Vier weken reizen in Chili in februari 2006!

Zondag 29 januari 2006
In Chili is het vier uur vroeger dan in Nederland dus het is even over twaalf i.p.v. vier uur 's middags als we aankomen in Santiago. Terwijl Michael op zoek is naar een karretje voor de bagage zie ik Nancy en Lonneke en Valesca al op de galerij boven ons. Leuk zo'n ontvangstcomité. Snel door customs en dan kunnen we iedereen gedag zeggen. René heeft al een nieuwe bagagekar voor ons geregeld en nadat ik nog even gepind heb (100.000 pesos 't lijkt heel wat, maar het blijkt snel op te zijn) gaan we met de auto naar het huis van Nancy en René. Ze hebben een leuk huis in typisch Chileense stijl (golfplaten dak, stenen huisje, vooral grote keuken, zwembadje in de tuin en flink hek om de grond). Wij kunnen in de logeerkamer slapen. Emma kan hier heerlijk rondrennen door huis en op de plaats en dat doet ze ook met veel plezier. Ze vindt het fantastisch om achter Lonneke en Valesca aan te lopen en al hun speelgoed te ontdekken. Die dag doen we geen echt bijzondere dingen. We gaan alleen even met Nancy naar de supermarkt. Zoals we al vaker in andere landen gezien hebben zijn die ook hier enorm groot. Je kunt er echt van alles kopen tot meubels aan toe. Wij slagen voor een pak pampers en een paar zomerschoentjes voor Emma, terwijl Nancy vooral eten en huishoudelijke spullen inslaat. Als we terug zijn ga ik even met Emma douchen en 's avonds kookt Nancy lekker voor ons: pasta. Emma eet er helaas maar weinig van maar ze heeft 's middags wel veel brood gegeten en krijgt 's avonds nog een pyamapapje. Het is rond elven als we in bed liggen. Emma ligt er dan ook net een uurtje in.

Maandag 30 januari 2006
De volgende ochtend slapen we heerlijk uit. Het is negen uur voordat Emma wakker wordt. Dan staan we maar op en geven we Emma vast haar pap als ontbijt. Het duurt nog ongeveer een uur voordat we allemaal klaar zijn om te ontbijten. We nemen ruim de tijd voor het ontbijt en het inpakken van de spulletjes voor een bezoekje aan Río Clarillo. Dit is een nationaal natuurreservaat ter bescherming van het bos (Prevención de Incendios Forestales) genaamd Reserva Nacional Río Clarillo . Het is ruim een uur rijden. Eerst een stuk de stad uit en vervolgens door een mooi stuk bergachtig terrein. We gaan naar het nationale park waar een kleine entree per persoon wordt gevraagd (2500 pesos pp). We rijden een flink eind over de hobbelige weg door het park voordat we de auto parkeren en op zoek gaan naar een BBQ plek in de buurt van de rivier. Die blijken allemaal al bezet maar een aardige parkwachter verteld ons dat we wel vlak bij het strand mogen BBQ-en. Daar is geen officiële plek maar we mogen er wel een vuurtje maken. Maar eerst is het tijd voor een lekkere duik in de rivier. Michael en Emma gaan eerst. Het water is toch wel behoorlijk fris en er staat een koel briesje bij de rivier. Maar de zon is ook warm en als je er eenmaal door bent is het eigenlijk gewoon heel lekker. Emma vindt het in ieder geval fantastisch zeker in de stroming met haar papa die haar lekker in het water laat spetteren. Je ziet haar gewoon genieten. Nancy en René en de kids komen er ook bij en ook zij vinden het heerlijk.

