Speeltuin in het restaurant, wauw dat is handig. En het eten is veel. Zou dat de reden zijn dat de Chilenen gemiddeld zo'n 10 à 15 % dikker zijn dan Argentijnen. Wij krijgen het bestelde echt niet op. Ruben eet weer niet goed. Wat is dat toch? En hoe kan hij zo vaak poepen als hij nauwelijks eet! Na even langs de supermarkt en terug in de kamer blijkt Ruben zijn vijfde poepbroek van vandaag te hebben. Dat wordt morgen luiers kopen! Ruben gaat naar bed en niet veel later Emma ook. Het is twintig over negen en Michael legt zijn boek ook aan de kant omdat hij in slaap valt!
Woensdag 20 mei 2009
Michael merkt 's nachts dat er tijdelijk geen stroom is. Tijdens onze eerste dag in San Pedro relaxen we vooral. We gaan ontbijten in het restaurantje naast de hostal. Oei, de serveerster is met het slechte been uit bed gestapt. Misschien komt het door onze bestelling, want ze hebben geen pannekoeken en ze blijken ook geen vlees te hebben (terwijl ze het hele dorp is rondgefietst om het te vragen). Helaas wil Emma het roerei niet proeven. Er wordt door de kids niet zo best gegeten. Gelukkig drinkt Ruben wel altijd heel goed. Elke ochtend een glaasje sinaasappelsap en een beker warme melk. Helaas voor de kids is er in San Pedro geen gewone speeltuin te vinden. Maar ze kunnen zich ook prima vermaken bij de hangmatten achterin de tuin.
Ik laat twee wasmachines met was draaien, zodat ik het meeste weer even lekker schoon heb. Was ook wel nodig. En nu de komende dagen gewoon steeds dezelfde vieze kleren aan en die wassen als we weer ergens zijn waar het minder stoffig is!
Voor onze kamer is een droge vijver met daarin een paar kustwerkjes. Ze hebben wel hun best gedaan om de hostal leuk aan te kleden. Alleen de klantvriendelijkheid kan wat hoger en het was fijn geweest als ze even vermeld hadden dat we het hadden moeten vragen als we onze kamer schoon wilden laten maken. We gaan vandaag vooral wat informatie opzoeken. We gaan naar de informatie en zoeken uit met welke bus we naar Iquique kunnen en op welke tijden. Verder kijken we even bij de rivier.
Verbazingwekkend dat er nog zoveel water door een irrigatiekanaal en de rivier komt, zo midden in de woestijn. Het dorpje blijkt best grappig. Met stoffige hoofdstraten, met daaraan met name souvenierwinkeltjes, mini-marktjes, restaurantjes en boekingskantoortjes. Als we langs de kerk lopen, zijn ze net het dak aan het schoonvegen. Wat een stof!
We eten bij een restaurant op die hoofdstraat waar een "speeltuintje" binnen de omheining blijkt te zijn. Dat betekent weer twee zoete kinderen. 's Avonds regelen we de autohuur vast. We willen eigenlijk een compacte auto, maar er blijkt helemaal geen keuze te zijn. Je krijgt altijd een grote auto met laadbak de enige keuze is 4x2 of 4x4. Wij gaan voor de goedkope 4x2 voor 2 dagen. 's Avonds probeer ik foto's van de sterrenhemel te maken. Resultaat valt helaas beetje tegen.
Donderdag 21 mei 2009
Omdat het ontbijt van gisteren niet zo goed is bevallen, gaan we vandaag op de hoofdstraat ontbijten. Veel is er nog niet open, maar één zaak serveert vanaf 7 uur ontbijt en dat blijkt ook erg lekker te zijn. En voor de kids echte pannenkoeken! Daarna kunnen we onze huurauto ophalen. We gaan er meteen mee op pad. Eerst naar de opgravingen van het dorpje Tulor. Waarom moeten we verplicht over het wandelpad lopen door het rulle zand, terwijl de ernaast gelegen weg toch een stuk aangenamer loopt? Regeltjes, regeltjes, soms begrijp je er echt niets van.
Het dorpje is 3000 jaar geleden gebouwd and goed bewaard gebleven omdat het was bedekt met zand. Het is een uniek dorpje met zjn ronde kamers met ertussen een gewone patio.
Het klinkt prachtig, maar om eerlijk te zijn, maakt het op ons niet zoveel indruk. En dan te bedenken dat we vroeger allebei archeoloog wilden worden... Maar goed dat we toch een andere richting op zijn gegaan.
Vervolgens rijden we naar de termische baden van Puritama (entree totaal 30.000 voor ons vieren). De weg naar de baden is vrij goed, maar bij de baden aangekomen blijk je te kunnen kiezen: lopen of met de auto over een slechte weg naar beneden. Wij zien het vooral niet zitten om straks weer omhoog te moeten lopen met de kids, dus kiezen we voor de auto. Hobbel, bobbel, bob... we redden het. De termische baden bestaan uit allerlei poeltjes met ertussen stroomversnellingen. Ernaast zijn voor het gemak mooie vlonders aangelegd en de noodzakelijke voorzieningen zijn aanwezig. Omkleden en op zoek naar een vrije poel. We vinden er toevallig één die uitermate geschikt is voor ons. Niet al te diep en geen andere mensen.
Het water blijkt heerlijk (rond de 33 graden), erboven staat een frisse wind. We blijven een hele tijd met zijn vieren in de poel, lekker tot aan de schouders onder water. Emma wil steeds "zwemmen" en doet ook haar best met onder water gaan. Ook Ruben kan intussen al heel goed op zijn rug drijven. We gaan er allemaal ineens uit. Snel afdrogen en aankleden want boven water is het best fris en er zitten wel wat muggen. We gaan nog even koekjes eten en wat drinken en terwijl ik de kleding nog even in de zon laat drogen gaat Michael met de kids wat foto's maken van de omgeving.
Een zeer brutaal vogeltje komt op nog geen twintig centimeter van mijn schoenen koekruimeltjes eten. Jammer dat ik nu geen fototoestel bij de hand heb!
Tot slot van de dag gaan we naar de vallei van de maan. De weg erheen levert al een paar mooie plaatjes op.
We rijden eerst naar een aantal bezienswaardigheden, zoals een paar mooie grote grotten. Eerst een hobbelig wegje ernaar toe. Bij de grot staan twee paarden. Vader en zoon zijn hier kennelijk te paard naartoe gekomen om de grotten te bekijken. Bij het uitstappen willen de kids ook een keer in de laadbak van onze jeep klimmen. De eerste grot is ondiep, dus daar valt niet zoveel te bewonderen.
De tweede grot is veel dieper en we lopen er een stukje in om hem te bewonderen. Met de zelftimer maak ik er een paar foto's van ons gezin.
Vervolgens rijden we ook nog naar een uitzichtpunt waar je mooi kunt zien dat de rotsen hier echt "gekanteld" zijn.
We komen al langs de duin waar we straks de zonsondergang willen gaan bekijken. Wat een vreemd fenomeen zo'n zandduin voor de zoutvlaktes met eromheen al die raar gevormde rotsen.
Laatste bezienswaardigheid op de route zijn de beroemde "drie Maria's". Die vind ik beduidend minder interessant en fotogeniek dan de rots aan de overkant. Ook de op een leeuw lijkende rots vind ik eigenlijk minstens net zo bijzonder.
