Vier weken reizen in Chili in februari 2006!

Zaterdag 4 februari 2006
We staan weer niet al te vroeg op. Emma ligt nog lekker te slapen evenals Michael. Vanaf zeven uur ben ik wel wakker maar ik blijf nog even lekker liggen. Kwart over acht gaan we eruit. Inpakken, ontbijten (weer heerlijk) en dan op pad. De eigenaresse (Cynthia) komt ons gedag zeggen en we moeten nog even hartelijk lachen omdat we zo duf waren om de autosleutel i.p.v. de kamersleutel af te geven. Nee, die is inderdaad niet van de eigenaresse! Vervolgens beginnen we aan de lange rit naar Puerto Natalis. Michael rijdt er in één ruk heen. Emma slaapt echt de hele rit en ik knijp ook regelmatig een oogje dicht. Ik mis dus de meeste guanaco's en de korstmosbossen. Die bossen zijn echt prachtig doordat ze helemaal overwoekerd zijn met mos. Dat geeft een prachtig kleurrijk effect. We rijden heel eenvoudig naar ons nieuwe hotel, Natalino op de Eberhard 371 In Puerto Natalis. Tot onze verrassing spreken ze er vrijwel geen Engels en in eerste instantie krijgen we te horen dat er geen kamer is. Dat geloven we niet. Cynthia heeft immers ook nog gebeld. Er blijkt verwarring over het reserveren te zijn. Ik spreek het fout uit waardoor ze het niet begrijpen. Uiteindelijk begrijpen ze toch dat wij het stel zijn dat voor vier nachten gereserveerd heeft. We proberen ook te achterhalen hoe het zit met de parking en wat voor soort kaart je nodig hebt om op straat te mogen parkeren, maar daar komen we met ons gebrekkige Spaans niet uit. We brengen alle spullen naar de kamer, verbouwen die een beetje voor wat extra ruimte voor Emma's bedje, voeren Emma een halve banaan en gaan dan op pad voor de lunch. We lopen richting haven. Het is intussen mooi weer geworden. Beetje bewolkt maar droog en vrij zonnig. Vanochtend regende het nog hard. We besluiten bij een boekingskantoor wat info te vragen over excursies naar de Serrano Glacier. Tot onze verrassing kunnen we die vanmiddag nog maken en wel over een half uur om kwart over twee. De boot kost 36.000 pesos per persoon en is voor Emma gratis. De operator is Turismorunner. We lopen nog snel terug naar het hotel om wat andere kleren te pakken en wat snacks en drinken mee te nemen en gaan dan met de auto naar de haven. Als we aan boord gaan blijken we de eersten te zijn. We kunnen dus een lekkere plek met vier stoelen bij een tafel uitzoeken in de kajuit. De boot komt niet vol, er gaan 25 of 26 mensen mee. We krijgen allemaal een zwemvest en Emma krijgt zelfs een hele speciale voor 1 jarigen. De zwemvesten zijn aan dek verplicht. De boot, een catamaran, vaart bijzonder snel over de Seno Ultima Esperanza. Prachtig trouwens hoe de comorands en de roofvogels die op de comorands jagen een wedstrijd met de boot lijken te houden. Ze blijven heel hard met de boot meevliegen. We "stoppen" onderweg bij enkele speciale plekken. Als eerste bij een comorand kolonie. De comorands zitten echt tegen de rotsen geplakt en lijken eigenlijk best een beetje op pinguïns.

Vlak achter de comorand kolonie heb je hele mooie rotsen die in een prachtige half ronde vorm zijn uitgesleten.

Onderweg ook diverse watervallen, waarvan deze de meest bijzondere waren. De eerste is van een afstand niet zichtbaar omdat de gehele waterval zich achter de rotswand bevindt. De tweede is wel van grote afstand zichtbaar.

 

Bij de tweede waterval ga ik voor het eerst ook even aan dek en vanaf het achterdek kun je goed voelen hoe hard de boot gaat en prachtig zien hoe hoog de golven zijn die door de catamaran gemaakt worden.