Nancy houdt het nog het langste vol. Ik ben er op een gegeven moment toch bang levend te verbranden en dan ga ik er maar eens uit. Na de zwempartij zitten we in de schaduw op een kleed terwijl René een aanvang met de BBQ maakt. Emma laat weer eens zien dat delen niet haar sterkste kant is. Ze vindt de rugzakjes en potloden van Lonneke en Valesca geweldig, maar niet als Lonneke of Valesca ze vast hebben. Ze probeert ze echt steeds af te pakken. En als ze één rugzak heeft, moet ze de andere ook zodat ze ze allebei een beetje met één handje over haar schouder kan gooien. We moeten er wel erg om lachen. Gelukkig kunnen Lonneke en Valesca al veel beter delen en staan ze Emma veel toe, waardoor er weinig problemen ontstaan. Ik ontdek als ik uit het water kom dat ik inderdaad al een verbrande schouder heb. Na een poosje is het vlees klaar en maakt Nancy de salade af. Zo hebben we een heerlijke maaltijd met sla, komkommer, gekookte aardappelen en steak en kippenpoot. René maakt het vlees voor mij extra doorbakken en het smaakt allemaal uitstekend. Heerlijk om in de buitenlucht te eten. Altijd jammer dat je dan gezelschap krijgt van vliegen maar daar probeer ik me maar niets van aan te trekken. Na het eten blijven we nog even relaxen en dan gaan we opnieuw zwemmen. Michael heeft weinig zin, dus neem ik Emma mee in het water. Ze vindt het minder dan eerder vandaag en dat kan ik me wel voorstellen want het is toch minder warm. Na een poosje gaat Michael haar maar afdrogen. Dan geeft ze echter aan er weer in te willen en dat mag natuurlijk. We gaan iets verderop in de rivier vlak achter de stroomversnelling zitten. Emma vermaakt zich weer opperbest. Ineens ontdek ik rare vlekjes in het water en als ik Emma op wil pakken om haar aan de andere kant van de stroomversnelling te zetten, ontdek ik dat ze heeft zitten poepen. Ze heeft een bikinibroekje aan en dat doe ik nu maar snel uit en spoel ik verder af. Ach het is flink veel water dus het zal zich snel verspreiden die vlokjes van Emma. Emma sjanst nog weer even met wat dames aan de kant en dan is het tijd om uit het water te gaan. Even lekker afdrogen, wat droogs aan, nog een kopje thee of koffie en dan rijdt René ons weer naar huis. Wat een heerlijke dag was dit! We twijfelen een beetje over de gekozen route maar als we het gaan vragen blijken we toch goed te zitten. De rit duurt wel een stuk langer dan de heenweg. Onderweg halen we nog een tortilla. De Chileense tortilla blijkt heel anders dan de Mexicaanse. De Chileense versie is eigenlijk gewoon een dik wit brood in platte ronde vorm. Een soort turks brood. Zeker warm is het ook erg lekker. Het is al laat als we thuiskomen (rond half tien) maar we eten nog een boterham en pas heel laat gaat Emma slapen. Wij zelfs nog later. We zitten al helemaal in het Chileense ritme terwijl we normaal in de vakantie vroeg opstaan en rond achten meestal al uitgeteld zijn.

Dinsdag 31 januari 2006
Iets eerder opgestaan omdat we naar Valparaíso gaan. Dit is een hele grote havenstad aan de Straat van Magellan, ruim twee uur rijden vanaf Nancy en René. We vertrekken met stralende weer uit Santiago, maar onderweg begint het een beetje te regenen. Bij aankomst in Valperaíso is het gelukkig alweer bijna droog en later op de dag klaart het zelfs helemaal op.
We maken allereerst een leuk ritje met één van de antieke kabelbaantje (funicular) die de stad rijk is, waarna je een mooi uitzicht over de haven hebt.

We lopen vanaf de bovenkant van de kabelbaan terug naar de haven. Onderweg leuke huisjes, een lief katje in het tralieraam, muurschilderingen en graffiti en werkers die huisjes aan de electriciteitspaal aan proberen te sluiten.

 

 

In de haven regelen Nancy en René een boottochtje. We hebben een eigen bootje voor ons zevenen. Helaas zien we geen zeehonden, maar de "gids" vertelt het één en ander over de stad en de marine. Nancy vertaalt e.e.a. voor ons. Emma vindt het heerlijk om te testen of ze kon blijven staan in de flink schommelende boot. Dat valt erg mee!!!