Tot slot gaan we naar de grote duin om de zonsondergang te bewonderen. Ruben en Emma lopen in rap tempo de duin omhoog. Ik moet nog aardig doorstappen om ze bij te houden. Bovengekomen, blijken we er echter nog niet te zijn. we kunnen het beste over een bergrand verder naar boven klimmen. De afgronden ernaast zijn zeer steil. Ruben gaat dus op de nek en ik houdt Emma stevig vast. Wel wil Emma onderweg af en toe even op haar "kaart" kijken of we nog wel goed gaan. We zijn mooi op tijd boven om de zonsondergang te zien. Eerst nog even het zand uit de schoenen van de kids.
Wat een bijzondere omgeving. Die enorme kale rotsen in rare vormen en dan die superduin er tussen. Als je naar die duin kijkt, lijkt het wel of het niet klopt wat je ziet.
De omliggende bergen worden ook steeds mooier in het avondlicht. Jeetje, wat komen er veel toeristen op zo'n zonsondergang af. Aan de andere kant van de duin zit ook een bergrug waar veel mensen naartoe gelopen zijn, dat lijkt wel een stuk van de chinese muur.
Wel spannend om zo boven op de rotsrand te staan met twee kleine kinderen. Ze hebben nog maar weinig besef van het risico van een valpartij. Ze moeten daarom stil blijven zitten of onze hand goed vasthouden.
Als de zon onder is gegaan worden de bergen in de omgeving steeds beter zichtbaar. Mooi.
De wandeling terug gaat vlot, Ruben weer op de nek, Emma stevig aan de hand. Als we van de parkeerplaats willen vertrekken, worden we erop gewezen dat we een lekke band hebben. Gelukkig helpt degene die ons op de lekke band wijst, tevens met het verwisselen van de band. Daardoor zijn we vrij snel weer op weg naar San Pedro. Teruggekomen in het hotel, blijkt er de hele dag geen stroom te zijn geweest. Gelukkig heb ik twee zaklampen (eentje is een knijpkat) meengenomen, die komen nu goed van pas. Als we in het centrum komen om te eten, staan overal de generatoren te "blazen". De kinderen willen graag naar het restaurant met de speeltuin, maar die blijkt dicht. Het wordt dus een ander restaurant met leuke tafeltjes gemaakt van boomstammen. Er zijn schijven van de boomstammen gemaakt en daarvan zijn tafels gemaakt. We zijn heel stoffig geworden van de beklimming van de duin, dus een douche is wel nodig. Ruben en Emma willen echter niet, dus gaan we alleen zelf in het schijnsel van de zaklampjes douchen. Het is een beetje behelpen, maar ach.
Vrijdag 22 mei 2009
Er is er één jarig hoera hoera! 's Morgens zingen we natuurlijk op bed een paar liedjes voor Michael die vandaag 40 is geworden. Daarna gaan de kids eerst een tekening voor papa maken (want kadootjes hebben we niet). Emma wil ook wel even op de foto met de door haar in recordtijd gemaakte tekeningen.
Nadat de kids gedoucht hebben, gaan we ontbijten in hetzelfde restaurant als gisteren, Daarna naar de autoverhuur ivm de lekke band. Die blijken we het beste zelf te kunnen laten repareren. Op naar vulcanication dus. Gaat een uurtje à anderhalf duren. Voldoende om nog wat te gaan doen. Op naar vallei de la muerte, waarvan de toegang gekenmerkt wordt door gekantelde rotsen.
We rijden de hele kloof in. Ik mopper al een beetje over de hobbels, want ik heb weinig zin een lekke band te krijgen als we geen reserve hebben. Opeens verandert het pad in een dikke laag zand en als ik Michael vraag of hij wel grip heeft, stopt hij abrupt. Te laat blijkt. We zitten vast! De auto wil niet meer voor of achteruit. We moeten diverse uitgraafpogingen doen. We gaan na een paar mislukte pogingen de matjes uit de auto gebruiken om grip te krijgen, waarbij één mat op een gegeven moment wat onaangename bandsporen gaat vertonen. Oei voortaan maar omdraaien, zodat de sporen op de onderkant komen. Hopen dat we die matjes niet ook nog moeten betalen! Na een poging of 6 à 8 zijn we eindelijk weer op stevige ondergrond. Gelukkig. Michael gaat nog even met de camera op pad, terwijl ik met de kids bij de auto blijf. Jeetje wat is het warm bij de auto.
Ik ben blij als Michael eindelijk terugkomt, want het is hier nauwelijks te harden. We hobbelen terug naar de verharde weg en dan rijden we terug naar San Pedro. De band is gefixed en de kosten zijn weer zeer beperkt, nog geen vijf euro. Tijd voor de volgende activiteit. Michael mag kiezen want het is zijn 40-ste verjaardag. Het worden de zoutvlaktes. Die blijken er toch wel wat anders uit te zien, dan we hadden verwacht. Veel minder als een zoutvlakte en meer als een droge dorre vlakte. Onderweg naar de zoutvlakte hebben de kinderen het weer over het volgen van de voetstappen van oma kleine huisje. Dat is in Argentinië begonnen. Ruben heeft toen verzonnen dat de strepen op de weg de voetstappen van oma kleine huisje waren. Af en toe beginnen ze er nu weer over. Zo grappig. Onderweg passeren we nog een dorpje waar in een diepe kloof een mooi riviertje doorheen stroomt. De omgeving is nog steeds superdroog.
Vlak bij de laguna op de zoutvlakte begint het wel wat meer op een echte zoutvlakte te lijken. Als we bij de zoutvlaktes aankomen, blijkt Ruben in slaap gevallen te zijn. En in wat voor houding..
We gaan even flamingo's kijken, maar nemen het lange wandelpad niet omdat de zon fel aan de hemel staat te branden. Bovendien zijn er op het moment maar weinig flamingo's in de lagune. Natuurlijk maak ik wel een paar foto's van de lagune en de vogels in de lagune.
En een paar foto's van Michael en de kids die de vogels bewonderen.
Tot slot nog een paar foto's van de kids op de zoutvlakte.
We gaan nog even "lunchen" met koekjes/cereals en water onder de afkapping bij de laguna. Daarna terug richting San Pedro met onderweg eerst nog een korte fotostop bij een plek waar het zicht op de bergen het beste is.
De kids willen eigenlijk nog wel weer gaan zwemmen, maar daar is het nu te laat voor. Zeker omdat we onderweg nog een korte stop maken bij een speeltuin. De kermis blijkt nog niet begonnen als we terug zijn in San Pedro. Daar willen de kids wel heel graag naartoe. Dus eerst maar even naar het hotel. We parkeren de auto langs de weg, want we hebben geen zin in het gedoe met de parkeerplaats van het hotel en we willen de auto rond zes uur/half zeven gaan inleveren. In het hotel hebben we weer even stroom, dus ik leg e.e.a. aan de oplader en pak wat spullen in. Net als ik een cd-tje met foto's probeer te branden, valt de stroom ineens weer uit. Tja, jammer. We horen muziek vanuit het centrum, dus gaan we maar eens richting Kermis. De muziek blijkt echter grootdeels van de plaza te komen, daar komt dadelijk kennelijk een optreden. Maar nu eerst naar de kermis nu het nog licht is. De kids mogen van ons in drie dingen. Ze gaan eerst in de springkussens. Die blijken nog behoorlijk lastig voor Ruben, door de stijle klim. Vervolgens in een simpel draaimolentje en dan gaan Emma en Michael in de "achtbaan". Het ding gaat een keer of acht rond en na drie keer is Emma het al zat. Wat wordt je door elkaar geschudt in dat ding. En Ruben vindt het lawaai maar niets. Ik heb 'm opgetild en hij doet zijn vingers in zijn oren! Zo, dat hebben we weer gehad. We kunnen gaan eten. Op de plaza is echter net een band aan het spelen en we blijven even luisteren. Het blijkt een gospelband te zijn, omdat we verwachten dat er ook nog gedanst gaat worden, blijven we nog een flinke poos hangen. Als de gospelband gevolgd wordt door een predikant die maar door blijft preken, houden we het echter voor gezien en gaan we naar ons vaste restaurant met de speeltuin. We gaan bij het vuur zitten want er staat een koude wind. Ruben is moe en wil op schoot terwijl Michael probeert pizza te eten. Ruben slaapt al snel, terwijl Emma nog op haar gemakje haar bord rijst leegeet en servetjes in het vuur gooit. Pas in de kamer wordt Ruben wakker bij het omkleden en dan valt het niet mee hem in bed te krijgen.
