Vier weken reizen in Chili in februari 2006!

Dinsdag 14 februari 2006
Vandaag is het weer tijd om te verkassen. We staan rond negen uur op en als we uit het raam kijken blijkt het echt bewolkt te zijn. Een goede dag om te vertrekken dus. We genieten voor de laatste keer van het ontbijt, pakken dan alle spullen in en betalen en gaan op pad. Het blijft lange tijd flink bewolkt, maar in het Noorden blijken toch opklaringen te zitten en als we halverwege zijn rijden we al vol in de zon. We nemen de snelweg tot Lonchoche. We moeten 3 x tol van 1600$ betalen. De snelweg is in het buitenland toch altijd heel bijzonder. Hier bevinden zich bushokjes aan de snelweg, fietst men op de vluchtstrook en steken mensen te paard en met de kinderwagen de snelweg over! In Lonchoche gaan we eten bij het eerste restaurant dat we vinden. Dat blijkt een prima keuze. Heel goedkoop maar 4000$ voor kip met rijst en pasta en twee cola. Vervolgens moeten we op zoek naar Villarrica. Dat blijkt lastiger dan verwacht. Lange tijd staat nergens een bordje en dan eindelijk één die enorm onduidelijk is. Het blijkt een richtingwijzer voor een kruising die vele kilometers later volgt. We vragen diverse keren de weg omdat we steeds kruisingen zonder richtingaanwijzers tegenkomen. We blijken gelukkig steeds goed te gaan. De weg is vroeger geasfalteerd geweest, maar vervallen en opgevuld met klein steentjes en grint. Op een gegeven moment passeren we een veld waar overkappingen gemaakt zijn met iets van riet en takken. Overal staan paarden "geparkeerd" en de meeste mensen zitten onder de overkappingen of lopen rond. Zou dit een speciale bijeenkomst van Mapuche indianen zijn?
Halverwege de weg naar Villarrica komen we op de weg vanuit Lican Ray en dan krijgen we plots prachtig asfalt en dat blijft zo richting Pucón en vervolgens Curarrehu. Villarrica en Pucón blijken inderdaad de drukke toeristische plekken te zijn zoals in de footprint aangegeven. Echt overal hotels, hospedajes, restaurants etc. We gooien de tank weer vol voor 13.300 pesos en pinnen meteen ook maar weer 135.000 pesos. Na de afslag richtng Curarrehue maken we vervolgens een korte stop voor een foto van het prachtige uitzicht op de vulkaan Villarrica.