  

Na het boottochtje gaan we op zoek naar een restaurantje. Nancy en René zoeken een goedkoop restaurantje uit (Il Vesuvio), waar ze menu's serveren voor 1000 pesos per persoon. Dat is ongeveer 1,60 euro per persoon. We moeten een trapje af om in het restaurant te komen. Wel handig want Emma kan een beetje loslopen zonder dat we het risico lopen dat ze ineens op straat staat. Michael en ik nemen allebei het vismenu en dat smaakt voortreffelijk. Tot slot gaan we met de metro naar een ander dorpje, waarbij we mooi uitzicht op de zee, de bergen, de wijngaarden en de dorpjes hebben. Omdat het intussen zeven uur is, nemen we meteen de volgende metro terug en gaan we vervolgens met de auto naar huis. Gelukkig kunnen René en Valesca de ogen open houden, de rest zit lekker te pitten!

Woensdag 1 februari 2006
Tijdens de voorlopig laatste dag in Santiago beginnen we lekker rustig aan. Emma kan lekker met Valesca en Lonneke spelen en wij nemen ook de tijd om lekker te relaxen. Emma kan nog even een middagdutje doen in haar tentje, voordat we gaan lunchen bij de ouders van Nancy. Die zijn drie maanden geleden ook vanuit Nederland naar Chili geremigreerd. Het is heel gezellig. Nancy's moeder heeft een lekkere traditionele Chileense soep gemaakt. Na de lunch gaan we met zijn drietjes Santiago verkennen. We nemen de metro naar hartje centrum.

 

 

Daar bewonderen we natuurlijk de kathedraal en het grote plein. We zijn even bezig om te ontdekken vanuit welke hoek de foto op de voorkant van de Footprint gemaakt is. De tweede foto hierboven lijkt er veel op. We lopen een blokje om en omdat we allebei dorst hebben en ik naar het toilet moet, zoeken we meteen een restaurantje waar we even wat kunnen drinken.
Na het bezoek aan het centrale plein nemen we de metro naar een ander station waar we na een stukje lopen een kabelbaantje/funicular naar een uitzichtpunt nemen. Dit uitzicht punt ligt op de Cerro San Cristóbal. Emma vindt het vooral fantastisch om tussen papa en mama in de trappen te beklimmen.

Op de top is het beroemde "Santuario de la Inmaculada Concepción". Hier staat een groot maagden beeld van 22,5 meters hoog uit april 1908. Het is 's nachts prachtig verlicht zodat je het van ver kunt zien liggen. Hier poseren Michael en Emma voor het beeld.

  

Het uitzicht op de Andes was door de smog helaas nogal beperkt, maar we vinden het kabelbaantochtje ondanks dat zeker de moeite waard en ach voor 1200 pesos pp heen en weer.

We nemen de metro terug naar huis. Eerst naar het eind van het traject in een drukke metro en dan in de rustige metro naar het station bij Nancy's huis. Gelukkig kunnen we te voet het huis van Nancy in één keer terugvinden. Emma ligt intussen lekker in bed (in haar tentje) en de koffers zijn goeddeels gepakt om morgen naar Punta Arenas te kunnen vliegen.
Gisteren dachten we trouwens even een probleem te hebben. Nancy vertelde dat haar vader zijn rijbewijs opnieuw moest gaan halen omdat hij niet vanuit Nederland een internationaal rijbewijs meegenomen had. Daardoor mag hij in Chili niet rijden. Oei, mogen wij dat dan wel. Geen internationale rijbewijzen gehaald... Op de allerlaatste regel van de boeking van de huurauto blijkt inderdaad dat een internationaal rijbewijs verplicht is. Nachtje slecht van geslapen (niet echt). Gelukkig kon Nancy vandaag even naar Budget bellen en toen bleek het internationale rijbewijs voor toeristen (nederlanders) toch niet nodig. Nu maar hopen dat ze straks niet iets anders beweren als we de auto op gaan halen..

Donderdag 2 februari 2006
We staan om acht uur op. Nancy is dan net de deur uit om met haar vader naar het gemeentehuis te gaan voor zijn rijbewijsaanvraag. Als ze terugkomt blijkt haar vader toch nog praktijkexamen te moeten doen! Balen maar het kan wel al vanochtend. Om half elf vertrekken we naar de luchthaven met twee auto's en onderweg laten we er één samen met Nancy's vader bij het examenbureau.

Het is weer tijd om voorlopig afscheid te nemen van Nancy en haar familie. We hebben een heerlijke tijd met ze gehad en Emma zal ze de komende dagen zeker missen. Op de luchthaven hebben we nog even tijd voor een salami-pizza bij Dunkin Donuts voor 1600 pesos.