiten de boot heb. Het varen met de cat is heel leuk. Er staat een lekkere bries dus er kan echt gezeild worden. We begrijpen dat er eigenlijk alleen vanaf deze periode (dit jaar vorige week) t/m mei wat wind staat in deze omgeving, anders is het windstil. Halverwege zien we een school slaper tuna (tonijn die niet eetbaar is) en de schipper stuurt er heen en komt vervolgens in een rare dwarrelwind terecht.
Uiteindelijk gaan we op de motor een baai in, waar we een flinke tijd stil zullen liggen om te snorkelen en te relaxen. Michael gaat met de gids mee op snorkeltoer terwijl ik op Emma pas. Ze zien een ballonvis die ze zelfs allemaal even kunnen vasthouden en diverse andere leuke vissen op het toertje om de rotsen. Als Michael terugkomt ben ik net klaar met het voeden van Emma en ga ik snorkelen. Als ik wat dichter bij het rif komt kom ik de Spanjaard en de gids tegen en begrijp ik dat de Spanjaard zijn digitale onderwatercamera is kwijtgeraakt. We gaan met z'n drietjes op zoek maar de Spanjaard en ik vinden niets. Vlak bij de boot schrik ik nog wel even van een grote vis die voor me wegschiet, waarschijnlijk een tonijn of zo. Michael verteld dat hij er ook twee heeft gezien en dat ze erg schichtig reageerden. Als we weer aan boord zijn komt de gids met de camera tevoorschijn! Hij heeft de bodem stelselmatig afgezocht en de camera op een diepte van ongeveer zeven meter gevonden. Wauw! Vlak voor zonsondergang wordt de "lunch" klaargezet. Broodjes met veel fruit en wat nacho's en koekjes. Prima allemaal en erbij van alles te drinken zoals rumpunch. Dan is het weer tijd om terug te varen en aan land te gaan. Ik voed Emma intussen nog een keer. Intussen hebben we aan de horizon een prachtige zonsondergang. Wauw wat kleurt de hemel prachtig oranje!! Het is nu tij maar het afmeren gaat prima. Alleen is het moeilijk te zien waar je omhoog kunt lopen omdat een lamp op het strand gericht staat. Het busje brengt ons terug naar de i en daar nemen we de auto terug naar Playa Grande. Het is ongeveer half acht als we daar zijn. Even een lekkere warme douche (perfecte en mooie douche hier) en dan het dagboek bijwerken en plannen maken voor morgen, onze laatste volle dag in Costa Rica.
vrijdag 19 november 2004
Emma wordt om twee en om zes uur wakker voor een voeding en vlak na die van 6 uur staan wij ook maar op. We pakken de meeste stuf maar vast in en gaan dan ontbijten. We zijn kennelijk erg vroeg want in het restaurant is verder nog niemand en de schoonmaakters zijn nog bezig in de keuken. Gelukkig hoeven we toch niet lang te wachten op ons eten. We nemen weer een bord met fruit, bananenpannekoeken en scrambled eggs met toast en sinaasappelsap en koffie. Het smaakt weer heerlijk. Eén van de twee schooiervogeltjes met kuif is er weer en nu blijkt hij wel erg brutaal. Als Michael wat ei net achter hem op de balustrade legt aarzelt de vogel niet en vliegt er snel naar toe.
Hij eet het ei rustig op op de balustrade en komt vervolgens dichter en dichterbij intussen druk kwetterend. Op een gegeven moment lijkt het er zelfs op dat hij het wel van ons bord wil gaan pikken. Hij laat zich ook maar moeilijk wegsturen. Een stukje ei iets verder weggooien helpt in ieder geval niet zolang er nog iets op ons bord ligt. Na het ontbijt pakken we de laatste spullen in, betaal ik de rekening en gaan we op weg (het was 50$ per nacht hier). We nemen de route via Santa Cruz, Nycoia en dan richting Ferry. Bij de oversteek blijkt de ferry echter vervangen door een enorme brug. Onderweg onder een boom een voedings- en verschoningsstop.
Emma poept haar broek vol onder het voeden en het zit weer meteen in haar romper. Vervolgens naar de Highway en vanaf daarnaar Alajuela. Onderweg vele politiecontroles waar vrijwel altijd iemand aangehouden is. We dachten even zelf aangehouden te worden maar gelukkig blijkt er alleen een politiewagen te moeten keren. Onderweg zijn werkmannen bezig met de electriciteit wat een lange file veroorzaakt wat als vrachtwagens eenmaal tot stilstand komen, komen ze de berg bijna niet meer op. Bij die werkzaamheden is meestal één man bezig terwijl de rest ongeveer 20 man toekijkt. Of naar de file kijkt. We rijden achter een vrachtwagen die achterstevoren gesleept wordt en Michael heeft dat niet meteen door en vraagt zich af waarom de vrachtwagen achteruit rijdt.