Vervolgens zoeken we naar borden van Kila Leufu en indicaties over de kilometerpalen. We zien eerst kilometer 90 en dan 95. Hmmm Kila Leufu zou bij kilometer 20 moeten zitten. Dit wordt nog leuk misschien na 20 kilometer op deze weg? Na ongeveer dat aantal kilometer staat er aan de linkerkant een bord van Kila Leufu, vlak voor een brug over een watertje. Vervolgens echter geen weg of een ander bord. We rijden door tot een huis met kilometerbord 36 en dan draaien we toch maar. We rijden weer langzaam terug maar zien geen enkele aanwijzing. Bij het bord echt geen weg. Een eindje verder wel en ik stel voor daar in te gaan maar dat vindt Michael geen goed idee. We gaan het overal vragen waar we mensen zien en krijgen steeds andere aanwijzingen die het niet duidelijker maken. Ik heb Margot Martinez al een keer proberen te bellen, maar toen kreeg ik een Spaans bandje. Opeens bedenk ik dat ik waarschijnlijk de 0 weg had moeten laten voor het nummer. Ik probeer het nog maar eens en ja hoor ik krijg haar aan de lijn. Ze legt uit dat we tegenover het bord van Kila Leufu een klein weggetje in moeten aan de rechterkant van de weg. Als we nu weer bij het bord komen, zien we inderdaad dit weggetje verstopt tussen twee vangrails. Na een klein eindje komen we bij de boerderij die me wel bekend voorkomt van de foto op internet. Er komt iemand naar ons toe die goed Engels spreekt en later nog een jonge vrouw. Margot is niet aanwezig en alle kamers zijn bezet. Nee he!! We hebben toch voor vijf nachten gereserveerd! Gelukkig weten ze wel een oplossing, er is nog een cabin die wel vrij is. Eén van de jonge dames moet toch die kant op dus ze rijdt voor ons uit. We blijken aan de andere kant van de grote weg het stoffige weggetje in te moeten dat ik als eerste aan Michael voorstelde. Aan het eind naar links en dan in de volgende bocht door het hek aan de linkerkant. Hier staat en groot huis waar Margot blijkt te wonen, het heet Ruka Rayen. Margot woont hier met een aantal helpers en ernaast is en schuur met als voorste deel de cabin. Die bevat een redelijke slaapkamer met badkamer. Er wordt op dat moment nog gewerkt aan het terras voor de cabin. Een andere jonge vrouw dat hier ook tijdelijk helpt en woont, Johanna uit Duitsland, laat ons de cabin zien. We kunnen vanavond in ieder geval tussen 7 en half 8 op de boerderij, waar we net vandaan kwamen, eten. Margot zal pas laat thuiskomen en dan moeten we met haar maar verder overleggen. We zijn allang blij dat we nu in ieder geval een prima slaapplek hebben voor vannacht. Emma en ik gaan even douchen maar we hebben de geiser nog niet ontdekt dus het water wordt niet warm. Ik ga er snel weer onderuit maar Emma wil er niet uit. Ze zit niet onder de straal maar in het laagje water in de grote douchebak vermaakt ze zich uitstekend. Uiteindelijk wil ze er toch uit en dan is ze ook aardig koud. Dan moeten we ook op weg naar de boerderij voor het avondeten.De tafel staat al voor zo'n twaalf mensen gedekt in de tuin. De Spaanstalige dame neemt ons eerst mee naar de dieren. Ze wil ze allemaal graag laten zien en Emma vindt dat geweldig. Wij ook trouwens. Kippen, kalkoenen, varkens, jonge poesjes, eenden, en piepkleine kuikentjes. Emma pakt er één nogal wild van de grond. Het arme beestje!

 

Tijdens het eten gaat Emma steeds achter de beesten aan. Met een stukje brood in de hand probeert ze ze te lokken, maar ze blijven voor haar uit rennen. De maaltijd bestaat uit een uitgebreide salade gevolgd door een maaltijdsoep. Emma eet zoals gewoonlijk weer vooral brood. We zitten aan tafel bij vier Duitse dames die kennelijk in Chili aan het werk zijn en nu een korte vakantie hebben. Ze vinden het niet de moeite waard om een woord met ons te wisselen. De beide jongedames die ons eerder ook al geholpen hebben zijn echter opnieuw heel erg aardig voor ons. We blijven tot na de koffie en gaan dan terug naar de cabin. Daar blijken Margot en haar dochter Charlotte intussen ook gearriveerd. We gaan eerst bij hen en de twee Duitse jongens die hier ook helpen op de veranda zitten en later gaan we mee naar binnen. Charlotte is vier jaar en die probeert indruk te maken op Emma. Ze rent en vliegt, springt van de trap etc etc. Emma wil haar graag nadoen maar daar is ze natuurlijk nog te klein voor. Ze valt een keer van de laatste trede van de trap en dat is toch wel even schrikken. Rond half elf gaan de jongens naar bed en dan gaan wij ook maar eens naar de cabin. Intussen weten we hoe de geiser aan moet en ik neem dan ook nog even een lekkere warme douche voordat ik ga slapen.

