|
| 2010-07-20 |
Zaterdag 17 juli 2010: heenreis en aankomst Trinidad
Al om drie uur opgestaan om naar Schiphol te vertrekken. Frank is zo lief om ons vanaf zijn huis (bij Duivendrecht) naar Schiphol te brengen. Dat scheelt. We zijn al ingecheckt en kunnen eigenlijk meteen onze bagage afgeven, nadat de dame van British Airways ook nog even mijn LAN nummer geregistreerd heeft. Na een lange dag met drie vluchten (Amsterdam-Londen-St Lucia-Port of Spain) zijn we rond vier uur 's middags (lokale tijd) aangekomen op de luchthaven van Trinidad. Met een flink aantal kilo's extra, want we hebben in Londen vier SF boeken gekocht in een aanbieding van 4 halen-3 betalen. De kinderen hebben in het vliegtuig af en toe een poosje geslapen en zelf hebben we ook af en toe onze ogen dichtgeknepen. Toch voelt het natuurlijk eerder als 12 uur 's nachts (lokale tijd Nederland) dan als vier uur 's middags. Nadat we door alle controles zijn en onze nieuwe paspoorten van een mooie stempel zijn voorzien, kijken we vol verwachting uit naar het bordje met onze naam erop. We turen en turen, maar nee, het bordje is echt niet te vinden. Ik controleer nog een keer de tijd op de voucher en constateer dat de taxi er toch al wel zou moeten zijn. Bij de Information vind ik iemand die het nummer van het resort (Mt Plaisir) voor me belt. Vreemd genoeg blijkt dat nummer buiten gebruik. Volgens de dame regelt Mt Plaisir ook nooit taxi's voor haar gasten. Ik ga er toch nog maar vanuit dat het goed gaat komen (ik heb tenslotte een voucher) en ga eerst maar eens pinnen. Er zouden 6 Trinidad dollar in een US dollar gaan, dus we besluiten eerst maar eens 1200 Trinidad dollar te pinnen. Als ik terugkom is er nog steeds geen taxi, maar wordt ik geroepen door iemand bij de Information. De aardige mevrouw had het nog niet opgegeven en toch Mt. Plaisir voor ons weten te bereiken. Ze wist alleen onze naam niet meer. Ze belt nog een keer voor me en deze keer spreek ik zelf iemand bij het hotel. Er moet een taxi onderweg zijn en die kan er elk moment zijn. Oef, gelukkig zeg. Er waren intussen diverse taxichauffeurs die ons probeerden in hun net te vangen. We blijven dus nog even rustig wachten tot een aardige vrouw naar ons zwaait, haar man staat met de taxi buiten en rijdt 'm voor terwijl wij naar buiten gaan. Ze zijn met een soort minibus, dus geen probleem om de spullen in de auto te laden. Ze vertellen dat ze Michael en Patricia heten en ons onderweg een beetje over Trinidad zullen vertellen. De rit gaat minimaal 2 uur duren en als we willen kunnen we onderweg stoppen. We luisteren naar de uitleg die we over een aantal plekken krijgen en al snel zijn de kids in slaap. Zelf zitten we ook een beetje te suffen en te gapen. Na een poos zien Michael en Patricia onderweg bekenden en die worden een lift aangeboden. Twee dames, een tiener en een kleine jongen stappen bij ons in de bus. Ze vertellen dat het de hele ochtend heeft geregend, dat is ook nog te zien aan de plassen overal. Nu is het gelukkig droog, zodat onze chauffeur goed zicht heeft. Wel begint het intussen al donker te worden en wat een enorme hoeveelheid bochten in de weg!! We moeten eerst helemaal naar het Oosten tot de Atlantische Oceaan rijden en dan rijden we naar het Noorden en tot slot nog een stuk naar het Westen. Vlak voor onze eindbestemming stappen de lifters uit en ze wensen ons hartelijk een fijne tijd op Trinidad. Ik begin intussen een beetje misselijk te worden van al die bochten en heb ook flinke hoofdpijn gekregen, dus ik ben blij als we eindelijk het bordje van Mt Plaisir zien. We nemen afscheid van Michael en Patricia en melden ons bij de receptie. Daar worden we vriendelijk te woord gestaan en worden we naar onze kamer (kamer 1) begeleid. Ik neem allereerst paracetamol en pak dan snel wat spullen voor de nacht uit. De kinderen zijn weer aardig wakker en hebben wel zin in wat te eten. We storten ons dus tussen de mensen in het restaurant. De kaart is niet al te uitgebreid, maar we hebben ook niet zoveel honger. Ik neem tomatensalade en Michael soep en voor de kids nemen we een bord pasta. We laten het ons goed smaken. Als we net van plan zijn naar bed te gaan en we nog even bij het strand kijken (waar je van 6 tot 6 uur niet op mag), zien we een grote groep verzameld op het strand. Ik ga op onderzoek uit en er blijkt een Leaderback turtle vlak voor het hotel op het strand zijn eieren te leggen. We hebben een voucher voor de turtlewatch van vanavond, dus ik vraag of onze kinderen ook mogen komen kijken. De begeleidster vertelde al aan mensen voor me dat er alleen nog kids bij konden en dan met één volwassene, maar omdat wij maar met z'n vieren zijn mogen we allemaal gaan kijken. Op de vraag de permit te verstrekken, geef ik maar gewoon de voucher en die wordt verder niet bekeken, dus het zal wel goed zijn.
Wat een gaaf gezicht!. De schildpad ligt met zijn billen naar het hotel en is met zijn achterzwemvliezen druk een gat aan het graven. Wat is hij groot! Veel groter dan we verwacht hadden. We gaan ook even bij zijn kop kijken en dat is ook echt een super! Wel vreemd dat er niets gezegd wordt van al die mensen die gewoon voor de schildpad langslopen. Ik had eerder begrepen dat je niet voor de schildpad langs zou mogen om te voorkomen dat hij uit zijn "tranche" zou raken. We hebben geen fototoestel en zelfs al hadden we die dan is de vraag of een foto gelukt zou zijn, want het is hier natuurlijk enorm donker (er is geen maan, want het is flink bewolkt). Ook de kids vinden de schildpad heel indrukwekkend, hoewel ze wel wat te moe zijn om volop te genieten. Nadat we de schildpad goed bewonderd hebben, gaan we naar de kamer om te gaan slapen. We zijn echt uitgeput. De kamer heeft geen airco, maar wel een tweetal grote fans. En gelukkig hangen er muskiettennetten om de bedden. De kids hebben elk een eigen bed en ze liggen er al snel in. Niet veel later volgen wij, nadat Michael nog wel een grote halfdode kakkerlak het raam uit heeft gewerkt. Jekkie, hopelijk zitten er niet meer?! Helaas wordt mijn nachtrust de eerste uren nog wel verstoord door feestvierende gasten in het restaurant onder ons. We slapen daar namelijk recht boven en de kieren in de vloer zijn aanzienlijk. Maar om 12 uur wordt het rustig en dan kan ik ook lekker gaan slapen.zondag 18 juli 2010
Oh Ruben, slaap toch eens wat langer uit. Hij is rond vijf uur alweer wakker. Hij blijft gelukkig nog wel geruime tijd rustig spelen in zijn bed, zodat wij en emma nog wat verder kunnen slapen/dommelen. Als we allemaal wakker zijn, staan we op. Beneden gekomen duurt het nog even voordat we kunnen ontbijten. We lopen daarom wat rond om de boel een beetje te verkennen. we bestellen voor het ontbijt twee porties pannekoeken en een continental breakfast. Wauw wat een grote portie pannekoeken..drie pannekoeken per portie en superdik. Het continental breakfast heeft lekkere verse boterhammen, sap (of vers fruit) en thee/koffie. De kids krijgen lang niet alle pannekoeken op, dus wij genieten er ook van mee. Na het ontbijt ga ik met Emma naar de receptie om wat over de vouchers te vragen en intussen lopen michael en Ruben voor het restaurant langs en dan vindt Ruben zomaar een babyschildpadje tussen de rotsen!!! Wat een toeval dat hij zijn Diego schildpadden t-shirt aan heeft!! Als ze ons geroepen hebben, maak ik natuurlijk een paar foto's van de kids met het babyschildpadje. We moeten wel goed helpen om te voorkomen dat ze 'm laten vallen. We vragen aan iemand van het hotel wat we met het schildpadje moeten doen en die vertelt dat we 'm gewoon in de zee mogen leggen. Dus gaan we naar de zee en daar laat ik 'r met een golf meezwemmen. We blijven 'r nog een poosje volgen en zien 'm steeds verderop in de zee te voorschijn komen. Nou maar hopen dat ze over 20 jaar haar eigen eieren hier komt leggen.
