Dinsdag 24 mei 2005

Bijtijds opstaan en ontbijten in het hotel, want ik heb afgesproken Kara om half tien te bellen. Ik krijg het antwoordapparaat! Dan checken we maar uit en proberen het om tien uur nogmaals. Weer antwoordapparaat. Dan gaan we toch maar vast op weg richting Belleville. Daar kunnen we eventueel nog wel richting Owen Sound, mochten we Kara toch nog bereiken. Om elf uur probeer ik het met mijn mobiel maar nog steeds een antwoordapparaat. We besluiten dan maar zelf plannen te maken want kennelijk gaat het niet lukken met Kara. Vanuit Belleville nemen we de 62 naar Macon en uiteindelijk naar Whitney, de eastgate van Algonquin National Park. Lekkere weg over behoorlijk heuvelachtig terrein met weinig bebouwing. In het laatste plaatsje voor Whitney stoppen we voor een late lunch en een fles voor Emma. Vlak voor de afslag naar Whitney wijkt de auto voor ons ineens vreemd uit. Er ligt iets op de weg. Michael rijdt er ook lang en pas als we er bijna lang zijn zien we dat het een landschildpad is die met zijn kop en poten uitstekend op de weg zit. We keren en ik til hem in een heldhaftig moment aan zijn schild op. Ik schrik ik wel van zijn eerste reactie, waardoor ik even terugdeins, maar ik zet toch door en zet hem een eindje lager in het hoge gras. Michael komt intussen met een fotocamera terwijl een auto met Duitsers ook stopt om de schildpad te bekijken.

Ik vind het niet zo aardig dat ze hem omdraaien om hem te bekijken en zeg wel dat ze hem beter met rust kunnen laten, maar ik durf niet echt aan te dringen. Ik geef aan dat het een bedreigd dier is en je ze niet moet storen maar wel moet registreren.

Ze laten hem dan vrij snel met rust en na nog een laatste blik op onze eerste schildpad in Canada geworpen te hebben, gaan wij ook verder. In Whitney zoeken we een hotel en het tweede hotel vinden we okee. In het eerste hotel had je geen douche of bad, dus dat vonden we niets. Relaxed leggen we alles in de kamer en gaan we wat lezen en met Emma spelen. Ik ga nog maar eens bellen en krijg Kara's zoon Luke aan de telefoon. Kara blijkt naar Algonquin te zijn gegaan om haar andere penpal te ontmoeten. Vreemd dat ze geen boodschap voor me heeft achtergelaten! Ik laat maar weer een boodschap achter over het hotel waar wij zitten en omdat we nu echt niets meer van Kara verwachten, boeken we nog twee extra dagen in dit hotel (gaan we morgen nog wel even verkassen naar een duurdere kamer). We gaan nog even buiten van het zonnetje genieten en dan maak ik groente voor Emma. Dat gaat er weer goed in. Rond vijf uur vertrekken we naar het park. We kopen een zelfregistreerpermit en zien al op de parkeerplaats de bijzondere vogel de Blue Jay. Jammer dat het wat te ver weg is voor mooie foto's en als we dichterbij komen gaat hij steeds verzitten en verdwijnt hij uiteindelijk dieper in het bos.

We gaan eerst maar een flink stuk toeren omdat Emma meteen is gaan slapen. Al snel zien we een moose een stukje van de weg af in een dood takkengebied. Toch even stoppen en foto vanwege mooi licht. Vervolgens vrijwel meteen een jonge moose vlak langs de weg. Als er nog een auto stops gaat de moose er weer vandoor, maar dan heb ik al wel een paar mooie foto's gemaakt.

 

Vervolgens zien we een paar grote roofvogels boven de weg. Zouden ze wat bijzonders gespot hebben? We blijven een tijdje staan om te zien of ze wat vinden maar uiteindelijk laten ze zichzelf op de wind verder bij ons vandaan glijden. We doen nog een d-tour en als we vervolgens weer bij "onze" beaverpond komen, zie ik al snel een bever. Die geeft een prachtige show door vlak voor de kant inspectie te houden. We kunnen hem volgen door steeds zachtjes achter- of vooruit te rijden.

