Natuurlijk wil Ruben ook graag meedoen. Na een poosje komt Emma ook vragen hoe ze kan zeggen hoe ze heet en zo ontdekt ze dat het meisje Victoria heet. Later horen we dat ze in Londen is geboren en graag Engels wil leren. Ik praat nog een poosje met een andere gaste en de bediening over Holland en Argentinië. Ik krijg zelfs een complimentje voor mijn spaans.. Helaas versta ik echter nog steeds lang niet alles wat de dame allemaal ratelt... We genieten van het lekkere eten wat we besteld hebben: empenadas, rijst, kipsnitzel, salade en frites. De kids eten vooral frites en wat vlees. Wij hebben er ook nog een lekker biertje bij genomen. We blijven behoorlijk lang zitten omdat de kinderen zo heerlijk aan het spelen zijn. Victoria haalt allerlei speelgoed te voorschijn uit een achterkamertje en dat vinden Emma en Ruben natuurlijk ook leuk. Uiteindelijk gaan we toch maar weer eens op pad. We lopen langs een mooie rode kerk naar de Plaza die oook erg mooi is.
Vervolgens wandelen we door de winkelstraat. Emma lokt ons nog een speelgoedwinkel in, maar we gaan weer met lege handen naar buiten. In een drogist slaag ik wel voor luiers en zo waar hebben ze hier ook up en go's. Vervolgens gaan we terug naar het hotel. Ik heb het koud en ga lekker onder een deken liggen, maar daar is Ruben het niet mee eens: hij blijft maar aan de deken trekken. Emma is intussen ook op bed gaan liggen en ze valt plotseling in slaap. Om nog abrupter spugend wakker te worden! Jakkie. Gelukkig valt de schade op de bedden en de kleren mee, maar het is toch wel even boenen om alles weer schoon te maken. Wel fijn dat ik nu toch genoeg spaans kan om beneden om schoonmaakspullen en een schoon dekbed en handdoeken te vragen. De tweede keer dat Emma moet spugen doet ze dat netjes in een emmer, dus gelukkig geen nieuwe schoonmaakacties en bij de derde keer lijkt de maag al aardig leeg. Ze valt vrij snel weer in slaap en als het er na een poosje op lijkt dat ze niet opnieuw hoeft te spugen, krijgt ze haar pyama aan en leggen we haar in haar eigen bed. Ruben ligt intussen ook al te slapen. Rond tien uur ben ik even bang dat Emma weer gaat spugen, maar gelukkig is het (op dit moment) vals alarm. Maar even afwachten wat de nacht gaat brengen. Net als we naar bed willen gaan, wordt Emma weer wakker omdat ze moet spugen. De maag is echter allang leeg, dus het valt allemaal mee. Emma is er erg laconiek onder en gaat al snel weer slapen.
zondag 10 mei 2009
Gelukkig geen spuugpartijen meer vannacht. Ik heb wel onrustig geslapen doordat ik steeds heb liggen luisteren of één van de kids niet moet spugen. Gisteravond had ik al hoofpijn toen ik naar bed ging en dat is gedurende de nacht alleen maar erger geworden. Het helpt ook niet erg dat Ruben al om 6 uur wakker is en niet meer wil slapen. Ik probeer 'm een poos zoet te houden door bij 'm in bed te kruipen, maar dat helpt maar beperkt. Michael wordt ook niet wakker als ik 'm vraag om met me te ruilen omdat ik hoofdpijn heb. Ik probeer het dus nog maar even vol te houden. Na een paar uur heb ik het echt helemaal gehad en maak ik Michael echt wakker. Die gaat vervolgens met Ruben opstaan en samen gaan ze beneden ontbijten. Voor mijn gevoel zijn ze binnen vijf minuten terug in de kamer. Ruben wil douchen. Dat gaat natuurlijk ook niet bepaald zachtjes, dus al snel is ook Emma wakker. Mijn hoofdpijn is nog steeds enorm, dus ik probeer me onder de dekens te verstoppen. Uiteindelijk neemt Michael de kids mee naar de supermarkt, zodat ik nog even kan gaan slapen. Ik neem nog een paar paracetamol en slaap nog wat. Na een half uur geslapen te hebben, is de hoofdpijn gelukkig wat gezakt en sta ik maar op. Ik spoel nog even wat kleren uit die ik hier mooi aan een kleerhanger buiten het raam kan hangen. Dan zit ik te dubben wat ik zal doen, want Michael en de kids zijn nog niet terug. Uiteindelijk besluit ik maar richting supermarkt te wandelen. Nog geen vijf minuten later zie ik ze al aan de andere kant van de straat lopen. Kan ik mooi de boodschappen helpen sjouwen, want ze hebben flink wat gekocht.
