De entree is gelukkig ook een stuk aantrekkelijker. Kinderen onder de 7 betalen geen entree, de overigen betalen 5 pesos en voor het parkeren van de auto betaal je 2. Verder betaal je alleen nog in het kermisstuk van het park en voor de trein en de bootjes (de laatste twee slaan wij allebei over).
De kermisattracties zijn wel oud en niet super maar emma vindt de rups die alleen vooruit of achteruit rondjes draait al spannend genoeg. Samen met Michael gaan Ruben en Emma ook nog in het mini-reuzenrad. Emma heeft geluk dat ze er daar nog bij mag van de meneer die de boel bestuurd, want eigenlijk hebben we geen kaartjes meer. Nog even naar de gewone speeltuin en dan weer op naar het hotel. Kids even tv kijken, Michael slapen en ik verslag bijwerken. Rond zeven uur gaan we weer op pad. Als we bij de receptie vragen of ze een eetgelegenheid kunnen aanraden kijken ze ons een beetje verbaasd aan, maar wordt ons toch een straat drie blokken verderop aangeraden. Daar blijken de meeste eetgelegenheden dicht te zijn en als we uiteindelijk bij een zaak gaan zitten die vooral ijs verkoopt, wordt ons bij het bestellen verteld dat de keuken over tien minuten dichtgaat. Dit is dus het enige wat we kunnen bestellen. In Nederland zou de keuken nu juist open gaan! Emma zegt geen zin te hebben in eten. We bestellen daarom uiteindelijk een empenada, een bord witte rijst en een salade met champignons en ei. Emma eet vervolgens al het wit van het ei en een enorme berg rijst, terwijl Ruben vrijwel de hele empenada (gevuld met spinazie) opeet en ook nog wat rijst eet. Wij genieten vooral van de liter bier die Michael besteld heeft (hij dacht dat un litro een merk was...;-)). We nemen geen ijs na omdat Emma nog steeds pijn in de buik. Terug in het hotel, gaan we Ruben in bad stoppen en daarna pijnigen met de wrattenzalf. Terwijl ook Emma haar ene wratje eraan moet geloven. Ze piept nog harder over dat ene plekje dan Ruben over die 50 plekken! Vervolgens is het tijd om te gaan slapen. Omdat je over de gang moet om van de ene in de andere kamer te komen, slaap ik bij Emma en Michael bij Ruben. Emma valt vrijwel meteen in slaap. Ik lees nog wat in mijn lesboek en ga dan ook lekker slapen.
zaterdag 2 mei 2009
Waarschijnlijk zal ik dit na afloop van de reis de dag blijken te zijn, waarop ik het meeste spaans heb gehoord en heb gesproken. We gaan naar het El Parque Ecológico Municipal, wat gisteren nog dicht was. De entree blijkt gratis, we krijgen bij de ingang alleen een stukje toelichting en een klein kaartje. We rijden vervolgens naar het informatiecentrum. Daar gaan de kids eerst even lekker in de speeltuin spelen terwijl ik vast wat vogeltjes fotografeer.
Ruben voert boven op het klimtoestel weer een voorstelling "ik ben zielig op".
Bij de speelplaats staan allemaal bomen met speciale vruchten. Ruben en Emma willen er allebei graag één om mee te spelen.
Bij toeval zie ik voor het gebouw een vlinder in prachtig licht op een blad in de boom zitten en ik ben wel heel tevreden over deze foto.