  

We gaan vervolgens de wandeling bij de officiële beaverpond doen. Een korte wandeling met redelijk wat hoogteverschil. De eerste pond is helaas verlaten maar bij de tweede zien we op afstand wel activiteit. Hier hebben we een prachtig plekje in de zon om even te genieten van de omgeving en het concert van de kikkers. Een paar zitten er vlakbij, maar we zien ze niet.

  

Gelukkig hebben we tijdens de wandeling niet al te veel last van de vliegsjes. Bij de auto zagen we er al wel heel veel. Na de wandeling doen we nog een d-tour naar Opeongo, de plek waar eerder ook al een keer een zwarte beer gezien was. Wij zien een eindje voor het laatste meer een moose in een pond. We staan even te kijken en dan ben ik er toch van overtuigd dat ik om 'm heen ook wat zie bewegen. Met de video- en fotocamera ontdekken we oren ter hoogte van zijn flank en even later zien we twee mini-mooses! Wauw dat is leuk!

  

Helemaal geweldig is dat de mooses een heel tijdje blijven staan en dan langzaam op voor ons gunstige wijze uit het moeras komen lopen. Veel te ver ingezoomde fotobeelden, maar echt leuk.

  

Emma begint ongedurig te worden, dus ik zoek achterin de rugdrager naar een koekje als ineens een konijntje voor onze auto langs wipt. omdat het niet lukt om met alle camera's op schoot. Emma een slab om te doen vraag ik Michael om even te stoppen. Zijn wedervraag "bij dit beest hier", wijzend naar een enorme bever vlak voor ons in de kant van de weg. Emma moet dus nog maar even wachten op haar koekje. De bever laat zich wegjagen als we teveel lawaai maken en we zien hem weer het water in glijden. We ontdekken dan ook nog een tweede bever. We rijden nog wat verder naar de rand van het meer en keren dan terug en de bever blijkt dan al weer op de kant geklommen te zijn. Hij zit lekker gras te eten.

  

Michael fotografeert hem eerst uit de auto en stapt dan uit en benadert hem steeds een stapje dichter. Na tien minuten zijn er wel genoeg muggen in de auto, heb ik voldoende video en de gewone camera gepakt. Dus stap ik ook uit. Ik doe veel minder voorzichtig dan Michael en na een foto of zes heb ik de bever voldoende verstoord om hem het water in te laten gaan. Michael is wel blij dat hij nu weer in de auto kan want hij werd lek gestoken door de muggen. We verschonen nog even een luier van Emma omdat ze blijft drijnen en rijden vervolgens vlot terug naar het motel. Geen stop dus voor de twee mooses die we nog langs de highway zien! Emma krijgt een flesje en wil erna maar niet gaan slapen. Het is bijna half elf voordat ik mijn dagboek bij kan gaan werken!

Woensdag 25 mei 2005

Emma is 's nachts nogal onrustig en ligt een poos bij ons in bed terwijl ik ook al slecht slaap door het te zachte doorgezakte bed. Om acht uur is Emma weer wakker dus dan staan we ook maar op. Even douchen en dan naar het ontbijt. Wat is het lekker weer vandaag zeg! Strak blauw en behoorlijk war. In de ontbijtzaal is het wel chilly overigens. Het ontbijt is redelijk goedkoop. Michael besteld iets wat heel anders uitvalt dan hij verwacht had. Hij dacht iets van een browny te krijgen, maar krijgt bakken aardappelen in schil. We verhuizen vervolgens onze spullen naar kamer 1 want die is toch heel wat ruimer en heeft hopelijk ook betere bedden (hier staan twee queens).

We geven Emma ook nog fruit en dan is het bijna elf uur als we naar het park gaan. We gaan naar de winkel in Opeongo.

Mooie omgeving hier hoor. Dit is een populaire opstapplaats voor kanotochten. Helaas geen moose of bevers deze keer. Weer een stukje verder op de highway staan twee moose vlak bij de weg. Voor het eerst één met horens. Ik ben één van de weinigen die niet bovenaan de weg blijft staan maar het talut af gaat om wat meer van onder foto's te maken. Ik schiet foto's met alle camera's en film ook aardig wat.

         

Emma is intussen ook wakker en door Michael uit de auto gehaald. Eerst is ze wel geïnteresseerd in de mooses, vervolgens meer in een klein jongetje.