We leggen aan bij de Serrano glacier. Een wandeling van een kilometer brengt ons langs een deel van het gletsjermeer aan de voet van de gletsjer.
Erg mooi, vooral als de zon op het ijs staat. Wij besluiten toch voor de zodiac tocht te gaan met Serranoaventura, hoewel die nog eens 8000 per persoon kost en het een echte mini-zodiac is. Ik heb Emma's zwemvestje mee mogen nemen van de boot (na wat discussie) en die doen we haar aan en dan vertrouw ik haar toe aan de gids die haar, de steile rots af, naar de boot brengt. Gelukkig begint ze niet te huilen als ze bij een paar vreemden in de boot gezet wordt, terwijl papa en mama nog boven zijn. Wij volgen snel en nemen haar tussen ons in. Nog twee mensen erbij en de boot is vol en we vertrekken. We blijken echt alleen naar de gletsjer te gaan, waar we wat foto's van de gletsjer en onszelf voor de gletsjer kunnen maken en dan gaan we alweer terug. Tenminste: de motor slaat af en die heeft wat hulp nodig om weer gestart te kunnen worden. Er zit water in.

   

Aan wal de zwemvesten weer inleveren, behalve die van Emma die mee terug moet naar de boot en dan weer teruglopen. Michael heeft Emma op de arm dus die krijgt spierballen vandaag. Tijdens de klimmetjes merk ik dat mijn conditie door de zwangerschap achteruit holt en ik doe het dan ook zeer rustig aan. Ik neem de tijd om nog wat mooie ijsschotsen in het gletsjermeer te fotograferen en nog even een waypoint te zetten met de GPS. Bij de boot staat Michael met Emma op me te wachten en ik maak nog even een fotootje van hen voor de boot.

 

Als we aan boord zijn constateer ik een poepluier met vieze romper bij Emma. Ik wil haar aan dek even verschonen omdat alleen daar een plank is waar ze op kan liggen. Vertrek van de boot wordt daarom ietsje uitgesteld. Snel schone luier aan en dan in de kajuit en daar de rest verschonen. De boot vaart vervolgens nog langs de Balmeceda gletsjer die zich intussen flink heeft teruggetrokken want in 1986 kwam de voet nog tot aan het water, nu lang niet meer.

  

We varen tot slot langs een zeeleeuwen kolonie, van zo'n 20 zeeleeuwen. Daar zit ook een mooie roofvogel op de rotsen. We proberen bij de gids te achterhalen wat voor vogel het is, maar hij begrijp ons niet of ziet de vogel niet zitten.

 

Hierna gaat de boot als een speer terug naar Puerto Natalis. Het is nog steeds mooi weer met regelmatig zon en dat levert af en toe mooie plaatjes op.

Het is zo'n zeven uur/half acht als we terug zijn in de haven.
We gaan even naar de kamer en na een poosje besluiten we toch wat te gaan eten. We gaan naar de english pub El Living op de Plaza. Emma kan er lekker rondhollen en vraagt weer ieders aandacht. De gerechten zijn redelijk prijzig en we hebben niet veel trek dus samen nemen we één hoofdgerecht met kidneybonen en couscous, waardoor de totaalrekening op 6400 pesos uitkomt. Dat is ruim voldoende en heel lekker. Emma eet ook een paar bonen en flink wat couscous en brood. We zijn vrij snel klaar wandelen met Emma over de plaza en gaan dan terug naar het hotel. Ik laat melk opwarmen. Geen magnetron dus het moet op het gas. Wordt veel te warm dus ik moet het weer flink afkoelen voordat Emma het kan drinken. Die vindt het heerlijk en drinkt de hele fles leeg. Dan ligt ze al te pitten. Weer poepluier verschonen (3e al vandaag) en dan kan ze snurken in bed. Michael leest nog even maar ligt nu ook al te slapen, het is nog redelijk bijtijds kwart voor elf. Ik slaap vrijwel niet omdat ik de hele nacht enorm lig te kuchen. Het wil maar niet ophouden. Ondanks de hoestdrank, trachitol, apekoppen en water. Af en toe ben ik bang dat ik gewoon moet overgeven en mijn maag is ook helemaal van streek intussen.