Een medewerkster van het hotel biedt nog haar verontschuldigingen aan voor het lawaai van afgelopen nacht en laat weten dat ze ons naar een andere kamer wil verhuizen zodra de grote groep weg is. We gaan later die ochtend met de kids in de zee zwemmen. We hebben allebei een kind in onze armen en proberen achter de eerste golven te gaan staan omdat de onder stroming daar zo vervelend is. Ineens komen er echter hele hoge golven en terwijl ik probeer Ruben er goed boven te houden, slaat het water langs mijn gezicht. Ik voel mijn bril wegschieten en probeer er nog half een arm tegenaan te krijgen, maar omdat ik Ruben vooral ook boven water wil houden, lukt dat niet. Mijn bril is dus weg voordat ik er wat aan kan doen en terugvinden in de Atlantische Oceaan is natuurlijk uitgesloten. Er zit niets anders op dan mijn lenzen in te doen en het verlies te accepteren. We lunchen in het hotel met pizza en een medewerkster van het hotel laat ons erna een aantal kamers op de begane grond zien en we kiezen nummer 6 met twee eenpersoons en een tweepersoonsbed en een goed functionerende airco. Wel iets krapper dan de kamer boven, maar we verwachten hier wel minder ongedierte en muggen. We zien later mensen verderop op het strand in de rivier zwemmen en we besluiten daar zelf ook te gaan zwemmen. We vinden het wel eng met de stroming van de rivier en de zee en houden de kids dus angstvallig in de gaten. De komende dagen zullen we ze steeds iets meer ruimte geven, omdat we ontdekken dat het op de meeste plekken lang niet zo diep is als we dachten. zeker op de dagen waar het water heel helder is, is het er heerlijk zwemmen. Michael en ik gaan dan een eindje uitelkaar tot maximaal ons middel in het water staan en de kids zwemmen tussen ons heen en weer. De eerste dag blijft Emma nog met haar hoofd boven water en is Ruben nog nauwelijks aan het zwemmen, maar de volgende dagen worden ze steeds vrijer en gaan ze allebei steeds meer zwemmen, zowel onder als boven water. Na het avondeten gaan we maar naar onze kamer. We hebben niemand gesproken over de permits en zijn allemaal nog steeds erg moe. De kids willen slapen dus die gaan in ieder geval naar bed. Wij hangen nog een poosje rond, maar gaan rond negen uur ook maar slapen. De volgende ochtend blijkt er niet veel later alsnog een schildpad gesignaleerd te zijn.maandag 19 juli 2010
Na het ontbijt ontmoet Michael de local guide voor de tocht naar de waterval en na overleg besluiten we toch maar dat ik met de kids niet mee gaan naar de waterval, te warm en te ver. Blijkt achteraf maar goed ook, 3 uur later komt Michael zwaar bezweet terug. Waterval was wel aardig, leuker was de gids zelf. Hij is 56, en is al 28 jaar gids en woont met z'n tweede vrouw in de jungle en hun dochter van 20 met kleinkind en nog een zoon van 10. De hele familie echte rasta's met enorm lange haren op het hoofd en pa ook een lange baard. Die zoon gaat ook mee naar de waterval en pa legt van alles uit aan hem onderweg. Pa heeft alles zelf proefondervindelijk uitgezocht, want hij heeft vroeger 8 jaar als een kluizenaar echt in de jungle geleeft (1972-1980). Toen heeft hij zijn 1e vrouw ontmoet en daar heeft hij ook 4 kids bij, zij is alleen bij de laatste geboorte overleden. Als ze bij de waterval zijn gaat pa zwemmen ondanks dat z'n huidige vrouw zei: doe maar niet. Hij had het nodig om zijn energie terug te krijgen vertelt hij Michael terwijl hij een lange joint oprookt en zijn zoon toch na lang aarzelen ook maar gaat zwemmen. Het water is blijkbaar erg koud. Op de terugweg blijkt het toch wel lekker koel te zijn in de jungle, want op de asfaltweg terug lopen is het enorm heet. Bij terugkomst schuift Michael aan tafel aan bij mij en de kids. We hebben net het eten voor de lunch gekregen en bestellen voor Michael een biertje en een extra portie fish and chips. Ik had al een portie chicken and chips en fish and chips besteld en natuurlijk voor mij en Ruben cola en water voor Emma. Emma begint trouwens steeds meer cola te proeven. We handig voor als ze weer eens pijn in haar buik heeft. Daar is cola toch altijd heel goed voor. Wij hebben ons vanochtend ook prima vermaakt. De kinderen hebben lekker buiten gespeeld en gedaan af ze met stenen en papiertjes een vuurtje maakten. Terwijl ik vlak bij hen een boek zit te lezen, komt een meneer van de kamer boven ons met een bak vol schildpadjes aan. Natuurlijk vinden de kinderen het ook leuk om die te bekijken en ze willen ze ook wel weer even vasthouden. Als de meneer ze gaat wegbrengen naar de "schildpaddenoppasser", blijf ik nog even napraten met zijn familielid Linda. Ze vertelt dat ze van oorsprong van Trinidad komt, maar al sinds haar jeugd in Londen woont. Wat een gezellige dame! De kinderen zitten intussen redelijk ongeduldig te zeuren dat ze willen gaan zwemmen. Als Linda ook naar boven wil omdat ze gek wordt van de muggenbeten, gaan wij ons omkleden en wandelen we naar de rivier om te gaan zwemmen. Daar vermaken we ons weer een heel poosje met het bouwen van zandkastelen en rondzwemmen. Ruben nog veilig met zijn speciale badpakje, want dat vind ik wel zo veilig en dan kan hij ook heerlijk zwemmen. Het is warm en zonnig, dus ik vindt het ook heerlijk om onderwater te blijven. Als we terugzijn gaan de kids nog een poosje douchen en daarna zien we Michael terug bij de lunch.
Na het middageten gaan we een poosje relaxen op de kamer en aan het eind van de middag gaan we zwemmen in de rivier. Later na het zwemmen zien we nog een groep met een bak met schildpadjes, stuk of 10 à 15. Onze kinderen willen ze wel weer vasthouden. Erna gaan de kids lang douchen en voor het eten gaan we nog even naar het visitorcenter voor de permits. Vreemd genoeg moeten we daar volgens de baliemedewerker voor betalen. Hij weet niets van vouchers die we in het hotel hebben afgegeven. Terug naar het hotel dus maar. Onderweg komen we iemand van de receptie tegen en die vraagt of we permits hebben gekregen. We vertellen over ons probleem en ze belooft e.e.a. te regelen. Als we aan het avondeten zitten komt ze nog even de leeftijd van de kinderen vragen en daarna komt ze inderdaad met de permits aan. Na het eten gaat Mcihael nog even bij ze melden dat we in kamer 6 zitten en ik blijf een beetje buiten op de uitkijk hangen. Als er om negen uur nog geen schildpad is, zie ik de gids en zeg ik hem dat we het opgeven en naar bed gaan. Hij wil ons eventueel nog wel wekken, maar ik zeg dat dat niet nodig. Ivm mijn lenzen denk ik niet echt in een paar minuten buiten te kunnen staan.dinsdag 20 juli 2010
Als we gaan zwemmen zie ik een paar gieren die aan iets pikken. Ineens zie ik de zwemvliesjes van een schildpad. Ik ren erheen en bevrijd het schildpadje. Het lijkt nog helemaal heel en is wel passief maar beweegt nog wel. Ik zet 'm snel in de oceaan en hij lijkt wel zelf weg te zwemmen. Dan ziet Emma er nog een paar op het zand lopen en bij nadere inspectie ziet Michael er nog meer uit het zand komen. Ik ren naar het hutje naast ons hotel van één van de vrijwilligers die helpt om de kleine schildpadjes te redden en haal daar een bak om de schildpadjes in te doen, terwijl Michaal en de kids ze bij elkaar houden. Als ik erbij komen zijn er een stuk of vier aan het rondlopen, de anderen komen nog tevoorschijn uit het zand. We zetten er totaal zo'n 30 in een bak en die zullen aan het begin van de avond in de oceaan gezet worden. Vervolgens gaan we zwemmen in de rivier. We lunchen weer in het hotel, deze keer met enorme sandwiches en pasta voor de kids. Later in de middag wil Michael nog even in de zee zwemmen. Emma zegt dat ze ook nog wil. Ik heb dat net aan Michael doorgegegven en heb de kinderen gezegd hun zwemkleren aan te doen, als Michael door de vrijwilliger van het bekende hutje naast het hotel gevraagd wordt naar de gieren verderop te rennen om te kijken of daar schildpadjes te voorschijn komen. Ik zeg tegen de kids dat ze even moeten wachten en ren dan achter Michael aan, terwijl de "beheerder" van de schildpadjesbakken met een bak achter ons aan komt lopen. We houden de gieren weg bij de schildpadden en doen ze allemaal zo snel mogelijk in de bak. Het zijn meerdere nesten die tegelijkertijd zijn uitgekomen en het zijn er dan ook zeker 60. Als hij net weg is gelopen om ze in de grote bak te leggen, zien we weer een groepje schildpadden uit het nest komen. Ik roep hem terug en we doen deze schildpadjes ook nog in de bak. Dit keer zijn het er maar een stuk of 6.
