Zaterdag 21 mei 2005
We staan wat eerder op om op tijd te kunnen ontbijten terwijl de spullen al zijn ingepakt. Om half tien wordt de auto voorgereden (klinkt goed he?) en worden we geholpen met het inpakken van de auto. Dat is erg plezierig want het regent nogal hard op het moment. We rijden naar Brockville waar we voor drie nachten een kamer hebben geboekt in Days Inn. We drinken onderweg koffie met gebak en lunchen met een club sandwich met frites. Het is een flinke rit en we rijden stevig door. Ons hotel blijkt meteen aan de tweede afslag van de snelweg te liggen en die hebben wij toevallig gekozen. We rijden er dus in één keer heen. Het is redelijk ver in de middag (rond half vier) als we bij het hotel aankomen. Er zijn weer eens wat problemen met mijn creditcard maar gelukkig lukt telefonische controle wel en kan ik zo op de ouderwetse manier betalen. Op de kamer pakken we even wat spullen uit en maken dan wat groente voor Emma. Alles lekker op het gemakje. We vragen vervolgens of het centrum te ver is om te lopen en dat denkt de receptioniste wel. We lopen dus maar een klein stukje op zoek naar een restaurant en dan blijkt het centrum helemaal niet zo ver.
In het centrum staat een oude trein op het voormalig spoor. Hier was één van de oudste spoorwegtunnels (wel een kleintje) van Canada. We lopen ook nog een stukje richting haven, maar daar is weinig te beleven. Ook het vinden van een leuk restaurant in Brockville blijkt moeilijk. Het is een beetje een doodse stad met wel een aantrekkelijke pub maar een leuk restaurant vinden we gewoon niet. We gaan uiteindelijk maar bij een Chinees Canadees restaurant eten. Het eten is aardig. Dat van Michael is echt lekker, mijn beef had echt wat fijner gesneden mogen worden. Het zijn veel te lompe grote plakken.
Bij de brug over het spoor zien we dit bijzondere verkeersbord. Wat zou het betekenen? Pas op voor rondvliegende kogels of zo? We lopen vervolgens op ons gemak door een parkje en langs het winkelcentrum terug naar het hotel. Op de kamer krijg Emma haar fles. Daarna wil ze eerst nog niet slapen, maar uiteindelijk valt ze toch vermoeid in slaap. In het hotel is het 's nachts af en toe wat onrustig vanwege terugkerende base-ballers die bij ons op de gang logeren.
Zondag 22 mei 2005
Oef wat slapen we lang uit! Het is over negenen voordat we wakker zijn. En het is nog wel Michaels verjaardag! We doen rustig aan en ik ga even lekker douchen. Als we vervolgens op bed de plannen voor vandaag bespreken, schrik ik me helemaal kapot door een actie van Emma. Ze duwt een la dicht terwijl haar vingertjes er tussen zitten! Ze gilt zelf even heel hard en ik denk dat haar vingers minstens gebroken moeten zijn. Als ik haar echter opgepakt heb en ze haar speen heeft is ze eigenlijk meteen weer stil. Ik zit dan nog na te shaken!
We gaan vandaag een stukje rijden langs leuke oude dorpjes, nl. Smith Falls, Merrickville en Kemptville. In Merrickville gaan we bij de lokale pub wat eten. Ik neem een lekkere burger terwijl Michael een sandwich neemt en Emma haar fruit krijgt. Emma weet ons voor de tweede keer keer vandaag te laten schrikken, door met haar billen en één been uit haar stoel naar beneden te glijden en dan klem te komen zitten. Ik zie haar ineens wegzakken en krijg haar dan met moeite weer omhoog, terwijl ze er ook niet onderlangs uitkan! We laten Emma´s flesje ook vast opwarmen, zodat we dat straks ook kunnen geven. Het weer valt vandaag helaas nogal tegen. Veel meer regen dan de voorspelling. Onderweg zie ik wel voor het eerst in Canada een gewoon hert. Het komt net achter een struik tevoorschijn als we er langsrijden. We rijden door naar Morrisburg, naar Upper Canada Village. Buiten het dorp is een grote vijver aangelegd en daar lopen een aantal eenden en ganzen met hele rare kuifen, zouden ze wel gezond zijn?
We lopen van half drie tot sluitingstijd (vijf uur) rond in Upper Canada Village. Wat een leuk dorp! Hieronder een kaart van het dorpje.
Alle huizen komen uit de tijd rond 1860 en zijn hiernaartoe verplaats in verband met het verbreden van de St. Lawrence Rivier. In elk huis is een andere ambacht gevestigd en de mensen die hier werken voeren deze oude ambachten op traditionele wijze uit.
Deze mensen zijn tevens een soort gids, want terwijl ze werken leggen ze uit wat ze doen en je kunt ze allerlei vragen stellen over hun werkzaamheden en het leven in een soortgelijk dorp in de tijd rond 1860. Persoonlijk vindt ik vooral de kleermaaksters erg leuk. Knap hoor hoe het garen gesponnen werd, er dan mee gebreid of geborduurd werd en dat men hele jurken met onderjurken en hoeden met de hand maakte.
Wat ontzettend jammer dat het zulk slecht weer is terwijl wij hier zijn. Er waren voor vandaag allerlei bijzondere activiteiten gepland vanwege Michaels verjaardag, o nee, natuurlijk vanwege Victorian day. We moeten echt regelmatig een poosje schuilen omdat het gewoon te hard regent!
