Vier weken reizen in Chili in februari 2006!

Donderdag 2 februari 2006
De vlucht naar Punta Arenas vertrekt op tijd en maakt een tussenstop in Puerto Montt. Helaas hebben we geen raamplaats dus we kunnen beperkt genieten van het zicht op de meren, bergtoppen en gletsjers. De piloot is wel zo aardig het vliegtuig af en toe wat bij te draaien om het zicht te optimaliseren. We vinden de bediening heel efficiënt met het uitdelen van broodjes en frisdrank en koffie, maar dan ondervind ik de nadelen. Alle etenswaren en drinken staan op mijn blaadje omdat Emma bij Michael zit. Emma probeert het blad omhoog te duwen met haar schoen dus dat houd ik tegen, maar dan trekt ze onverwacht aan het blad wat ik weet tegen te werken, maar tegen de volgende duw kan ik niets beginnen en dan heb ik alles op mijn schoot liggen en hete koffie over mijn arm en been gekregen. Oei, dat doet pijn. Onhandig klim ik uit de stoel en sta ik wat te deppen met een servet. Dan voel ik eigenlijk pas hoe mijn arm brandt giet ik het drinken van Emma maar over mijn arm. Gelukkig is onze buurman dan zo aardig de hostess op mijn brandwond te wijzen en gaat zij mij insmeren. Dat helpt gelukkig aardig hoewel mijn arm blijft branden. Gelukkig heeft mijn dikke broek het grootste deel van de hete koffie op mijn been eerst afgekoeld. Ik heb wel een rode plek maar die trekt snel weg en daar zit de rest van de vlucht een natte broek op te duwen! Rond half zes zijn we in Punta Arenas. We halen de huurauto op bij Budget. Wat een verrassingen weer. Bepaalde verzekering van US$30 per dag is verplicht. Oei dat voel je wel in de portemonee. We hebben de auto gereserveerd voor 392,70 US$ en moeten uiteindelijk 686,00 US$ betalen voor een jeep voor 6 dagen! We krijgen wel gratis een groter type dan gehuurd met wel zes barsten in de voorruit. Ik hoop maar dat die niet gaat barsten. En we vinden het heel vervelend dat het kinderzitje niet geregeld blijkt te zijn. Gelukkig kunnen we er op het stadskantoor nog wel één ophalen maar daar moeten we dan wel voor zeven uur zijn. Een aangename verrassing is wel dat we de auto toch wel op de 9e om zeven uur 's morgens op de luchthaven terug kunnen brengen en dat dat geen verdubbeling van het tarief maar alleen een extra dag huur betekend.
Het is wel even zoeken naar de autoverhuur waarbij we een keer tegen het verkeer inrijden omdat we niet weten hoe we moeten zien welke richting een straat is. Net voor zevenen zijn we bij de verhuur en we krijgen meteen het stoeltje aangereikt door de meneer die eerder op de luchthaven was. Op naar het hotel. Weer tegen de richting in, hoewel we nu weten waar de pijlen staan: hier ontbreken ze!
Bij aankomst in het hotel "Hostal del Sur op de Mejicana 151" een verbaasde reactie. Niets bekend over onze reservering!! O shit!! Gelukkig een aardige mevrouw en het komt allemaal goed. Vandaag een heel klein kamertje morgen een grotere. Dagje eerder naar Puerto Natalis waar ze een extra nacht voor ons geregeld heeft en de achtste kunnen we weer hier slapen. Als dat allemaal duidelijk is gaan we naar de stad, shoppen, brandzalf kopen en pizza eten. Overal parkeren "con tarjeta" wat betekent dat toch? Nergens parkeerautomaten en ik zie ook geen parkeerschijven in andere auto's. Dan parkeren we maar verder weg. Emma slaapt als we in het restaurant komen (Dino's pizza) en wil eerst niet wakker worden. Ze is net wakker als de pizza arriveert. De pizza's hebben een slechte bodem maar goede dikke vulling. Ze kosten 2300$ per pizza en 350$ voor cola. Emma eet weinig. Ze lacht wel naar alle kindjes en heeft weer veel kijkers op haar hand.
Als we terug zijn in het hotel smeer ik de brandzalf op mijn arm en hand, zetten we Emma's tentje op (het past net voor de deur en we stapelen de bagage in het bad) en dan gaan we slapen. Ik schrijf nog even in mijn dagboek want ik loop al een paar dagen achter en ik fix de video zodat we weer op kunnen nemen. Helaas kunnen we nog steeds niet afspelen. Het is half één als ik ga slapen.

