Drie weken rondtrekken in Canada in mei 2005!

Dan met de lift naar de kade en daar kunnen we meteen regenjassen pakken. Het is wel even zoeken naar de beste methode om de regenjas over de rugdrager te trekken zodat Emma niet nat wordt. Uiteindelijk vinden we toch een goede oplossing en kunnen we aan boord.

We gaan al snel varen. Eerst langs het Amerikaanse deel van de Falls. Dit is het enige deel dat vanaf Amerikaanse kant ook redelijk te zien is. Er is speciaal een stuk brug gebouwd vanaf Amerikaans grondgebied, zodat de Falls iets meer van de zijkant in plaats van de achterkant bekeken kunnen worden. Bij het Amerikaanse deel krijgen we onze eerste fijne douche. Dan varen we door naar de Horseshoe en daar blijft de boot een heel tijdje tegen de stroming vechten. Intussen krijgen we de ene naar de andere douche over ons heen. Kinderen en volwassen beginnen steeds te gillen dan wel lachen als er weer een nieuwe douche over ze heen komt. Gelukkig blijft Emma er vrolijk bij lachen. Die zit ook mooi droog in de rugdrager onder de regenjas. Zelf lukt het nauwelijks om omhoog te kijken naar de watermuur want dan loopt het water overal naar binnen in de regenjas. Emma krijgt heel wat bekijks en veel mensen hebben het over dat kleintje in de regen! Als we wel erg nat zijn geworden, gaan we maar even naar beneden om wat droger te staan. De boot draait dan net wat bij, waardoor we vol in de wind komen te staan. De regenpakken beginnen dan enorm hard te klapperen. Dat vindt Emma toch wel eng en daar moet ze even van huilen. Gelukkig gaat de boot dan snel uit de stroming en kunnen we weer naar het dek om op te drogen en een fotootje te maken.

Het is gelukkig nog steeds heerlijk warm en zonnig dus we drogen snel op en Emma is niet eens nat geworden. Nadat we de boot hebben verlaten, lopen we door de amusementsstraat richting auto. Wat een vertier is hier te vinden. Horrorhouses, films etc etc.

De verschillende zaken bieden tegen elkaar op met billboards en ander uiterlijk vertoon. Wij hebben niet zoveel zin om met Emma ergens naar binnen te gaan. Het is aan ons niet zo besteed en Emma is hier nog veel te klein voor. Wij gaan bij een soort pizzeria buiten op het terras zitten. We zitten aanvankelijk in het zonnetje te bakken, maar als ik even naar binnen ben geweest om Emma een schone luier te geven, is de zon verdwenen. De al lang voorspelde bewolking is eindelijk gearriveerd. We eten allebei een luxe broodje met salade en laten dan een fles voor Emma warm maken. Die drinkt ze op 50 ml na leeg en intussen produceert ze weer een poepbroek die ik maar weer ga verschonen. Daarna gaan we naar de auto. We toeren nog even naar Niagara at the Lake. Wat een prachtige huizen staan hier. Alles enorm netjes verzorgd ook. Mooie fietspaden etc. Het is nogal zoeken naar de weg terug naar Niagara Falls. Er staan echt geen richtingaanwijzers. Ik was intussen ook al aan het dutten en Emma heeft de hele tijd al liggen slapen. We kopen onderweg nog even wat fris bij een tankstation. Voordat we terug zijn in Niagara Falls wordt Emma weer wakker en dan heeft ze echt geen zin meer in autorijden. Ze gaat steeds huilen. Ik probeer haar met liedjes en haar speen zoet te houden, maar dat is wel moeilijk. In het hotel krijgt Emma het restje melk en dan gaat ze lekker spelen. Papa zijn enkele borsthaar uittrekken of in zijn navel wroeten. Zij vindt het geweldig, haar papa een stuk minder. Ze krijgt nog een restje fruithap maar daar heeft ze niet zoveel zin in. Dan valt Emma in mijn armen in slaap zodat ik haar in haar bedje kan leggen en kan ik het reisverslag bijwerken en nog wat lezen.

woensdag 11 mei 2005

Ik heb vannacht niet zoveel geslapen door het gekraak van Emma haar tentje maar daar heeft ze zelf niet zoveel last van gehad. Ze houdt het zelfs tot half acht uit in haar tentje. Dan krijgt ze twee danoontjes en daarna slaapt ze nog even. We doen het rustig aan vandaag. Gaan even douchen als Emma net weer wakker begint te worden en dan eerst shoppen voor wat fris en koekjes. Emma krijgt voor vertrek nog wat fruit waar ze weer weinig zin in heeft. Dan maar twee drinkyoghurtjes die er wel goed in gaan. Vervolgens maken we een autoritje naar Fort Eerie. Heen via de snelweg, terug de toeristische route. Bij het fort is Emma net in slaap gevallen dus gaan we maar niet wandelen en rijden we verder. Ik maak wat fotootjes van typisch Canadese straten en huizen (weliswaar van enige klasse).