Als we terugkomen bij de kamer, staan de kinderen nog in hun blootje te wachten om te gaan zwemmen. We gaan maar weer in de rivier zwemmen. Ruben voor het eerst zonder zwempak en dat gaat prima. Erna gaat Michael nog even in zee. De kids kunnen omdebeurd met hem mee. Wat een grote golven. Hij moet ze af en toe hoog optillen om ze boven de golven te houden. Na het zwemmen gaan de kids weer in de douche. Er zit een hoog muurtje om de bak en we doen het stopje erin, waardoor we een enorme bak water krijgen. De kids vermaken zich er tijden in. Tijd voor ons om te relaxen en boekje te lezen/puzzel te maken. 's Avonds bij het eten valt Emma al bijna in slaap. Ze wil aan het eind van de maaltijd echt gaan slapen. Dat mag natuurlijk. Rond negen uur wordt er aan de deur geklopt. Er is een schildpad gekomen om eieren te leggen. We doen snel onze schoenen aan en voegen ons bij de groep op het strand. Die blijken weer vlak voor het hotel te staan, maar wel dichter bij de zee dan de vorige keer. De gids laat ons de "eierkamer" zien door de achtervin van de schildpad op te tillen. Raar hoor dat ze gewoon aan de schildpad mag komen (wij mogen ook even aan zijn schild en nek voelen) en zelf zijn vin helemaal opzij mag schuiven. De schildpad schijnt tijdens het leggen in een soort tranche te zijn, waardoor hij geen hinder van de toeschouwers of gidsen heeft. De schildpad legt gewoonlijk tussen de 60 en 100 eieren. We zien er inderdaad aardig wat in de eierkamer verdwijnen. Na de bevruchte eieren volgen nog een flink aantal kleinere onbevruchte eieren en dan is het tijd om het nest dicht te maken. De schildpad "stampt" het zand flink aan en dekt het goed toe met een flinke laag zand. Vervolgens volgt een soort afleidingsmaneuvre en draait de schildpad geleidelijk heen en weer over het zand intussen met voor- en achterflippers zand verplaatsend. Na zo'n 3 rondjes is Ruben het helemaal zat en wil hij echt naar bed (hij zit al half te slapen op papa's nek). Handig dat zijn bed zo dichtbij is, dus Michael legt 'm binnen vijf minuten in bed en erna kan hij nog de laatste draaiing van de schildpad zien, waarna zij richting zee schuivelt. Het duurt even voor ze genoeg water onder zich heeft en ze ervandoor kan gaan. We bedanken de gids voor haar uitleg en gaan net als de andere laatste toeristen richting onze kamer (de meesten zijn eerder al vertrokken). Het is intussen half elf, dus een mooie tijd om te gaan slapen.woensdag 21 juli 2010
's Nachts begint het te onweren en hard te waaien. Als ik wakker wordt van Ruben die "mama, kom me helpen" roept, is het pikdonker. Later besef ik pas dat dat komt omdat de stroom is uitgevallen en dus ook het lampje van de airco geen schijnsel meer geeft. In het pikkedonker spreken we Ruben kalmerend toe omdat we denken dat hij gedroomd heeft. Hij blijft echter "help me mama" zeggen, dus ik ga toch maar uit bed om 'm gerust te stellen. Dan blijkt hij uit bed gevallen te zijn. De klamboe heeft er echter voor gezorgd dat hij niet echt gevallen is, waardoor hij op de kop naast zijn bed hangt, met zijn hoofd net tegen de grond. Ik heis hem snel weer in zijn bed. We hebben voor vandaag een wandeling met Francisco gepland. Eigenlijk was die ook al voor gisteren gepland, maar toen was er een noodgeval. De eigenlijke gids had een alcoholvergiftiging opgelopen en kon daarom niet komen. Francisco wilde ons wel rondleiden, maar gaf al aan dat zijn hoofd niet zo helder was, dus ik heb toen maar voorgesteld het naar vandaag te verschuiven. Het regent echter een groot deel van de morgen. Francisco is er al wel, maar hij is nog druk aan het werk en we vragen hem een paar keer of hij al wegwil, maar dan wil hij steeds nog een half uur wachten. Uiteindelijk gaan we rond half elf echt op pad. In het begin is het nog maar net droog en de zon moet nog echt doorkomen. Daarom zijn er nog weinig vlinders te zien. Maar Francisco vertelt ook vanalles over de vruchen en bomen die we tegenkomen. We moeten de kids wel een beetje motiveren, maar Francisco heeft hun volle aandacht als hij ze een plantje wijst die zijn bladeren intrekt als ze erop tikken. Dat vinden ze geweldig en proberen ze vervolgens bij elke plant die we tegenkomen. Het aantal vlinders dat we tegenkomen blijft wel erg beperkt (tiger, coolie, postman), maar ala. We hebben ongeveer een uur rondgewandeld en aan het eind neemt Francisco ons nog even achter het plaatselijke winkeltje en daar laat hij zien dat ze hier een speciale duif uit het regenwoud hebben, schildpadden en een Pippi Langkous aapje. Lief, maar zeker geen ideale omstandigheden voor deze beesten en zelf willen we er vanwege de vliegen en muggen snel weg. Al met al was de wandeling leuk en we nemen dan ook met een gepaste fooi afscheid van Francisco. Na de wandeling gaan we weer lekker in de rivier zwemmen. Ruben zwemt vandaag ook steeds zonder zijn zwempak en dat lukt ontzettend goed. Hij zet wel steeds zijn voetjes aan de grond, maar zwemt tussendoor ook echt stukjes (borstcrawl benen met een soort schoolslag armen) en hij zwemt net als Emma onder onze benen door.
We lunchen traditiegetrouw in het hotel, met de al eerder gegeten fish and chips. Als we 's middags in de zee willen gaan zwemmen, worden er door een andere groep net een paar schildpadjes op het strand gevonden. We helpen een beetje met het uitgraven van het nest, maar vreemd genoeg zitten er maar weinig schildpadjes in, waarna twee dode en één al half vergaan We denken datvan de levende schildpadjes ook hooguit eentje een redelijke kans heeft. De andere twee zien er slecht uit en van eentje is het schild zelfs raar vervormd. Aan het eind van de middag heb ik de koffers ingepakt voor onze reis naar Tobago morgen. Altijd weer lastig om de spullen goed over de koffers te verdelen en de juiste dingen bij de hand te houden. We hebben een taxi besteld voor 8 uur morgenochtend. Dan moeten we genoeg tijd hebben om op de luchthaven te komen. Na het avondeten gaan we meteen slapen. We hebben geen permit meer en eigenlijk ook geen behoefte meer om nog op de komst van een leaderback te wachten.donderdag 22 juli 2010
De wekker staat op iets voor zeven. Emma wordt ook vrijwel meteen wakker en we zingen nog even een verjaardagsliedje voor Ruben die maar moeilijk wakker wil worden, voordat we opstaan. Terwijl we ons aankleden en ik nog wat inpak, komt een medewerkers van het hotel vertellen dat de taxi er al is. Oef dat is wel heel vroeg. We vragen de medewerkster vast om pannekoeken en continental breakfast en dan gaat Michael met de kids vast naar het restaurant terwijl ik de laatste spullen in de koffers stop. Als ik in het restaurant kom, is er echter nog steeds geen eten voor de kids. Alleen het fruit en de thee is gearriveerd. Michael gaat vast vragen om de rekening en daar gaat de dame mee aan de slag. Er is echter maar één medewerkster en die blijkt zowel de bediening als het aannemen van de telefoon als het opmaken van de rekening te moeten doen. Het kost dus even tijd. Intussen hebben we onze chauffeur van de heenweg ontdekt en gelukkig gaat hij ook nog even ontbijten terwijl wij wachten op de pannenkoeken. Dan gaat het ook nog even heel hard regenen. Als het wat minder wordt, haal ik de bagage en gaat Michael betalen. Nou ja, dat betalen blijkt dus een probleem. We hadden al bij aankomst gevraagd of we met een creditcard konden betalen als we de pin niet wisten. Toen werd dat bevestigend beantwoord. Nu blijkt het toch een probleem. De medewerkster heeft ook geen idee waar ik het over heb als ik verwijs naar het ouderwetse systeem met doorslagbonnen en een houder om de kaart door te halen. Ook met de normale pas kunnen we niet betalen en we hebben maar 500 trinidad dollar over, terwijl de rekening 2100 TT is! Als de creditcard echt geen optie blijkt, gaan we onze euro's tellen. Gelukkig had ik bij vertrek nog gepind dus we hebben 210 euro bij ons. De medewerkster moet twee keer met een kantoor bellen om uit te rekenen hoeveel de euro's waard zijn. Ik loop intussen regelmatig naar de kids die al in de taxi zitten te wachten. Uiteindelijk lijken ze eruit te zijn. We betalen met de 500TT en de 210 euro en dan moeten we op het vliegveld nog 800 TT pinnen en dat aan de chauffeur meegeven. Het maakt me allemaal weinig meer uit, als we de vlucht maar niet gaan missen. Het is intussen namelijk half negen geweest en we wilden uiterlijk om acht uur vertrekken. Onze chauffeur geeft echter aan dat we het nog prima gaan halen, als het goed is zijn we rond elf uur op de luchthaven. Intussen zit ik ook nog wat te rekenen en kom ik tot de conclusie dat de rekening gewoon niet kan kloppen. Ik vermoed dat de medewerkster vergeten is de 500 cash betaald TT van het nog te betalen bedrag af te halen. Omdat we er nu weinig meer aan kunnen doen, behalve misschien moeilijk gaan zitten bellen vanuit de auto, accepteer ik de schade maar. Na een anderhalf uur rijden, moet ik nodig naar de wc en regelt de chauffeur dat ik gebruik kan maken van een wegwerkers wc. Die is onverwacht netjes verzorgd. Als ik weer in de bus stap is de chauffeur aan het bellen en even later geeft hij zijn telefoon aan mij. Het is de eigenaar van het hotel. Hij verontschuldigt zich voor de afwezigheid van de eigenlijke receptioniste en voor de slechte calculatiekunsten van haar vervangster. We hebben al voldoende betaald en hoeven niet meer op de luchthaven te pinnen en geld aan de chauffeur mee te geven. Nogmaals zijn excuses. Als ik e.e.a. uitleg gaat aan Michael gaat hij ook nog eens rekenen en komt hij tot de conclusie dat we precies genoeg betaald moeten hebben, omdat de koers van de TT tegen de euro 7,76 was. Dat was in ieder geval wat hij de medewerkster had zien intypen. Als Michael daarmee het bedrag uitrekent, moeten we zo'n 5 TT teveel betaald hebben. Niet echt een royale tip he? Wij zijn in ieder geval erg blij dat de rekening nu een beetje meevalt. Omdat we geen enkele TT meer over hebben, ren ik bij aankomst op de luchthaven meteen naar de pinautomaat, terwijl Michael de bagage helpt uitpakken. Ik ben terug als dat is gedaan en stop onze chauffeur 200TT in de handen als tip voor de heen- en terugreis. Intussen is het trouwens heel hard gaan regenen. We nemen afscheid van de chauffeur en gaan op zoek naar de incheckbalie. De koffers moeten nog even geopend en doorzocht en dan kunnen ze afgegeven worden en krijgen we onze boardingpassen. Meteen door de douane en niet veel later kunnen we al boarden. Gelukkig is het net bijna droog als we naar het toestel lopen. Met een klein propellorvliegtuigje vliegen we naar Tobago. Er kunnen 50 passagiers in het vliegtuig en buiten de piloten is er dan ook maar 1 stewardess. Maar 20 minuten vliegen, dus het teken stoelriemen vast blijft gewoon aan. Geen kans om naar de wc te gaan dus. Het regent als we aankomen, maar gelukkig kan de piloot vlakbij de hal parkeren en is het net wat minder als we naar de hal toe moeten lopen. Hard rennen is dus niet echt nodig. De koffers komen met zo weinig passagiers ook snel tevoorschijn en buiten staat al een mevrouw van de 4A rental cars op ons te wachten met een bordje met onze naam. Super! We vragen haar het kinderzitje maar weer mee te nemen, want in zo'n maxi cosi prio past Ruben al lang niet meer. Dan maar zonder zitje. De auto heeft een flinke achterbak, dus de koffers passen er zonder probleem in. We rijden een paar honderd meter naar de dichtsbijzijnde cafeetje en gaan daar wat drinken, met een paar lekkere koeken. En vooral maken we even gebruik van het toilet. En dan gaan we op pad, richting Speyside. Even wennen aan het linksrijden, maar het gaat prima. je mag op het hele eiland ook maar 50 kilometer per uur, dus het gaat allemaal vrij rustig aan. we hoeven ook niet te zoeken of zo eigenlijk rijden we gewoon vanaf de luchthaven al maar rechtdoor en dan komen we vanzelf in Speyside. Daar vinden we ook heel makkelijk ons hotel: Blue Water Inn, wat aan een mooie baai ligt. Het inchecken gaat voorspoedig en al snel zijn we in onze kamer, waar we een welkomst-cocktail krijgen (lekkere rumcocktail voor ons en sapje voor de kids). We brengen de kamer een beetje op orde en ik geef de kinderen hun beloofde cadeautje. Omdat Ruben met Emma haar verjaardag zijn cadeautjes ook heeft gehad, krijgen ze nu op Ruben's verjaardag ook allebei een kadootje. Emma een Strawberry Baby setje en Ruben een lego starminers setje. Ik ben vervolgens wel even bezig om de auto samen met Ruben in elkaar te zetten. Erna gaan we voor het eerst hier zwemmen. De golfslag is veel minder dan op ons strand in Trinidad, waardoor de kids veel lekkerder kunnen zwemmen en wij ook veel relaxter zijn. Geen risico dat ze zomaar meegesleurd worden. Het water is weer zeer aangenaam warm, hoewel het eigenlijk niet zulk erg mooi weer is vandaag. Als we 's avonds in het hotel gaan eten, gaan Hollanders naast ons aan een tafel een ijsje eten. Echtpaar met drie dochters. De kids zitten elkaar aan te staren, maar durven (nog) niet met elkaar te praten. En dat terwijl ik wel hoor dat het oudste meisje de popjes van Emma herkend, ze heeft ze kennelijk zelf ook. Na het eten is het bedtijd voor de kids en niet veel later ook voor ons.