Tegen de middag ontdekt Michael dat het moederdag is. Nog nooit zo weinig aan moederdag gedaan. Zelfs geen tekening gehad..
's Middags gaan we met de kabelbaan naar boven, op de San Bernardo, 1466 meter hoog. Leuk met een lekker langzaam gaand kabelbaantje. Kids vinden het geweldig in de kabelbaan en het uitzicht op de stad is leuk. De kabelbaan kost 20 pesos per persoon en voor de kids is het weer gratis.
Boven aan de kabelbaan is een heel groot watervallenstelsel aangelegd. Het water wordt van beneden omhoog gepompt en men laat het hier weer naar beneden lopen.
Vanaf de watervallen en het platform heb je ook een mooi uitzicht op de stad.
Boven zit een restaurantje en daar gaan we even eten. Lekkere empenadas en een lekkere vlees- en kaasschotel. De kids eten helaas vrijwel alleen chips en brood.
Bij de entree voor de kabelbaan hebben we ook kaartjes gekregen voor de kids om te spelen in de speeltuin. Daar mogen ze maar 15 minuten in, maar in die 15 minuten hebben ze in ieder geval wel veel plezier.
Erna lopen we via een markt waar we kadootjes kopen voor de kids. Voor Emma voor 15 pesos een 6 tal kleine barbie popjes en voor Ruben voor 8 pesos zo'n 30 kleine dinosaurussen. Vervolgens gaan we naar het busstation om informatie in te winnen over de bus naar San Pedro de Atacama. Alleen het kantoor van Gemini is open. Hun bussen gaan op zondag, dinsdag en donderdag en kosten 190 pesos per persoon. De kinderen hoeven maar 60% te betalen. We zullen in het hotel eens uitzoeken op welke dag we willen gaan en dan zullen we gaan boeken.
maandag 11 mei 2009
Vannacht een sms van mijn manager ontvangen die ik 's morgens bij het opstaan lees. Ik mag blijven bij Bouwfonds. Gelukkig maar. Van één van de mensen op mijn afdeling mag het contract niet verlengd worden. Vind ik wel enorm balen voor hem. Maar ik hoef dus nog geen aanbod te accepteren als ik dat hier ergens krijg ;-)
Na het zeer sumiere ontbijt gaan we op pad om van alles te gaan regelen. Op straat zien we al snel een groepje scholieren, die gaan even op de foto. Wat zijn die kids dik aangekleed! Wij lopen in t-shirt en korte broek.
We gaan eerst naar het kantoor van de Avis om een huurauto te regelen. Toevallig staat er een ander stel Nederlanders in het kantoor. Zou onze schatting kloppen dat 10% van de westerse toeristen in deze omgeving uit Nederland komt? Nadat de auto geregeld is, lopen we naar de toeristeninformatie om te vragen of ze daar nog betere kaarten van de omgeving van Salta hebben. Dat blijkt niet het geval, maar bij de boekhandel ernaast vinden we wel een aardige kaart. Erna gaan we naar de plaza om foto's te maken en de kindjes mogen een ijsje eten.
Ik loop in mijn eentje een rondje over het plein, ondertussen allerlei foto's makend. Leuk plein en enorm druk met vooral veel scholieren.
De kathedraal kan helaas niet goed gefotografeerd worden omdat de zon zich achter de kathedraal bevindt. Maar de foto van de weerspiegeling is ook nog wel grappig.
In het spiegelgebouw naast de kathedraal zie ik een leuke weerspiegeling. En als op een gebouw de Argentijnse vlag vrolijk wappert, is het ook tijd om daar een foto van te maken.