We willen wel even in het informatiecentrum kijken. Daar worden we aangesproken door de manager van het Parque. Hij wil weten waar we vandaag komen, wat we al gedaan hebben in Argentinië en hij wil ons graag wat meer over het Parque laten informeren. Hij roept er daarom een dame bij die ons in het gebouw rondleidt en ons uitleg geeft over ecologie. Het is hier erg leuk opgezet met een grote termietenheuvel en honingraat waar je doorheen kunt lopen. Intussen vertelt ze vanalles over de dieren en de planten in argentinië en het ecosysteem wat in het parque wordt toegepast. Alles biologisch. Ik volg waarschijnlijk niet meer dan een kwart maar ik laat dat maar niet teveel merken. Het grootste probleem is nl mijn woordenschat en ik zal veel zinnen ook niet begrijpen als ze ze nog 10 keer herhaald domweg omdat ik de woorden niet ken. De kinderen rennen intussen vrolijk rond en Michael loopt met mij en de dame mee en houdt intussen een oogje in het zeil. Na de rondleiding vraagt ze of we ook nog de ecologische tuin willen zien. Op zich wil ik dat wel, maar ik ben bang dat de kids niet lang genoeg te houden zijn. Ik sla het aanbod dus af. De manager zit echter op een bankje bij de uitgang te wachten en we praten nog weer even met hem, o.a. over Maxima en hoe haar relatie met Willem Alexander de kijk op Hollanders veranderd heeft. Hij verteld dat hij genoemd is naar allerheiligen (6 januari), helaas ben ik zijn precieze naam echter alweer vergeten. Die spaanse namen blijven nog niet allemaal even makkelijk hangen. Hij loopt met ons mee naar buiten en wil me dan toch nog meer laten zien en blijft me vervolgens maar meeslepen. Hij laat de BBQ zien die geen BBQ mag heten omdat het eten gestoofd wordt op de witte kolen. In een aparte bak worden de kolen heet gemaakt, als ze heet genoeg zijn gaan ze in de BBQ, maar daar zit dus geen vuur. Hierdoor brandt het vlees niet aan en is het veel gezonder (het duurt ook wel wat langer om het klaar te maken). Hij besteld voor ons vast een stuk van de specialiteit van Argentinië. Verder laat hij met name mij (Michael en de kids volgen op enige afstand) het zuiveringssysteem voor het water zien, en vervolgens geeft hij een rondleiding door de tuinen, waar hij uitleg geeft over de planten die hier groeien. Ik leer o.a. dat Aloë Vera een soort cactus is met daarin een groenige substantie. Hij smeert er wat van op mijn arm, het is een beetje geleiig. Grappig hoor. Na de rondleiding vraag ik of we nog wat geld aan het centrum mogen doneren maar dat mag niet van hem. We nemen afscheid van deze zeer aardige man die me een beetje doet denken aan een vriend van Michael's ouders (Bouwe) en gaan terug naar de speeltuin. Na een poosje willen de kids ook nog wel even bij een andere speeltuin kijken. Intussen is mij een grote vogel opgevallen die een eindje verderop op het gras onder een boom zit. Ik loop er met de camera heen terwijl Michael met de kids naar de nieuwe speeltuin gaat.
Het blijkt een soort grote buizerd te zijn. Ik probeer 'm voorzichtig te naderen, maar hij houdt me goed in de gaten en gaat ervan door als ik te dichtbij kom. Dan heb ik ook tijd om naar de vogeltjes dichterbij te kijken en ik ontdek tot mijn verbazing dat op een tak vlakbij twee kleine uiltjes me strak aan zitten te kijken.
Ik ga ook proberen foto's van de uiltjes te maken. Eerst maar vast met tegenlicht want ik moet eerst om ze heen lopen om licht mee te krijgen. Het ene uiltje gaat er vandoor voordat ik op de gewenste plek ben aangekomen, maar het andere uiltje blijft lang genoeg zitten voor een paar redelijke foto's. Jammer dat het toch nog niet lukt om alle foto's even scherp te krijgen. Intussen wordt ik ook nog even afgeleid door een andere grote buizerd die over mee heen vliegt. Daar maak ik ook nog snel een aardige foto van. Dan maar weer eens op naar Michael en de kids. Michael is ook wel verbaasd dat ik zo midden overdag twee uiltjes gezien heb. We gaan nog een klein stukje lopen met de kids en Michael krijgt Ruben zover dat hij zelf tegen de heuvel oprent (Ruben zit liever op de nek van papa dan dat hij zelf loopt).
