Michael keert en benadert ze rustig. Een aantal vliegen weg maar twee blijven in een boom vlakbij zitten. Dat wordt flink wat foto's ook van degenen die vlak boven ons cirkelen. Als we allebei uitstappen blijven ze ook nog zitten, maar het dichtslaan van Michaels portier is teveel van het goede: ze gaan er vandoor. We halen een grote road train van Shell in! We tanken in Whicliffs Well (UFO landing Site) en scheuren dan naar Devil's Marbles. Het is een paar minuten voor zes als we daar aankomen en helaas is dat net te laat voor de zonsondergang op deze rotsformaties. We rijden er dus maar al filmend langs en rijden daan naar Tennant Creek. Het is al wel erg donker aan het worden op deze laatste 100 km en nu wordt het rijden toch vermoeiend. Vooral als er een tegenligger aankomt en het grote licht dus uitmoet. We halen de roadtrain van Shell opnieuw in, die is nu prachtig verlicht en we hebben 'm goed kunnen volgen. Kilometers voor ons zag je 'm al door de bocht gaan. Rond zeven uur zijn we in Tennant Creek. Even stoppen bij de i en dan is de camping snel gevonden. Voor het eerst komen we andere Nederlanders tegen, ze staan met hun camper naast de onze. We maken nog even soep met brood en koffie en gaan dan douchen (half negen). Rond kwart over negen liggen we in bed. We lezen nog wat en Michael smeert m'n pijnlijke spieren nog eens in.
Maandag 27 mei
De volgende ochtend wil ik eigenlijk niet naar het toilet, maar als het toch nog wel erg donker blijkt ga ik toch maar: het is 6 uur. Daarna horen we diverse geluiden op de camping en slapen we niet meer echt. Om kwart voor zeven staan we maar op. Ontbijten, afwassen, opruimen en deze keer vergeten we niet het waterpeil van de auto te controleren en wassen we zelfs de ramen. Om kwart over achte rijden we weg uit Tennant Creek. Het landschap onderweg is nogal saai. Af en toe wat meer begroeiing maar in het algemeen vrij kaal en redelijk vlak.
Veel roofvogels langs weg, valkjes en sperwers. Groepje op foto. Bij Newcastle Waters wisselen we, ik ga rijden. Rond tien uur wordt het wat rotsiger en heuvelachtiger. Even na Dumara slaan we af en nemen we de Buchanan Hwy. Deze gravelweg valt heel erg mee, je kunt er makkelijk ruim 80 rijden. Ongeveer halverwege stoppen we om wat te eten en te drinken en weer te wisselen. Niet lang erna zien we weer eens een kangaroe. Hij zit ons aan te staren als we draaien, maar steekt dan snel achter ons de weg over. In het zonlicht kleurt hij prachtig rood. In Top Springs tanken we de wagen weer vol en daarna is het asfalt tot aan Kalkarinji. Al snel zien we weer kangaroes, eerst eentje die snel de weg oversteekt en dan onder het hek door ervan doorgaat daarna twee samen. De grootste blijft een tijdje op de weg zitten zodat we 'm kunnen fotograferen en video-en. Als we dichterbij komen gaat hij er vandoor. Aan de andere kant van het hek blijven ze ons allebei aan zitten kijken tot we verder gaan. Apart asfalt hier trouwens. Over het algemeen slechts breed genoeg voor één auto maar af en toe voor een meter of vijftig ineens tweebaans. Als er een tegenligger komt moet je dus hard afremmen en met je linkerwiel op het gravel gaan rijden, maar natuurlijk weer niet zover dat je de reflectorpaaltjes omverrijdt. Ook veel vee langs de weg hier dus dat is ook erg goed oppassen. We zien ook een koe liggen wiens poten stijf uitstaan. Om vijf uur zijn we in Kalkarinji. We tanken de auto nogmaals vol en gaan dan op de ernaast gelegen camping staan. Echt veel stelt het niet voor, maar ze hebben wel powered sites en er zijn geen andere toeristen. We eten CTN met cashewnoten. De kipfilet van de heup is niet van al te beste kwaliteit, dus ik moet er erg veel van afsnijden. Toch smaakt het wel weer. Wel wat mindern dan eerdere dagen. Als ik naar het toilet ga, til ik braaf de klep van de bril op en schrik ik me helemaal kapot als er een enorme groene kikker in de pot blijkt te zitten. Ik roep Michael erbij. Die tilt ook de bril zelf op om de kikker te laten ontsnappen. In plaats daarvan laat de kikker zien dat hij ondanks zijn grootte volledig onder de rand van de pot kan verdwijnen! Later gooi ik de klep toch maar weer dicht want ik heb weinig zin om vannacht uit te glijden over zo'n glibberig beest. Wel een raar idee om hier in een gehucht te zitten terwijl het volgende gehucht 400 km verderop ligt!