Terug bij Michael en de kids blijken de kids op veel belangstelling van een stel schoolmeisjes te kunnen rekenen. Als ik erbij kom staan, vragen ze hoe oud de kinderen zijn en gaan ze om de beurt met Emma en Ruben op de foto.
We willen eigenlijk gaan eten bij het restaurant van het "vriendinnetje van Emma" maar dat blijkt dicht en dat terwijl het toch al wel na zevenen is. Misschien zijn ze op zondag altijd dicht? Het restaurant dat in de Footprint werd aangeraden is ook dicht, dus gaan we maar naar een ander restaurant waar we wat lokale specialiteiten proberen (maisgerechten). We bestellen veel te veel en krijgen het niet allemaal op. Terug op de kamer is het weer tijd voor de douche en dan bedtijd voor de kids en na nog wat internetten ook voor mij. Michael was nog bezig met de voorbereiding van een spelletje voor het familieweekend, maar hij gaat nu ook slapen.
dinsdag 12 mei 2009
We staan rond acht uur op. Op ons gemak de laatste dingen inpakken en nog even beneden koffie drinken. Ontbijten kun je het niet noemen, want de broodjes zijn vrij hopeloos. De kids eten een yoghurtje en drinken nog wat yogi of water. Dan gaat Michael de auto halen en kunnen we vertrekken. Doordat we gisteren onze beide kaarten van Salta zijn kwijtgeraakt en ze er in het hotel ook geen meer hebben, moeten we een beetje zoeken naar de weg richting Jujuy (spreek uit Goegoei). Daardoor komen we per ongeluk in een heel mooi gebied met prachtige landhuizen met boomgaarden met op de achtergrond de prachtige bergen van de Andes. Al snel komen we toch op de normale hoofdweg (de 9). Die is weliswaar geasfalteerd, maar ook ontzettend kronkelig. De gemiddelde snelheid ligt tussen de 30 en 40 kilometer per uur. Harder gaat echt niet. We rijden langs Jujuy verder naar het noorden. We willen gaan slapen in Tilcara, een dorpje dat werd aangeraden in de footprint. Het eerste stuk van de weg kronkelt veel meer dan verwacht. Het is op zich een goede asfaltweg, door enorme jungle met prachtige lianen. Emma zou er graag aan gaan slingeren :-) Bij de stuwmeren is de omgeving ook erg mooi. In de buurt van de stuwmeren loopt veel vee los rond, zoals deze koe met zijn kalfje.
Na de eerste hoogvlakte met een stuwmeer, krijgen we opnieuw een kronkelige weg met mooie jungle.
Maar na het tweede stuwmeer blijven we in de hoogvlaktes, die steeds droger en stoffiger worden. De bergen hebben vaak de vorm van een soort kathedraal. Op de rotsen groeien alleen lage struiken en grote cactussen.
De rotsen zijn soms prachtig gekleurd in allerlei kleuren, zoals rood, geel, grijs, groenig.
Een eindje voor Tilcara komen we langs een stoffig dorpje met een begraafplaats op een heuvel. Heel apart die graven met erachter de gekleurde rotsen.
Ook bij Tilcara is het afgrijzelijk stoffig. We nemen de afslag naar het dorp en hebben meteen dezelfde mening: "willen we hier wel slapen". Het is erg Tibetaans. Vooral op het gebied van het stof doet het ons aan onze overnachting aan de voet van de Mount Everest denken. We rijden even door het dorpje en omdat Ruben een natte broek blijkt te hebben (langs de luier geplast?) en ik naar de wc moet, besluiten we op de plaza wat te gaan eten. Er zitten genoeg restaurantjes die er wel aardig uitzien. We besluiten door te rijden naar Humahuaca in de hoop daar betere accommodaties te treffen. Gelukkig is de weg hier goed dus we schieten vlot op. Humahuaca is een groot dorp, maar de enige accommodatie die er redelijk uitziet is dicht. Wat nu. Michael stelt voor terug te rijden naar Pumamarca, zodat we morgen al door kunnen gaan naar San Antonio de Los Cordos. Dat klinkt als een goed plan, want ik heb niet zoveel zin om dagen in het stof te zitten.
