Vier weken reizen in Chili in februari 2006!

Verder rijden we in één keer door.

In Frutilar staan ineens honderden mensen op het strand, de boulevard en in het meer! Het lijkt wel Cannes! Ook in Puerto Varas nog aardig wat mensen in het meer, het is dan al half 8. Na Puerto Varas rijden we verder richting Ensenada. Emma slaapt vrijwel de hele rit hoewel ze af en toe een klein beetje zit te mopperen. Op het laatst is ze het echt beu. Het is kwart over acht als we weer bij het hotel zijn. We hebben de vulkanen rondom het meer vanuit allerlei hoeken gezien, soms alledrie op een rijtje met de grote Trinador op de achtergrond. Prachtig hoor! Bij het hotel gaan we even naar het strand tot de zon ondergaat. Emma vindt het weer geweldig om het zand door haar handen te laten glijden. Als de zon onder is eindelijk naar de kamer. Helaas geen warm water dus geen douche voor Emma. Emma speelt weer heerlijk met haar nieuwe schriftje en de kleurtjes en ze eet bijna een hele banaan intussen. Dan lekker spelen bij papa op bed en nog anderhalve boterham eten. Wij eten ook kaas, maar die vindt Emma te zweterig. Rond tien uur nog even naar de tv-kamer. Een Chileens gezin met en dochter van ongeveer zeven zitten tennis (Davis Cup) te kijken. We hebben ze ook al bij het ontbijt gezien en ze vinden Emma erg leuk dus dat is wel leuk. Emma krijgt hun sleutel en weigert die terug te geven. Ze wil uiteindelijk wel haar schriftje laten zien en daar tekenen zij ook wat in. Rond elf uur gaan we naar bed. Emma protesteert nog even, maar valt dan toch in slaap.

Zaterdag 11 februari 2006
Emma is rond acht uur wakker. De kamer komt 's ochtends in de zon te liggen dus dan is het erg licht. Ik bel meteen mijn ouders maar eens even want dat is eigenlijk nog niet fatsoenlijk gelukt. Ze vinden het fijn wat van ons te horen, mede omdat we al een paar dagen niet gemaild hebben. Ja, die optie hebben we hier eigenlijk nog niet in de buurt gezien. Vervolgens willen we Emma douchen maar er blijkt helemaal geen water te zijn. Dan maar even wachten en als er na een half uur nog geen water is gaan we voor het ontbijt. Deze keer lekkere broodjes toast, kaartjes, eiersalade, marmelade, honing, sap en koffie. De eigenaresse verteld dat er in de hele regio geen water is op het moment. Geen andere mensen bij het ontbijt waar Emma zich mee kan vermaken. Tegen het eind alleen een dame uit Litouwen en die kijkt toch chagerijnig! We gaan maar gauw. We besluiten naar Laguna Verde te gaan. Volgens de footprint a good half day trail. Nou dan moet je het wel erg rekken hoor. Het is een wandeling van 1200 meter! Eerst omhoog over de lavablokken tot aan lake Llanquihe. Onderweg regelmatig struiken met besjes en bloemetjes.

 

Het uitzicht op Lake Languihe is mooi, we hebben een mooi zicht op de vulkaan die vlak achter Puerto Varas ligt.

Op de terugweg loopt het pad wat dichter langs het water terug. Het volledige pad loopt overigens vrijwel volledig door het dichte bos dus al onze zonnesmeeracties waren een beetje overbodig. Tot slot kom je langs Languna Verde en daar kun je ook nog naar een uitzichtpunt aan de andere kant lopen.

 

Wel grappig deze groene lagune maar héél bijzonder is het ook weer niet. Ook daar weer mooie bloeiende struiken, o.a. een soort fucsia. We zijn al om half twaalf terug bij de auto en hebben dan nog niets van de snacks of het drinken gebruikt. Tja, wat doen we nu met de rest van de dag? Michael stelt voor een stukje van de weg de vulkaan op te rijden. Die zou voor 4x4 zijn, maar we kunnen kijken hoever we komen. We verwachten er niets van maar blijken heel ver te kunnen rijden. Tot aan de skilift op 1240 meter. Het eerste stuk is een prachtige asfaltweg. Daarop is halverwege nog een wandeling van 6 kilometer aangegeven. Later ontdek ik in een folder dat deze wandeling naar de falls van Petrohué leidt. Het tweede stuk is een ripio weg en flink bochtig, zeker op steilere stukken. Maar high clearance is echt overdreven. Het uitzicht vanaf de skiliften is prachtig.

  

De 1e stoeltjeslift leidt je nog niet tot de sneeuw maar is 750 m lang en duurt 10 à 12 minuten. Die kost $5000 voor 1000 meer zou je ook de tweede kunnen nemen maar die lijkt niet te draaien. Wij vinden het welletjes en zijn bang dat de lift te koud is in korte broek en t-shirt dus gaan we alleen voor koffie en warme chocolademelk à 2.200 pesos in het skicafé. Zou hier nou veel geskied worden in de winter? Na een poosje gezeten te hebben gaan we maar eens terug naar beneden.