Zaterdag 23 mei 2009
We staan rustig op. De stroom is midden in de nacht weer aangegaan. Michael werd wakker omdat het ineens volop licht was in de kamer.. Ik pak eerst de spullen in, terwijl Michael de kids nog even doucht. Vervolgens ontbijten we bij ons vaste restaurant, maar we nemen wel een ander gerecht: Michael 8 koekjes en koffie! Na het ontbijt is het tijd om de laatste spullen te pakken en de kamer te verlaten. Om elf uur verlaten we het hotel en lopen we naar het busstation. Helaas blijkt het ernaast gelegen restaurant niet open. Dan maar de bagage in de schaduw en één bewaker bij de bagage. Michael gaat eerst met de kids het dorp in op zoek naar snoepjes en andere goodies, als hij terug is ga ik nog even samen met Emma. Om één uur vertrekt de bus naar Calama. Dat is maar een kort ritje van ongeveer anderhalf uur. In Calama moeten we wachten op de volgende bus. Gelukkig hebben we een aangename wachtruimte (met wat minder geschikte tv-beelden), waar de kids zich ook goed kunnen vermaken. De ruim anderhalf uur wachten gaan niet echt snel voorbij, maar om kwart over vier vertrekt de bus wel vlot naar Iquique. Het wordt al snel donker, dus we zien niet ontzettend veel van de omgeving. Niet dat er veel te zien valt, in deze dorre woestijn. We stoppen af en toe even in een dorp/stadje en rijden dan weer verder. Rond half elf arriveren we in Iquique, we hebben niet echt veel van Iquique gezien behalve een enorme speeltuin (die natuurlijk Emma ook niet ontgaan is) en een groot skatepark. Ruben vindt het maar niets om wakker te moeten worden bij het uitstappen. Gelukkig komt er al snel een taxichauffeur naar ons toe en eigenlijk zijn we voordat we het door hebben bij het hotel. We zien alleen nog in een flits dat het busstation in een hoerenbuurt ligt. Snel de formuliertjes invullen en een aardige hotelgast helpt Michael de bagage naar boven te zeulen. De kids kunnen nog heel even tv kijken en wat drinken en snoepen en dan is het toch echt over twaalven en dik bedtijd.
Zondag 24 mei 2009
We slapen tot ongeveer acht uur. Emma wordt 's morgens wakker met de woorden: "ik wil naar de speeltuin". Ik weet niet zeker of ik het goed gehoord heb, maar even later blijkt van wel, want dan wordt het nog eens flink hard en niet al te vriendelijke herhaald. Zo de toon is gezet. We weten de kids toch zover te krijgen, dat we eerst in het hotel kunnen ontbijten. Dat blijkt goed te zijn, met broodjes, kaas, ham en jus. De kids genieten er ook lekker van. Daarna gaan we op pad. En ik moet eerst een keer goed boos op Emma worden voordat ze eindelijk stopt het haar: "ik wil NU naar de speeltuin". Kleine drammer! We gaan eerst naar de plaza. Gelukkig blijkt de stad er hier toch een stuk beter uit te zien dan de glimp die we gisteren opvingen.
De wandelhoofdstraat maakt weliswaar een wat vervallen indruk, maar het heeft inderdaad wel leuke oude huisjes en er staan nog wat oude trams (de tramlijn wordt niet meer gebruikt). De kids vermaken zich al meteen door het klimmen op muurtjes en paaltjes.
De kids mogen op de plaza een ballon uitkiezen. Oei weer 1 euro 30 armer.. Als we richting de informatie lopen, komt een groepje militairen marcherend voorbij en vlakbij de informatie blijkt een muziekcorps te staan. Ook zagen we al allerlei kinderen van de scouting lopen. De informatie is op zondag dicht, dus lopen we terug naar de plaza. Omdat we wel benieuwd zijn wat er gaat gebeuren, blijven we nog een poosje op de plaza hangen. Als we een poosje staan te wachten, komt de balonnenman verkleed als Mickey Mouse aanlopen. Emma snelt op hem af om hem een handje te geven en ze probeert vervolgens Ruben ook mee te slepen. Die is echter wat minder enthousiast en behoudt wat meer afstand.
Zoals we hadden verwacht, begint op een gegeven moment het muziekcorps te spelen en dan komen de muzikanten en militairen aanmarcheren. Er worden een paar nummers gespeeld, de militairen blijken te kunnen zingen en er volgen onverstaanbare speeches.
We vinden het net tijd om weer verder te gaan, als de muzikanten ook in beweging komen en richting scouting gaan. Ze gaan de kinderen van de scouting ophalen.
Die staan in de straten hun "jell" tegen elkaar op te roepen. Grappig hoor. We blijven even kijken en gaan dan terug naar de wandelhoofdstraat. Als we die bijna uitgelopen zijn, hebben we nog geen mini-market maar wel een restaurant gevonden. Tijd voor cafe con leche, aqua con leche en jugo de naranja. Vlak erna blijkt Ruben alweer een poepbroek te hebben (tweede al vanmorgen), dus wordt hij weer op straat verschoond. Als we een klein stukje langs de zee gelopen hebben, begint Emma te klagen dat ze naar de wc moet. Waarom zei ze dat nou niet toen we in het restaurant waren...
We moeten nog wel een stukje lopen voor we iets vinden waar Emma kan gaan plassen. Het is een cybercafe. Daar is het een beetje raar geregeld allemaal. Ik loop het cybercafe binnen en blijk dan buiten voor de wc te moeten betalen, maar ik kom gewoon niet meer naar buiten want de deur zit op slot. Onaangenaam! Michael roept de man van het eetgedeelte en dan worden we "bevrijd". De wc is ook geen aangenaam verblijf in deze gelegenheid, maar ja "als je moet, moet je". Snel terug richting strand. Daar schieten we even later een taxi aan die ons voor 1100 pesos naar de grote speeltuin brengt. Daar zullen de kids zich de rest van de middag goed vermaken.
Eerst gaan ze in de gewone speeltuin en intussen gaat Michael foto's van de golven maken.
Als Michael terug is, mogen de kids tien minuutjes op een springkussen. Dat kost 500 pesos per kind (60 eurocent). Ze kunnen er uit maar liefst tien kiezen! We gaan ze eerst allemaal bekijken, voordat er één gekozen wordt die ook voor Ruben te doen lijkt. Als ze daar in zitten, blijkt het kussen ernaast van dezelfde eigenaar en mogen de kids wisselen.
Dat kussen heeft de vorm van een vissekop. Via de kiewen moeten de kids omhoog klimmen en dan via de tong naar beneden glijden. De eerste keer klaagt Ruben dat hij niet omhoog kan klimmen en helpt Emma hem een beetje. Maar al snel klautert hij net zo snel naar boven als Emma.
En jeetje, wat een stijle glijbaan. Onderaan gaat Ruben zelfs een keer over de kop! Zie de foto!
Zelfs de koprol weerhoudt Ruben er niet van, weer snel omhoog te klimmen. Emma lijkt het wel iets minder spannend te vinden, maar ook als zij naar beneden glijdt, zie je toch een ietwat gespannen gezichtje. En ook zij stuitert aan het eind flink.