Vandaar valt er niet buitengewoon veel te zien, dus besluiten we tussendoor naar het informatiecentrum te lopen om daar te gaan eten. Onderweg nog wel wat foto's gemaakt, maar alleen die van de rietpluimen zijn redelijk. In het restaurant blijkt het echte vlees nog niet gaar, dat heeft nog een kwartiertje nodig. We vragen wat er als alternatief is en dat blijken broodjes hamburger te zijn. Ook prima vinden we, dus we bestellen twee broodjes hamburger en gewoon brood voor de kids. De broodjes met hamburger, ham, kaas, sla en tomaat zijn erg lekker. Ruben smult mee van de hamburger, terwijl Emma niets wil proeven. Michael krijgt haar uiteindelijk alleen zover een redelijk stukje sla op te eten door te zeggen dat ze dan een ijsje mag uitkiezen. Het gaat niet van harte, maar de sla gaat er dan toch in. En het ijsje natuurlijk ook! Wij krijgen het eerder beloofde stuk Argentijnse specialiteit ook nog geserveerd en dat laten we ons ook goed smaken. Het eten is ook niet duur, want alles bij elkaar is het maar 33 pesos (7 euro). Ik ga vast naar buiten om nog wat foto's van de grote groene grasparkieten in hun enorme nesten te maken, terwijl de kids hun ijsje op eten.
Daar sta ik nog weer een heen poosje met de kok te praten over Nederland, Maxima, het nederlandse voetbalteam, zijn kinderen etc. vervolgens lopen we terug naar de auto. Nog even in de speeltuin en dan gaan we naar de Zoologico. Volgens de dame van de rondleiding is dat de beste argentijnse dierentuin. Dat belooft helaas weinig goeds voor de rest van de dierentuinen, want wij vinden het maar zeer matig. Het terrein van de dierentuin is vrij groot, maar dat is niet gebruikt voor de dieren! Een aantal kooien is vrij goed, zoals dat van de panter en de leeuwen, maar vooral het kooitje en de omstandigheden van een tijger die in het circus een voet en een deel van zijn staart is kwijtgeraakt is gewoon triest. We vermoeden dat men het dier beter had kunnen laten inslapen... De dierentuin bevat wel veel speeltuinen en dat vinden de kids natuurlijk heerlijk. wel gaat Ruben bij de eerste speeltuin al een keer op zijn buik van de glijbaan, terwijl die een halve meter boven de grond eindigd. Dat is een harde knal met zijn buik op de grond. Hij huilt er niet van, maar blijkt later toch weer een buil op zijn hoofd te hebben, vermoedelijk van het schampen van de grond. Hoogtepunt voor de kids is vermoedelijk de clown die we al aan het begin tegenkomen. Die doet zijn best om zonder al te veel woorden voor onze kids een showtje op te voeren (verdwijnen en terugtoveren van een zakdoek) en mag van ons een dier van een ballon maken (voor 4 pesos). Emma krijgt een poesje, Ruben een hondje.
Na een uurtje of twee hebben we de dierentuin wel weer gezien. we kopen nog wat popcorn bij de uitgang en lopen dan terug naar de auto. We willen ergens gaan eten. In de buurt van het parque ecologico heb ik vanmiddag wel wat zaakjes gezien. Ten eerste kunnen we de juiste straat niet vinden (hoe dat kan is vreemd, want deze staat heeft een bijzonder recht stratenplan met alleen maar calles en avenida's met nummers en af en toe een plaza of een diagonaalstraat ertussen). Uiteindelijk vinden we het wel, maar blijkt alles dicht. Dan besluiten we maar naar een supermarkt te gaan. De Walmart is de eerste die we tegenkomen dus daar gaan we onze boodschappen doen. Emma heeft weer pijn in de buik en verdwijnt met Michael naar de wc terwijl ik nog wat appels koop. Jeetje wat duurt het lang om eindelijk door de kassa te komen. Niet zo'n efficient systeem. Terug in het hotel eten we onze gooddies. Emma eet bijna niet van de door haar uitgekozen cereal, maar wel een heel groot stuk van de oma cake. En één stukje appel.. Ruben geniet vooral van de yogi en de vruchtenyoghurt.