Emma wordt weer wakker en dan ook heel vervelend. We stoppen even en ik haal haar even uit het stoeltje. Twee minuten met haar rondlopen en dan zet ik haar er weer in. Nu is het weer oke. Bij een restaurant net buiten Niagara Falls gaan we lunchen. Michael lekkere hamburger en ik Quessidilla. Het smaakt goed. We laten weer een flesje voor Emma maken, waar ze goed van drinkt. Verschonen is weer een avontuur op de rand van de wastafel. Na het eten rijden we via de Falls naar de Aviary. Grappig dat je als je van deze kant aan komt rijden alleen een hele brede rivier ziet, met in de verte wat "rookwolken".

Michael dropt me naast de Falls zodat ik wat foto's kan maken. Zelfs op deze afstand voel je dat je een beetje nat wordt van de lichte nevel die af en toe vanaf de Falls aan komt waaien. Een regenjas zou echter zwaar overdreven zijn.

Op de linkerfoto zie je de Amerikaanse kant van de Falls, tegenover de Canadese horseshoe aan de rechterkant. In het midden één van de boten van de Maid of the Mist aan de voet van de horseshoe.

Nadat Michael een rondje heeft gereden pikt hij me weer op. Bij de Aviary gaat Emma in de rugdrager en daarmee steelt ze opnieuw de show. Ze sliep nog toen we aankwamen maar is nu wakker en vrolijk. De Aviary is heel leuk. Met name het grote deel waar je tussen de verschillende vogels loopt. Toucans, Ara's, Hornbills noem maar op! Emma kijkt haar ogen uit.

We gaan even koffie drinken in het Java huis en dan kun je door het gaas naar de vogels blijven kijken. Emma trekt de aandacht van de bediening die een praatje komt maken en nog een 2e kopje koffie aanbiedt. Als we weer in de grote hal komen is het net voedertijd voor de lorries. We ontsmetten onze handen, halen Emma even uit de rugdrager en gaan mee naar binnen. De vogels komen meteen op mijn handen zitten en proberen de lusjes van mijn rugzak en de rits van het tasje van de fotocamera te slopen.

Emma weet niet zo goed wat ze ervan moet vinden. Ze probeert de vogeltjes vast te pakken. Dat lukt natuurlijk niet en als reactie wordt zachtjes in d'r vingertjes gebeten. Grappig genoeg gaat ze daar niet van huilen, maar wordt ze wel heel onrustig als de vogels op mijn hoofd en handen gaan zitten. We blijven maar niet te lang binnen en gaan verder met de route door de Aviary. De oranje ibissen zijn erg gaaf. Het lijkt wel of ze licht geven!

Na de Aviary gaan we terug naar het hotel voor Emma's groentehap. Dat hadden we net zo goed niet kunnen doen, want ze wil geen hap eten van de Chicken Cassarole. De ene hap die ik snel in haar mond heb weten te stoppen, wordt er net zo snel weer uitgewerkt. Ook het fruit wil ze niet. Wel wil ze knabbelen aan een stukje appel en tussendoor stopt Michael af en toe stiekem een hapje appel/abrikoos in haar mond. Als ze de appel op de grond laat vallen, wordt ze echt boos en we krijgen niet de kans een nieuw stukje te geven. Uiteindelijk warm ik het restje melk nog even op en dat gaat er gelukkig wel helemaal in. Als ik dan nog wat drinkyoghurt in de fles doe, wil ze daar weer bijna niets van. Kieskeurig meisje hoor! Ze gaat even lekker mee in bad en dan wordt ze gelukkig wel weer vrolijk. Rond half zeven gaan we weer op pad. Eerst stoppen we even bij een winkelcentrum waar ik even bij een boekenwinkel ga kijken. Ik koop er nog een goedkoop reisboek over Canada en een hanger met Emma haar naam erop. Michael blijft met een slapende Emma in de auto.