Als we om vijf uur het dorp moeten verlaten, rijden we langs de kustweg langs de St. Lawrence terug naar Brockville. We gaan eten bij het restaurant bij het hotel, omdat we onderweg geen leuker restaurant gezien hebben. We maken gebruik van de zondagspecialiteit, een 2-persoons maaltijd met voor- en nagerecht en koffie voor $19,95 excl tax. Vooral de beef is zalig, zo mals! Om half acht zijn we op de kamer voor een fles voor Emma en dan zetten we zelf nog een potje koffie (op elke hotelkamer staat zo´n beetje een koffiezetapparaat(je)). Emma is onvermoeibaar. Om kwart over negen zit ze nog aan mijn dagboek te duwen en trekken. Gelukkig gaat ze dan toch slapen. Helaas is ze ´s nachts een paar keer klaarwakker. Eén keer omdat ze zoveel geplast heeft dat haar broekje zelfs een beetje nat is. Schone pyjama dus. Al met al slaap ik zelf ook veel te weinig daardat zij zo ligt te draaien.
Heeft Emma trouwens niet een prachtig tentje?
Maandag 23 mei 2005
We staan iets eerder op en maken een beetje voort om te kunnen ontbijten nadat Michael met Emma in bad is geweest en Emma haar pap op heeft. Met betrekking tot het ontbijt komen we bedrogen uit, want het restaurant blijkt vandaag gesloten. We hebben dus ten onrechte ontbijtbonnen gekregen. Dan gaan we maar meteen naar de supermarkt om eten voor Emma en water en frisdrank te halen. Vervolgens rijden we meteen door naar Rockport waar we een 1000 island cruise boeken. We kenden al jaren de 1000 island sladressing, maar nu weten we ook waar die vandaan komt. Het 1000 island gebied ligt dus midden in de St. Lawrence. We varen een uur lang tussen de eilanden door. Helaas heen en terug dezelfde route en vooral langs de grotere eilanden. zoals Heart Island met Bolt Castle. We hadden zelf wat meer eilanden van een kleiner formaat verwacht.
Vrijwel de eerste eilanden (op de tweede foto) zijn meteen bijzonder omdat het grote eiland op Canadese grond ligt en het kleine eiland op Amerikaanse grond. De brug die beide eilanden verbindt is de kortste internationale brug ter wereld.
Een van de grotere eilanden is Heart Island, hierop staat Bolt Castle (1e drie foto's). De gids maakt een grapje over de schoonmoeder van Bolt waarvoor Bolt een huis op een eigen eiland gebouwd zou hebben (laatste foto). Ze zou niet kunnen zwemmen en Bolt zou haar elk voorjaar naar haar eigen eiland gebracht hebben om haar in het najaar weer op te halen. Op de boot zit een groepje Duitsers en enorm veel Chinezen. De uitleg wordt eerst in het Engels, dan in het Duits en dan in het Chinees gegeven. Het is grappig om te zien dat de Duitsers ook echt geen Engels kunnen, want ze lachen pas om de grapjes als die in het Engels vertaald zijn. En de Chinezen vinden het verhaal over de schoonmoeder absoluut niet lachwekkend. Het weer zit niet echt meer voor de cruise.
Het waait hard en de wind is behoorlijk koud, dus we blijven vooral binnen zitten. Gelukkig regent het even niet. Na de cruise rijdt Michael naar Kingston, terwijl zijn beide meisjes in de auto zitten te pitten. Pas in Kingston word ik echt wakker. Bij de Information haalt Michael een brochure maar de stad blijkt vandaag nogal verlaten in verband met Victoria Weekend. We gaan daarom alleen naar een grote boekenwinkel waar Michael D&D miniatuurtjes koopt en we koffie drinken. Heerlijk die grote boekenwinkels in Canada met een Starbucks (Koffiecafé) in de zaak. Emma krijgt erna nog wat fruit in de auto en dan rijden we via een leuke d-tour (o.a. via het plaatsje Athens) terug naar Brockville. Het is een prachtige omgeving met rotsige heuvels en grote groene weilanden en af en toe meertjes.
Onderweg maken we wat foto's van dingen die ons al eerder in Canada opgevallen zijn, zoals van die mooie grote boerderijen. Ook de borden voor sneeuwscooters zie je overal. In de winter loopt er naast de weg een speciaal pad voor de sneeuwscooters. En de nummering van de straten is helemaal geweldig. Alsof huisnummer 27210 al niet hoog is, dan heb je ook nog de toevoeging A of B! We hebben zelfs huisnummer 33.333 gezien. Stel je toch voor dat je per ongeluk de post voor huisnummer 3.333 ontvangt. Die ga je echt niet even zelf naar de "buren" brengen.
Terug op de kamer relaxen we lekker met een boek en spelen we met Emma. Die vindt het boemspelletje heel leuk. We doen net of we haar hard op het bed laten vallen met een hoop kabaal. Af en toe laat ze zich tegenwoordig zelf ook actherover vallen. Gelukkig checkt ze wel eerst achter zich of er niets ligt. Dan moet ze ook heel hard lachen.
Om half zeven gaan we uit eten aan de andere kant van de snelweg. Heel Amerikaans met de auto ernaartoe. Heerlijk eten bij soort pizzeria. Het blijkt van dezelfde keten te zijn als waar we in Breckenride (Colorado) ook een keer gegeten hebben. Heerlijk brood vooraf, salade en lekkere pasta cq pizza. Om acht uur zijn we terug bij ons hotel. Ik ga nog even gebruik maken van het gratis internet in de lobby en vast checken of er hier een payphone is en Michael zet vast koffie. Dan krijgt Emma een fles en erna kan ze naar bed.
Lees verder via:
Dag 13 en 14: Quebec City
Dag 18 t/m 21: Algonquin National Park
Index reis Canada
Klik op de foto om via de kaart van Noord-Amerika een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om via de wereldkaart een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om naar de beginpagina van de homepage van Geja en Michael te gaan