Na tien minuutjes nog één keertje samen van de glijbaan. Oei dat gaat ook hard!
Dan is de pret even voorbij. Ruben wil er niet uit, ik moet 'm er echt uit gaan halen. Als we vervolgens langs een ballenbak lopen, zegt hij daar straks in te willen. Als we in het restaurant aan de overkant van de straat zitten klaagt hij echter over pijn aan zijn elleboog en dan blijkt hij daar een flinke schaafplek te hebben. Hij moet er echt flink van huilen en zegt ook niet meer in de springkussens te willen. Nou dat zien we dan zo wel he.. Eerst even lekker eten. Flink veel frites en vlees. Emma eet zowaar goed van het vlees. Terug bij de springkussens blijken er drie nieuwe opgezet. Die worden echter afgekeurd. De kids willen in de eerste van de rij. Dat blijken weer twee kussens van dezelfde eigenaresse. De kids gaan daar heerlijk in spelen. Emma maakt er zelfs al snel een vriendinnetje waar ze samen mee naar boven klimt en naar beneden glijdt. Ik ga intussen proberen foto's van de zee te maken. Helaas blijken die allemaal buitengewoon matig. Ik heb niet ver genoeg ingezoomd. De digitale zoom maakt er toch nog wat aardigs van.
De foto's die Michael vanmiddag gemaakt heeft zijn beter, want die heb ik niet hoeven bijsnijden. Als de tien minuten weer om zijn, gaan we nog even met de kids bij de zee kijken. Emma gaat in het zand schrijven met een pen die ze gevonden heeft en Michael bezorgt Ruben een fobie door 'm bijna natte voeten te laten krijgen. Het arme joch blijft echt wegrennen voor de golven, tot hij van het strand af is.. Nog heel even in de speeltuin en dan zand uit de schoenen en in de taxi. Ik kan weer even Spaans oefenen. Lukt nog steeds niet 100% maar zo'n 80% kan ik toch wel verstaan. Terug in de kamer zet ik de laptop aan en dan kunnen we meteen even met mijn moeder kletsen want die is nog online op skype. Gezellig. Vervolgens gaan de kids lekker spelen en tv kijken terwijl ik naar de supermarkt ga. We hebben net vanuit de taxi gezien dat een hele grote supermarkt vlakbij zit. Omdat we hier een flink aantal dagen blijven en we een koelkastje op de kamer hebben, sla ik even flink wat drinken en eten in, inclusief broodjes voor vanavond. Een bescheiden avondeten dus, maar wel lekkere broodjes met worst en kaas en de kids smullen ervan. De kids gooien met hun ballonnen terwijl ik foto's van de camera naar de pc ga overzetten en alsnog een dvd-tje brand. Erna is het bedtijd voor de kids en kan ik het verslag van de afgelopen dagen bijwerken. Nu nog een aantal uren nodig om de links naar de foto's er goed in te plakken en dan ben ik weer bij..
Maandag 25 mei 2009
We worden rond acht uur wakker. Rustig opstaan en ontbijten. Vanmorgen is het een stuk rustiger in het hotel dan gisteren. Kennelijk veel weekendgasten hier. Ik ga na het ontbijt was naar de wasserrette brengen. vervolgens breng ik Michael naar de kapper aan de overkant (hij durft niet alleen). Als ik uitgelegd heb hoe kort het mag worden, ga ik terug naar de kids. Binnen een kwartier is Michael weer terug, zo'n 4,50 euro armer en een hoop haren armer. Vervolgens werk ik de website eens flink bij, terwijl de kids tv kijken en Michael een boek leest. Rond de middag gaan we met de taxi naar de tax free shopping zone (Sofri). Valt me eigenlijk een beetje tegen. Veel oude electronica en niet eens echt goedkoop. Maar voor de kids is het een superdag, want we kopen wel goedkoop dingen voor hen. Ruben krijgt een nieuwe wat grotere Cars koffer (kunnen al die nieuwe spullen ook mee) en een setje kleine autootjes en Emma een barbie met wat kleertjes en een boekje om te leren schrijven. Gezamenlijk krijgen ze ook nog nieuwe potloden en glitterpennen. Na al die aankopen willen de kids dolgraag terug naar de kamer om met de nieuwe aanwinsten te gaan spelen. Daar geven we ze dan ook de rest van de middag de tijd voor. Zelf gaan we weer de website bijwerken en een boek lezen. Emma wil weer graag op de kamer eten, dus gaan we broodjes halen bij de supermarkt die we op de kamer opsmikkelen. Nog even tv kijken en dan is het voor de kids (en niet veel later voor Michael ;-) weer tijd om te gaan slapen. Ik blijf nog even zonder veel succes op internet zoeken naar een hotel in Arica.
Dinsdag 26 mei 2009
Weer lekker uitslapen tot over achten. Dan ontbijten en eerst met Ruben naar de kapper. Hij vindt het wel kriebelen, maar blijft verder goed zitten. Voor nog geen 4 euro is hij weer mooi gekortwiekt. Trots laat hij zijn korte kopje aan papa en Emma zien. Tijd voor de kids om te douchen. Ze willen allebei eerst niet, maar als ze er eenmaal onder staan, willen ze er natuurlijk weer niet onderuit! We gaan pas na de middag op pad. Eerst naar de informatie om te achterhalen of er fietsen met zitjes gehuurd kunnen worden. We krijgen de adressen van twee verhuurders op de wandelstraat. Vervolgens wandelen we richting de haven. Weinig bijzonders te zien hier. Dan maar naar de wandelstraat op zoek naar een restaurant en de verhuurders. Er zijn nu wat meer restaurantjes open dan zondag. We gaan buiten op een terras zitten en nemen 2 salades en frites. Hm lekker.
Vervolgens gaan we op zoek naar de verhuurders, we vinden er maar één en die heeft geen zitjes. Ruben zeurt al de hele ochtend dat hij op het rode springkussen wil. Michael vraagt dan steeds: Waar zie je die dan, maar dat laat Ruben niet stoppen. Af en toe gaat Emma ook meedoen. Ok, we gaan straks wel weer naar de speeltuinen. Maar eerst klimmen de kids nog even op de grote zoutblokken die in de straat staan. Wat een enorme blokken.
Daarna gaan we even schelpen zoeken op het strand. Dat is leuk tot Emma per ongeluk (met haar sandaal) in het water gaat staan. Michael draagt Emma naar de boardwalk en dan begint Ruben te gillen dat hij niet alleen bij het water gelaten wil worden. Gisteren toch echt een traumaatje opgelopen! We nemen een taxi naar de speeltuinen en de teleurstelling bij de kids is groot als er vandaag helemaal geen springkussens blijken te staan. Wellicht omdat het geen weekend is of omdat de wind te hard is?
Na wat aarzeling gaan de kids toch lekker in de speeltuin spelen. Michael loopt eerst wat langs het strand en dan valt mij een groepje gieren op die verderop op het strand zitten. Daar ga ik met de camera op af.
Ze blijken een aangespoelde pinguin gevonden te hebben. Waar zou die vandaan komen? Weer terug bij de speeltuin zien we ineens een stukje verder donkere rookwolken en vuur. De hele dag zijn er al demonstraties in de stad en nu heeft men zich kennelijk hiernaartoe verplaatst en is men vuur gaan stoken met autobanden.