Woensdag 15 februari 2006
Ik heb slecht geslapen door het wat hobbelige bed en de koe die naast de cabin stond te loeien. We worden rond half negen wakker en we staan vlot op om te gaan ontbijten in het grote huis. Het is helemaal mistig als we ontwaken, daarna klaart het snel op. De tafel is al gedekt en alle helpers zijn bezig in de keuken. Het ontbijt is echt fantastisch. Vers fruit, muesli, brood, kaas, vleeswaren, pruttelkoffie! Hmmm hmmm. Emma smult van de banaan en eet later nog een bruin bolletje. Onder het eten kletsen we met name met Margot en Johanna. Erg gezellig Charlotte is 't ochtends een heel ander kind dan 's avonds. Ze is zo rustig! We krijgen het advies om bij een meertje te gaan zwemmen. We gaan eerst nog even wandelen naar de rivier achter het huis. Daar kun je niet echt in zwemmen vanwege het snelstromende koude water. Na de wandeling gaan we met de auto naar het meertje. We kunnen daar komen door de grote weg over te steken en dan het breedste pad te blijven volgen. Onderweg zien we al twee van de Duitse dames die gisteren ook op Kila Leufu waren. We blijken weer een onverwacht paadje in te moeten en dan steil naar beneden. Vervolgens door een hek waar we 100$ moeten betalen en dan te voet een steil paadje af naar het meertje. Daar is op dat moment nog helemaal niemand. We kunnen dus nog even snel onze badpakken aandoen en dan neem ik vast een duik. Hoewel het water eigenlijk niet echt koud is, is het toch weer lastig om er door te komen. Maar als ik er eenmaal in ben is het heerlijk Emma wil ook wel dus die wordt snel uitgekleed en ik speel een poosje met haar. Als ik wat dieper het water in ga, klampt ze zich echter erg aan me vast. En vlak langs de kant komt er een klein koud stroompje bij dus daar is het water veel minder lekker. De Duitse dames arriveren intussen ook en kiezen een plekje vlak bij het water, terwijl wij ver van het water op een lekker grasplekje onder een boom zijn gaan zitten. Ik droog lekker op in de zon, maar de wind is fris dus Emma wordt wel meteen aangekleed waarna ze lekker gaat spelen terwijl wij een boek lezen. Rond twee uur begint de wind koud aan te voelen, nu de zon nog nauwelijks door de wolken weet te breken. Tijd om te vertrekken. We willen wel naar een waterval in de buurt rijden, voor de zekerheid halen we eerst de rugdrager nog even uit de cabin. Ons boek blijkt niet echt te kloppen qua beschrijving van de wijze hoe bij de falls te komen. Ze blijken allemaal op de ripio road te zitten, die bij km 18 naar de Quetrupillán section of the Villarica part of the park leidt (de richtingbordjes geven Termas de Palguin aan). Als eerste passeren we de Salto Palguín. Deze kun je juist niet zien vanaf de weg maar je kunt er wel naar toe en je kunt er zelfs een Canopy in doen! Wij gaan niet speciaal naar deze falls. We gaan door naar de Salto China, iets verder aan deze weg. Entree is 750$ per persoon. De Salto China is een hele mooie waterval. Behoorlijk hoog, zo'n 75 meter. Niet heel veel water maar het valt wel kanonhard in het poeltje aan de onderkant, zodat je er toch een beetje nat kunt worden en het pad er naar toe is erg pittoreske.

  

We gaan even een drankje nemen in het restaurant bij de falls voor we verder rijden. De Saltos del Puma heeft wel overal borden over Canopy tour door de falls maar het hek en het informatiekantoortje bij de ingang zijn dicht. Dan dus maar alleen naar de Saltos del León, voor 1000$ pp. Die is wel indrukwekkend zeg! Behoorlijk veel water valt in twee delen naar beneden. Eerst al het water over een flinke val en daarna wat minder recht naar ons toe. De zon is zo aardig er nog even bij te komen waardoor we nog even een mooie regenboog in het onderste stuk zien. Al met al was het zeker de moeite waard om hier naar toe te gaan.

  

 

Rond half vijf rijden we weer terug richting de cabin. Onderweg zien we nog een andere waterval vanaf grote afstand.