Zo het is alweer vrij laat. Ruben gaat weer even onder de douche en dan stikken we de wratjes weer aan, waardoor hij weer 3 snoepjes verdient. Emma krijgt één soepje voor haar ene wratje. Vervolgens maakt Ruben het leven van Emma zuur. Zij eet haar snoepje namelijk meteen op en hij blijft er een hele poos mee spelen. Dan wil zij ook zo graag nog een snoepje, maar ja, dat doen we dus niet. Als ik tegen Ruben zeg dat het nu toch echt tijd is de snoepjes op te eten en dat ik ze anders afpak, stopt hij ze alledrie in één keer in de mond. Tja, dat was nou ook weer niet de bedoeling.. Tandenpoetsen en bedtijd voor de kids. We bekijken nog even met z'n tweeën de foto's van vandaag en dan gaat Michael terug naar Ruben en ga ik douchen. Tot slot dit verslag bijwerken en dan ga ik ook slapen.
zondag 3 mei 2009
We gaan weer van hotel wisselen vandaag. We staan rond acht uur op, ontbijten en wandelen dan nog even naar de kathedraal om daar een paar foto's te maken. Daar zijn we namelijk nog niet bij daglicht geweest.
Vervolgens de spullen in de auto de rekening (600 pesos) betalen en op pad. We besluiten ook nog wat te toeren omdat we niet echt haast hebben. We rijden daarom eerst naar Magdalena wat dichter bij de kust ligt, terwijl onze eindbestemming Chascomus is. Het eerste stuk is een mooie asfaltweg. Lekker breed en er wordt niet hard gereden. Na ruim een half uur zijn we in Magdalena, een uitgestrekt niet echt aantrekkelijk dorpje. We gaan op het dorpsplein koekjes eten en wat drinken, want we zien geen leuke gelegenheid om ergens te gaan zitten. Pinnen bij de bank is niet succesvol. Vreemd dat je ook zelf moet aangeven wat voor soort kaart je hebt: visa, cirrus etc. We nemen nu de weg naar Chascomus en die blijkt volledig onverhard te zijn en veel langer dan we hadden verwacht. De omgeving is vlak, met af en toe een boerderij en een stel koeien. Echt heel boeiend is het niet. Wel grappig dat je af en toe een prachtige groene wei ziet terwijl het gras meestal nogal droog is. Drie keer steekt een klein hoentje voor onze auto over. Grappig die hard rennende vogeltjes. Verder zien we veel nesten in de bomen en vliegt er regelmatig een roofvogel met ons mee. De kinderen slapen een groot deel van het tweede deel van de rit. In Chascomus aangekomen stoppen we bij het informatiecentrum waar ik ga vragen waar we een hotel kunnen vinden. Er blijkt een hele zone met hotels te zijn, langs het meer. We kiezen er op het oog één uit en daar blijven we ook meteen. Voor 240 pesos per nacht hebben we beneden een woonkamer, keuken en badkamer en boven een slaapkamer. De kinderen zullen wel samen beneden in een éénpersoonsbed moeten slapen. We denken dat we dat kunnen oplossen door de matras op de grond te leggen. We rijden even naar de bank om te pinnen en betalen dan meteen voor de kamer. Even de spullen naar binnen brengen en snel wat was doen. Ik heb gevraagd waar ik het kan ophangen. Er is een plek achter de huisjes waar de hete lucht van de kachels langskomt, dus daar droogt het supersnel. Ik was snel alle witte en lichtroze spullen uit en hang die daar op. Intussen spelen de kids buiten met de strandstoelen.
Dan gaan we in het restaurant naast het hotel eten. Oef dat is duur voor wat we gewend zijn. Wel 100 pesos voor salade, kale pasta, een stuk biefstuk, twee gebakken eitjes, een glaasje sinaasappelsap en een fles bier van één liter. We laten het ons maar goed smaken. Na het eten gaan we met z'n allen naar de luchtkussen die verderop bij een marktje zijn opgezet. De kids kunnen voor 4 pesos een hele poos in één van de luchtkussens spelen en ze vinden het geweldig. Hoewel er nog geen signaal is gegeven dat ze eruit moeten, halen we ze er na een poosje toch maar uit, want we willen verder. We gaan nog een eindje langs het strand wandelen. Emma wil eigenlijk alleen maar naar de speeltuinen. Soms is haar gedram wel vermoeiend. Als wij iets willen is het steevast "dat wil ik niet" en verder is het de hele tijd "ik wil naar de speeltuin etc". We proberen er niet al te veel aan toe te geven. Grappig er blijken zelf flamingo's langs het meer te zitten. Meestal in kleine groepjes van max 10 stuks. Als we het strand verlaten gaan we op zoek naar een winkeltje om water te kopen. Er staat vanaf de strandroute iets aangegeven en daar gaan we heen. Wat een kleine winkeltjes hebben ze hier toch vaak. Meestal zijn het winkeltjes met één of meerdere telefooncellen waar ze ook wat drinken en snoepjes verkopen. Ik vraag daar of ze ook een plek weten waar ze brood verkopen en er blijkt gelukkig een klein stukje verder een panaderia (bakker) te zijn. Daar kopen we pizzabrood en kleine roze cakejes en croissants voor het avondeten. Vervolgens lopen we terug richting ons hotel. Michael gaat nog even met de kids tv kijken terwijl ik achter het huisje in de tuin ga internetten. In de kamer hebben we helaas geen ontvangst, dus ik moet de muggen trotseren.
