Klik op de foto om via de kaart van Midden Amerika een ander land te kunnen selecten.zaterdag 6 november 2004
Het is zover! Emma gaat d'r eerste grote reis maken. Wij zijn best een beetje zenuwachtig. We hebben toch wel aan alles gedacht?! Emma is al vroeg wakker en speentjes helpen niet. We nemen d'r even in bed, maar ook dan blijft ze onrustig. Om zes uur geef ik d'r daarom maar d'r eerste voeding. De komende twee weken krijgt ze alleen maar borstvoeding, hopelijk wil ze erna wel weer gewoon aan de fles! Om half acht staan we op en we hebben nog even de tijd om Emma lekker in bad te doen. Daarna vertrekken we met de auto naar Schiphol. We parkeren op kort parkeren, checken in en daarna gaat Michael de auto bij Frank voor de deur zetten terwijl ik met Emma bij de Burgerking ga zitten. Als Michael terug is door de douane en dan hebben we nog even de tijd om Emma te voeden en verschonen. Dan is het al tijd om in te stappen. We krijgen een hanging basket voor Emma en dat is erg lekker, hoewel Emma er niet zo heel veel in wil liggen. Emma is erg wakker vandaag en slaapt slechts af en toe een paar minuten. Af en toe is ze ook een beetje huilerig en ik geef haar om de drie uur voeding, zodat ze in ieder geval genoeg vocht binnenkrijgt. Bij het stijgen en dalen geven we d'r bovendien een beetje water uit een flesje en laten we d'r steeds op d'r speen zuigen zodat ze steeds slikt waardoor d'r oren steeds open blijven. Emma lijkt gelukkig geen last te ondervinden van het vliegen, wel is ze behoorlijk verkouden en wordt d'r kuchje steeds erger. De stewards en stewardessen leiden d'r regelmatig af en als we in Miami bij de douane komen krijgen we ook veel bekijks. In verband met de nieuwe veiligheidsregels in de VS moeten we vingerafdrukken laten maken en er wordt ook een foto van ons gezicht gemaakt. Valt mee dat ze Emma's vingerafdrukken nog niet willen! Emma krijgt wel d'r eerste stempel in d'r paspoort, terwijl de beambte aardig moet zoeken om bij ons nog een lege pagina te vinden. Tijdens het wachten op de luchthaven van Miami slaapt Emma lekker in de maxi cosi. De vlucht naar San Jose vertrekt een half uur later dan gepland. Tot onze verbazing blijkt Amerika minder strenge veiligheidsregels te kennen t.a.v. gordels, waardoor we Emma gewoon los op schoot moeten nemen tijdens het opstijgen en landen. Gelukkig gedraagt Emma zich voorbeeldig. In tegenstelling tot een kind van een jaar of drie die de hele boel bij elkaar blijft schreeuwen! We landen 's avonds om tien minuten over tien op de luchthaven van San Jose en hebben dus onderweg weer wat tijd goedgemaakt. We krijgen meteen buiten het toestel het onderstel van de wandelwagen terug, dus we hoeven gelukkig niet te sjouwen met de maxi cosi. We gaan vrij snel door de douane door de invalidenrij te nemen, grappig genoeg heeft deze rij juist de smalste doorgang en kan de kinderwagen er ook maar net doorheen. Ook snel langs customs en dan op zoek naar de medewerker van Europcar voor onze huurauto.
En dan gaat 't mis! Hoe we ook zoeken er is echt niemand van Europcar te vinden. Een mevrouw belt voor ons naar 't kantoor maar daar wordt natuurlijk niet opgenomen. Ze vertelt wel dat er tien minuten geleden nog iemand van Europcar op de luchthaven aanwezig was. Ze denkt dat die persoon vast met een kwartiertje terug zal zijn. Anderen vertellen ons echter dat het niet gebruikelijk is dat het kantoor op deze tijd open is dus we moeten het morgen maar proberen. Wij blijven positief denken want we zouden niet weten wat we moeten als ze niet komen. Een Amerikaans stel komt een half uur na ons aan vanuit LA en zij hebben ook bij Europcar geboekt. Net als we met z'n allen met twee mannen meegelopen zijn die toch weer niet van Europcar blijken te zijn, zien we de bus van Europcar aankomen. Op het hoofdkantoor duurt het toch nog een heel tijdje voordat we de auto hebben gekregen en kunnen vertrekken. Op naar hotel elcolibri47 in Turrúcares. Het gaat perfect met de routebeschrijving die we van te voren ontvangen hebben. Het laatste stukje is inderdaad een slechte weg. Het hotel zou achter een groene poort en een groen hek liggen, maar die kleur is in het donker niet zo duidelijk en er brand nauwelijks licht. Ook zien we geen naambordje of nummer op de poort. Omdat we betwijfelen of we voor het goed hek staan rijden we nog maar even verder, maar als de weg nog veel slechter wordt keren we gauw weer terug. Ook kijken we nog even aan het begin van de zijweg en rijden een stukje de andere kant op maar ook dit lijkt niet goed. Dan toch maar terug naar het zelfde huis, uit de huisnummers bij andere huizen kun je concluderen dat dit toch echt nummer 47 moet zijn. Uiteindelijk besluit Michael maar eens te toeteren en gelukkig blijkt dat een goede actie want er gaat vrijwel meteen licht aan en na een paar minuten komt een meneer in zijn badjas de deur open doen. Blijkt dat we niet meer verwacht werden omdat we niet vooraf betaald hadden. Dom dat ik dat helemaal over 't hoofd gezien heb. De eigenaar van het hotel is zo aardig om ons te helpen met de bagage. Om half twee hebben we het campingbedje voor Emma klaar staan. Ik geef Emma nog een voeding en helaas wil ze daarna nog niet meteen gaan slapen, Rond half vier geef ik haar nog maar eens de borst en dan valt ze toch eindelijk in slaap en kan ik ook gaan slapen. Michael slaapt al tijden.
Lees verder via:
Dag 2 t/m 4: Sarapiqui en Timirindi
Index reis Costa Rica
Klik op de foto om via de kaart van Midden Amerika een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om via de wereldkaart een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om naar de beginpagina van de homepage van Geja en Michael te gaan