 

Extra leuk is dat er een eindje verderop ook twee mooses vlak bij de weg staan. Ook een grote en een kleinere maar beide zonder horens. Die komen onze kant op. Even lijken ze het niet aan te durven en weer in het bos te verdwijnen maar dan komen ze toch weer te voorschijn en de grootste van het stel gaat bij het andere mannetje in de pool staan.

      

Niet lang erna is het gehoornde mannetje het allemaal zat en loopt hij eerst door het bos een stukje van ons weg om vervolgens de straat over te rennen en aan de andere kant in het bos te verdwijnen. We blijven heel lang staan bij de mooses. Als we de mooses verlaten gaan we naar de picknickplek bij lake of two rivers. We hebben het picknick kleed bij ons maar door blijft Emma natuurlijk niet lang op zitten.

   

Ze is druk met gras plukken, denneappeltjes in haar mond stoppen etc. Op zich een mooi plekje aan het meer maar er zitten op het moment echt te veel vliegen. Na een half uur gaan we dus maar terug naar het hotel. 's Middags gaan we kort wandelen door Whitney o.a. om wat frisdrank te halen en om wat warm te eten. Erna maken we de groente voor Emma warm. Ze vindt dat de groente teveel stukjes bevat en wil er niet best van eten. We nemen weer koekjes mee om haar straks mee zoet te houden en we gaan weer naar het park. We kijken nog even bij het visitor centre en er zijn weer twee zwarte beren gespot, waarom hebben wij niet zoveel geluk? We rijden diverse zijweggetjes in maar zien nog geen beesten. We gaan dan de big pines wandeling doen. Redelijk eenvoudig met wel wat stijging en daling maar wat zijn die vliegen vervelend. Er staan hier nog een aantal hele grote white pines. In het begin zien we al twee eekhoorns heel lief langs het pad. De één houdt zich doodstil de ander geeft alarmsignaal af. Tegen het eind van de wandeling ritselt iets voor Michaels voeten, wat is dat toch? Ineens zien we een klein slangetje met donkere en lichte strepen wegglijden over het pad. Michael was er bijna op gaan staan. Hij blijft nog even half in zicht liggen maar gaat er dan snel vandoor. Na de wandeling rijden we langs naar Lock Lake Campgroend waar we alleen twee blue jays zien. Daar stoppen we niet al te lang voor i.v.m. alle muggen.

Vervolgens komen we langs "onze" beaverpond en daar blijven we heel lang staan kijken. We durven het raam niet meer open te doen omdat er minstens honderd muggen om de auto cirkelen. De bevers zijn bezig de doorgebroken dam te herstellen. Vanmorgen hadden we al gezien dat de dam kapot was maar toen zagen we geen beveractiviteit. Nu zijn er vier bevers heel actief met het herstellen. Drie kleinere bevers en één hele grote. Ze voeren takken en dennenspul aan. De grootste laat even mooi zien hoe een vrij dikke stok doormidden geknaagd en op zijn plek gelegd kan worden. De kleinere bevers zijn vooral onder water druk aan het herstellen. Het is intussen al half negen en Emma wordt erg ongedurig en ze heeft al drie koekjes achter de kiezen (o nee ze heeft nog geen tanden). We gaan dus maar eens op het hotel aan.

We proberen Emma nog zoet te houden door het spelletje "wat zegt de ..". We maken de gekste dierengeluiden en moeten er zelf erg om lachen. Emma krijg in het hotel haar laatste groente en om tien uur de fles. Vervolgens gaat ze op bed het "boem"-spelletje spelen. Ze vindt het geweldig om zich achterover te laten vallen terwijl wij "boem" roepen.

Donderdag 26 mei 2005

Emma is al om zeven uur wakker. Omdat we nog niet op willen staan, nemen we haar tussen ons in waar ze na korte tijd weer in slaap valt. Het is kwart over negen voordat ze dan weer wakker wordt en we opstaan. We gaan allemaal even douchen en dan krijgt Emma lekkere pap en erna gaan we ontbijten. Na het ontbijt gaan we naar het park waar we het logging museum bezoeken. Een openlucht museum over de historie van de houtkap in Algonquin. Mooie voorbeelden van oude houtkapkampen, de werkwijze met oude machines etc.

  

Eigenlijk veel interessanter dan we hadden verwacht. Wel vervelend dat er bij het stukje langs het water zoveel muggen te voorschijn komen.