vrijdag 23 juli 2010
Bij ontbijt blijken de engelsen uit het vorige hotel ook hier te verblijven. ze herkennen ons meteen en spreken ons aan. Echtpaar met oudere tienerdochters. Vader houdt van vogelfotografie. We kletsen even met ze. De nederlandse kinderen blijven nog naar elkaar en durven elkaar nog niet aan te spreken. na het ontbijt gaat Emma toch maar eens bij het gezin kijken en even later komt ze met het oudste meisje bij ons. Die heet Famke en is zeven jaar. Haar zusjes van vier zijn Tess en Mirre, maar die spelen vooral samen. Op advies van de moeder van Famke naar het supermarktje in Charlotteville voor boodschappen. Bruine bolletjes en wat drinken en soja-olie voor Emma d'r oor. Erna rijden we wat door Charlotteville. steeds een weggetje in dat uiteindelijk weer dood blijkt te lopen. dan weer de uitdaging van het keren en vervolgens het volgende straatje. Het eerste straatje had wel de meeste uitdaging want toen reden we over een heel smal paadje (eigenlijk meer een voetpad) langs een steile klif. Het gaat ook nog vrij snel omhoog ook en levert een mooi uitzicht op Pirate Bay (volgens de legende woonden de piraten hier vroeger). Het is een mooie baai en zo te zien aantrekkelijk voor zeilboten die die diverse eilanden in de Caribbean bezoeken. Ik zit aan de kant van de klif en vind het eigenlijk veel te spannend. Michael hoopt ook dat we geen tegenligger zullen tegenkomen, zodat we achteruit terug zullen moeten. Als we in een bocht de gelegenheid krijgen om te keren, maken we gebruik van die kans. Ik help Michael met aanwijzingen bij het draaien en dan rijden we rustig terug, terwijl we onderweg nog even de geiten en de vogels bewonderen. Als we terugzijn, gaan we toch weer in het hotel eten. Buffet en pasta en frites voor de kids. Buffet smaakt goed. Kinderen luisteren naar de lokale muzikanten. Ik neem een paar biertjes en we blijven rustig zitten tot de muziek afgelopen is en Famke ook naar bed moet.zaterdag 24 juli 2010
De kinderen slapen redelijk uit, maar Emma heeft vannacht nog wel redelijk liggen spoken. We geven haar gedurende de nacht diverse keren een paracetamol omdat ze zo'n last van haar oren heeft. We doen deze dag niet zoveel. We gaan wel even een kayak proberen. Ruben met zijn drijfpakje aan en Emma krijgt een zwemvest aan. We peddelen een beetje naar de rotsen, eerst links van de pier, daarna rechts. Michael probeert echter steeds de kayak met zijn kop tegen de golven in te houden, terwijl ik dan het gevoel heb dat we recht de zee opvaren. Bovendien vinden we het allebei superzwaar. En Emma vindt het helemaal niet leuk en vraagt steeds of we al terug gaan. Ruben zit intussen wel te genieten, maar als we bij de kant zijn, wil hij toch liever gaan zwemmen dan met Michael verder kayakken. Michael gaat daarom met de kids zwemmen, waarbij ze ook de flexibele staven gaan gebruiken die hier voor de hotelgasten liggen. Heerlijk vinden de kids het om op die dingen te drijven. Ik ga intussen snorkelen in het hoekje achter de pier. Daar kom je vrijwel meteen op het koraal en daar zitten toch aardig wat kleine visjes. Ik speel lekker een beetje met de nieuwe onderwatercamera, maar het blijkt toch vrijwel onmogelijk te zien wat je fotografeert. Je ziet eigenlijk niets op de display. Niet voor het maken van de foto en ook niet erna. Straks dus maar kijken of het wat geworden is. Voor een groot deel blijkt dit overigens te komen door het beslaan van mijn duikbril. Later heb ik hier minder last van en dan kan ik beter op de display zien wat ik fotografeer. 's Middags eten we in het restaurant. Pannekoeken voor de kids en wij nemen allebei een lekker gerecht, waarvan we ook wat dingen met de kids kunnen delen. We smikkelen er lekker van. Emma speelt een groot deel van de middag met Famke en Ruben mag af en toe ook meedoen. Alleen met het picknicken (met een klein zakje snoepjes) niet en dan ga ik maar met Ruben picknicken. Ik heb intussen ontdekt dat we in het hotel kunnen internetten met mijn laptop, dus ik ga af en toe even in de buurt van de receptie zitten met mijn laptopje. Steeds maar kort, want de batterij is heel snel leeg. Ik begin wel vast met het uploaden van wat foto's en het reisverslag. 's Middags na het zwemmen geef ik Michael en Emma voor het eerst een paar druppels soja-olie in hun zere oor. Voor beiden hun eerste ervaring met olie en ze vinden het maar een vreemd gevoel.
Als Emma en Famke spelen de groot deel van de middag met elkaar. Ze gaan samen met Michael en Ruben een hele poos zwemmen en de meisjes gaan daarna samen op een strandstoel een zakje chips eten. Ruben gaat eerst even douchen en hij krijgt daarna op de kamer een zakje chips. 's Avonds eten we geen maaltijd meer, we gaan alleen tegelijk met de Hollanders een ijsje eten omdat Emma en Famke dat zo graag willen. 's Avonds bij het naar bed gaan een paracetamol en nog een druppeltje olie in haar oor. Ze klaagt nog wat over pijn, maar valt toch redelijk snel in slaap. Ruben ligt dan al te snurken. Wij blijven nog wat langer lezen voordat we ook gaan slapen.zondag 25 juli 2010
Emma is al voor zevenen wakker. Goed uitgeslapen, want haar oor heeft haar vannacht geen problemen meer gegeven.