Zondag 5 februari 2006
Als Emma wakker is, staat Michael op en hij gaat alleen met haar ontbijten want ik wil nog even proberen te slapen. Als ze terug zijn sta ik ook op en als we op pad gaan gaan we eerst op zoek naar een farmacia. Die is helaas dicht, maar we vinden wel een supermarktje waar ik snel wat spulletjes voor vandaag insla. Rond elf uur gooien we nog even de tank vol, maken wat foto's van het uitzicht op de gletsjers en Torres vanaf Puerto Natalis.

  

En dan is het tijd om op pad gaan naar Torres del Paine. De asfaltweg verandert al snel in gravel en gedurende 30 kilometer wordt er aan de weg gewerkt. Vrachtwagentjes met grint rijden af en aan en zorgen voor enorme stofwolken. We zijn blij als we de werkzaamheden voorbij zijn. De route loopt door een erg mooi landschap. Brede valleien met rode zuring en flinke bergen aan de rand.

Af en toe een mooie doorkijk op de sneeuwbergen en gletsjers en na zo'n 100 kilometer krijgen we Torres vol in zicht. Vrijwel meteen ook een mooie viewpoint.

  

We besluiten de één na zuidelijkste route te nemen, naar het administration center. Ook dit is een prachtige route, nu met vrijwel continu zicht op de Torres en de gletsjers. Zelfs van grote afstand is de Grey Glacier indrukwekkend met z'n enorme ijsmassa boven aan de berg en in de vallei er vlak onder. Maar ook de Torres zijn heel bijzonder met hun overgang van lichtbruin naar zwart gesteente vlak onder de top. Na een poosje stuiten we ook voor het eerst op guanaco's. Grappige beesten zijn dat zeg. Ze behoren tot de Patagonia five: 1. Guancaco, 2. Huemul, 3. Puma, 4. Ñandu, 5. Condor.

 

Bij de toegang tot het park is een parkeerplaats en terwijl ik toegangskaarten ga regelen, haalt Michael Emma uit de auto om de jonge vosjes te bekijken die op het gras naast de parkeerplaats liggen.

 

Als we net weer op pad zijn, stuiten we opnieuw op Guanaco's. Terwijl ik een foto neem van de weg die in de Torres lijkt te eindigen, vliegen twee condors over ons hoofd. Wauw wat een mooie grote vogels, zelfs als ze hoog in de lucht blijven.

 

We stoppen vervolgens bij een uitzicht bij lago Nordenskjold, daar gaan we iets van de weg af zitten om fruit en yoghurt te eten. Emma vindt het heerlijk om bij ons weg te lopen en dag te zeggen, meestal komt ze gelukkig uit zichzelf weer terug. Iets verder (bij de Salto Grande) staan twee lifters, die nemen we mee naar het administration center. Ze komen uit Baskenland en stonden al twee uur op een lift te wachten. Ze willen in het administration center een permit regelen om te gaan klimmen. Emma vindt het wel gezellig om eens niet alleen op de achterbank te zitten en ze lacht vrolijk naar het stel.

Het administration center heeft een veel kleinere expositie dan verwacht en bij de birdhide zien we geen vogels dus we gaan al gauw weer op pad. Naar de voet van Lago Grey deze keer. Daar kun je een korte wandeling maken naar een viewpoint over de gletsjer. Die wandeling blijkt minstens 5 ipv 1 kilometer. We zijn ruim twee uur bezig.

 

In het meer ligt een dam naar een eilandje. We lopen over de dam richting het eiland. In het meer drijven een aantal enorme ijsbergen die prachtig blauw van kleur zijn, maar ook kleine blokjes ijs in soms hele grappige vormen. Het duurt vrij lang voordat we een beetje zicht op de voet van de gletsjer krijgen en dan valt dat eigenlijk een beetje tegen. We begrijpen nu wel hoe de gletsjer aan de naam Grey komt! Overigens is ook het gletsjerwater helemaal niet helder maar een beetje wittig. Over het meer waait een steeds hardere koude wind. Op het eilandje heb je vanaf de top een view op de gletsjer.