We pakken de kids op en maken ons uit de voeten. Hier willen we niet in betrokken raken! Een straat verder nemen we weer een taxi naar het hotel. De kids gaan weer lekker spelen en we skypen nog even met mijn moeder. Ruben blijkt zijn kleren weer viesgepoept te hebben, dus hij gaat ook nog weer een hele poos onder de douche. Grappig hoe ze steeds eerst niet willen en er dan niet weer onderuit willen komen! Michael gaat brood halen bij de supermarkt wat we weer lekker op de kamer opdrinken. Ik haal de was nog op bij de wasserrette en ben zeer teleurgesteld over het resultaat. Het lijkt wel of ze het alleen maar opgevouwen hebben. Het zit nog vol met zand en stofvlekken! Nou misschien kan ik het in Arica beter wassen als daar ruimte is om het op te hangen. Dit is hopeloos. Ruben wil eigenlijk om zeven uur al gaan slapen, maar we houden hem nog even wakker. En om negen uur moet Emma van ons ook maar eens gaan slapen.
Woensdag 27 mei 2009
Ruben en Emma zijn vanmorgen al vroeg wakker. Ik wil eigenlijk nog wel een beetje slapen, maar dat lukt natuurlijk niet meer. We ontbijten weer in het hotel en vervolgens gaan de kids eerst op hun gemak tekenen, terwijl ik op internet nog wat info opzoek en wat zaken regel. Later gaan we op ons gemak op pad. We lopen een beetje over de winkelstraat vlak bij het hotel, maar kopen niets. We wandelen even naar een andere plek om naar de zee te kijken en daar krijgt Michael onverwacht een flinke lading water over zich heen. Gelukkig wordt Ruben (die op zijn nek zit) maar een klein beetje nat, want Ruben heeft het niet zo op de zee die ineens naar je toekomt. Ook wij mogen niet te dicht bij het water komen, want dan gaat hij heel hard gillen. Vervolgens gaan we richting plaza en daar moeten de kids natuurlijk nog even langs de fonteinen lopen.
Ruben steekt zijn handen wel erg ver in de fontein en als ik 'm na een poosje op kom halen, blijkt hij dan ook goed nat. Iets verderop staat een grote groep met kinderen. Bij nadere inspectie blijken ze allemaal verkleed in het thema "zee". Ik had niet verwacht dat er zoveel zeemeerminnenpakjes zouden zijn.
We lopen over de Bacadeno verder richting de kust. Wat een aparte straat is dit toch. Het is een mooie wandelstraat, maar vroeger was het waarschijnlijk een stuk chiquer. Vreemd dat er zo weinig winkels en restaurant aan deze straat zitten.
Aan het strand gaan we uitgebreid schelpen zoeken. Er wordt ook nog een plastic zakje gevonden en die wordt helemaal gevuld met schelpen.
Ik vermaak me intussen ook nog een beetje met het maken van foto's van de zee.
Al met al gaan we met zo'n drie kilo schelpen teruggaan naar het centrum. We eten weer bij een restaurant op de Bacadeno. Oef wel wat verder lopen dan verwacht. Dan is het alweer eind van de middag en gaan we weer rustig naar onze kamer. De kids kunnen lekker op de kamer spelen, totdat Michael voor het avondeten weer brood heeft gehaald. Elke avond gaan de verse broodjes met vlees en kaas er gelukkig goed in. Gaat dit een traditie worden voor de rest van de vakantie?
Donderdag 28 mei 2009
We staan rustig op, want er staan geen plannen op de agenda van vandaag. Behalve dan natuurlijk de vlucht naar Arica, maar die is pas laat in de middag. We gaan daarom eerst maar eens rustig ontbijten. Daarna wandelen we naar de correo om een paar enveloppen naar Nederland op de bus te doen. Gelukkig gaat dat weer soepel. We gaan nog even rustig op de plaza een drankje drinken en dan gaan we naar het hotel terug. De laatste spullen inpakken en dan uitchecken. We kunnen de spullen stallen in een bergruimte van het hotel. We bestellen vast een taxi voor twee uur en gaan bij het ernaast gelegen hotel eten. We nemen met z'n allen 1 menu. Stelletje knieperds, want zo'n menu kost 1800 pesos = 2 euro!! Terug in het hotel halen we de koffers vast te voren en niet veel later arriveert de taxi. Een grote auto waar onze spullen makkelijk inpassen. Op naar de luchthaven van Iquique. Die ligt zo'n 25 kilometer buiten de stad, dus het is nog een flinke rit. We betalen 12.000 pesos voor de rit en kunnen na een korte wachttijd inchecken voor de vlucht naar Arica. De luchthaven is maar heel klein en er steigen ook diverse kleine vliegtuigjes op. De kids vermaken zich met geklim en geklauter en kijken hoe hun koffers in het vliegtuig verdwijnen. De vlucht waar wij mee gaan, komt uit Santiago en maakt alleen een tussenstop in Iquique. Hoewel het vliegtuig bijna vol is, hebben wij twee keer drie stoelen ter beschikking. We genieten tijdens de vlucht van het uitzicht op de kustlijn. Wat een kloven af en toe! We zien Arica mooi vanuit de lucht liggen. Een aardig grote stad zo te zien! We komen als laatste naar buiten omdat we Ruben nog snel een schone luier moeten geven en worden al opgewacht door de taxi. Een grote auto, maar wat een kleine kofferbak. De drie grote koffers gaan achterin terwijl de kofferbak met een touw dichtgebonden moet worden. De rest van de bagage moet mee de auto in. Gelukkig is de auto van binnen wel redelijk ruim. Ook in Arica ligt de luchthaven vrij ver van de stad (zo'n 20 kilometer) dus het duurt even voordat we bij de hostal Jardin del Sol zijn. Daar worden we hartelijk welkom geheten. De kamer blijkt echter wel erg klein. Zeker omdat we in eerste instantie ook helemaal geen bergruimte hebben (een enorme kast gaat niet open). Als ik aangeef dat ik de ruimte wel erg klein vind, blijkt de grote kast gelukkig toch open te kunnen en dat geeft heel wat meer ruimte. Bovendien blijken de gezamenlijke ruimtes ook zeer comfortabel. We zullen dus even afwachten hoe we slapen en dan zien hoelang we blijven. Nu is het eerst tijd om de stad te verkennen. We lopen langs de winkelstraat richting de kust en ontdekken al snel dat de winkels in Arica veel groter en aantrekkelijker lijken dan in Iquique. Daar had je eigenlijk alleen maar hele kleine winkeltjes en een paar grote malls. Hier heb je veel winkels van een redelijke size. Als we vlak bij de kust zijn, hebben de kids ook ineens honger. Emma heeft geen zin in pizza, dus kiezen we het eerste restaurant waar ze al eten serveren (het is nog vroeg) en op het oog ook andere dingen dan pizza. Dat blijkt een goede keuze. We nemen twee menu's en een bordje frites. Ruben is erg moe en gaat al na een aantal frites zitten slapen, maar Emma eet goed door. Achter ons blijkt een meisje te zitten wat graag in contact wil komen met Emma. Ze zit aan haar handje en vergelijkt de kleur van hun huid. Toevallig gaan zij ook net vertrekken als wij weg willen. Emma vindt dat wel jammer, want ze had graag even willen spelen. Ruben slaapt gewoon verder als Michael hem optilt, dus die moeten we de hele weg terugtillen. Het laatste stukje moet ik Emma ook tillen, want ze valt hard op een knie en elleboog en dat is natuurlijk huilen. In de kamer snel deppen met sterilon en zelfs het gegil van Emma kan Ruben niet meer wakker maken! Pleister erop en hopelijk is het morgen over! In ieder geval is het nu bedtijd!