 

Onderweg stoppen we nog even voor wat fotootjes van het uitzicht, o.a. op de vulkaan in Argentinië.

Korte stop bij de krater vlak langs de weg. Die is smal maar erg diep, je kunt de bodem niet eens zien. Emma krijgt een pakje drinken en dan weer verder. Er leek vanmorgen flinke bewolking te komen maar nu is het weer zonnig. We gaan bij het hotel op het strand lunchen. Emma gooit haar brood steeds in het zand dus dat is niet zo handig. Na korte tijd gaan we maar weer naar de kamer. Daar eet Emma yoghurt en brood en gaan Michael en Emma even douchen. O wat is het water snel koud! Emma haar haar moet nog uitgespoeld dus dat wordt huilen. Later ga ik ook douchen, maar opnieuw is het water veel te snel koud. Ik kan mezelf niet eens fatsoenlijk wassen zo! Na haar eten leggen we Emma even in haar tentje en ze valt zowaar in slaap. Mooi wij doen ook een dutje. Rond half zes zijn we weer wakker. Nog en poosje lekker rondrommelen, een spelletje Carcassonne doen in de tv-kamer terwijl we CNN kijken. Hedric heeft de 5000 meter op de spelen gewonnen, maar ze vertellen niet wie 2e en 3e zijn geworden. Wat een waardeloze zender is CNN eigenlijk. Wel beelden van de Duitse en Franse voetbalcompetitie en niet van het schaatsen op de Olympische spelen! Rond acht uur gaan we eten in El Toque vlakbij ons hotel. Het wordt er flink druk en het oude vrouwtje heeft het er maar druk mee. Ik neem zalm met frites en Michael een vegetarische schotel en samen nemen we een salade. De schotel van Michael blijkt een salade met tonijn (vegetarisch?) te zijn en ook de salade heeft diverse groenten, wortel, biet, komkommer, sla en tomaat. Het smaakt goed hoewel de frites iets minder zout en de vis iets minder vet hadden gemogen. Duur is het zeker ook niet want we zijn 11.500 pesos kwijt. Rond tien uur zijn we weer op de kamer. Emma krijgt een flesje melk en gaat dan naar bed. Weer moppert ze nog wat maar valt dan toch in slaap. Nog eventjes tijd om te lezen.

Zondag 12 februari 2006
Rond negen uur wakker en opstaan en ontbijten. Vervolgens gaan we toeren naar Ralun en dan verder langs de kust. Vanaf Ralus is het een ripio weg, met onderweg af en toe zeer smalle bruggetjes.

Vrij veel verkeer op de weg en de tegenliggers rijden nogal stevig door. Het uizicht valt aanvankelijk een beetje tegen maar als we bij een dorpje op een landtong komen krijgen we een prachtig uitzicht op de vulkaan aan de andere kant van het water.

  

Het is een leuk visserdorpje. Volgens de vlaggen die bij de ingang van het dorp hingen is het feestweek in het dorp. Daar zien we verder weinig van. Alleen bij de dorpskerk is het wel erg druk en overal in het dorpje rijden vrij veel auto's. Er liggen langs de kust diverse bootjes en een groot vlonder waarop een grote groep gieren blijkt te zitten.

Die komen ook regelmatig overvliegen. Op het strand zaten ook nog andere grote vogels met lange snavels.

Michael fotografeert die ook. We lopen op de "boulevard" langs het strand. Emma wil niet aan de hand lopen en gaat steeds veel te snel. Dat levert twee geschaafde knietjes op! We rijden vervolgens terug over dezelfde weg. Onderweg nog even een fotootje van de speciale vlonders met visnetten.

Daarna rijden we naar Ralun. Dat dorpje blijkt toch nog aan een zijweggetje te liggen. Helaas vinden we er geen restaurantje dus gaan we door naar Ensenada. Onderweg nog weer even tijd voor een fotootje van de prachtige bloeiende bomen.