Eerst maar eens ontbijten. Het regent enorm hard terwijl we aan het ontbijt zitten, maar al voor we teruggaan naar onze kamer is het helemaal opgeklaard. Na het ontbijt nemen de kids afscheid van de Hollanders die naar een hotel aan de andere kant van het eiland gaan. Wij gaan vervolgens een eindje toeren. Door het forest reserve naar het Noorden en dan naar Charlotteville en terug. Vlak voor Roxborough komen we een zot tegen. Het hoofd helemaal ingesmeerd met modder en in zijn nakie zwaaiend met zijn korte broek. Hoeveel joints zou hij gerookt hebben? In het Forest Reserve zien we minder vogeltjes dan we verwacht hadden. We horen er in het begin wel veel, omdat we vanwege de warmte (de airco trekt het niet) met de raampjes openrijden. We twijfelen nog even over een korte stop, maar als we meteen aangesproken worden door een gids die ons graag wil rondrijden gaan we toch verder. We hebben immers geen goede wandelkleren aan of meegenomen. En bescherming tegen de muggen is in het bos wel nodig. We rijden aan de westkust nog even naar een uitzichtpunt op Parlatuvier Bay en Bloody Bay en keren dan terug om de weg naar Charlotteville te nemen. We hebben onderweg bij een gids navraag gedaan over deze weg die als een zeer dun streepje op de kaart staat en zijn bericht dat het een goede weg is, is helemaal correct. Hij lijkt nog behoorlijk nieuw. Grappig die bordjes langs de kant van: "danger, burried cables", die zie je nooit voor al die electriciteitslijnen die boven de weg lopen. We stoppen verder niet in Charlotteville, maar nemen meteen de weg terug naar Speyside. Als we terug zijn van de toertocht is het natuurlijk weer tijd om te zwemmen. Ik ga eerst snorkelen. Wat een hoop vissen. Niet meteen bij de kust, maar wel iets verder. Duizenden kleine visje en een veel verschillende visjes. Als ik omhoog kom en om me heen kijk, ben ik een heel eind voorbij de pier en bijna bij de gevaarlijke noortpunt. Snel en stevig terugzwemmen dus maar. Ik ga terug naar Michael die met de kids in de zee aan het zwemmen is. Met de blauwe/groene staven kunnen ze zich heerlijk vermaken. Michael wil wel snorkelen, maar durft uiteindeijk toch niet bij de kust vanwege de hoge golven daar en omdat er in het begin niets te zien is. Daarna snorkelt hij nog wat om ons heen, maar ver weg durft hij echt niet. We blijven nog een poosje in het water en dan gaan ik er met Emma uit omdat ze zonnebrand creme in haar ogen heeft gekregen. We douchen allebei eventjes en een poosje later komen michael en ruben ook douchen. Daarna blijven we een poosje relaxen en eten we een broodje op de kamer. Als wij voorstellen om nog even te gaan wandelen, reageren de kids met een duidelijk nee. Omdat we geen zin hebben om weer een gevecht aan te gaan, gaat michael om half vier alleen wandelen, terwijl ik weer met de kids ga zwemmen. Wij blijven iets van drie kwartier in het water en zijn net weer gedoucht als michael terugkomt van de wandeling. Hij heeft aardig wat vogels en hagedissen gezien maar het was al wat donker om goed te fotograferen. Michael gaat ook douchen en erna wordt er weer flink gestoeit, terwijl ik ook eventjes ga computeren bij de receptie. We eten in het restaurant, waar die avond nog niemand van een maaltijd gebruik heeft gemaakt. Ruben zit bij het eten al weer half te slapen, maar werkt toch nog flink wat pasta naar binnen.
maandag 26 juli 2010
Regen voor het ontbijt. Alweer droog tijdens ontbijt en na ontbijt weer zonnig. Meteen na het ontbijt gaan we zwemmen. Ruben zegt te willen snorkelen, maar dan wil hij toch zonder snorkel en als hij met een brilletje op bij Michael in het water ligt, wil hij helemaal niet met zijn hoofd in het water. Ik neem hem dus al snel weer mee naar de andere kant om gewoon te zwemmen, terwijl Michael wel gaat snorkelen. Hij ziet een mooie platvis met blauwe stippen op de zandplaat liggen en komt me dat na een poosje vertellen. Ik ga dan ook snorkelen, maar kan de platvis niet vinden. Dan ga ik maar weer terug naar Michael. Hij gaat het me vanaf de pier beter aanwijzen, terwijl de kids mee de pier opgaan. Met de aanwijzingen vindt ik de platvis toch. Ik blijf vervolgens nog een poosje snorkelen en nadat ik een hele lange (zo'n anderhalve meter) vis heb gezien, los ik Michael weer af. Als hij aan het snorkelen is, pak ik voor de kids een surfplank en dat is een groot succes. Ze vinden het heerlijk om erop te klimmen en er dan weer af te springen. Wel fijn dat Ruben ivm de snorkelpoging zijn drijfpakje aanheeft, want anders zou het heel eng zijn. gisteren ging hij gewoon in zijn zwembroekje met één van de flexible drijfstaven die ze hier ook hebben en die gebruikte hij dan steeds als boot, maar daar deed hij ook stoere dingen mee, waardoor hij best wel eens flink onderwater ging. Michael komt me weer aflossen en ik ga deze keer wat dichter bij de kust snorkelen. Heel veel en prachtige vissen hier. Dichter richting de noordpunt zitten ook steeds grotere vissen in allerlei mooie kleuren. En het koraal is ook prachtig met in de diepere gedeelten heel grappig hersenkoraal. Het snorkelen is hier echt heel erg de moeite waard. Omdat ik toch weer vrij ver voorbij de pier ben gezwommen, ga ik maar weer vlot richting de kust. Wel beetje oppassen want het is laagwater, dus je kunt niet meer over alle rotsen heenzwemmen. Gelukkig heb ik nog geen botsingen gehad. Michael komt met de kids op de surfplank om de pier heen gevaren, die vinden dat erg leuk en ook wel een beetje spannend. Samen bekijken ze de krabbetjes op de pier en dan keren we met z'n allen terug richting het gewone strand. Het is intussen bijna half twaalf, dus zeker voor de kids de hoogste tijd om eens uit de zon te gaan. We gaan even allemaal douchen en ik ga dan nog even op een strandstoel lezen, terwijl Michael en de kids binnen blijven. De kids mogen de laatste chips opeten van hun papa. Rond één uur komt Emma me vragen of ik al mee wil gaan eten. We willen eten in het hotel aan de overkant van de weg waar ook een zwembad is, maar het restaurant blijkt gesloten. We mogen wel gebruik maken van het zwembad als we maar wat te drinken gebruiken. Dat vinden we prima, dus we gaan lekker zwemmen. Van het drinken komt het echter niet, want er is niemand om wat bij te bestellen. De kids vinden het zwembad heerlijk. Ze springen erin, zwemmen onderwater etc. Onvoorstelbaar hoe goed Ruben ook al kan boven blijven. Welliswaar met de hondjesslag, maar hij zwemt daarmee zo een aantal meter zonder onder te gaan. En als hij vanaf de kant erin springt en naar ons toezwemt, doet hij mooie grote schoolslag slagen met zijn armen, waardoor hij heel hard vooruit gaat. Na een uurtje gaan we weer weg omdat we nu echt uit de zon moeten en we willen lunchen. We gaan Jemma's maar eens proberen. Die werd ook aangeraden in de LP en het blijkt een goed en leuk restaurant. De tafeltjes bevinden zich op verschillende verdiepingen in een soort boomhut. Ik krijg enorm bord met allerlei lekkernijen bij mijn gerecht van gamba's in zoetzure saus. michael heeft gekozen voor sandwich en voor ruben en emma hebben we fish en chips besteld, waar vooral Ruben veel van eet. We worden aangesproken door Engelsen, waarvan de vader een beetje Nederlands spreekt omdat hij een tijd in Nederland gewoond heeft. ze zijn op een birdtoer geweest en zijn zoon heeft een prachtige kamer en laat een paar mooie plaatjes zien. Na het eten gaan we ons op de kamer 'wandelklaar" maken. We rijden met de auto naar het grote rad vlakbij de weg en gaan vanafdaar wandelen. We moeten dus al vrij snel terugkeren. Helaas blijkt ook hier de wandelroute van de website niet/nauwelijks begaanbaar. Jammer, want de kids zijn enthousiast aan het lopen begonnen en hebben zich allebei in een superheld (pipi langkous en batman) ingeleefd om gevaren te kunnen doorstaan. Omdat de kids bij terugkomst bij de auto aangeven dat ze allebei naar de wc moeten, gaan we geen andere route meer met ze proberen, maar Michael zet me wel af bij het canon, zodat ik dezelfde route kan lopen als hij gisteren gedaan heeft. Omdat ik al een paar weken niet heb kunnen paardrijden, heb ik wel behoefte aan wat inspanning. Ik besluit dan ook een beetje te gaan joggen. Niet echt een sport die door mij gewaardeerd wordt, maar ik heb gewoon echt zin om even actief te doen. Ik ben dan ook in een kwartier bij het uitzichtpunt op de volgende baai. Als het pad daar maar omlaag blijft gaan, besluit ik toch maar weer terug te gaan richting hotel en een kwartiertje later ben ik weer bij het canon. In het hotel snel de van het rennen natte kleren uit en richting zee om af te koelen (hoewel afkoelen, het zeewater is ontzettend warm). Ik zag Michael en de kids ook net de zee in gaan toen ik bij het canon was. Michael heeft een kayak voor de kinderen gepakt, want de surfplank is tot hun teleurstelling al in gebruik. Ook met de kayak vermaken ze zich prima. Erop/eraf etc. Ze hebben bij de kayak alleen wel een duwtje nodig om erop te komen en er zitten wat nare pinnetjes aan de kayak. Ruben heeft gelukkig weer netjes zijn drijfpak aan. Ik ga er als eerste uit om lekker te gaan douchen. Na mijn douche komen ook Michael en de kids eruit om te douchen en na wat gestoei op de kamer is het rond zeven uur tijd voor het avondeten. Michael neemt deze keer de spicy pasta, terwijl de kids weer plain pasta krijgen en ik voor twee voorgerechtjes ga (wonton en kippenvleugeltjes) omdat ik nog vol zit van het middageten. De kinderen spelen nog wat met het kleine Duitse meisje waar Famke eerder ook al meegespeeld heeft en dan is het toch echt bedtijd voor ze. Het internet doet het niet, dus ik kan geen foto's of verslag uploaden, maar typ nog maar even flink wat aan het verslag. Michael leest nog wat en klaagt over oorpijn. Maar weer olie in zijn oor voor het slapengaan. Kijken of het deze keer helpt. Emma heeft niet meer over oorpijn geklaagd!dinsdag 27 juli 2010