Vrijdag 29 mei 2009
De kids slapen uit tot iets voor achten. Tijd om het ontbijt in het nieuwe hotel te proberen. Nou dat is prima. We krijgen allemaal 2 bolletjes met ham en een appel. Voor ons koffie erbij en voor Ruben warme melk. Wanneer gaat Emma dat nou eens proeven??
Tijdens het ontbijt komt de eigenaresse vragen of we goed geslapen hebben en of we zullen blijven. Ja hoor, dat doen we. We vertellen wel dat we waarschijnlijk naar het nationaal park Lauca willen. Ze raadt ons hiervoor e.e.a. aan. Tijdens het ontbijt denken we er verder over na en vervolgens maken we een nieuwe planning. We willen nog één nacht hier blijven, dan met een huurauto naar Lauca gaan. We willen dan één nacht in Putre (op 3500 meter) gaan slapen en de volgende dag nogmaals Lauca inrijden. 's Avonds willen we de huurauto dan weer in Arica inleveren en nog één nachtje in Jardin del Sol slapen. De dag erna willen we met de trein naar Tacna gaan en dan 2 nachtjes in Tacna blijven. Op woensdag 3 juni vliegen we dan naar Cusco. We bespreken de plannen met de eigenaresse die ons een autoverhuurder aanraadt en aangeeft dat de trein haar een goed idee lijkt voor de reis naar Tacna. Ok we gaan op weg om dit te regelen. We gaan eerst naar het kantoor van Avis omdat we daar frequent flyer punten kunnen sparen. Daar staan we echter snel weer buiten. Volgens de medewerkster moet je 4x4 hebben voor het park en de goedkoopste kost dan bijna 70.000 pesos. Als ik zeg dat dat wel erg duur is, vliegt er meteen 15.000 pesos van de prijs af. Dat vinden we echter nog steeds duur. In San Pedro betaalden we veel minder en de brochure die we in het hotel hebben gekregen noemt ook heel andere prijzen. Het kantoortje van dit verhuurbedrijf zit om de hoek, dus daar stappen we snel binnen. Volgens de medewerkster hier is een kleine auto prima voor Lauca, we hopen maar dat ze gelijk heeft. We boeken een Suzuki Alto voor 2 dagen voor 40.000 pesos totaal! Toch een flink prijsverschil. En dan komen ze de auto vanavond ook nog naar het hotel brengen en over 2 dagen weer halen! Zo dat is geregeld, op naar het treinstation. Daar regelen we ook vrij vlotjes drie stoelen voor de trein van a.s. maandag. De kids mogen ook allebei op schoot, maar dat lijkt ons overdreven. Nu maar hopen dat we de bagage wel kwijt kunnen! Voor de prijs hadden we eigenlijk best een vierde stoel kunnen nemen, want een ticket kost maar 1200 pesos.
We lopen langs het door Eifel ontworpen kantoor van de douane, wat eigenlijk een beetje tegenvalt. De zeer oude locomotief (uit 1924) mag ook wel eens een schoonmaakbeurt krijgen!
Op naar het centrum voor een restaurant. Het is alweer half twee dus lunchtijd. We nemen weer twee maaltijden en smullen daar lekker van. Vervolgens gaan we de heuvel bij de stad beklimmen. Het eerste stuk van het officiële pad is afgesloten vanwege renovatiewerkzaamheden, maar verderop kunnen we gewoon op het pad komen. Wauw dat is een goede training voor de kuitspieren. De kids racen omhoog, ik doe het wat rustiger aan. Boven heb je een mooi uitzicht op de stad.
Vreemd dat het beeld wat hier ook nog boven staat, met zijn rug naar de stad staat!
Je kunt goed zien dat Arica ook aan de woestijn grenst net als Iquique maar de vallei die de bergen in gaat, is wel aanzienlijk groener dan de omgeving van Iquique. Er staat een stevige wind en de zon schijnt ook, dus we zijn een beetje bang te verbranden. De zonnebrand hebben we vergeten in de tas te doen. Maar snel weer naar beneden dus. Nog even een stop bij de tevens door Eifel ontworpen kathedraal.
Van buiten een bijzonder gebouw, van binnen zeer eenvoudig ingericht. Dan zien de kinderen de fontein met de erachter gelegen speeltuin, dus daar moet ook nog een stop gemaakt worden.
Vervolgens langs de Lider om boodschappen te doen. Ook nog even gebakjes halen bij de bakker en dan proberen de kids te bewegen een beetje door te lopen omdat de boodschappen best zwaar zijn. We eten eerst de gebakjes op en dan ga ik inpakken. We gaan een groot deel van de bagage in het hotel achterlaten, dus ik pak één grote tas in met allerlei spullen voor in Lauca en Putre en zoek de rest van de spullen uit en laat die koffers vast wegzetten. Vervolgens om de beurt douchen, auto in ontvangst nemen en broodjes eten. Ruben wil onder het eten naar bed. Vooruit dan maar, het is al wel weer half acht. Emma wil nog lang niet. Ze krijgt het zelfs voor elkaar om wakker te blijven tot Mr. Maker is afgelopen (tien uur). dan valt ze wel als een blok in slaap. Michael kan zijn leesboek niet vinden, dus hij gaat ook maar slapen (en snurken). Ik werk eerst de website nog maar eens goed bij, geen idee of we morgen weer wifi hebben.
Zaterdag 30 mei 2009
We staan redelijk bijtijds op, zodat we om acht uur kunnen ontbijten. Wel lastig om de kids een beetje stil te houden. De ontbijtruimte ligt in het midden van het gebouw, dus er grenzen nogal wat kamers aan deze ruimte. Onze kids vinden het nog steeds erg moeilijk om stil te zijn als wij dat vragen. Maar de dame van het hotel vindt de kids ook wel heel erg lief en staat erop dat ik een foto maak als ze samen in de hangmat zitten.
Na het ontbijt pakken we de laatste spullen in en dan vertrekken we. De huurauto is wel erg klein, dus we zijn blij dat we zoveel spullen in het hotel konden achterlaten. Anders had het echt niet gepast. Nu zitten we ook al erg vol. We vinden vrij snel de weg richting National Park Lauca. We rijden langs de kloof waarin veel landbouw plaatsvindt, omdat er een redelijke rivier door de kloof stroomt.
Heel apart om te zien, dat de bergen ernaast volkomen droog zijn en er echt helemaal niets groeit! Als we ongeveer een uurtje gereden hebben, zie ik dat Ruben zijn hand voor zijn mondje houdt. En ja hoor, nog voordat ik Michael heb kunnen zeggen dat hij beter kan stoppen, is Ruben aan het spugen. Snel de auto aan de kant en een handdoek tevoorschijn graaien om het op te vegen. Gelukkig is het niet al teveel en omdat Ruben zijn truitje had uitgetrokken zijn er eigenlijk geen kleren vies geworden (behalve de handdoek). Misschien heeft hij vanmorgen toch wat teveel warme melk gedronken en te weinig brood gegeten.
Na een korte pauze lijkt Ruben zich al een stuk beter te voelen, dus we gaan weer op weg. Wel maken we een zonnescherm voor Ruben en geven we hem een extra handdoek voor het geval hij opnieuw moet spugen. Gelukkig blijft het de rest van de weg naar Putre "droog". Onderweg stoppen we nog een keer als we een mooi uitzicht krijgen op de sneeuwbergen.
Tevens stoppen we even als er een paar vincuñas langs de weg staan. Ik ga uit de auto en blijk ze redelijk dicht te kunnen benaderen, zodat ik een paar leuke foto's van schieten. Als ik boven me een raar geluid hoor, blijkt er eentje vlak boven de weg te staan. Dat wordt duidelijk het mooiste plaatje.
Nog even een korte stop boven Putre omdat je Putre hier prachtig kunt zien liggen.
