donderdag 12 mei 2005
We zijn bijtijds wakker en staan meteen maar op. Emma krijgt een fles pap terwijl ik alles inpak. Om kwart voor acht zijn we onderweg richting Algonquin National Park. Emma slaapt een poos en als ze om kwart over negen wakker is stoppen we voor een kopje koffie. Daarna rijden we snel verder richting Huntsville. Omdat Emma weer in slaap valt en blijft slapen rijden we helemaal door tot Huntsville voor we weer stoppen. Daar gaan we lunchen in een restaurantje aan het water. Jammer dat het weer nu niet mooi genoeg is om buiten te zitten, want het is hier erg mooi.Emma krijgt in het restaurant een fles en na het eten doen we wat boodschappen voor de komende dagen. Vervolgens gaan we naar de Information om tips te vragen over hotels in de omgeving van Algonquin. Er worden een aantal accommodaties aangeraden, waaronder Wolf Den, een backpackers lodge. Daar gaan we even kijken. Ze blijken vannacht helemaal leeg te zijn, maar morgen komen er 30 mensen. In verband met de gedeelde badkamer en keuken en de gehorigheid van het complex lijkt het niet verstandig om hier te blijven. We spreken af eventueel terug te komen als we geen andere accommodatie kunnen vinden. We kijken aan de overkant bij het veel duurdere Timbertrail. Daar kun je een eigen huisje huren. We bekijken er één en die blijkt enorm dampig en vol spinneweb. Dan vinden we $65 per nacht toch echt te veel. Nog maar even verder kijken dus. Iets verder van het park aan dezelfde weg ligt het Spring Lake Motel. Daar krijgen we een mooie ruime kamer op de eerste verdieping met magnetron en koelkast. We hebben vanaf de balustrade voor onze kamer een prachtig uitzicht op het meertje waar het hotel aan ligt. Op het moment zijn er geen andere gasten, dus we hebben het hele hotel voor onszelf. Het is vier uur als we de spullen uit de auto naar de kamer hebben gebracht en we weer op weg zijn. Deze keer naar de Information van Algonquin en dan het park in. Al snel komen we bij een punt waar je een mooi uitzicht hebt over één van de vele meren in Algonquin. Even stoppen voor een fotootje.
Na een paar kilometer staat een auto lang de kant van de weg en inderdaad niet voor niets. Een eindje van de weg staat een moose in het bos. Ik loop er iets meer heen, terwijl Michael bij Emma in de auto blijft. De moose blijft helaas moeilijk zichtbaar.
Ik loop ook nog een eindje achter de mensen uit de andere auto aan richting de brug maar daar zie ik geen moose. Als ik terugloop naar de auto steekt zo'n 25 meter voor onze auto een moose de weg over. En Michael kijkt alleen maar naar de moose in het bos! Ik roep naar Michael en uiteindelijk hoort hij me en ziet hij de moose nog net aan de andere kant in het bos verdwijnen. We rijden er gauw heen, maar dan is hij alweer bijna uit het zicht verdwenen. We vervolgens onze weg over de highway. En niet veel later staat een moose aan de linkerkant van de weg in de berm.
Ik loop erheen en maak foto's met de gewone camera, terwijl Michael vanuit de auto filmt en foto's met de digi maakt. De moose staat prachtig in het licht, dus we schieten aardig wat foto's. Na een poosje draait hij zich om en besluit hij het bos weer in te gaan.
Later zien we nog meer mooses, een aantal keren zelf gespot. Eentje iets verder van de weg, maar die kan ik wel behoorlijk dicht benaderen dus daar maak met digi en gewone camera ook paar leuke foto's van.
Michael vindt het dan weer leuk om foto's te maken van mij terwijl ik de moose besluip met de foto- en videocamera.
Het is mooi weer en we hebben wel zin in een wandeling. We kiezen de route rond het Peck lake van 2 kilometer. Die is veel moeilijker dan verwacht, maar wel heel leuk.