Een zeer relaxed dagje vandaag. We hadden vandaag met de Glass Bottom Boat gewild, maar het is nogal bewolkt en dan is het snorkelen niet echt de moeite waard. Omdat er gisteren ook niemand meer bij ons langs is geweest, hebben we ook nog niet geboekt. Na het ontbijt gaan we vanwege het weer ook niet alsnog proberen te boeken. Op het bed laat Michael de kids vaak op zijn benen, "achtbaantje spelen" en tijdens één van deze actie valt Ruben deze ochtend achterover van het bed af op zijn slaap. Een doffe dreun en een snel groeiende buil zijn het gevolg. Gelukkig lijkt hij er al snel geen hersenschudding aan over te houden en doet de "vallen en stotenzalf" weer veel goed voor de zwelling. We houden 'm wel even binnen en ik probeer 'm even rustig op bed te houden. Dat lukt ongeveer een half uur, dan is hij alweer vol praatjes. Emma en Michael zijn al aan het zwemmen en Ruben en ik kleden ons nu ook maar om. Omdat de zon toch een beetje doorkomt ga ik nog even snorkelen. Zonder camera omdat ik verwacht dat het niet lang zal duren. Het zicht is vrij beperkt door de wat hoge golven, maar ik zie toch nog veel verschillende visjes. En ik zie één echt grote vis die tussen de "sardientjes" zwemt. Een mooie grote ronde vis in een donkerblauwe kleur. Hij komt een paar keer langsgezwommen, dus ik kan 'm redelijk goed bekijken. Hij is niet langer als de pijlvis die ik gisteren zag, maar wel VEEL ronder en hoger. Ik snorkel ongeveer een half uurtje, dan gaat de zon weg en ga ik samen met Michael en de kids nog een poosje gewoon zwemmen. De kids genieten weer van het spelen met de surfplank. Erop, eraf, ze krijgen er geen genoeg van. Pas rond half twaalf gaan we eindelijk weer naar binnen om te douchen. Ruben blijft vervolgens ook nog oneindig lang in de douche hangen. Hij vindt het heerlijk om met lege shampooflesjes te spelen. We lunchen in het hotel en erna ga ik even internetten. Toevallig zijn Michael's ouders ook net online, dus ik haal Michael en de kids zodat we nog even kunnen skypen. Bijpraten is wel lastig met het harde geluid van de oceaan op de achtergrond. Ik val 's middags zelfs nog even in slaap als ik mijn boek aan het lezen ben. Michael gaat intussen met de kids zwemmen en zandkastelen bouwen/steentjes verzamelen. Deze keer heeft Ruben zijn drijfpakje niet aan en hij wil nu toch wel wat dichter bij Michael blijven als anders en doet ook minder stoere dingen. Toch onder de indruk geraakt van het zwembad? Daar lieten we 'm zelf naar de kant zwemmen en dat lukte hem heel aardig hoewel hij soms best even onder water ging. Na het middagzwemmen natuurlijk weer even afspoelen in de douche en dan nog puzzeltjes doen en wat lezen op de kamer. Dan is het alweer bijna zeven uur en tijd voor de avondmaaltijd. De serveerster is erg lief voor de kids, maar onze kids vinden die aanhaligheid toch maar moeilijk. Goh weer een dag om. Nog twee nachtjes in de Blue Waters Inn en dan gaan we alweer naar het zuiden naar Sherwood Park in Carnbee.woensdag 28 juli 2010
Voor het ontbijt gaat Michael kijken of er al iemand van Frank's Glass Bottom Boat aanwezig is. Dat is niet zo, dus hij vraagt weer bij de receptie of ze iemand bij ons langs kunnen sturen. Eerst maar ontbijten dus. Als Michael na het ontbijt met de kids wil gaan zwemmen, ziet hij iemand van Frank's aan een tafeltje zitten. Hij roept mij, zodat ik de boeking kan maken. Voor in totaal 375 TT (60 euro) kunnen we met z'n viertjes vanmorgen mee. We varen dan naar Little Tobago, het eiland voor de kust, gaan daar aan land voor een wandeling en kunnen daarna snorkelen op Angel Reef. Vertrek is om 10.30 uur. Ik pak de spullen in en los Michael even later af bij de kids, zodat hij zijn lenzen in kan gaan doen en om 10 uur halen we de kids eruit voor een korte douche en het aankleden. Ze doen droge zwemkleding aan en daar een laagje gewone kleren overheen. Lange broek/legging, want we zijn wel bang voor muggen op het eiland. We staan op tijd op de pier en kunnen dan nog even rustig kijken of we visjes en krabbetjes kunnen spotten. We zien een aantal redelijk grote blauwe vissen en een paar kleine stokvisjes (die vlak onder het oppervlak zwemmen). Om half elf gaan we aan boord en dan komen ook de andere gasten, kennelijk van een ander deel van het eiland. In totaal zijn met zo'n viertien man. We varen heel snel naar het eiland, zonder dat er eigenlijk tijd is om vissen te bewonderen door de glazen bodem, daarvoor varen we veel te hard. We wandelen op Little Tobago vervolgens naar een uitzichtpunt. Het aantal vogels dat we intussen kunnen bewonderen, valt eigenlijk wat tegen. Vooral lachende meeuwen. Alleen een klein kolibrietje is eigenlijk verder de moeite waard. De gids vertelt nog wel wat over de geschiedenis van het eiland en hoe er ooit paradijsvogels op het eiland geleefd hebben. Het uitzichtpunt is aardig en vanaf hier kun je in de verte nog een aantal brown boobies zien vliegen, maar die zijn vanaf deze afstand niet echt herkenbaar. Jeetje wat is het warm tijdens de wandeling. En we hebben natuurlijk toch wel warme kleren aan. We zijn in ieder geval niet lek geprikt, maar of er eigenlijk wel muggen zaten weet ik niet. Terug op de boot snel de bezwete kleren uit en Ruben zijn drijfpak aan. Ik vraag om een zwemvestje voor Emma. Dat vindt ze vervolgens wel wat vervelend zitten, maar dat is niet anders. Wij gaan als eersten het water is. Wij zelf allebei met een snorkelset, de kids zonder bril of snorkel. Ik ga vast eventjes een beetje snorkelen terwijl Michael bij de kids blijft. Omdat ze aan één kant van de boot moeten blijven en eigenlijk automatisch naar de andere kant drijven, heeft Michael moeite om ze bij zich te houden. Ik wil hem aflossen, maar andere mensen gaan alweer aan boord gaan en de gids vraagt of de kinderen nog wel willen. Als ik vraag of ze liever willen zwemmen of liever eruit willen, is het antwoord eenduidig: eruit. Ik laat ze wel zelf naar het trappetje zwemmen en help ze dan aan boord. Daar helpt de gids ze op mijn aanwijzing met uitkleden. Ik ga ervanuit dat er niets kan gebeuren met alweer diverse mensen aan boord en de kids binnen in de boot, dus ik ga samen met Michael nog even lekker snorkelen. Wat een mooi koraal en wat een prachtige vissen. We proberen elkaar ook nog een paar keer met wat hersenkoraal op de foto te zetten en ik fotografeer Michael een keer als hij achter de visjes aanzit. Het is leuk om samen te snorkelen! Jammer dat dat anders nooit kan. We genieten echt en voor ons worden we veel te snel teruggevloten naar de boot. Wij zijn de laatsten die nog aan het snorkelen waren, de anderen waren allemaal al weer aan boord. Onbegrijpelijk om eerlijk te zijn. We varen met dezelfde rotgang terug naar Speyside. Of de kids ook visjes gezien hebben: Ruben wel, Emma niet. Zonde hoor. We zijn rond half twee terug in Blue Waters Inn waar de kids voor het eten nog even willen zwemmen. Omdat de zon nog steeds schijnt, ga ik nog even snorkelen. Ik zie weer veel verschillende visjes en ook weer één zo'n grote pijlstaart. Leuk! Na het zwemmen is het tijd om te gaan lunchen, wat we maar weer gewoon in het hotel doen. We hebben nl ontdekt dat we niet naar Charlotteville hoeven om te pinnen, doen omdat we voldoende geld moeten hebben als we de rekening van het hotel met credit card betalen. Na de lunch gaan we naar Flagstaf Hill. De kinderen hebben aangegeven dat ze van de excursie van vanmorgen het wandelen het leukste vonden, dus ze willen nu wel mee om te wandelen. Bij Flagstaff Hill blijk je helaas niet zoveel te kunnen wandelen, maar de kids en Michael vermaken zich wel heel goed met het af-en weer oprennen van de heuvel. Ik loop intussen wat rond en probeer wat vogels en vlinders te spotten. Er zitten hier veel papegaaitjes en die maken een lawaai van jewelste. Voor een goede foto had ik natuurlijk wel de andere camera mee moeten nemen en niet de onderwater camera waarvan de batterij ook nog eens bijna leeg is. Michael ontdekt nog wat van die plantjes die hun blaadjes intrekken als ze aangeraakt worden. De kids vermaken zich weer een hele poos met het aanraken van alle takjes! Omdat het nog wel een tijd gaat duren voor de zon ondergaat, gaan we maar terug naar het hotel, waar we voor de laatste keer gaan zwemmen. Ruben wil zijn drijfpakje graag aan en hij wil proberen te snorkelen. Hij vindt het eerst wel spannend, maar als hij het eenmaal geprobeerd heeft, heeft hij de smaak wel te pakken. Emma wil het één keer proberen met de snorkel, maar durft dan helemaal niet met haar hoofd in het water. Ze vindt het wel leuk om met mijn zwembrilletje onder water te kijken en naar steentjes te zoeken. Michael en Emma verzamelen dan ook heel veel steentjes en stukjes koraal terwijl Ruben om mij heen "snorkelt". Na een flinke tijd vindt ik het wat kouder worden en ga ik vast douchen. Niet veel later volgen Michael en de kids. Weer een avondmaaltijd in het hotel en terwijl Michael vroeg naar bed gaat, blijf ik nog een poosje internetten bij de lobby voordat ik naar bed ga.donderdag 29 juli 2010