Vervolgens gaan we weer terug naar de cabin. Tijd voor een heerlijke warme douche weer. Onderweg is het een klein beetje gaan regenen en als we aankomen regent het zelfs vrij stevig. Ik ga eerst douchen terwijl Emma er bij in de douchebak komt zitten. Er blijft aardig wat water staan, dus zo heeft ze haar eigen badje. Als ik uitgedoucht bent neemt Michael het over terwijl Emma lekker blijft zitten. Ook als Michael klaar is blijft Emma nog een tijdje in haar badje tot het water een beetje weggelopen is. Als we allemaal klaar zijn gaan we naar het huis. Het is half zeven, hoe laat zou het avondeten zijn? Nou voorlopig niet, Margot is niet eens thuis. Na ongeveer een uur komt ze terwijl we al die tijd in haar woonkamer zitten. Toch vreemd! Als ze terug komt begint ze meteen met koken, terwijl Emma, Charlotte en Michael buiten spelen. Emma wil eigenlijk niet naar binnen, maar gelukkig lukt dat toch als Charlotte ook naar binnen komt. We eten een heerlijke salade en rijst met saus met een lekkere wijn erbij. Emma eet helaas weinig. Na het eten blijven we nog even zitten en rond half elf/elf uur gaan we naar onze cabin. Emma krijgt nog koude melk en dan gauw slapen.

Donderdag 16 februari 2006
We worden rond acht uur gewekt door de haan. Emma wil dan uit haar bedje en als ze bij ons in bed ligt gaat ze de dierengeluiden nadoen. Gelukkig heb ik van nacht een stuk beter geslapen dan gisternacht. We staan rustig op en gaan dan naar het huis voor het ontbijt. Dat is weer heerlijk met fruit, brood, kaas, worst etc. Margot verteld dat ze de hele dag op pad zal zijn met de paarden. Nou dat is geen probleem, wij vermaken ons zelf wel. We gaan lekker met de auto rijden, eerst naar Pucon. Daar zien we niets wat we de moeite waard vinden om voor uit te stappen. Dan rijden we richting Caburga. Ook dat is niet echt de moeite waard. Je moet overal betalen om je auto te parkeren. We rijden dus nog maar wat verder. Tot onze verbazing vinden we dan wel een optie om op een gratis strandje te komen met uitzicht op Caburga en vanaf de steiger op het hele lago Caburga.

We rijden vervolgens verder naar het nationaal park Puehuehue. We gaan het park niet in omdat de entree intussen verhoogd is naar 4000$ pp en waarschijnlijk moeten we dan voor Emma ook nog 2000$ betalen. Dat vinden we te veel. Bovendien is de aangeraden wandeling 8,8 kilometer en dat vind ik ook teveel. In plaats daarvan rijden we een klein stukje over de bochtige ripio road terug. Bij een huisje treffen we deze prachtige haag van oude boomstronken.

We gaan eten bij een restaurantje aan een meertje Li... Dit zaakje blijkt onder de accommodaties in de footprint te staan. Ik zie later in mijn boek dat ik ze ook gemaild had, maar dat ze te kleine kamers hadden. Ze hebben geen menukaart, maar we bestelen rijst, iets van vis en salade. Dat smaakt bijzonder goed. En Emma kan er lekker rond rennen en ze krijgt zelfs banaan aangeboden door de eigenaresse. De eigenaar verteld Michael het één en ander over het nationaal park en hun accommodatie terwijl ik achter Emma aanhobbel. Het eten smaakt voortreffelijk en we zijn helemaal verbaasd als Emma een beetje komkommer wil proberen (de tweede keer spuugt ze het wel weer uit) en behoorlijk veel rijst en vis eet. We nemen nog lekker koffie na en vragen dan om de rekening: 14500$ iets meer dan we verwacht hadden. We gaan nog even bij het water kijken en Michael bestudeert het mangrove bosje nog even. Het water blijkt daaronder het meer uit te gaan naar de rivier i.p.v. er in te komen.