We nemen nog net de verkeerde afslag: airport ipv volgende maar kunnen gelukkig toch makkelijk naar goede. We zijn snel bij het gewenste hotel: hotel 1915. Kamers zijn wel duur 65 met airco, 55 zonder in een deel waar ze aan het bouwen zijn. Dan maar de dure. Snel alles uitpakken en dan gaat Michael parkeren. Op een bewaakte plaats want het schijnt hier nogal crimineel te zijn. Ik voed Emma intussen. Het is zo'n half drie. Bijkomen op de kamer en rond half vier gaan we op zoek naar restaurant.
Op het centrale plein staat deze kathedraal. De restaurants uit de footprint bestaan geen van alle. We vinden een cafe waar we koffie drinken en daar raden ze me Mexicaan Jalapenos aan.
Daar eten we prima en kunnen we met credit card betalen. Volgens de eigenaar komt hij in de volgende footprint. Naar het hotel om Emma weer te voeden (het is nu zes uur) en haar te laten slapen. Michael ligt ook al te suffen.
zaterdag 20 november 2004 en zondag 21 november 2004
Emma ligt om twee uur net een paar minuten aan de borst als ik me afvraag wat ik toch voel en hoor. Een vrachtwagen die langs mijn bed rijdt? nee, een aardbeving! Een paar seconden schudt alles in huis. Wat er in die paar seconden door je hoofd kan gaan. Uit andere kamers komen meteen mensen naar de hal die naast onze kamer ligt. Kennelijk zijn een aantal mensen flink van slag want ze blijven nog uren op de gang staan praten. Lang leve mijn oordoppen!
Om zes uur is het weer tijd voor een voeding en daarna slapen Emma en ik nog even terwijl Michael zijn boek gaat lezen. Kwart over zeven staan we op om te ontbijten en na het ontbijt wandelen we even naar de market waar vooral vlees en groente en fruit verkocht wordt.
We lopen even rond maar blijken erg verwend door de vele markten die we al in allerlei landen gezien hebben. Aan de overkant van de markt halen we koekjes en water en dan terug naar het hotel om alle spullen in te pakken en rond elf uur willen we op weg naar de luchthaven. We zijn zelfs voor elven op weg en het inleveren van de auto gaat ook soepel. Eén van de medewerkers brengt ons met een auto naar de luchthaven en daar zijn we even onaangenaam verrast door de airporttax die we vergeten waren en ook door Emma betaald moet worden (26 $ pp) en door de lange rij bij de martinair balie. Ik ga pinnen en tax betalen terwijl Michael vast in de rij gaat staan. We worden gelukkig naar voren gehaald omdat we Emma bij ons hebben en staan daardoor niet echt lang in de rij. Onze handbagage wordt geopend en doorzocht vandaar ook de lange rij. Inchecken duurt vrij lang maar uiteindelijk hebben we toch de instapkaarten en kunnen we naar de douane. Weer handbagage controle nu door scan. En dan wachten op vliegtuig. Duurt niet meer zo lang door al het wachten bij het inchecken etc. Ik shop nog even voor souveniers voor mezelf. In het vliegtuig zijn onze plaatsen ingenomen door een gehandicapte meneer die niet kan bewegen dus moeten wij ergens tussen in een gewone rij.
Die rijen zijn toch wel krap met zo'n kleintje op schoot. Emma slaapt af en toe op mijn schoot. Op Miami weer met alle formulieren langs de douane, vingerafdrukken en foto maken.
Gaat toch redelijk snel en dan naar nieuwe toestel. Nu weer zelfde plekken als op heenweg met een bedje voor Emma. Die slaapt de hele vlucht als een roosje. Wij dus ook redelijk. Half uurtje later aangekomen dan gepland (half twaalf 's ochtends). We worden opgehaald maar Frank moet lang op ons wachten. Onderstel van kinderwagen komt op band als allerlaatste terwijl koffers als eerste kwamen en we moeten er heel lang op wachten. Dan is onderstel nog beschadigd ook dus schadeformulier invullen. Wat een gedoe! Dan met Frank bij hem koffiedrinken en daarna naar huis. Onze eerste vakantie met Emma is ten einde gekomen.
Lees verder via:
Index reis Costa Rica
Klik op de foto om via de kaart van Midden Amerika een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om via de wereldkaart een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om naar de beginpagina van de homepage van Geja en Michael te gaan