Rond twee uur schrikken we wakker van een flinke onweersknal. Drie knallen en dan is het alweer over, maar het duurt wel even voor we weer in slaap vallen. De kids zijn er (zoals gewoonlijk) helemaal doorheen geslapen. We vertrekken vandaag uit Speyside. Eerst betalen en wonderlijk genoeg nu voor de creditcardbetaling weer geen pincode nodig (terwijl ik 'm nu wel weet). Oef, 3085 TT, dat is ruim 400 euro is de rekening voor 7 dagen eten. En dan was het ontbijt nog inclusief. Voor het ontbijt het meeste al in de auto. Na het ontbijt nog even op de pier kijken. Wauw we zien een drietal van die hele grote blauw/rode vissen. Ik heb er daarvan onder water ook 1 of 2 gezien. Ze zijn echt ENORM! Verder wat kleinere blauwe visjes en de bekende stokvisjes, sommige in een wat groter maat, maar niet zogroot als de twee die ik tijdens het snorkelen heb gezien. We rijden via Charlotteville en EnglishmanBay naar Scharborough en dan naar Carnbee. Vlak voordat we in Carnbee zijn, begint het heel hard te regenen. De bordjes van Sherwood Park zijn wel klein, maar we missen ze gelukkig niet. Alleen was het wel handig als op het gebouw ook de naam gestaan had. We rijden nu eerst het doodlopende weggetje terug en zien pas bij terugkomst de naam op de brievenbus staan. We worden meteen naar onze appartementen gebracht. We hebben er twee met een tussendeur. Ze zijn zeer ruim en met een eigen balkonnetje. Als we net binnen zijn begint het echt heel hard te regenen. Ruben wil heel graag zwemmen, maar dan hebben we wel zwemkleren nodig. Als de regen iets minder wordt, ga ik de koffers maar uit de auto halen. Ik ben toch redelijk doorweekt als alles binnen is, maar het zal wel weer drogen. Snel omkleden en dan ga ik zwemmen met de kids. Het is alweer droog en de zon breekt zelfs nog een beetje door. Michael gaat ivm zijn oorontsteking niet mee. hij krijgt er steeds meer last van en beide oren zitten intussen dicht. Ruben zonder drijfpakje. wat kan hij toch al goed zwemmen. ik laat 'm een paar keer een heel stuk zwemmen, terwijl ik voor de zekerheid achter 'm aanzwem. hij doet dan grotendeels zijn "onderwaterslag": grote schoolslagarmen en trappelen met de benen en tussendoor komt hij omhoog om adem te halen. Zo kan hij vrijwel het hele zwembad (16 meter lang) overzwemmen! Ook springt hij net als Emma zonder moeite als bommetje in het water (met aanloop) en nadat hij dan diep onder is gegaan, komt hij gewoon naar me toegetrappeld. En dat voor een kind dat nog geen zwemles gehad heeft! We gaan boodschappen doen in de supermarkt van Carnbee. Jeetje wat is alles duur zeg. Ik ben zelfs bang dat we te weinig geld zullen hebben omdat ook niet overal prijzen bijstaan. gelukkig valt dat uiteindelijk wel mee, maar we zijn bijna 500TT kwijt voor één avondmaaltijd, drinken, brood, pak pannekoekmix, snoepjes en chips. Daar kunnen we in Nederland bijna een hele week van eten. Ach ja, de vakantie was toch al duur. Als we terugzijn gaan we eerst lunchen. Ik probeer pannenkoeken te bakken, maar die poging slaagt niet erg. Ruben vindt ze niet lekker, maar Emma gelukkig wel. De broodjes vallen bij iedereen in de smaak even als de Edam kaas. Nadat de kids de vaat hebben gespoeld, willen ze weer zwemmen, maar eerst zitten er andere mensen in het zwembad en vervolgens is iemand het zwembad aan het schoonmaken. Ze moeten dus even geduld hebben en gaan maar even lekker spelen. Uiteindelijk gaan ze toch weer zwemmen. Michael wil nog steeds niet en ik heb ook niet zoveel zin, dus Ruben gaat met zijn drijfpakje aan, zodat ik alleen bij het zwembad hoef te zitten. Emma is heel wat baantjes aan het zwemmen en Ruben begint voor het eerst rugslag te oefenen. Dat vindt hij al gauw eigenlijk heel leuk en hij gaat dan ook keer op keer op zijn rug liggen om een slag of vier te doen. Goed zo jongen. Ik haal de kids uit het water als het begint te onweren. Weliswaar is het nog ver weg, maar veiligheid gaat in dit geval toch voor. Nog voor het zwemmen kwamen ze ons vertellen dat het water een uurtje afgesloten zou worden en er is dan ook geen water om te douchen. Maar gewoon afdrogen en gaan spelen dus. Michael baalt van zijn oren en gaat een poosje op bed liggen, terwijl ik mijn boek lees en de kids kadootjes komen brengen. Ze zijn er superdruk mee. Om half zeven is er nog steeds geen warm water en wordt toegezegd dat het er over tien minuten weer zal zijn. De lijm moet nog even drogen. Om zeven uur is er in ieder geval weer water en dan ga ik gauw eten maken. Hollandse kost met wortels, boontjes, aardappelen en hamburgers. Het gaat er bij de kinderen heel goed in. Eindelijk eten ze weer eens een goede hoeveelheid groente en vlees. Dat gaan we de komende dagen nog maar vaker proberen. Wat een hoop muggen in het appartement. We blijven ze doodslaan. Na het eten is het bedtijd voor de kids. Zij gaan in het bed met de klamboe en boven ons eigen bed hangen we provosorisch de eigen klamboes op. Ik heb drie nederlandstalige kinderboekjes bij de receptie gevonden en die mocht ik meenemen naar de kamer, dus de kids hebben weer eens een ander voorleesverhaaltje. Emma kent het ene verhaaltje van school en wil dat graag voorgelezen krijgen, terwijl Ruben een ander verhaaltje kiest. Dan maar twee verhaaltjes door elkaar. Niet veel later slapen de kids en kan ik het reisverslag bijwerken, terwijl Michael al zuchtend (die oren zijn echt vervelend!) een puzzel maakt.vrijdag 30 juli 2010
Michael heeft vannacht bijna niet geslapen door de pijn in zijn oor. Hij gaat daarom na het ontbijt bij de receptie zitten wachten. Daar komt echter niemand en op mijn advies gaat hij het dan maar bij een winkeltje vragen. Rond half tien wachten we niet langer, maar gaan we gewoon op zoek naar het ziekenhuis. We krijgen hulp van andere gasten van het hotel, die ons de juiste afslag wijzen. Een paar keer vragen en dan hebben we het gevonden. Het ziekenhuis blijkt naast het ford in Scarborough te liggen. Michael meldt zich bij de eerste hulp. Even een intakgesprekje en daarna wachten tot hij opgeroepen wordt. Hoewel het ontzettend warm is, ga ik toch maar wat doen met de kids. We wandelen naar het ford en kijken daar op ons gemak wat rond. De kids vinden het wel interessant. Ik heb geen portemonnee meegenomen, dus we gaan het museum niet in. Na een poosje gaan we terug naar het ziekenhuis, volgens Michael zijn er intussen drie mensen opgeroepen. Dat kan dus nog wel even duren. Gelukkig valt dat mee, want we zijn nog maar net terug als Michael opgeroepen wordt. Ik blijf met de kids in de wachtkamer. Dat is maar goed ook, want Michael wordt naar een ruimte geroepen waar ook de "zware" eerste hulpgevallen zijn. De doktoren kunnen daar om de beurt een kamertje gebruiken. Temperatuur, bloeddruk en de oren worden gecontroleerd en dan krijgt Michael een recept voor anti-biotica en oorddruppels. Grappig genoeg hoeft hij helemaal niets te betalen. De dokter legt uit waar de apotheek is en daar lopen we naartoe. Hij krijgt daar (weer gratis) de anti-biotica, maar de oordruppels hebben ze er niet. Die haal ik vervolgens bij een drugstore in het centrum. Weer zo'n handige winkel: aan één balie zeggen wat je wilt. Kladje met een bedrag mee naar de kassa, betalen en dan met je kladje met stempel terug naar de andere balie en daar krijg je medicijnen mee. Ik neem ook nog snel wat frisdrank mee en dan buiten op zoek naar Michael en de kids. Michael mocht niet met de auto voor de winkel blijven staan, maar gelukkig is hij net een blokje omgereden als ik de winkel weer uitkom. We gaan terug naar het hotel, zodat de kids een poos lekker kunnen zwemmen en we 's middags op de kamer kunnen eten. 's Middags rond twee uur gaan we weer op pad. we gaan naar Arnos Vale. We zitten net in de auto als het heel hard gaat regenen. We moeten stapvoets rijden, want het zicht is nihil. Wel grappig hoor. Het is weer bijna droog als we bij het hotel in Arnos Vale aankomen. De auto moet beneden op de parkeerplaats, dus Michael dropt mij en de kids en rijdt zelf terug. Als ik binnenkom en vertel dat we voor de birdwatching en tea komen, wordt er een beetje raar gereageerd. Dat is pas om vier uur! Ik vraag of we nu dan vast wat anders kunnen drinken. Ze lijkt het wat lastig te vinden, maar uiteindelijk kunnen we toch cola en water krijgen. Een poosje later komt ze vragen of het goed is als ze om half vier de high tea komt brengen en voor hoeveel personen dat moet zijn. Omdat de kids geen thee drinken, bestellen we twee porties. Die komen inderdaad om half vier. Vlak ervoor ben ik gaan verzitten naar een ander tafeltje, waarbij ik het nog niet helemaal leeggedronken glas heb meegenomen. Als de dame van het restaurant dat ziet, raakt ze een beetje in de stress en klaagt over de "mess". Beetje overdreven mevrouw! Michael pakt toch nog maar even alle glaasjes op en brengt ze naar ons nieuwe tafeltje. Daar krijgen we ook de thee en koekjes (mmm best lekker) en ze neemt de lege glazen zonder verder sputteren mee. Intussen maak ik flink wat foto's van de leuke vogeltjes die hier in de bomen en op de voederplaatsen vlak bij de tafeltjes komen zitten. Kwart over vier wordt alles afgeruimd en krijgen we de rekening gepresenteerd (zo'n 150 TT). Geen speciale voedertijd om vier uur dus. Waarom dan die stress?? Enfin, we rekenen maar af en rijden via de kust weer terug naar ons hotel in Carnbee. Eerst lekker zwemmen om af te koelen, dan eten en daarna is het bedtijd voor de kids.zaterdag 31 juli 2010