 

 

Emma haar zeer vieze luier wordt verschoond op de picnictafel en dan kunnen we weer op pad. We rijden via en alternatief weggetje terug. Michael had dit weggetje op de heenweg al aangegeven gezien. Onderweg plukken we bramen als ik ergens een hele hoop zwarte zie zitten. In een plastic zakje en dan kunnen we ze bij de cabin schoonmaken en opeten. Als we terug zijn bij de cabin verbaast Emma ons door heerlijk mee te smikkelen van de bramen.

Erna een heerlijke douche waarbij de kleren van Emma mee onder de douche gaan want ze zijn zooo stoffig! Om zeven uur maken we maar vast een half potje spaghetti voor Emma. Erna gaan we in de woonkamer van Margot een potje Carcassonne spelen. Margot en Charlotte komen thuis met een jong hondje. Oei, die krijgt het nog zwaar. Charlotte zeult hem maar rond. Emma vindt hem ook wel grappig en rent achter Charlotte en het hondje aan.

 

Conform Chileens gebruik mag het hondje net als de kat niet naar binnen. Charlotte zit dus tot vlak voor het eten buiten en Emma wil dan ook niet naar binnen. Het is rond half tien voor we kunnen warm eten en opnieuw eet Emma verbazingwekkend veel. Gekookte aardappel (voor het eerst van haar leven), sperzieboontjes en banaan. Het smaakt weer voortreffelijk. Het toetje bestaat uit een pannenkoek met Dulche de Leche. We maken het spelletje Carcassonne niet meer af maar gaan rond elf uur naar bed.

Vrijdag 17 februari 2006
De haan kraait weer rond half acht en iets later staan we langzaam op om te gaan ontbijten. Het smaakt weer goed. Deze keer ook gebakken ei met tomaat. Na het ontbijt is het eerst tijd om foto's van de cabin en het huis te maken.

  

Vervolgens rijden we richting de Argentijnse grens. We plukken bramen op een stoffig weggetje. Een flinke zak vol want we willen genoeg plukken voor een toetje voor iedereen. De bergpas is inderdaad voorzien van slecht grind in een echt wasbord. We gaan eerst even bij de grens kijken.

Vervolgens rijden we vanaf de grens over dezelfde wasbord weg terug. Het was toen we vertrokken bij de cabin heel mooi weer maar de vulkaan Lanin van 3774 meter op de grens blijkt met zijn top toch in de wolken gehuld. Prachtig die bomen in de buurt. Zoals deze die midden op de weg ligt.

Wat jammer dat de vulkaan in de wolken ligt. Het is hier wel erg mooi. Bij de grens keren en terug naar het startpunt van een wandeling van nationaal park Villarrica. We lopen het eerste stuk van de wandeling heen en terug zo'n 6 kilometer in totaal naar een laguna. Twee keer moeten we over wankele boomstammen een snelstromende rivier oversteken.

 

De tweede keer waren we bijna teruggekeerd omdat we de oversteek gemist hadden. Helaas is er geen mogelijkheid om bij het water te zitten, dus gaan we in het bos zitten om koekjes te eten en wat te drinken.

De wandeling loopt verder door heel apart bamboeachtig bos. Heel bijzonder af en toe is het pad maar heel smal en moet je de takken echt een beetje weg duwen. Op de terugweg hebben we het geluk een paar spechten te zien (...macho). Die hebben een prachtige rode kop en zijn behoorlijk groot. Eerst zien we er één die ik steeds dichter kan benaderen.

 

Vervolgens blijken er drie in dezelfde boom te zitten. Pas als we onder de boom staan vliegen ze uiteindelijk allemaal weg, totaal niet schuw dus.

Bij de auto bloeien mooie bloemen. Emma is intussen in de rugdrager in slaap gevallen. Terug bij de auto ga ik een fles half vullen met water en dan doen we de geplukte bramen erbij. Kunnen ze vast weken. Het is kwart over drie als we weer gaan rijden. Wat duurt die ripio weg lang. Gelukkig zijn de uitzichten wel de moeite waard.