 

Michael gaat als enige naar de viewpoint, ik blijf met Emma beneden en zoek een plekje in de luwte. Op de top staat windkracht 8, wij zitten windstil. Maar goed ook want Emma's handjes zijn al steenkoud! Michael rent zo snel mogelijk omhoog, maakt foto's van de gletsjer en de prachtige ijsschotsen in het gletsjermeer en komt dan zo snel mogelijk weer naar beneden.

 

Zodra Michael weer beneden is, beginnen we aan de terugweg over de dam. De wind is nog steeds snijdend koud en er zijn intussen heel wat minder mensen waar Emma naar kan zwaaien. Het is twintig over zeven als we terug zijn bij de auto. We willen de alternatieve route naar Puerto Natalis nemen, maar die blijkt afgesloten. We kunnen alleen bij Lago Tyndall komen.

Daarvandaan hebben we wel een mooi nieuw uitzicht op de gletsjers.

 

Dan dus weer helemaal terug naar de administration center, met een mooi uitzicht op het meer waar de administration center aan ligt en op de Salto Grande. Vervolgens nemen we de route langs Lago Sarmiento (die je nauwelijks te zien krijgt). Emma en ik slapen een uurtje en Michael rijdt stevig door. Daarna is Emma het autorijden zat en moet ik haar een beetje zoet zien te houden tot we rond kwart voor tien in Puerto Natalis bij het hotel zijn. Nog even een lekker bad voor mij en Emma en dan in mijn dagboek schrijven en slapen. Intussen is het net als gisteravond flink gaan regenen.

Maandag 6 februari 2006
We worden iets over negenen wakker. Gelukkig heb ik vannacht een stuk beter geslapen dan gisteren. Nog af en toe een hoestaanval, maar toch veel geslapen. Het ontbijt bestaat echt alleen uit toast met jam en koffie (nescafe) of thee. Emma vindt de toast gelukkig weer lekker en ze krijgt een reclamefolder van de eigenaresse om mee te spelen. Ze zit echt te glunderen en is helemaal gelukkig als er een Duitser binnenkomt waar ze naar kan zwaaien. We gaan weer langs de farmacia en het lukt nu om een hoestdrankje te krijgen. We leren nu ook wat con tarjeta inhoudt.

Er staat een parkeerwachter in de straat en die schuift bonnetjes onder de ruit afhankelijk van de tijd die je wegblijft. Als je terugkomt bij de auto moet je hem/haar betalen. Een parkeerwachter kan dus maar een beperkt aantal auto's bewaken. De kosten zijn 200 pesos per half uur tussen 8 's ochtends en 9 uur 's avonds. We slaan ook brood, drinken en goodies in bij de supermarkt. Nog even de tank weer vol voor 18000 pesos. Het weer is ongeveer vergelijkbaar met gisteren, waarschijnlijk ietsje meer bewolking. Michael rijdt ons weer naar Torres. Emma slaapt weer een flink deel van de rit, ik nauwelijks. We gaan naar Laguna Azul deze keer. Het meest noordelijke puntje van het park waar je met de auto kunt komen. Tot mijn verbazng hoef ik er geen parkentree van 2 x 10000 pesos te betalen, maar slechts 1 x 3000 als picnicfee (La Araucana.CC.AF). Dat scheelt weer!

 

 

De picnicplek is echt prachtig. Weliswaar heb je hiervandaan geen zicht op de gletsjers maar wel een schitterend zicht op de torres recht achter het meer. En het weer is heerlijk, weinig wind en veel zon. De picnicplek bevat picnictafels en bbq's met windschermen en voldoende vrije ruimte met gras op een lichte glooiing voor Emma om lekker rond te rennen. Dat doet ze dan ook met veel plezier. We genieten er van ons brood met kaas en de frisdrank en eten de druiven op. Tot onze verbazing eet Emma er ook een paar, hoewel ze de laatste paar alleen uitzuigt en de rest dan weer aan Michael teruggeeft. Na de heerlijke picnic willen we naar de Mirador gaan wandelen. Volgens Michael begint het pad langs het meer achter het tweede toiletgebouw. We gaan met de auto naar het startpunt en als we bij het eerste toiletgebouw komen, zien we echter één van de mooie grote roofvogels op een tak en we zijn een poosje zoet met pogingen om 'm te fotograferen.