We gaan steeds omhoog en omlaag over een smal paadje en af en toe een vlondertje. Emma zit te genieten in de rugdrager op mijn rug. We denken sporen te zien van een wolf, omdat we op dat moment nog in de veronderstelling zijn dat huisdieren in Algonquin niet toegestaan zijn. Later blijkt dat honden op veel plaatsen in het park mogen komen, inclusief op deze route. Het waren dus gewoon afdrukken van hondenpoten. We zien helaas geen beesten tijdens het wandelen. Na de wandeling gaan we nog een flink stuk rijden. Helemaal naar de andere gate in Witney. Ik zit Emma intussen brood te voeren. Dat gata er goed in maar op een gegeven moment verslikt ze zich een beetje en dan komt helaas alles er weer uit! Als we stoppen om haar schoon te maken ziet Michael ineens een bever in een meertje naast de weg. We blijven vervolgens nog een tijdje in de auto zitten en zien twee bevers regelmatig heen en weer zwemmen. Na valt ook de enorme burcht op die ze hier midden in het meertje gebouwd hebben. Wel een puinhoop dit meertje trouwens, vol met dode boomstammen. Als beide bevers uit zicht verdwenen zijn, gaan we verder naar Witney. Daar zijn we om acht uur. Er blijken niet zoveel restaurants open, dus we gaan bij de Mad Musher eten. Ik neem pasta en Michael hamburger en Emma krijgt een danoontje. Deze keer geen grote porties en de kwaliteit van het eten is niet echt super. We eten flink door en gaan dan snel weer terug richting ons hotel. Het is al negen uur. De rit terug valt zwaar. Eén keer zien we een moose langs de kant van de weg, maar het wordt al snel donker en dan wordt het zicht lastig. Om tien uur zijn we eindelijk terug bij ons hotel. Emma krijgt nog 120 ml melk en daarna is ze helemaal wakker! Als Michael haar in bed legt, slaapt ze heel even en dan is ze weer klaarwakker. Het is elf uur kleintje, allang bedtijd geweest! Gelukkig gaat ze snel alsnog slapen, en wij ook.
vrijdag 13 mei 2005
We staan pas laat op want Emma blijft tot half negen slapen. Dan krijgt ze pap. Weer met veel moeite, waarom wil ze toch geen vast voedsel meer? Uiteindelijk eet ze toch redelijk wat door haar steeds ook even de speen in de mond te laten stoppen. Tussendoor neemt ze dan (vaak ook nog onder protest) één of twee hapjes. Om tien over tien ga ik maar eens vragen of we nog kunnen ontbijten. Gisteren was verteld dat we tussen acht en elf konden ontbijten. Nu blijkt echter dat de kok tot tien uur op ons had gewacht en toen maar weer naar bed was gegaan. We kunnen wel ontbijt krijgen, maar ik voel me bezwaard en Emma slaapt nog, dus zeg ik dat we wel ergens anders heen gaan en spreek ik af morgen tussen acht en tien te komen. We pakken alle spullen in en als Emma wakker is gaan we ontbijten bij een restaurant vlakbij ons hotel. Een zeer vriendelijke Canadese dame bedient ons. Emma blijft maar naar haar lonken. We nemen een lekker ontbijt met ei en pannenkoeken. Emma neemt eerst al wat brood van Michael. Van het fruit wil ze weer niets weten, maar gelukkig wil ze wel een beetje mixed vegetables (voor 6 maanden). Het is maar een klein potje en gaat half leeg. We gaan nog even langs onze kamer om een fles drinken te halen en het potje eten in de koelkast te zetten en dan gaan we het Nationaal Park in. We zien buiten het park al een eerste moose, maar in het park valt het tegen. Maar ja het is dan ook twaalf uur en dan zie je nooit zoveel. We gaan eerst een flinke rit maken met de auto. We nemen een weg dieper het park in waar drie dagen geleden een grote beer gezien is. Helaas zien wij er geen één. Wel loonies, die veel vis eten. Die duiken net als aalscholvers maar lijken op afstand meer op eenden. De loonies zijn nogal schuw, dus die vliegen op zodra je met de auto in hun buurt stopt. Dit speciale eendenpaar is wat minder schuw en hoewel van grote afstand, lukt het toch om een foto van hen te maken.
Emma krijgt nog een fles melk. We hadden heet water meegenomen en dat is nog warm genoeg om Emma in de auto een fles te kunnen geven. Vervolgens rijden we een stuk terug over de Highway en maken we de 5,6 kilometer rondwandeling naar Batlake. Ik draag Emma het grootste deel van de tijd in de rugdrager en ze kraait van plezier en zit heel verhalen te vertellen. Al het eventuele wild wordt zo wel weggejaagd! Het is een mooie wandeling door gevarieerd bos met een flinke klim naar een lookout. Zeker de moeite waard.
De temperatuur is goed zodat onze jas uitkan als we een beetje opgewarmd zijn, maar grappig genoeg ligt er af en toe nog wel sneeuw op het pad. Tegen het eind van de wandeling zijn Emma haar handen toch wel koud dus doe ik haar haar handschoenen aan. We zien diverse eekhoorns en een paar leuke vogeltjes vlak bij Batlake en het leukste al eerder een prachtige hoen. Die loopt een stukje vlak voor ons uit iets hoger dan het pad.