Ik ben blij als we eindelijk op het asfalt zijn. Nog weer een keer bramen plukken en dan zijn we al terug bij de cabin. Emma gaat lekker spelen, Michael lezen en ik bramen en kleren wassen. Ik ga lekker onder de douche met Emma weer in de douchebak. Emma glijdt uit en valt en later zien we dat ze een klein wondje bij haar oog heeft opgelopen. Ze laat weer even zien dat ze een harde is, want ze huilt maar even. Michael gaat na mij douchen en daarna maken we spaghetti warm voor Emma. In het grote huis want bij ons wordt het water niet meer warm. Emma wil niet. Ook geen banaan, dan maar melk. Charlotte intussen ook terug. Gelukkig wil Emma wel melk en later ook vruchtensap, maar eten doet ze verder niet. Terwijl we heerlijke salade en pasta en als toetje bramen met druiven hebben. Emma is gewoon moe. Op de kamer wil ze ook geen fruit dus dan maar zo naar bed.

Zaterdag 18 februari 2006

We staan wat later op dan gisteren omdat Emma nog zo lekker ligt te snurken. Als we in het grote huis arriveren zit iedereen dan ook al aan de ontbijttafel. We laten het ons weer goed smaken. We hebben eigenlijk geen plannen voor vandaag en besluiten maar eens wat rond de boerderij te gaan wandelen. We hebben de eerste dag begrepen dat we naar een kruising van rivieren kunnen wandelen vlakbij de boerderij. Margot wijst ons aan waar we kunnen beginnen om inderdaad een rondje over het terrein te lopen. Vlak bij de rivier volgen we het pad dat kennelijk ook vaak gebruikt wordt voor een tochtje met de paarden. In het begin loopt het pad vlak langs de rivier en is daar af en toe een beetje moeilijk te volgen. Vaak blijkt dan iets hoger ook een paadje te lopen. Het is wel lekker beschut onder de hoge bomen en heerlijk wandelen. Bij de kruising met de grote rivier staan aan de overkant twee koeien in het water te drinken.

 

De grote rivier blijkt veel minder te stromen en dat merk je als je er langs loopt. Je hoort de rivier nauwelijks. We passeren een weiland met diverse koeien waaronder hele jonge kalfjes. Die laten zich een beetje door ons opjagen, de arme stumpers. Vervolgens komen we bij de paardjes. Die staan bij elkaar in de schaduw waar wij het weiland inkomen.

 

Ze komen nieuwsgierig naar ons toe en willen wel even geaaid worden. Ze staan in een weiland met een prachtige view op vulkaan Villarrica en op vulkaan Lanin en de ernaast gelegen vulkaan.

Wij zouden ons huis hier hebben neergezet met deze prachtige views. Aan het einde van het paardenweiland komen we op het weggetje tegenover het huis en dan zijn we al weer bijna terug. Nog even een fotootje met de zelftimer.

Het was een lekker wandelingetje hoor. Vervolgens gaan we lekker bij de cabin zitten lezen terwijl Emma in haar bedje een middagdutje doet. Het is zo warm dat we wanhopig naar schaduw zoeken. Dat betekent dat we met zijn tweetjes op het matje voor de ingang onder de kleine overkapping zitten, terwijl onze voeten in de zon branden. Dat zullen we later weten, die zijn dus helemaal verbrand! Ik achtervolg de speciale kievieten nog even in een poging ze op de foto te krijgen.