 

We wandelen een stuk over een breed pad en vragen ons af waar het heen gaat. Het ging maar omhoog en al snel weer omlaag. Onderweg hebben we gelukkig prachtig zicht op de torres en af en toe passeren we een prachtige boom.

Na een poosje blijkt het pad dat we volgen uit te komen op het pad van 18 kilometer naar een ander meer. Dit pad loopt grotendeels langs de rand van Laguna Azul. We besluiten dan maar via dit pad terug te lopen naar de auto. Ik heb te weinig puf om het andere pad te zoeken en een enorme klim te doen. Terug bij de auto blijven we nog even zitten, terwijl Emma heen en weer rent. Het is wel wat harder gaan waaien intussen en ook iets minder zonnig geworden. Rond vier uur/half vijf willen we terug gaan naar Puerto Natalis. Omdat Emma slaapt maken we geen stop bij de viewpoint en rijden we in één keer terug naar het dorp. Daar gaan we eerst naar een internetcafé om iedereen weer eens een update van onze reis te kunnen sturen. We betalen 400 pesos voor een half uurtje internet dat is zo'n 75 cent. Terug in het hotel gaat Michael zich douchen terwijl ik Emma tv laat kijken en zoet houd en erna gaan we uit eten. Het goedkope restaurant Club Deportivo Natales dat volgens de footprint op Eberhard 332 moet zitten, bestaat niet meer dus gaan we naar het andere goedkope restaurant op 261. Dat restaurant heet La Caleta Gastronomica en blijkt toch niet supergoedkoop. We betalen 11.400 pesos voor broodjes met tapenade, 2x zalm met krabsaus en frites en 2 bier en 1 koffie en 1 thee. Het smaakt prima en Emma smikkelt lekker mee van het brood en de frites. Er komen nog twee gasten binnen en Emma gaat bij beiden uitgebreid contact proberen te zoeken. Vervolgens gaat ze het restaurant verkennen. Ze vind ergens een bal, die gaat ze vervolgens steeds terugleggen om hem dan opnieuw mee te nemen. Na het eten wandelen we naar de kade. Emma loopt zelf en bij elk trappetje of hellinkje zijn we haar kwijt. Daar moet ze op of af en vele keren! Als ze twee dames ziet zitten loopt ze bijna tegen de muur omdat ze zo om zit te krijgen. Bij het strand staat een speeltoestel en Emma vindt het geweldig om van de glijbaan te gaan en door papa opgevangen te worden. Eigenlijk is het toestel voor kinderen vanaf vier jaar, maar diverse papa's en mama's zetten hun jongere kind een paar keer op de glijbaan. Vervolgens lopen we terug naar het hotel waar we een flesje melk voor Emma maken en ze naar bed gaat. Ik slaap weer slecht omdat ik het grootste deel van de nacht lig te hoesten. 's Nachts regent het weer stevig.

Dinsdag 7 februari 2006
Ook 's ochtend regent het af en toe. We staan pas na tienen op omdat Emma nog lekker ligt te slapen en ik ook nog wel wat rust kan gebruiken. We zitten dus veel later aan het ontbijt dan afgesproken maar gelukkig is dat geen probleem. Na het ontbijt is het tijd om te bedenken wat we vandaag gaan doen. We gaan eerst voor de strandwandeling.

We genieten even van het prachtige uitzicht langs de kust, maar de koude harde wind doet ons al snel besluiten de auto op te halen om te gaan toeren. We nemen een weggetje naar het Noorden, waarmee we een rondje langs de Cuevo Millodon moeten kunnen doen. Het is aanvankelijk een prachtig gravelweg met erlangs prachtig bloeiende bloemen. Af en toe ook prachtige meertjes en uitzicht op de zeearm. Het is echt prachtig hier.