We rijden naar Pigeon Point, hier ligt de stijger die je op bijna elke foto van Tobago ziet. Entree om naar het strand te kunnen van 18 TT voor volwassenen. Daarvoor krijgen we een oranje polsbandje wat we op het strand moeten dragen. Ik ga me in één van de kleedruimtes omkleden, terwijl Michael de kids op het strand omkleed. Ik ga dan even snorkelen, maar door de enorme stroming en golfslag is er weinig zicht, dus ik stop er al snel weer mee. Michael en de kids zijn intussen een zandkasteel aan het bouwen. Ik ga nog even de rest van het strand verkennen. Aan de andere kant van het strand blijkt weinig te beleven. Er krijgt alleen iemand windsurfles op het droge. Ik ga dus weer terug en terwijl ik terugloop, gaat het heel hard regenen. Als ik weer bij Michael en de kids kom, staan ze al in een hutje te schuilen. We blijven daar nog een poosje en de kinderen doen nog even een regendans. Als de regen echter niet stopt, rennen we terug naar de auto. Ik kleed de kids in de achterbak om en het is daarna een hele klus om zelf ik in auto wat droogs aan te doen. We verlaten Pigeon Point en rijden terug richting het hotel. We wilden eigenlijk boodschappen doen, maar als we een afhaal KFC zien, besluiten we daar wat van mee te nemen. Drie verschillende menu's, die we in het appartement opeten. Het is in verhouding niet zo duur, voor 80 TT hebben we genoeg voor ons allemaal. De rest van de dag blijven we in het appartement en brengen de kids vooral door met zwemmen. Het valt me op dat het haar van Ruben helemaal groen begint te worden.zondag 1 augustus 2010
We staan rustig op, ik maak weer eens pannenkoeken en we proberen zoveel mogelijk van het laatste eten op te maken. Daarna gaan de kids zwemmen, terwijl Michael bij het zwembad gaat zitten. Ik ga opruimen en inpakken. Als ik daarmee klaar ben ga ik ook nog even lekker zwemmen. Iets voor elven gaan we nog even douchen (o jee, emma's haar ziet ook al groen). Om half twaalf moeten we uit de kamer en op die tijd leveren we ook braaf de sleutel in. We rijden eerst naar de Friendship stables. Ik had eigenlijk het plan om daar een rit te gaan maken, maar daar is het helaas niet van gekomen. Als we bij de stallen komen, heb ik daar toch niet zoveel spijt van. Het is gesloten, maar van buitenaf ziet het er erg slecht uit. We zien slechts één mager paard zijn, waarvan ik me afvraag hoe het aan die rare kleur komt. We rijden het weggetje maar terug en gaan verder richting luchthaven. Wat is het druk op de weg en wat rijdt het langzaam. Na een poosje komen we erachter waarom: Parade ivm de afsluiting van de feestweken. De parade rijdt voor ons. We zien nog een muziekwagen en wat zwingende kleurrijke mensen erachter en dan moeten we omrijden. We gaan naar het House of pancakes, maar daar is geen airco en het is afgrijzelijk heet. We gaan dus op zoek naar een restaurrant met airco. Uiteindelijk vinden we een fastfood keten met pizza, kip en frites. We nemen een medium pizza die meer dan voldoende voor ons viertjes blijkt te zijn. Grote bekers Sprite en een flesje water en we kunnen bijkomen. Ik probeer de dame van de autoverhuur te bereiken, maar krijg de melding dat het nummer niet goed is. Dan maar op naar de luchthaven. Eerst nog even de auto voltanken. Wat een rare situatie. Je moet vooraf betalen. Michael betaalt 100 TT, dan tankt ze voor 100TT. De tank is nog niet vol, dus weer 100 TT betalen. Weer tanken en tank nu wel vol, dus het teveel betaalde weer ophalen bij de kassa. Efficient is anders! Vervolgens naar de luchthaven. We zetten de auto op een parkeerplaats en proberen vanaf een vaste telefoon opnieuw de dame van de verhuur te bereiken, maar we krijgen haar nog steeds niet te pakken. Eerst maar inchecken dan. De luchthaven wordt verbouwd, waardoor het nogal chaotisch is. Ik zie geen balie van LIAT, maar gelukkig zwaait de medewerkster van LIAT naar ons als ze ons wat verloren ziet staan. O jee, weer een hoop formulieren invullen. Door de warmte kan ik nauwelijks duidelijk schrijven. De dame is vervolgens een poosje weg om boardingpassen en labels voor de koffers te printen en ik stuur Michael dan vast naar het touristenbureau om te kijken of hij daar de sleutel van de auto achter zou kunnen laten. Dat kan niet, maar ze bellen nog wel een paar keer naar de diverse nummers en spreken uiteindelijk wat in. Michael spreekt af hij over een half uur de sleutel alsnog mag afkomen als er voor die tijd niemand komt. We gaan bij het de vastfoodketen ernaast zitten en ik ga nog even shoppen omdat we toch geen luchthavenbelasting hoefden te betalen. Ik koop een paar souveniers en ga dan weer terug naar Michael en de kids. Intussen heeft iemand van de verhuur zich bij Michael gemeld. Hij vraagt naar het kinderstoeltje en belt erachter aan omdat we die natuurlijk niet hebben. Hij checkt het en komt nog even melden dat alles oke is. Als wij dan de frites en het drinken ophebben, gaan we naar de vertrekhal boven. Daar blijkt maar één taxfree winkeltje open. De aardige dame die ons eerder beneden ook al de weg gewezen heeft, blijkt in dit winkeltje te werken. We spenderen onze laatste TT aan diverse souveniers. Om vier uur komt het toestel van LIAT aan en kunnen wij instappen. Ik heb nog foto's van het toestel gemaakt en die moet ik eerst verwijderen van een bewakingsmedewerker. Ik laat de foto's van het Caribbean Airlines toestel mooi staan want die zitten voor de foto's van Emma in de lobby (en die mogen wel). In het vliegtuig ga ik deze keer bij het raam zitten, zodat ik nog een paar fotootjes kan maken. We vliegen helemaal langs de kust van Tobago, waardoor we nog even mooi Charlotteviille, Speyside en Little Tobago kunnen zien liggen. Na veertig minuten gaan we weer landen op Barbados. Daar staat één heel groot vliegtuig klaar voor vertrek, terwijl er verder alleen kleine propellorvliegtuigen staan, net als de onze. O jee, weer zo'n papierwinkel om in te vullen voor de douane. Als me dat eindelijk gelukt is, zijn alle andere passiers allang vertrokken. Bij de customs blijken we nog meer in te moeten vullen. Ik hoef er uiteindelijk maar één in te vullen en gelukkig mogen we verder zonder de koffers open te maken. De koffers van de band en naar buiten. Daar zien we meteen een mevrouw met het bordje met onze naam. Joepie. Ze roept meteen de taxi en brengt ons erheen. Een kwartiertje later zijn we bij het hotel. Vergeten te pinnen, dus geen tip voor de chauffeur. Snel naar de kamers. We hebben een studio en één kamerappartement gekregen, dus niet het besproken tweekamer appartement. Na inspectie ziet het er wel goed uit en ligt het lekker op de begane grond. Snel de koffers in de kamer. Rugzakjes van de kids leeg en op pad. Morgen zijn de winkels dicht, dus we moeten echt boodschappen doen voordat de winkel dichtgaat en het is al zes uur geweest. Gelukkig blijken pin en winkel op loopafstand. Ik pin 400 Barbados Dollar en dan gaan we rustig door de winkel. We halen avondeten, ontbijt, drinken etc. De kids helpen elk een plasticzakje terug te brengen naar het hotel, terwijl wij de zware dingen in de rugzakjes hebben gedaan. Ik ga meteen koken, terwijl Michael de koffer een beetje uitpakt. Daarna eten, helaas is het niet zo geslaagd. Veel graad in de botervis en de aardappelen zijn glazig. Gelukkig gaan de broccoli en wortelen er wel goed in. Dan is het tijd om het bed voor de kids op te gaan maken, die gaan heel zoet slapen en niet veel later gaat Michael ook naar bed, terwijl ik nog wat gebruik maak van het internetbereik wat we op de kamer hebben.maandag 2 augustus 2010
Beetje onrustig geslapen met het geluid van de krekels en de regen. Kids zijn al poosje aan het spelen als ik er rond half acht ook uitga. Ontbijten met de diepvries pannekoeken, stuk lekkerder dan de zelfgemaakte van de laatste dagen. Kids smullen er elk drie. Om negen uur komt de hostess. Ze legt ons van alles uit. Nog maar even kijken wat we willen doen. Misschien met catamaran en dan met schildpadden zwemmen? In ieder geval schijnen we makkelijk met de bus te kunnen hier. Handig, want we hebben geen huurauto. Michael en kids gaan poos zwemmen en naar het strand om schelpjes te zoeken. Ik relax beetje in kamer en wacht terwijl monteur bezig is met één van de airco's en schoonmaakster de boel opruimt.
Klik op de foto om via de wereldkaart een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om naar de beginpagina van de homepage van Geja en Michael te gaan