We eten empenada's bij de supermercado. We zitten buiten op het terras op houten boomstammen en Emma is weer lekker aan het rondrennen tot we ontdekken dat ze een poepbroek heeft. Verschonen op het gras is een avontuur want het is veel en ze werkt helemaal niet mee. We gaan terug naar het hotel waar Emma een flink middagdutje gaat doen, wij ook een beetje. Als ze wakker is, krijgt ze nog even lekker de kans om te spelen. Maar als ik haar weiger in mijn boek te tekenen, gaat ze heel hard huilen. Als ze getroost is, gaan we opnieuw naar de supermercado, deze keer om te internetten. Ik typ weer een lange mail terwijl Michael buiten met Emma speelt. Die vermaakt zich prima op een plastic peuterglijbaan. Die stond hier vanmiddag toch nog niet? Ze zegt intussen trouwens behoorlijk wat nieuwe woordjes. Heel leuk om te merken. En ze vindt het heerlijk om papa te plagen. Na hem dagen opa genoemd te hebben, is hij nu weer mama.
We gaan eten bij restaurant Dieter Pammer dicht bij het hotel ook weer eentje geschikt voor grote groepen maar het is er nu erg rustig. Vreemd dat ze aan de weg zo slecht aangegeven staan. Emma krijgt een kinderstoel zodat ze niet de hele tijd rond kan lopen. Ik neem pasta carbonara en Michael kipschnitzel met frites en we nemen een ensalata mixta, tomaten en sla. Het smaakt allemaal prima weer. We nemen lekker koffie na terwijl Emma weer met de bediening zit te slijmen. Ze probeert aan alle kanten om me heen te kijken. We betalen 15.400$ voor het eten en als we het bonnetje later bekijken, blijkt de koffie daar niet op te staan. Terug in het hotel is Emma al snel weer moe, we geven haar maar snel melk en dan gaat ze slapen.

Maandag 13 februari 2006
Rond acht uur is Emma wakker. Nog even bij ons in bed en dan opstaan en ontbijten. Vervolgens gaan we naar Petrohué omdat we daar een boottochtje naar Isla Margaritha willen maken. Die gaat om één uur maar alleen bij minimaal zes of zeven passagiers. Het is nu elf uur dus dat wordt wachten. We gaan maar even langs het strand wandelen. Op zich lekker want vlak langs het water ligt fijn zand waar ik op blote voeten op kan lopen maar we worden al snel achtervolgd door meerdere horse fly's die steeds op de rugdrager gaan zitten. Ik weet er één dood te slaan. Wat een rotbeesten! We gaan door het bos terug naar de pier. Daar ga ik in het cafetaria zitten terwijl Michael met Emma buiten loopt. Ik wordt weer lek geprikt door die ellendige fruitvliegjes. Rond twaalf uur besluiten we niet langer te wachten. We zijn de vliegen zat! We maken onderweg nog wel even foto's van de modderstromen vanaf de vulkaan.

  

Vervolgens rijden we door naar Puerto Varas. We gaan tanken en zijn weer 20.600 pesos armer en willen daarna wat eten en naar souvenirs zoeken. We vinden het restaurant uit de footprint op de San José niet, dus zoeken we zelf wat. Een wat duurder uitziend restaurant is vol en iets verder zit een goedkope zaak in een "kelder". Daar gaan we eten, maar dat is geen aanrader. Michael neemt Cornpie. Een bak ongedefinieerd vlees met corn erop uit de oven. Ik neem escalope pollo: nou éen ding is zeker, dat vlees is geen kip! Het is een schnitzel/cordon blue achtig iets van varkensvlees uit bietjes en sla. Michael checkt het toilet en daar zie ik dan maar van af. Ik ga later in het chique restaurant wel even naar binnen. We vinden ook geen leuke souveniers helaaas. Ze hebben hier aan de kade trouwens een geweldig speelding voor jonge kids (iets groter dan Emma). Ze kunnen in een gordel tussen twee elastieken omhoog getrokken worden. Erg grappig gezicht. Emma is nog net ietsje te klein. We gaan ook nog even boodschappen doen bij de Lider en rijden dan terug naar het hotel. Onderweg stoppen we even om een foto te maken van zo'n typisch bord waarop Duitse gebakjes worden aangeboden.

Terug in het hotel pakken we wat spullen en dan gaan we naar het strand. Michael en Emma nemen eerst een duik. Het water is wel koud!

Emma vindt de hoge golven wel eng, maar zitten op het strand met het water rond haar billen vindt ze wel leuk. Wel zit ze al snel te klappertanden. Als ik er in ga gaat Emma ook nog weer wat verder het water in en dan moet ze wel lachen. Als Michael en Emma er uit gaan blijf ik nog heel even, maar dan klauter ik er ook uit. Best moeilijk om die laatste meter tegen het zand en de golven te vechten! We drogen Emma af en doen haar snel haar badpak uit en wat droogs aan. Dan is ze weer helemaal happy in het zand aan het spelen. Ze haalt echt gekke streken uit. Gaat op haar buik liggen met armen en benen zwaaien, idem op haar rug etc. Ze vermaakt zich echt bijzonder goed! Wij drogen intussen snel op in de zon en wind en lezen lekker in ons boek zolang Emma zich vermaakt. Na ongeveer een uur ben ik bang dat we gaan verbranden en gaan we maar naar de kamer. Nog even wat spulletjes uitwassen en dan is het tijd om de tassen weer een beetje in te gaan pakken en de gekochte broodjes op te eten. Nog even tv kijken en dan is het tijd voor Emma haar melk.

Overige pagina´s: