Donderdag 19 mei

We slapen weer een beetje uit. Ik ga weer met Emma in bad, dan krijgt ze pap en vervolgens gaan we ontbijten. We hebben al twee koffers meegenomen en de rest is ook gepakt dus we kunnen vrij snel na het ontbijt vertrekken. Op naar Quebec City. Emma en ik slapen het grootste deel van de rit. Ik zit heerlijk in de zon en kan mijn ogen echt niet open houden. Wel zie ik nog even de otter die vlak langs de snelweg zit. Als hij maar niet onder een auto komt! We vinden ons hotel heel makkelijk. Het ligt binnen de ommuurde stad in een rijtjeshuis in Engelse stijl. We kunnen de auto voor de deur kwijt. We blijken tien dollar extra per nacht te moeten betalen omdat ik ten onrechte een business rate had geselecteerd. Dus 119$ per nacht. Voor 10$ per nacht kunnen we onze auto ook laten parkeren. Een jonge komt ons helpen met de bagage en zet de auto voor ons op de parkeerplaats. We zitten in Château Bellevue, schuin tegenover het meest gefotografeerde hotel ter wereld Château Frontenac. Ons hotel ligt aan een klein parkje. De kamer blijkt helaas wel erg krap, we moeten echt schuiven met de spullen om het bedje van Emma ook kwijt te kunnen.

We gaan een wandeling maken door de old town. De wandeling komt uit de Lonely Planet. Eén van de oudste gebouwen in de stad is tegenwoordig een duur restaurant.

Inderdaad een leuk gebouw met een rood dak. Overal zie je het hotel Château Frontenac boven de stad uittorenen, evenals de City Hall. The site historique de Séminaire is inderdaad ook wel bijzonder.

Een enorm plein met allemaal witte gebouwen eromheen en de oude sundial aan de muur. De 'very pretty' rue Garneau blijkt helemaal niet zo mooi. Overal lelijke brandtrappen aan de buitenkant van de gebouwen één of twee gebouwen staan volledig in de steigers. Volgens de route moeten we rechtsaf maar wij lopen nog een stukje rechtdoor om aan de voet van de enorme town hal wat te gaan eten. Allemaal zelfbediening met beperkte kaart, maar wel lekker. We laten het flesje voor Emma ook even opwarmen en geven die om daarna de route weer op te pakken. Op Rue des Remparts moeten we de huizen op nummer 43 en 43 1/2 goed bekijken omdat die een foto waard zouden zijn. We dachten dat er pittoreske in het boek stond en waren dus nogal verbaasd door de kasten van huizen die hier staan. Maar een foto vonden we ze ook niet waard. We lopen niet eens naar nummer 14 want vanaf een afstand zien we al dat we die ook weer niet zo bijzonder vinden. Rue Sous le Cap is een stuk minder smal dan verwacht. Volgens het boek een van de smalste, cramped en interessante straten in de stad. Voor Amerikaanse begrippen misschien smal, maar wij kennen honderden smallere straatjes in Nederland. Wel heel bijzonder zijn alle trappen hier. Elke verdieping heeft zijn eigen ingang via een stelsel van trappen. Sommige zijn ook heel mooi geschilderd. Het bevreemd ons zeer dat de route eindigt bij Le Troubadour of Place Royale, zonder iets te zeggen over de Place Royale. Hier vind je namelijk een enorme muurschildering op een hoekhuis met afbeeldingen van bekende mensen en het straatbeeld van lang geleden. Echt de moeite waard om te bekijken.

 

Op het plein en het achtergelegen straatje tref je verder veel souvenirwinkeltjes en een eenvoudige kerk.

  

Het geheel is mooi gerenoveerd en straalt een leuke Europese sfeer uit. Zeker de moeite waard om hier ook even rond te lopen. Wij kopen enkele souvenirs en gaan dan met de funiculair omhoog. Vervolgens over Terrasse Duffering vechten tegen de koude wind naar het hotel. Emma krijgt haar groente en daarna gaan we naar Piazetta voor pizzas. Prima eten en lekker voorgerecht. We vinden het wel een beetje vreemd dat op de rekening staat dat een tip van 15 à 20 % voor service verwacht wordt. Beetje veel vinden wij. Zo goedkoop is het al niet. Na het eten weer door de kou naar het hotel en Emma na nog een fles lekker naar bed. Ze slaapt onrustig en wij ook. Het is warm in de kamer en we durven het raam niet goed open te zetten vanwege de tocht. Later blijkt het een dubbel raam te zijn en heeft het openzetten dus ook helemaal niet geholpen.

Vrijdag 20 mei

Rond acht uur staan we slecht uitgeslapen op omdat Emma wakker is. We ontbijten in het hotel en gaan dan wandelen naar de Citadel, vanwaar je ook een mooi uitzicht hebt op Château Frontenac en de stad.

 

De Citadel wordt gerenoveerd. Wij zijn niet echt geïnteresseerd in de burcht en lopen door naar Parcs des Champs de Bataille (Plaines d'Abraham).

Er komt een mooie formatie ganzen overvliegen. Op het slagveld zien we een groepje schoolkinderen en Michael zegt dat hij wel zou weten wat hij zou dan als hij leraar was: een slag naspelen. Laten de kinderen dat nou net aan het doen zijn! Toch niet zo origineel Michael! We blijven een tijdje staan kijken hoe de Fransen en de Engelsen elkaar aanvallen.

 

 

Dan wandelen we verder door het park. Het is een heel groot park met wat hoogteverschillen en een aantal fiets- cq wandelpaden, maar je kunt ook lekker over het gras wandelen.

Emma valt intussen lekker in slaap in de rugdrager. We zien ook nog een groep vermoedelijk studenten die in het park een spel aan het spelen zijn, waarbij ieder verschillende opdrachten moet uitvoeren zoals zaklopen, badmintonnen etc.

 

Vanuit het park lopen we langs de cityhall en door de winkelstraat terug richting ons hotel. Rond de middag zijn we terug in het hotel voor Emma haar fruithap en dan laten we de auto halen en rijden we naar Canyon Ste Anne. Entree is 9$ tegenwoordig, dus aardig in prijs verhoogd. Maar zeker de moeite waard. Je kunt een leuk lusje wandelen, waarbij je 2x de rivier oversteekt (één voor en één keer na de waterval) en tot slot kun je vlak boven de waterlijn de rivier nogmaals oversteken.

  

Vooral op het uitzichtplateau vlak voor de tweede oversteek kun je goed nat worden. Daar hangen ook foto's waarop het verschil in hoeveelheid water tussen verschillende seizoenen goed te zien is. Nu komt er vrij veel naar beneden, maar het kan nog veel heftiger zijn. Emma vindt het weer leuk in de rugdrager en ze heeft geen bezwaar tegen wat regendruppels. Vanaf de laagste brug is het een stevige trap omhoog, maar gelukkig heeft Michael de rugdrager intussen overgenomen...

Als mensen vragen of wij een foto van hen willen maken, maken we van de gelegenheid gebruik om ook even een fotootje van ons gezinnetje te laten maken. Op de achtegrond zie je het water net naar beneden storten. Een open bus brengt ons terug naar de ingang en met een klein wandelingetje zijn we weer bij de auto. We willen nog wel wat meer bezichtigen dus rijden we naar de Reservé National de Fauna Cap Tourmerte. Het is intussen al wel drie uur geweest, dus we hebben weinig tijd meer over. De entreekosten zijn hier ook veel hoger geworden dan in de LP vermeld. 6$ pp. Bedoeling van het park is de trekkende ganzen een rustig plekje te geven. Er zijn diverse wandelpaden van verschillende lengtes uitgezet. Wij wandelen allereerst door de Information en zien daar o.a. een opgezet stekelvarken. Nu weten we eindelijk wat we in Mauricie gezien hebben!. Vervolgens wandelen we naar het strand. Dit is een wandeling over houten vlonders en bij het strand is een soort birdhide opgezet, om te voorkomen dat je de ganzen meteen wegjaagt.

We zien niet veel ganzen tijdens het wandelen. Om het strand zijn ze vrijwel allemaal weg omdat het hoog water is. Vanaf het strand lopen we richting het restaurant en dan nog een stukje parallel aan de kust. Ganzen zien we nog steeds weinig. We denken wel een boom vol ganzen te zien en Michael maakt er een foto van. We vinden het wel raar, ganzen in bomen, maar ja reigers doen het ook, dus waarom niet? Als we dichter bij de boom zijn, blijken de uiteinden van de takken ingepakt te zijn in witte plasticzakken...!!! BLUNDER. Michael wist stiekum de foto, zodat ik die niet als bewijs kan aanvoeren!

     

Bij het restaurant zitten heel veel kleine vogeltjes en eekhoorntjes. Wat een lawaai maken ze met z'n allen! Ik blijf een heel poosje staan om er een paar foto's van te maken.

    

Bij het verlaten van het park zien we dan toch nog een flink aantal ganzen. Voor de boerderij vlak bij de uitgang zit het hele weiland voor en iets verder, vliegen nieuwe koppels af en aan. We rijden terug naar het hotel om Emma haar groente te geven nadat we even in bad zijn geweest. Emma gaat steeds staan in bad en probeert over me heen naar de shampoobussen te klauteren. We eten zelf bij Asia op Rue Sault au Matelot. Zou dit het restaurant zijn dat in de LP bedoelt werd? Een vijfgangenmenu voor $25,99 en tax. Heerlijk eten. Emma is vrij lastig, maar gelukkig komen de verschillende gangen snel na elkaar en helpt de serveerster een beetje op Emma letten. Als we terug zijn in het hotel maak ik nog even gebruik van het gratis internet, terwijl Michael Emma een fles geeft en dan gaat ze snel slapen. Het is dan net half tien geweest.

Lees verder via:
Dag 11 en 12: Shawinigan (La Mauricie National Park en reserve faunique du Saint-Maurice)
Dag 15 t/m 17: Brockville
Index reis Canada

 Klik op de foto om via de kaart van Noord-Amerika een ander land te kunnen selecten.

 Klik op de foto om via de wereldkaart een ander land te kunnen selecten.

 Klik op de foto om naar de beginpagina van de homepage van Geja en Michael te gaan