Dan kom ik Margot tegen. Ze vraagt of we zin hebben vanmiddag een uurtje te gaan paardrijden. De carpenters gaan ook mee. Dat lijkt me wel wat, dus ik zeg vast toe hoewel ik het van Michael nog niet weet. Gelukkig vindt die het ook een leuk idee. En Emma kan mee in de rugdrager. We kunnen ook mee lunchen vandaag. Rond drie uur eten we soep met brood op het terras. Heerlijk wederom. Emma heeft intussen lekker geslapen, dus die kan weer heerlijk met Charlotte spelen. We eten het restje bramen op waar Emma en Charlotte flink van smikkelen. Emma is niet zo'n fan van het kleine hondje want die springt steeds tegen haar op en zet zijn tandjes dan in haar mouw. Na de lunch gaan we nog wat lezen in de schaduw van het huis en Charlotte komt bij ons zitten. Emma kleurt in haar schriftje en Charlotte in dat van Emma. Af en toe moeten we de potloodjes wel weer bij elkaar zoeken want Charlotte gaat steeds met het schriftje lopen terwijl de potloodjes er in zitten. De carpenters en Margot zijn intussen druk met de voorbereidingen voor de waskamer die achter het huis moet komen.

Rond vijf uur worden de paarden opgehaald en gezadeld. Dat kost wel even tijd. Johanna en de broer van Margot gaan met ons mee en dan wij en de beide carpenters.

Ik mag op Palomo een groot wit paard. Dit lijkt het schuwste paard (de carpenters konden haar niet makkelijk vangen), maar ze blijkt zeer goed hanteerbaar. Michael krijgt een mooi bruin paard ook een behoorlijk grote, die lekker rustig oogt. Vanwege het gewicht van Emma en de rugdrager moet Michael bij een blok opstappen terwijl ik intussen opstijg op Palomo. Jammer dat ik nu geen foto kan maken en helaas lukt het ook niet meer om de camera weer uit de rugdrager te halen voordat we afgestegen zijn. We gaan een rondje farm doen in omgekeerde richting van onze wandeling van vanmorgen. Vanwege de hoogte van de rugdrager nemen we deels een ander pad door de weilanden, maar verder is de route vrijwel identiek. Ik zit wel lekker op Palomo. De zadels zijn goed en de paarden reageren goed op de teugels. Hoewel één van de carpenters nog nooit eerder gereden heeft en hij heeft wel wat moeite met zijn paard. Hij blijft steeds behoorlijk achter en op een gegeven moment blijkt dat maar goed ook want als hij een keer voor Michael gaat lopen en even stil moet staan, trapt hij Michaels paard tegen zijn neus als dit paard met zijn neus langs zijn been strijkt. Dat is even een spannend moment want beide paarden proberen vervolgens te steigeren. Gelukkig weten Michael en de andere jongen hun paard allebei onder controle te houden. Ik heb wel even een kloppend hart gekregen zeg. Je moet er toch niet aan denken dat Michael met Emma op zijn rug van het paard zou zijn gevallen! Goed dat hij zo kalm bleef. En ik ben ook erg blij dat hij Emma niet los voor zich had zitten! Dan had hij zijn handen helemaal niet vrij gehad om het paard tot rust te manen. Hierna mag het andere paard echt alleen maar achteraan lopen, maar hij blijft steeds verder achter en de jongen vindt er daarom ook niet erg veel aan en hij wil op een gegeven moment zelfs terug. Als de jongens en de broer van Margot dan van paard wisselen gaat het echter een stuk beter, want de andere carpenter blijk een stuk beter met het onwillige paard overweg te kunnen. Johanna is bij de boerderij afgehaakt vanwege de buikgriep die ze heeft opgelopen. Wij zijn daar verder gegaan dat laantje af en een volgend laantje in. Wel grappig dat het paard waarnaar toe de broer van Margot gewisseld is dit laantje niet verder in wil vanwege de schaduwen. Uiteindelijk stuur ik Palomo er maar langs en dan wil het andere paard ook weer. We maken vervolgens nog een klein rondje door een weiland dat meteen aan het laantje ligt. Emma is intussen in de rugdrager in slaap gevallen. Ze zit gewoon te snurken, terwijl ze toch behoorlijk heen en weer wordt geschud. Ze wordt na het rondje door het weiland weer wakker en is dan meteen weer helemaal vrolijk en roep boe naar alle koetjes. Op het laatste stukje gaan Palomo en Michaels paard nog even draven, maar we weten ze snel terug te brengen tot een stapvoets tempo. Terug bij de boerderij blijkt het afstijgen nog niet zo eenvoudig. Ook Michael heeft er flinke moeite mee om zijn been over de rug van het paard te zwaaien. Dat krijg ik nog wel redelijk voor elkaar maar als ik op de grond kom, zak ik bijna door mijn knieën en ik loop echt even te wankelen. Ik vond het in ieder geval heel leuk om te doen en veel plezieriger dan in Mexico. En gelukkig zij we er allebei niet afgevallen! Met een kind op je rug of in je buik wil je dat toch niet hebben. Eenmaal afgestapt maken we nog een paar fotootjes van de vulkanen die vandaag wel erg goed te zien zijn.