Vrijdag 3 februari 2006
We staan niet al te vroeg op want we zijn wakker geworden met het geluid van regen die tegen de ramen tikt. Rond half negen gaan we eruit en meteen ontbijten. Goed verzorgd zeg, zoals de footprint al aangaf. Alleen zijn dus niet alle kamers groot zoals het boek suggereert want kamer twee is gewoon heel klein! Emma geniet ook enorm van het ontbijt. Ze eet een hele plak kaas, beetje brood met marmelade, een lekker taartje en dat nadat ze haar pap al op heeft en dan drinkt ze ook nog een pakje sap leeg! We weten niet wat we meemaken. Intussen zit ze te lonken naar alle andere mensen in de ontbijtzaal. Ze krijgt weer volop de aandacht! Na het ontbijt pakken we alle spullen in. We hebben de sleutel voor kamer zes al gekregen maar kunnen daar nog niet in. De eigenaresse zal onze spullen straks verhuizen naar de andere kamer. Mee gaan natuurlijk de camera's en rugdrager. We gaan eerst maar een eindje toeren want het regent nog. Richting het zuidelijkste puntje van Zuid-Amerika. We komen uiteindelijk uit bij Fort Bulnes. Eerst over een verharde weg later over een onverharde weg waar de auto enorm vies van wordt. De omgeving is erg mooi. Eerst Punta Arenas uit waar enorme cruiseschepen voor de kust liggen. Daarna langs enorme werven met visserschepen en dan niets. Af en toe een huisje. Meestal van hout of golfplaat, soms hele chique huisjes van meerdere verdiepingen.

Er groeien wel wat bomen maar die zijn vrij laag en het landschap is glooiend met iets verder van de kust wel aardige bergen. Soms bloeien er prachtige bloemen tussen al het gras en de lage struikjes. De gespotte vogels zijn vooral grote zeemeeuwen maar we zien ook een aantal andere leuke vogels. Bij elkaar vier vrij grote roofvogels met deels rode kop/bek. Eerst zaten er drie vlak bij elkaar op het hek langs de weg.

 

Ook zien we een aantal hele grote kieviten en diverse kleinere vogeltjes. Op de bomen groeit vrijwel overal een dikke laag mos. Dat is helemaal wit van kleur en geeft een beetje een spookachtig effect. Ford Bulnes is leuk. We drinken koffie en eten snacks in de cafetaria. Na de koffie wandelen we (het is zo goed als droog) naar het uitzichtpunt bij een herinneringsplaat. Vervolgens lopen we door het Ford dat een beetje in de oude staat is hersteld. Al in 1520 kwamen de Spanjaarden hier voor het eerst aan land. Het ford stamt uit de 19e eeuw.

  

We rijden vervolgens terug naar Punta Arenas om daar bij de supermarkt o.a. broodjes te halen. Als we terugkomen bij de auto zien we pas goed hoe enorm vies onze auto geworden is.

Die eten we onderweg op. Het is al half twee en we willen naar Sena Otway naar de pinguïn kolonie. Niet ver buiten Punta Arenas missen we bijna de afslag naar Sena Otway. Snel keren en de onverharde weg op. Ik zie vrijwel meteen één van de kleine struisvogels die ik eerder op een kalender van Chili heb zien staan.

Natuurlijk stoppen we voor foto's. Later zullen we ze nog vaak zien want ze lopen hier heel veel tussen de schapen. Aan het begin van de weg stond aangegeven dat het 25 kilometer was naar de kolonie, na 24 kilometer staat er echter een bord nog 10 kilometer, 35 kilometer klopt dus beter. Onderweg stoppen we ook weer voor foto's van de al eerder geziene roofvogel en het verkeersbord met de struisvogel.