Woensdag 28 mei
We staan weer redelijk vroeg op en vertrekken zonder ontbijt. Het is iets voor 8-en als we Kalkarinji verlaten. Ik zie vrijwel meteen een dingo, maar Michael merkt 'm niet op en is er dan ook snel langsgescheurd. De dingo rende al weg toen ik 'm zag dus het heeft geen izn om terug te gaan. De komende 300 km zijn nogal saai. Weer rijden over een gravelweg in redelijke conditie. Voornamelijk over een soort van hoogvlaktes waarop vrijwel alleen hoog gras groeit. We komen tot aan Halls Creek maximaal 10 auto's tegen en worden niet ingehaald. In het stuk dat ik zelf rijd stoppen we wel een paar keer om beesten te fotograferen. Eerst een stel sperwers die vlak boven de weg cirkelen. Een paar keer stoppen en een keer omdraaien levert uiteindelijk toch leuke plaatjes op. Dan een stel witte papegaaitjes die natuurlijk opvliegen als ik naar ze toe loop.
En vlak daarna een grote slang, die dood midden op de weg ligt. Blij dat ik die niet net tegenkwam toen ik naar de papegaaitjes liep. Michael rijdt vervolgens weer een stuk en helaas zien we eigenlijk alleen dode kangaroes en wat koeien. Michael rijdt nog een keer "over" een grote vogel (kori bustard) heen, gelukkig zien we 'm als we draaien wel weglopen. Een eindje voor Old Halls Creek wordt het landschap ineens heuvelachtig en cirkelen we over de bergkammetjes. We steken weer heel wat kreekjes over. Vlak voor Halls Creek nemen we de afslag naar China Wall. Leuk deze "muur" van witte steen die net als de echte muur over de bergkam loopt.
We lunchen hier en vervolgens ga ik weer rijden. We zijn Halls Creek al uit als Michael ontdekt dat we hadden moeten tanken, keren dus. De diesel kost hier 1,098. Dat is weer heel wat beter dan in Kalkarinji waar we 1,35 betaalden. Maar in Tennant Creek was de benzine maar 0,94. Michael wil graag vandaag nog naar Bungle Bungles ipv te overnachten in Halls creek en ik leg me daar bij neer. Na Halls Creek ligt weer een mooie asfaltweg. Het landschap blijft hetzelfde, nl. kleine heuveltjes. Vanaf de afslag naar Bungle Bungles is het opnieuw gravel. Officieel 4WD maar die hoeft voorlopig nog niet aan. Ik rijd hier nog zo'n 20 km en dan stop ik om Michael het over te laten nemen. Michael wil nog wat water uit de koelkast pakken, maar deze keer gaat hij echt teveel aan het slot van de camperdeur hangen. Ik zeg nog: "zo breekt hij nog af", maar dan is het kwaad al geschiedt. Hoewel ik bang ben dat we nooit meer naar binnen kunnen wil Michael doorrijden naar de receptie om daar hulp te vragen. We zien onderweg nog een kangaroe en dat levert wat miscommunicatie op. Michael denkt dat ik de berg zand bedoel, die hij wel ziet. We moeten ook drie keer door een riviertje van zo'n 40 cm diep. Het is uiteindelijk rond zes uur als we daar zijn en de Ranger komt ons helpen. Een beetje wonderolie en een schroevendraaier doen de truc: de deur is weer open. Omdat we 'm daarna nog bijna niet van buiten open krijgen, blijf ik maar binnen terwijl Michael terugrijdt naar de receptie. Voor de payphone is een telefoonkaart nodig en de receptie is al dicht. We betalen dus weer in een envelop en gaan naar de camping. Opnieuw met mij achterin de truc. Wel heb ik intussen een trucje bedacht waarmee het moet lukken de deur van buiten open te krijgen, nl een draadje aan de klink binnen. Tegen de tijd dat we op de camping zijn is het donker, heb ik knallende hoofdpijn, zit echt alles onder het stof en ben ik het allemaal spuugzat. Ik probeer wat spullen stofvrij te krijgen maar het is echt onbegonnen werk. Op een gegeven moment word ik zo depri dat ik maar in m'n dagboek ga schrijven terwijl Michael eten maakt.
Lees verder via:
Dag 10 en 11: West McDonnall Rangers
Dag 14 en 15: Bungle Bungles
Index reis Australië
Klik op de foto om via de wereldkaart een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om naar de beginpagina van de homepage van Geja en Michael te gaan