In Putre vinden we vrijwel meteen de hostal die door de dame van Jardin del Sol is aangeraden. Het is Hostal Cali. we vragen of ze een cuadruple hebben en of ze dan ook verwarming hebben. Ze hebben inderdaad een cuadruple. Vrij klein maar wel een beetje een afscheiding tussen het tweepersoonsbed en de twee eenpersoonsbedden en ze kan een verwarming komen brengen. Ze rekenen 38.000 voor de kamer. Ik heb geen zin om te gaan onderhandelen, maar omdat ik in mijn eentje ben wezen kijken, vraag ik nog wel even of Michael en de kids de kamer ook goedkeuren. Dat is het geval, dus we nemen de kamer. We spoelen even snel de vieze handdoek uit en gaan dan meteen op pad naar Nationaal Park Lauca. Dan hebben we daar maar vast een stuk van gezien, mochten we door de hoogte vannacht niet goed slapen. Putre ligt namelijk wel op ruim 3600 meter. Het Nationaal Park ligt nog hoger met een piek van 6350 meter en meren op 4500 meter. Emma en Ruben eten eerst nog vrolijk met zijn tweetjes een grote zak chips leeg, maar als we een eindje in het park zijn, begint Emma wel erg lamlendig te worden en Ruben klaagt regelmatig dat hij moet spugen. Michael en ik stappen heel af en toe eventjes uit om een foto te maken, maar jeetje wat staat er een wind vandaag! Op een gegeven moment waait de kaart zelfs uit de auto.
Vlak bij het grote meer (Lago Chungará) passeren we een controlepost. Daarbij staat een lama vlak langs de kant van de weg en dat blijkt een hele lieve knuffellama te zijn. Hij komt meteen naar de auto toe en neemt het koekje dat ik hem geef graag aan.
Michael stapt ook nog uit om fotos's van 'm te maken en 'm te aaien. Helaas willen de kids niet wakker worden om de lama te zien. In de wind is het trouwens superkoud! Dus dikke trui en jas aan buiten. We zien heel af en toe ook nandu's maar die zijn toch heel wat zeldzamer dan de vincuña's en de lama's.
Helaas staat er zoveel wind dat er schuimkoppen op het meer staan. Dus geen kans om een foto te maken van de sneeuwbergen die weerspiegelen in het meer. Maar zo is het ook wel een aardig plaatje. En ik vind het ook wel een mooi gezicht dat zich aan de rand van het water van die zoutafzettingen bevinden.
Als we weer even stoppen omdat Ruben begint te klagen en hij ook weer daadwerkelijk moet spugen en Emma echt lamlendig onderin de auto hangt, vind ik het welletjes. Ik wil terug naar het hotel. Van 0 naar 4500 meter is echt te veel! Ik begin zelf ook pijn in mijn hoofd te krijgen en ben enorm kortademig. Terug in de kamer is Ruben weer opgeknapt. Hij rent vrolijk in het rond. Emma is echter nog steeds niet in orde en nadat ze even op bed heeft gelegen, moet ook zij spugen. Ze weet echter wel super op de neergelegde handdoek te mikken. Dat scheelt weer was! Erna gaat ze nog even op bed liggen maar niet veel later is ze ook al een stuk beter. Ik voel me nog steeds niet super en wil wel even een warme douche. De geiser gaat echter uit terwijl ik onder de douche sta, waardoor ik juist nog kouder ben na het douchen. Wel heb ik de vieze spullen van Ruben onder de douche even gewassen. We gaan nog even het dorpje verkennen nu het nog licht is. Ja hoor er is weer een speeltuin gevonden. Midden op de plaza bij de kerk. Dat vinden de kids natuurlijk heerlijk. Als het te koud begint te worden, gaan we in het ernaast gelegen restaurant eten. Daar zit al één stel aan tafel: ja hoor Nederlanders! Wij gaan maar aan de andere kant achter de deur zitten, zodat de kids ze ook niet zo storen. Die hebben weer geen zin in stil zijn. De keuze van de maaltijden bestaat uit vier menu's. Doe ons maar lomo en bistec. Nou dat lijkt wel erg op elkaar. Maar goed, de salade en rijst smaken goed en de soep vooraf wordt zelfs (maar dan zonder al die stukjes) door de kids gegeten. Terug in de kamer zet ik de laptop voor de kids klaar zodat ze Dombo kunnen kijken. Ik heb het koud en heb hoofdpijn, dus ik ga zelf al vast slapen, terwijl Michael wacht tot de kids klaar zijn om naar bed te gaan. Die willen na de film eigenlijk nog niet gaan slapen, maar Michael heeft ook geen zin meer om in de koude te zitten, dus ze moeten verplicht naar bed. Gelukkig mopperen ze niet al te lang meer en vallen ze toch in slaap.
Zondag 31 mei 2009
Ruben is midden in de nacht nog even wakker en klaagt over zere tenen. We hebben de kids naast hun pyama ook hun Dora en Hello Kitty pak aan laten houden. Waarschijnlijk zat één van de voeten bij Ruben niet helemaal lekker. Ik doe de broek uit, maar ook dan blijft hij klagen over zere tenen. Ik kruip maar even bij 'm in bed in de hoop dat hij dan weer gaat slapen. Ik krijg een stevige omarming waardoor ik zelf bijna stik! Na een poosje slaapt hij bijna, maar als ik zeg dat ik weer naar mijn eigen bed wil, wordt ik weer stevig vastgepakt. Als Michael vervolgens zegt dat mama toch wel weer naar haar eigen bed mag, krijg ik een duw en zegt hij: "mag wel". Kleine rakker ben je toch.
Als we opstaan is het 11 graden in de kamer. BRRR. Gelukkig hadden we heel veel warme dekens en hebben we het geen van allen koud gehad. Het was alleen geen pretje om naar de wc te moeten. De was blijkt stijfbevroren aan de waslijn te hangen! De meneer van de winkel vertelt me dat het sinds drie dagen kouder is dan normaal voor de tijd van het jaar.
We gaan eerst ontbijten in de kamer naast onze kamer. Daar is het ook nog erg koud. We nemen de halogeenkachel mee, zodat we toch een beetje warmte hebben.
Vervolgens gaan we de auto inpakken en afrekenen en dan moeten we aangeven hoeveel benzine we nodig hebben. Eh ja, nou doe maar 15 liter. Ok komt eraan. Terwijl wij bij de auto staan te wachten komt er nog een stel aan die ook benzine nodig hebben. De eigenaar van de winkel komt vervolgens terug met twee jerrykans en een enorme fles (van wijn) en met een slangetje laat hij dat in de auto lopen door even in de fles te blazen.
De anderen moeten 40 liter hebben, dus daar is hij dadelijk ook nog wel even mee bezig. De benzine is wel duur. Normaal betalen we iets van 550 pesos per liter, nu 800! Maar ach, totaal zijn we 12000 pesos kwijt, dus zo'n, 14 euro. Daarna rijden we naar het Nationaal Park. Gelukkig voelen de kids zich vandaag prima. Ze kijken veel naar buiten en willen graag lama's en vincuña's zien. Bij de eerste vulkaan is het meer dat uit meerdere kleine stukken bestaat grotendeels bevroren en dat levert iets betere plaatjes dan gisteren, maar helaas geen prachtige weerspiegeling op het ijs.
Emma wil ze ook graag gaan aaien (we hebben verteld over de knuffellama van gisteren), maar de eerste paar lama's gaan op de loop als Emma en Ruben er aankomen.
We besluiten naar Parinacota te rijden en daar krijgen we geen spijt van. Hier weer veel van het mooie groene mos en daar maak ik deze keer maar wel een foto van.