  

Margot wordt pas om negen uur, half 10 terug verwacht dus gaan wij eerst maar eens flink douchen en weer kleren wassen onder de douche. Is al routine aan het worden. Toch handiger dan in de mini-wasbak. Als we klaar zijn met douchen zie ik Margot ook al weer in huis en met een aantal andere dames. Wij gaan maar eens kijken wie dat zijn. Het blijken drie meisjes uit Californië die studeren in Santiago en nu een weekje vrij hebben. De carpenters zijn er niet i.v.m. een uitje met andere carpenters en alleen de broer van Margot eet dus ook nog mee. Charlotte ligt al op bed omdat ze zo moe was. Het is merkbaar dat Emma tussen de middag geslapen heeft, ze is veel beter te genieten dan gisteren. Ze loopt lekker rond met een tas aan de arm en een rugzak op de rug en eet weer gekookte aardappelen. De meisjes zijn erg aardig en vragen van alles over Europa, onze reizen etc. Ze gaan morgen de Villarrica beklimmen terwijl ze niet echt conditie hebben: succes!! Rond elf uur gaan we maar eens naar onze cabin. Emma nog een beetje melk en dan pitten. De kat is ook eindelijk terug, die gaat op onze deurmat slapen.

Zondag 19 febuari 2006
Iets eerder op dan gisteren want vandaag moeten we weer inpakken en naar de volgende accommodatie. Als we bij Margot komen blijkt er verder niemand aanwezig. De jongens zijn niet thuisgekomen en de meisjes zijn al vertrokken naar de Villarrica. We kletsen gezellig met Margot terwijl Charlotte en Emma spelen. Emma wil weinig eten deze keer. Vanaf het moment dat Charlotte hoort dat we gaan vertrekken is ze niet meer bij Michael weg te slaan. Ze is erg aan hem gehecht geraakt. Wij vinden haar een lief meisje maar denken wel dat ze speelkameraadjes en een wat strengere opvoeder nodig heeft. Ze is nogal veeleisend en zet het echt op een krijsen inclusief stampvoeten als ze haar zin niet krijgt. We hopen maar dat Emma nooit zo wordt! En de manier waarop ze me dieren omgaat doet pijn aan je ogen. Op dit moment is het hondje het slachtoffer van alle knuffels en wordt hij rondgezeuld terwijl de kat ineens alleen nog maar straf krijgt als hij het hondje een tik geeft. Maar ook voor de paarden heeft ze geen ontzag en ze tikt ze gewoon op de neus. Dat kan haar nog wel eens gaan berouwen. We mogen van Margot nog even foto's van haar huis maken en bewonderen ook nog even haar speciale bed in de vorm van een boot, gemaakt door de carpenters die vorig jaar bij hen verbleven.

  

We vertrekken rond elf uur vanaf de boerderij, uitgezwaaid door Charlotte, Margot en haar broer en net als we vertrekken komt ook Johanna aanfietsen, dis die kunnen we ook nog even gedag zeggen. Wat hebben we hier een lekkere tijd gehad!