's Avonds gaat het pizzabrood er vrij goed in. De yoghurt uit een zak blijkt yoki te zijn en omdat Emma yoki verwachte wil ze de yoghurt vervolgens weer niet... Vervolgens maken we het bed voor de kinderen klaar. Ruben is al best moe en gelukkig biedt hij zelf aan om op de bank te slapen. Daar past hij inderdaad precies op. Dat komt goed uit, want dan kan Emma mooi in het eenpersoonsbed. We schuiven het bed en de bank tegen elkaar aan en monteren de klamboe eromheen. Ruben slaapt vrijwel meteen. Emma gaat gelukkig toch ook vrij snel slapen. Als de kids naar bed zijn, gaan wij naar boven, zodat we het beneden donker kunnen maken. Michael leest nog een flinke tijd en ik bekijk een film die ik op de laptop heb gezet. Het is bijna twaalf uur als ik ga slapen.
maandag 4 mei 2009
Ik heb niet zo goed geslapen vannacht door de muggen een snurkende Michael en het wat smalle bed. Als de kids wakker worden, staat Michael dan ook met ze op terwijk ik nog even blijf liggen. Hij gaat met ze na de speeltuin en dan kom ik er ook maar uit om me te douchen. Vervolgens doe ik nog wat was, wat ik te deels buiten en deels binnen te drogen hang. De was die ik gisteren buiten had gehangen is al zo goed als droog. Dat gaat echt goed. Ik ga nog even buiten internetten terwijl Michael met de kids naar de speeltuin gaat. Erna gaan we op zoek naar een supermarkt. Dat valt weer niet mee, we vinden alleen hele kleine winkeltjes, maar ik slaag toch voor water, koffie en yoghurt. Als we bij zo'n winkeltje binnen zijn heeft Ruben ineens een natte broek. O ja, hij was voor vertrek naar de wc geweest en ik ben vergeten 'm weer een luier om te doen. Gelukkig hebben we wel luiers in de auto, dus die krijgt hij om en de natte broek en onderbroek gaan uit. We gaan even terug naar het hotel om Ruben een schone broek te geven en dan gaan we bij een restaurant in het centrum eten. Heel wat goedkoper dan gisteren (41 pesos) voor luxe broodjes hamburger, twee porties frites, salade, kipsnitzel, cola, aardbei-milkshake en biertje. De kids eten vrij veel, maar helaas weer weinig gezonds. We rijden alleen langs het hotel om drinken en snoep te halen en gaan dan een rondje om het meer rijden. We hopen dat de kids onderweg misschien even gaan slapen. Misgedacht, die twee doen toch druk op de achterbank. We krijgen er koppijn van! We gaan nog brood halen bij de bakker en even tanken en zien dan toch nog een redelijke supermarkt. Daar koop ik broccoli omdat we toch wel graag willen dat de kids ook weer eens iets gezonds krijgen. Als we terug zijn in het hotel ga ik nog even met de kids naar de speeltuin zodat Michael even kan relaxen.
Het wordt al donker, dus de uitdaging voor het maken van een paar foto´s van het meer is extra groot.
Als beide kids hard gevallen zijn, gaan we maar snel terug. Buiten nog even een fotootje van het apartmentencomplex.
Tijd om even relaxed tv te kijken.