Vervolgens zien we voor het eerst hele grote "knuffel"konijnen. Ik ga uit de auto om een foto van het landschap met lama's te maken en dan ziet Michael het konijn weglopen.
Ik mag er vervolgens superdichtbij komen. De andere twee die op dezelfde rots bivakkeren houden wel meer afstand. De kleuren in de omgeving zijn hier ook echt prachtig, met het blauwe water, het groene mos en de witte bergen.
Even verder zie ik allemaal gaten in de rotsen en plots zie ik daar ook vogels in zit. Snel stoppen en iets achteruit. Het paartje blijft een poosje mooi voor ons zitten. Het lijken een soort spechten. Leuk!
Het dorpje is ook grappig met allemaal witgekalkte huizen, vooral de kerk is leuk.
Op de weg terug naar de hoofdweg zien we nog een paar meerkoeten vlak langs de weg. Ze zijn minstens 2 keer het formaat van de nederlandse meerkoeten.
Nog even naar het grote meer om daar even een klein stukje te wandelen. Er zitten veel vogels, o.a. supermeerkoeten en een paar flamingo's.
Terug bij de controlepost staan een drietal lama's te schooieren bij een groepje toeristen. Emma wil graag lama's aaien. Ze stapt dan ook enthousiast uit de auto en geeft één lama een koekje en komt snel bij me terug om om nog een koekje te vragen.
Ruben wil nu ook wel mee naar buiten. Samen met Michael gaan ze weer naar de lama's toe. Als Emma midden tussen de lama's staat, zie ik haar ineens gevloerd worden door één van de zwarte lama's. Hij springt op zijn achterbenen en duwt Emma tegen de grond. Als ze op de grond ligt, gaat hij ook nog eens bovenop haar liggen. Op de foto zie je Emma uit beeld verdwijnen, dat komt omdat ze dan gevloerd is.
Natuurlijk is Michael intussen ook bij haar en hij geeft het dier een flinke duw, zodat het van Emma afgaat. Natuurlijk huilt ze flink, maar behalve veel stof heeft ze gelukkig niets opgelopen. Wel is ze natuurlijk flink geschrokken, maar misschien is Ruben nog wel erger geschrokken!! we gaan maar gauw in de auto zitten met de kids. Michael is de autosleutel kwijt dus hij blijft nog wat rond de auto lopen. De lama's komen onze auto omringen. We houden de ramen en deuren maar goed dicht, zodat ze de kids niet verder bang kunnen maken. Michael rijdt vervolgens in rap tempo terug naar Arica. Emma wil wel graag slapen, maar het lukt haar maar matig. Ruben en ik doen een flink tukje.. Michael stopt alleen nog even voor foto's van de kandelaarcactussen.
Dan worden we allemaal ook wel weer wakker en is het tijd om weer wat te eten. Rond vier uur zijn we in Arica. we gaan nog even bij het strand kijken. We willen eigenlijk naar het schiereiland omdat we daar vanaf het uitzichtpunt een aantal pelikanen hebben gezien. Vlak bij het strand is echter een speeltuin en die wordt natuurlijk gespot door de kids. We moeten dus wel stoppen. En daar krijgen we geen spijt van. wat een prachtig schouwspel kunnen we hier bewonderen. Pelikanen, fregatvogels en jan van genten vliegen in grote getale rond en duiken continu in de zee om vis te vangen. Helaas kun je dit spectakel op de foto maar slecht weergeven. Misschien leuk om even naar de details te kijken door op de foto te klikken!
Ik schiet wel 150 foto's in zo'n 20 minuten. Zoiets hebben we nog nooit gezien en we vinden het allebei prachtig. Een paar detailfoto's vind ik ook wel aardig geworden.
De kids genieten intussen vooral van de speeltuin. Naast de gebruikelijke glijbanen en touwbruggen hebben ze ook een paar enge "piramides". Ik begrijp om eerlijk te zijn niet waarom ze die naast de speeltuin plaatsen. Je moet er niet aan denken dat een kind daar vanaf valt. Er onder zit gewoon beton! Aan de hand van papa mogen de kids wel een keertje naar boven.
We lopen ook nog even over de pier die officieel eigenlijk gesloten is. Wel voorstelbaar omdat er allemaal gaten in vallen en diverse stukken railing ontbreken. De pier wordt echter volop gebruikt, o.a. door vissers. In de zee liggen ook wat surfers, maar die laten geen spectaculair stuntwerk zien.
Tijd om terug te gaan naar Jardin del Sol. We krijgen (natuurlijk) weer dezelfde kamer, halen onze bagage tevoorschijn, zodat ik kan gaan pakken. Morgenvroeg gaan we immers met de trein naar Tacna. Ik regel ontbijt voor morgen, betaal het hotel vast en laat vast een taxi voor morgen bestellen. De kids kunnen intussen even tv kijken en wat spelen. Dan is het tijd om te gaan eten. Weer bij hetzelfde restaurant zodat de kids nog even in de speelhal ernaast op de (uit de jaren 90 stammende) speelautomaten kunnen spelen. Zouden de eigenaren nou blij zijn met van die kids die niets besteden maar wel een half uur op de apparaten rondhangen? Helaas blijkt het restaurant geen rijst te hebben vandaag, dus nemen we maar allemaal gerechten met frites. De kids krijgen weer aardbeiensap en hoewel Emma liever water heeft, begint ze het sap toch steeds beter te drinken. Krijgt ze toch nog paar vitamines binnen. Terug op de kamer ga ik even opruimen en internetten, terwijl Michael ook wat helpt opruimen. De kids kijken tv en willen taikwondoo gaan doen. Dat gaat niet lang goed. Ik hoor een harde knal en dat blijkt Ruben zijn hoofd te zijn die in aanraking is gekomen met de grond (van het bed gevallen op de stenen vloer). Tranen met tuiten natuurlijk. Gelukkig lijkt het al snel toch wel mee te vallen, maar hij wil niet lang meer spelen en gaat liever slapen. Emma wil echter nog lang niet slapen en weet weer wakker te blijven tot Mr Maker is geweest. Tien uur gaat ze eindelijk slapen. Michael houdt het nog ietsje langer uit met het bekijken van de foto's, maar als dat is gedaan gaat hij ook pitten. Ik wil eerst het verslag nog even bijwerken.
Maandag 1 juni 2009
We staan rond zeven uur op en kunnen nog net ontbijten in het hotel. Dan naar buiten om op de taxi te wachten. Ik vraag ongeduldig aan de dame van het hotel of ze nog een keer wil bellen omdat de taxi er nog niet is. Die arriveert uiteindelijk ruim een kwartier te laat. De reservering was niet doorgekomen. Gelukkig zijn we nog steeds ruim op tijd op het treinstation. De spullen door de scan en aan de andere kant snel opvangen, want anders lazert het gewoon op de grond.. O jee, waar hebben we de formuliertjes gelaten die we ingevuld hebben toen we Chili inkwamen. Waarschijnlijk weggegooid. Gelukkig mogen we nieuwe invullen. Stempeltjes voor exit Chili en in de trein. Eén wagon die vrij vol komt.
Gelukkig zijn wij de enigen met veel bagage, de overige mensen hebben eigenlijk niet meer dan twee kleine tasjes bij zich. Zouden die alleen in Tacna gaan shoppen? De trein komt langzaam op gang en zo verlaten we Arica en Chili.
Lees verder over onze reis door Zuid-Amerika op vervolg.
Klik op de foto om uit de lijst om een ander vakantie in Chili te kunnen selecten.
Klik op de foto om via de kaart van Zuid Amerika een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om via de wereldkaart een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om naar de beginpagina van de homepage van Geja en Michael te gaan