Als Michael hem teveel in het nauw drijft blijkt hij toch te kunnen vliegen en gaat hij er vandoor. We komen zelfs langs een enorme klomp sneeuw die aan een helling zit vastgeketend. Hoelang zou dat er nog blijven zitten nu het warmer begint te worden?
Op het eind vlak voor Batlake is Emma al in slaap gevallen en als MIchael de rugdrager overneemt slaapt ze heel snel opnieuw. Zelfs als Michael uitglijdt en op een knie eindigt slaapt ze gewoon door. Michael heeft wel last van z'n lengte waardoor hij best moeite moet doen om alle takken te ontwijken. Daar had ik toch beduidend minder last van. Op het laatste stuk begint het dan toch te regenen. Voor dinsdag was al regen voorspeld maar tot dusver bleef het weer mooi, wel wat kouder sinds eergisteren. Na de wandeling rijden we via een klein extra stukje naar een meer terug naar het motel. We zien af en toe een moose maar die spottings zijn niet super.
Aan het eind van het park wel een prachtige roofvogel op een elektriciteitsdraad. Helaas zijn alle digi's onscherp. Hoe kan dat nou??
Dit is de beste digi. Als we nog een keer draaien zodat ik ook foto's kan maken heeft de vogel er genoeg van en vliegt hij een eindje terug. We gaan één keer mee achteruit maar als hij het geintje meteen herhaalt houden we het voor gezien. We gaan eerst even naar de kamer voor eten voor Emma en besluiten dan toch maar niet uit eten te gaan. Dan kan Emma nog even lekker spelen. ze krijgt een ander soort/merk fruithapje met raspberry en dat eet ze zowaar helemaal op! Weliswaar een klein potje maar toch. Ik ga even samen met haar in bad en dat vindt ze heerlijk. Ze kraait weer van plezier. Erna is ze supervervelend. Michael krijgt de luier bijna niet verschoond maar het flesje melk van 120 ml gaat gelukkig wel op. Ook wil ze niet gaan slapen. Ze blijft maar tegen de slaap vechten. Om negen uur is ze eindelijk zo moe dat we haar in haar bedje mogen leggen en ze niet meer protesteert. Kort erna zijn we zelf ook te moe om nog te lezen en gaan we maar slapen.
zaterdag 14 mei
Deze keer staan we wel op als Emma wakker wordt. Het is dan al half negen. We pakken meteen de tas vast in en ik geef Emma pap. Dat gaat onverwacht goed. Ze protesteert eerst wel, maar eet dan zonder mokken door en krijgt van mij alleen een keer de speen omdat ze moet hoesten. Pas bij het laatste beetje protesteert ze weer. Michael is dan intussen onder de douche uit en zorgt voor wat afleiding, waardoor ze vrijwel alles opeet. Erna gaan we ontbijten. De eigenaar en eigenaresse van het motel blijken aardige Duitsers en zij verteld dat hun dochter gisteren het bedje van Emma heeft gezien en er vandaag op internet naar gezocht heeft. De dame is erg aardig en Emma is meteen weg van haar. We vertellen dat we het bedje en het opklapbare stoeltje via internet gekocht hebben bij Two go for kids en dat we er erg tevreden over zijn. We eten een heerlijk ontbijt en Emma wil niet zo graag in de kinderstoel dus die speelt ook nog een poosje op de grond. Na het ontbijt pakken we onze spullen en gaan we weer naar het park. Even een stop om te tanken en frisdrank te kopen en bij de Information een folder over Wolfhowling en Birds te kopen en natuurlijk om de dagprijs van 12$ te betalen. Omdat het weer beter is dan verwacht, droog en niet echt koud, terwijl het vannacht wel geregend heeft, gaan we eerst wandelen. De Hardwood lookout van slechts 0,8 kilometer.
Het pad gaat omhoog en omlaag, af en toe best stijl langs diverse soorten bos. Het is maar een korte wandeling maar net lekker. We lopen ook nog het extra rondje langs de bijzondere soort spar. Het mooiste voorbeeld van deze red spur (waar een bordje bij staat) blijkt een door de bliksem getroffen boom waar het voorbeeld van de brede takken dus ontbreekt. Emma zit tijdens de wandeling weer lekker te kraaien van plezier. Na de wandeling gaan we weer flink toeren. We doen allebei een keer een poging tot wolfhowling bij een meertje, maar zoals verwacht helaas geen reactie. Bij een bord "forbidden for unautorized vehicles" twijfelen we even, maar besluiten we dat de dagpas de toegang geeft en rijden we dus door. We rijden door tot we bij een hek en een stopbord komen. Daar zit een hoentje achter het hek. Ik loop lang het hek om het hoentje te fotograferen en terwijl ik het hoentje dichter nader zie ik in mijn ooghoek een rood "furred" beest de weg oversteken. Wauw een marter en vlakbij. Hij verdwijnt meteen dus blijf ik de hoen fotograferen. Michael heeft intussen de video en die wordt verrast door de marter die vlak naast hem opduikt en hem recht aankijkt. Michael probeert hem snel te filmen maar het kost even tijd om de camera uit te zoomen. Dan heeft Michael de marter toch even mooi in beeld. De hoen blijkt ook erg brutaal en vliegt pas op als ik een rondje om hem heen ben gelopen en hem tot minder dan twee meter ben genaderd.