 

Emma viel in slaap zodra we op de onverharde weg kwamen en we doen dus rustig aan als we bij de kolonie zijn. Na een poosje vertrekken alle toerbussen en dan wordt Emma ook net wakker. We betalen de entree van 3500$ pp voor de Turis Otway en wandelen naar de kolonie over de vlonders. Gelukkig is het nu redelijk rustig hoewel we eerst nog aardig wat irritante toeristen tegen komen die tegen de richting van het pad in lopen. Al vrij snel ziet Michael een eenzame pinguïn die op weg is naar de zee. Verder zien we regelmatig enkele of groepjes pinguïns. Wat een dotjes zijn het toch!

 

Bij het uitzichtpunt over zee kunnen we genieten van de pinguïns die een voorzichtige duik in zee nemen. Ze lijken niet helemaal enthousiast.

  

We hadden eigenlijk wel iets meer pinguïns verwacht, maar zijn niettemin heel tevreden want het is een leuk uitje. Terug wil Emma zelf lopen en zijn er ook nog kleine vogeltjes ter vermaak. Nog een broodje in de auto en chips die naar zoete popcorn smaakt (bah). Plots zie ik iets langs de kant van de weg en maan Michael te stoppen en iets terug te gaan. Wauw een stinkdier en twee vosjes!

 

Het ene vosje wil met het stinkdier spelen en komt steeds naar hem toe, maar elke keer jaagt het stinkdier het vosje weer weg. We staan een paar minuten heerlijk te genieten van het schouwspel. We worden alleen "weggejaagd" door een tegenligger. We staan op zijn helft en hij blijft doorrijden als hij vlak bij ons komt, i.p.v. om ons heen te gaan. Als wij dan maar snel aan de kant gaan en vervolgens achteruit willen, blijft hij op onze plek stilstaan. ASO! Het vosje dat niet met het spel meedeed is grappig genoeg door Michael niet gezien terwijl hij hem wel heel mooi op de foto heeft gezet. Het vosje zat prachtig voor een oude ton alsof dat zijn huisje was. Als de "spelende" dieren richting strand verdwijnen gaan we weer verder. In Punta Arenas zoeken we direct een restaurant. Het restaurant uit het boek Lucerna bestaat niet meer. We hebben de footprint niet meegenomen, dus nu moeten we zelf wat anders zoeken. We denken er even over weer naar Dino's te gaan maar vinden dat toch niet zo leuk. Verder zien we ook niets, maar dan schiet me te binnen dat bij het groene kruis in de buurt iets zat. Dat klopt inderdaad. Het is een redelijk chique gelegenheid (vergeleken bij dino's) en er zit nog niemand als wij binnenkomen. We gaan er toch maar zitten want nog wat anders zoeken is ook lastig. Michael neemt vis voor 3300 pesos en ik kipschnitzel voor 2600 pesos. De salade en frites moeten er apart bijbesteld worden voor iets van 1000 pesos per stuk. En ook twee biertjes van 330 ml blijken 1100 pesos per stuk te kosten. Behoorlijk prijzig dus als je bedenkt dat we in Valparaiso slechts 1000 per persoon betaalden voor een menu! Maar goed het smaakt oke en er komen zelfs andere gasten, waaronder het stel waarmee we vanmorgen nog aan de ontbijttafel zaten. It's a small world! Vandaag zijn we ook al op twee plekken, bij het ford en bij de pinguïns de dikke Duitser uit het hotel tegengekomen en als we het restaurant verlaten en naar de auto lopen zien we de beste man alweer lopen! In het hotel gaat Emma nog even lekker in bad terwijl ik vast ga betalen. We hebben een andere kamer (nr 6) en die is inderdaad veel groter. De badkamer is nog steeds wat krap, maar verder is het heerlijk. Alleen blijkt de vloer wel onwijs te kraken. Emma verrast ons door voor het eerst in haar leven in bad te poepen. Gelukkig zijn het twee dikke drolletjes, maar ze is er op één gaan zitten dus moeten we het bad wel helemaal leeg laten lopen om het schoon te maken. Nieuw water en dan kan Emma afgespoeld worden. Ik warm nog wat melk op in de magnetron in de eetzaal en dan gaat Emma lekker slapen terwijl ik ook even ga badderen en Michael nog wat leest. Erna schrijf ik nog wat in mijn dagboek, maar halverwege val ik gewoon in slaap.