Na een eindje gereden te hebben over een prachtige weg, komen we opeens bij een hek.

We zien iets verder een auto rijden en de weg lijkt daar gewoon door te gaan, dus ik doe het hek open en we gaan erdoor. Over de heuvel blijkt de weg echter toch op te houden. Een man met een jongetje komen naar ons toe en we vragen naar de weg naar Cuevo Millodon. Veel woorden waarvan we er weinig begrijpen maar voldoende om te begrijpen dat we terug door het hek moeten en dan naar links. Daar blijkt inderdaad een prachtig klein weggetje over een wildrooster.

De weg is wel in heel wat slechtere staat dan het eerdere stuk en op een gegeven moment zit er zelfs een enorm diep gat waar een paar plankje overheen liggen.

 

Ik leg de plankjes wat beter neer en daarna dirigeer ik Michael over het gat. Dat levert een flinke adrenalinestoot! Aan het eind van de weg staat een bord "einde publieke weg". Nog vier kilometer naar de grot. We gaan niet bij de grot kijken want we verwachten weinig van deze toeristtrap van 4$ pp met een plastic model van de luiaard die hier ooit gevonden is. Iets voorbij heb je wel een aardig zicht op de grot en Michael loopt er nog iets dichter naartoe voor een foto. Dan keren we om en rijden via de hoofdweg terug naar Puerto Natalis. Emma slaapt intussen dus volgen we de kustweg nog een poosje naar het zuiden. In de zee zwemmen enorm veel zwartnekzwanen. We hebben een mooi zicht op alle bergen alleen jammer dat het niet zulk mooi weer is, vrij veel bewolking.
Michael wil net draaien als Emma wakker wordt. Dan rijden we terug naar de stad en gaan we naar El Maritimo om te eten. We nemen allebei een gerecht met small fish. Bij mijne zitten al zoveel frites dat Michael ook makkelijk mee kan eten. De rijst was dus eigenlijk niet nodig. Mixed salad bestaat alleen uit sla en tomaat maar wel weer onze portie vitaminen. Alles smaakt heerlijk en Michael neemt nog een heerlijk bavarois taartje na waar Emma de helft van opeet. Nog koffie en biertje bij de maaltijd en we zijn 17.150 pesos armer. Relatief prijzig maar zeer lekker eten. Even langs het hotel en dan op souvenirjacht. Dat wordt niets maar we vinden wel paracetamol bij de farmacia. We krijgen een ander pakje als ik vraag of het ook geschikt is voor zwangeren (preñada). We drinken nog wat bji El Telegrafo voor 750 pesos en dan gaan we terug naar het hotel waar Emma lekker gaat kleuren en spelen met een plastic zakje. De spullen worden weer ingepakt want morgen moeten we terug naar Punta Arenas. We proberen op tijd te gaan slapen. Ik wordt wakker gehouden door een onrustige Emma en een buurman die klaagt over het gesnurk van z'n buurman aan de andere kant, maar Michael slaapt weer als een zonnetje.

Woensdag 8 februari 2006
Emma is redelijk bijtijds wakker. Wij liggen dan al een tijdje wakker dus staan we meteen op. We zitten stipt om negen uur aan het ontbijt! Emma krijgt weer een tijdschrift en een ander ding om mee te spelen van de eigenaresse. Die zal Emma vast nog gaan missen! De auto inpakken, fotootje van het hotel maken en afscheid nemen van de eigenaren.

Ook de oude baas wil graag afscheid van Emma nemen. Hij loopt mee naar buiten en blijft maar tegen haar zwaaien tot we echt weg zijn. Nog even langs de zeekant voor een paar mooie plaatjes.

  

We rijden vrijwel in één keer door naar Punta Arenas alleen een korte stop bij een prachtig door mos overwoekerd bos.

  

En nog een stop bij een flink meer waar een stel flamingo's zitten en voor een luier verschoon actie.

 

Alleen jammer dat het niet mogelijk was om te stoppen bij de jonge struisvogels die ik ergens langs de kant van de weg zag.