We besluiten in de auto te lunchen en Emma de fles te geven. Diverse keren steekt de marter opnieuw over terwijl de hoen ook nog even terugkeert om vervolgens naar een tak van een boom te verhuizen. Er moeten hier meerdere marters zitten want eentje zien we over de weg ver van ons vandaan lopen en even later steekt er vlakbij ons weer één de weg over. Als Emma de fles bijna leeg heeft komt er vanachter het stopbord een auto naar ons toe. Een parkwachter! Hij stop bij ons en wijst ons erop dat we hier niet mogen komen. Onze uitleg van de permit was onjuist (maar begrijpelijk volgens hem). Hij is heel aardig en zegt dat we de baby maar even rustig moeten laten drinken en dan zo snel als mogelijk de weg moeten verlaten. We laten Emma dus even bijkomen, verschonen nog een luier en zien nogmaals de marter oversteken voor we terugkeren. Omdat het al drie uur is geweest rijden we nu naar Spruge Bog. Langs de highway zien we nog een moose, waarbij we even stoppen. Bij Spruce Bog maken we een eenvoudige wandeling van 2,9 kilometer over houten vlonders. Als we Emma in de rugdrager willen zetten, zie ik uit mijn ooghoek iets kleins onder de auto verdwijnen. Even later schrik ik me rot als een klein eekhoorntje onder de auto uit komt. Even bijkomen dan haal ik soepstengels en tas met camera. Ik kan de eekhoorn uit mijn hand stukjes soepstengel voeren!!
Hij schrikt op een gegeven moment van de langsrijdende auto en verdwijnt dan. Dan gaan wij dus maar beginnen aan de wandeling. Emma is weer blij in de rugdrager en kraait erop los.
Helaas geen beesten te zien hier. De wandeling loopt vrijwel de hele tijd over vlonders. We steken een moeras over, waarbij je mooi kunt zien hoe het water de bomen doodt.
Aan het eind kunnen we nog even een naast de weg gelegen rots beklimmen.
Even lekker zitten op de rots en dan wandelen we terug naar de auto. Als we terugkomen van de wandeling zijn de kruimels op die ik had achtergelaten. We maken nog twee d-tours maar zien daarbij geen bijzondere beesten.
Langs de highway zien we nog wel twee keer een moose. We stoppen alleen de eerste keer. De tweede keer niet omdat Emma al zo hangerig is. Ook zien we drie keer een havik. Twee keer stoppen we maar goede foto's worden het helaas weer niet. Eén keer te ver weg en één keer teveel tegenlicht. Rond zes uur zijn we weer op onze kamer. Emma krijgt groente en dat gaat er gelukkig weer redelijk in. Lang niet zoveel als ze thuis eet, maar in ieder geval eet ze weer. Ik pak intussen de koffers om, zodat spullen makkelijker vindbaar worden. Kwart voor zeven gaan we dineren. De dochter van de eigenaar komt meteen naar ons toe. Ze is zes maanden zwanger en helemaal enthousiast over Emma. Ze vraagt ook naar het bedje en hoe het is om met Emma op reis te zijn. Ik kom er bijna niet toe om wat uit te kiezen om te eten. Emma kan hier heerlijk op de grond spelen en kruipt wat rond en is helemaal tevreden met onze kamersleutel. Totdat ze te moe wordt dan maar op schoot. Ze krijgt wat ijs, banaan en slagroom van mijn toetje en dat vindt ze heerlijk. het is een uurtje of half negen als we uitgegeten zijn. Emma krijgt een fles melk, spuugt klein beetje weer uit en wil dan direct weer meer. Gekkerd. Ze vecht nog even tegen de slaap maar gaat dan toch lekker liggen in haar bedje.
Lees verder via:
Dag 4 en 5: Niagara Falls
Dag 9 en 10: Ottawa
Index reis Canada
Klik op de foto om via de kaart van Noord-Amerika een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om via de wereldkaart een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om naar de beginpagina van de homepage van Geja en Michael te gaan