Ruben wil alleen steeds tegen Emma aan knuffelen en dat wil zij niet. Mijn moeder belt om 7 uur om ons te waarschuwen dat al onze pintransacties dubbel worden afgeschreven. Als we drie keer 300 pesos pinnen, wordt er 6 keer afgeschreven! Tja, zo gaan we wel hard door ons geld heen. Hopelijk wordt het allemaal nog goed gecorrigeerd.
dinsdag 5 mei 2009
We vertrekken om tien uur, nadat ik nog even zelf onze bankrekening gecontroleerd heb en heb geconstateerd dat het bericht over de dubbele afboekingen gelukkig loos alarm was. Alles is één keer afgeschreven. Doordat je echter maar 300 pesos per keer kunt pinnen, ga je 3 x achter elkaar pinnen. Als dan de boekingen van meerdere dagen op dezelfde boekdatum staan, ziet dat er wel verwarrend uit. We zijn eerder bij Dolores dan verwacht en rijden het dorp daarom zonder stoppen voorbij. Na de middag arriveren we in Tandil. We gaan op zoek naar de Bed en Breakfast die in de Footprint wordt aangeraden. We kunnen nummer 39 echter eerst niet vinden. We vermoeden dat het nummer in het boek niet correct is en willen daarom naar een restaurant met wifi om op internet het juiste nummer op te zoeken. In restaurant Golden hebben ze sandwiches en kleine pizza's en frites. We nemen twee kleine pizza's en frites, maar de pizza's vallen niet echt in de smaak. De kids willen er helemaal niet van eten. Intussen zoek ik het adres op en het nummer blijkt toch goed. van andere hotels in Tandil kunnen we geen prijzen vinden, dus we moeten waarschijnlijk gaan rondvragen. We gaan echter eerst nogmaals op zoek naar de bed en breakfast en nu blijkt het nummer een beetje verstopt te zitten. Ik bel aan en gelukkig blijkt de eigenaresse net teruggekomen te zijn van het boodschappen doen. De torenkamer is vrij voor de komende dagen en die kunnen we voor 350 pesos per nacht huren. Beetje prijzig, maar het ziet er erg leuk uit, dus we doen het. De accomodatie heeft beneden twee eenpersoonsbedden en een kinderbedje en op de verdieping een tweepersoonsbed en een eenpersoonsbed. Genoeg plek dus. Beneden ook een badkamer met een groot bad en een koelkast, magnetron, waterkoker etc. De eigenaresse is meteen lekker aan het babbelen en vertellen over Tandil, wat we moeten gaan zien etc. Ze gaat ook meteen folders en een plattegrond halen. We pakken de spullen een beetje uit en gaan dan nog even op pad. We gaan naar de speeltuinen bij het meer. Daar genieten de kids even van de enorme hoeveelheid speeltoestellen. Er zijn twee toestellen waar bij staat dat kinderen onder de 8 er niet in mogen. Natuurlijk gaan onze kids er toch in. Bij de eerste valt het allemaal ook wel mee, maar bij de tweede zijn de glijbanen echt heel steil.
Gelukkig sta ik beneden om ze op te vangen. Anders hadden ze er wel eens flinke builen aan over kunnen houden. we maken ook nog even foto's van de molen op een heuvel.
Als we vertrekken vanaf de speeltuinen, besluiten we nog even naar de molen toe te rijden.
Daar blijken beelden uit het verhaal van Don Quijote bij te staan. Grappig. Van boven heb je een mooi uitzicht op het meer en de stad. Wauw, heel wat groter dan verwacht!
Vervolgens gaan we nog even op zoek naar een supermarkt. Toen we de stad inkwamen, zagen we een bord van een Carrefour en daar gaan we naar op zoek. Na even zoeken weten we 'm te vinden en dan gaan we op zoek naar wat eetbaars wat in een magnetron klaargemaakt kan worden. Het resultaat is een blikje mais, champignonnesoep en instant noodles. En natuurlijk wat te drinken en toetjes. Terug in onze kamer is de koelkast al gevuld met yoghurt, melk, sap, boter, jam en honing en ligt er ook al brood voor morgenochtend. De kids gaan nog even lekker in bad en dan maken we het eten klaar en gelukkig eten de kids er goed van. Nog even relaxed tv kijken en dan is het bedtijd. Gelukkig wil Ruben toch in het kinderbedje. Wel zo handig want de gewone bedden zijn erg hoog en we zijn erg bang dat hij daar uit zou vallen.
woensdag 6 mei 2009
Rond acht uur is Ruben wakker en als we die ophalen komt ook Emma naar boven. Tijd om op te staan dus. We gaan de omgeving van Tandil bekijken. We gaan eerst naar de "scheve" rots. Die blijkt al in 1912 naar beneden gevallen. In zijn plaats staat er nu een replica boven aan de rotsen. Het is nog een stevige klim naar boven. Ruben zijn korte pootjes hebben moeite met de hoge treden.
De replica is wel wat minder indrukwekkend geplaatst dan de oude steen, maar het is toch leuk om hier boven te komen.
Opnieuw kun je de stad goed zien liggen. Na het bezoek aan de "scheve rots" willen we met de kabelbaan gaan. Met wat moeite vinden we de weg ernaartoe, maar als we er zijn, blijkt de kabelbaan op woensdag helaas gesloten. Jammer. Gelukkig hadden we de kids nog niet verteld wat we wilden gaan doen, omdat we al bang waren dat het dicht zou zijn. Vervolgens willen naar het dierenpark gaan, maar ook die blijkt op woensdag gesloten. Dan gaan we op aandringen van de kids eerst maar voor een korte stop bij de speeltuin. Nadat Michael zelf met de kids van de grote glijbaan is geweest, weet hij mij te overtuigen ook met Emma te gaan. In de glijbaan kruipen is al lastig, maar als je onderaan bent, weet je helemaal niet meer hoe je er weer uit moet komen!
Vervolgens gaan we in de stad eten. We willen weer een restaurant met wifi om op zoek te gaan naar een hotel in Buenos Aires voor in ieder geval vrijdagnacht. Helaas lukt het echter niet om op internet een betaalbare groot genoege kamer te vinden. Het eten is ook niet helemaal wat we ervan voorgesteld hadden. We nemen broodjes hamburger die wel prima smaken maar waar de kids nauwelijks van eten en de frites blijken chips te zijn. Dat gaat er bij de kids dan weer wel goed in ... We besluiten weer naar de Carrefour te rijden om te proberen weer wat gezonds voor vanavond te kopen. Bij thuiskomst gaan de kids weer even in bad en dan maken we het eten klaar. En ik maak nog snel wat fotootjes van de accommodatie.
Deze keer is het champignonnesoep, worstjes en pasta met spekjes geworden. Het gaat er weer goed in. Emma maakt nog weer een mooie tekening die ze graag even laat zien voor de foto.
Vrij snel na het eten gaan de kids naar bed. Vooral Ruben is moe.
donderdag 7 mei 2009
Als we aan het ontbijt zitten komt de eigenaresse langs met het sap. We vertellen dat we vandaag richting Buenos Aires gaan omdat het niet gelukt is een hotel in de buurt van de luchthaven te vinden. Ze biedt aan er één voor ons te zoeken. We geven aan dat 350 pesos zo'n beetje het maximumbedrag is en dan gaat ze voor ons op zoek. Bij het vijfde hotel blijkt ze succes te hebben. Het wordt de tres sergentes, in het centrum, maar ook dicht bij de luchthaven. Voor 280 pesos. Tevens kunnen we een extra nacht blijven en verlaagt ze daarom het tarief voor ons en betalen we voor de drie nachten 900 pesos ipv 1050 pesos. Dat is natuurlijk ook weer mooi meegenomen. Dan kunnen de pyama's weer uit de koffers en hebben we extra tijd voor het ontbijt. Op advies van de eigenaresse gaan we naar het klooster in de buurt van Azul. Het grootste deel is een mooie rechte asfaltweg en dan nemen we de afslag naar het dorpje waar het vlak bij ligt en moeten we zo'n 14 kilometer over een onverharde weg. Lekker stoffen.
We proberen nog even wat fotootjes van de countryside te maken, want dat hebben we eigenlijk nog nauwelijks gedaan. Leuk die zandwervelstormpjes vlak bij Pablo Acosto.
We blijven maar kort bij het klooster, want er valt niet echt veel te bekijken. Het is wel mooi en rustig hier.
We rijden vervolgens naar de grote rotonde bij Azul. Hier tanken we de auto even vol. we hadden gehoopt hier ook eetgelegenheden te vinden, maar die zitten hier niet. We hebben niet zoveel zin om Azul verder in te gaan, dus rijden we terug naar Tandil. In Tandil besluiten we eerst maar weer naar de Carrefour te gaan. Ik doe de boodschappen terwijl Michael bij de kids blijft die in de speelhal rondlopen. Allemaal apparaten daar van minstens 20 jaar oud! Met de boodschappen rijden we naar het hotel terug, waar we meteen de aspergesoep en pasta's gaan klaarmaken. Helaas eten de kids eigenlijk alleen goed van de soep. Wel zitten we heerlijk buiten in het zonnetje!
Na het eten gaat Emma knutselen. uit haar Dora tijdschrift kan ze een kroon en 2 armbandjes maken. Ik help haar een beetje en maak vervolgens ook een kroon voor Ruben met papier uit het knutselpakket. Samen zijn de kids vervolgens een spelletje "gooi en raap kroon en armband" aan het spelen. Ze vermaken zich er opperbest mee. We verschuiven de tafel en stoelen nog een keer om in de zon te kunnen blijven zitten, maar na een poosje wint de schaduw het helaas toch. Ik ga nog even douchen en dan gaan we naar op zoek naar een restaurant. Alles blijkt echter nog dicht. Bij een door de footprint aangeraden restaurant horen we dat de restaurants pas om 8 uur open gaan. Het is intussen kwart over zeven. En Ruben valt al heel snel in slaap achterin de auto. We blijven rondrijden door het centrum tot we eindelijk een pizzeria vinden die wel open is. Daar eten we heerlijke pizza. Beide kids sliepen al toen we aankwamen, Emma is meteen weer wakker en gelukkig wordt Ruben ook nog weer wakker. Beiden eten ook heel behoorlijk mee van de pizza. De rekening is wel prijzig met 77 pesos. Omdat ze al 12 pesos rekenen voor het aantal borden, besluiten we geen verdere tip te geven. Dat doen we alleen als men de tip niet zelf gaat berekenen en een bedrag per bord rekenen vinden wij toch wel een berekening van de tip. Michael zet mij af bij Bar restaurant Golden zodat ik op internet op zoek kan naar een hotel in Salta en de mail kan ophalen. Hij rijdt intussen met de kids naar het hotel. Ik zit ruim een half uur te internetten en als ik alles een beetje afgerond heb, loop ik terug naar het hotel. Ik laat de eigenaresse ook nog even weten dat ik terug ben en babbel met haar nog even over haar leven in Argentinië. Wat een aardig mens! Michael is vanavond ook bij haar geweest met de kids. Ze heeft een 2-tal foto's van het drietal gemaakt en die stuurt ze een dag later per mail.
Als ik onze kamer binnenkom, blijken de kids nog op. Ze zitten nog tv te kijken in de pyama's die ze van Nancy gekregen hebben. Ruben gaat al wel vrij snel naar bed, maar Emma wil eerst Mr Maker kijken en ze gaat pas rond elf uur slapen! Ben benieuwd hoe humeurig ze morgen wakker wordt. Vanmorgen was ze enorm aan het mopperen! Om kwart voor twaalf is het verslag weer bijgewerkt en ga ik ook naar boven.
vrijdag 8 mei 2009
We staan om acht uur op, ontbijten, spullen in de auto inpakken en dan is het tijd om afscheid te nemen van de eigenaresse. Wat een leuke dame toch, zo'n plekje heb je af en toe echt nodig. We rijden over de aangeraden route via Gral Belgrano en San Martin del Monte terug naar Buenos Aires. Onderweg maken we alleen een paar keer een toiletstop. We zijn om half tien vertrokken en rond drie uur zijn we vlak bij het hotel.
Lees verder over onze reis door Argentinië op vervolg.
Klik op de foto om via de kaart van Zuid Amerika een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om via de wereldkaart een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om naar de beginpagina van de homepage van Geja en Michael te gaan