Op de terugweg zien we verderop wolken in het dal liggen, zouden we daar nog wat van gaan merken? Gelukkig gaat de weg terug allemaal over een brede asfaltweg, waardoor we al redelijk vlot in Pumamarca zijn. We rijden langs de zijkant van het dorp tot ik leuke gekleurde huisjes zie. Daar gaan we maar eens kijken. De hostal ernaast ziet er nog netter uit, dus daar vragen we eerst. Die hebben echter alleen 2 persoonskamers voor 200 pesos. Er wordt ons aangeraden bij de rode huisjes te gaan kijken. Dat doen we en dat blijkt prachtig.
We nemen de niet luxe cuadruple. Omdat Ruben nog maar is betalen we echter voor een triple en 260 pesos is niet veel voor deze accommodatie. We hebben namelijk twee kamers en een super de luxe badkamer. 's Avonds lopen we nog even door het dorpje op zoek naar een restaurant. We vinden maar twee zaakjes die open zijn. Wel kunnen we ook nog boodschappen doen in twee buurtsupers. We kopen daar zelfs zeer goedkoop luiers voor Ruben en hij wil beslist een appeltje wat hij vervolgens ook goed opeet. Er zijn nauwelijks straatlantaarns in het dorp en er rijden ook nauwelijks auto's. Dat geeft het een heel apart sfeertje. De markt wordt net afgebroken als we er langskomen. Volgens mij worden er heel wat souveniers verkocht in dit dorp! Af en toe blaast de wind goed door de straten en dan voelt het koud aan, dus we hebben onze jassen maar aangedaan. Worden die ook nog eens gebruikt. Overigens is het in Buenos Aires intussen nog maar 15 graden en regent het er hard. We zijn er dus op tijd vertrokken. Toen wij er waren was het er nog 24 graden! Ik ga nog even de website bijwerken in de cafetaria terwijl Michael de kids naar bed brengt.
woensdag 13 mei 2009
Ruben is al om half zeven wakker. Ik kruip even bij hem in bed, maar omdat hij toch steeds harder gaat praten, lever ik 'm vervolgens samen met de I-pod bij Michael af. Rond half acht wordt ik dan weer wakker van Emma die wat zit te kletsen en om acht uur staan we op. Ik neem de laptop mee naar het ontbijt zodat ik nog wat foto's kan uploaden. Het ontbijt is niet super, omdat er geen echt fatsoenlijk brood bij zit. Maar de keuze is op zich wel goed, o.a. gewone cereals en speciale cereals van de cactus. Emma eet alleen de biscuits en wil daarna op de kamer cake gaan eten. Michael gaat met haar mee, terwijl Ruben ook al snel volgt. Al snel komen Ruben en Michael weer terug, want Ruben had zijn broodje smeerkaas aan Michael gegeven, maar het was niet de bedoeling dat die het ook opat. Er moet dus een nieuw broodje gemaakt worden. Na het ontbijt blijf ik nog even computeren, terwijl Michael de koffers vast in de auto doet. Dan gaan we afrekenen, de laatste dingen verzamelen en nog even een foto maken van de accommodatie met de rotsen op de achtergrond.
vervolgens gaan we op pad naar het uitzichtpunt. We parkeren de auto onderaan het uitzichtpunt en lopen omhoog. Oei, wel een steile afgrond en een erg smal pad. Gelukkig is het maar een heel klein stukje. Het waait echt enorm, dus we worden bijna van de berg afgeblazen.
Natuurlijk ook wat foto's van het uitzicht vanaf de rots. Zoals van de zogenaamde zeven kleuren rots.
We dalen voorzichtig weer af naar beneden en gaan vervolgens met de auto op weg naar San Antonio de Los Cobros. Eerst richting de Jama pas, waar we volgende week ook met de bus over zullen gaan. De weg is goed en geasfalteerd, maar stijgt wel in hoog tempo. Onderweg hebben we prachtige uitzichten op diepe dalen en kathedraalvormige bergen in allerlei kleuren.
Lange tijd zien we nauwelijks vogels en als we dat net geconstateerd hebben, zit er ineens een vogel voor ons op de weg. Die vliegt natuurlijk op als we in zijn buurt komen, maar hij blijft dicht genoeg bij zitten om met de camera in de achtervolging te gaan. Uiteindelijk heb ik toch twee aardige plaatjes gemaakt.
Intussen zijn we weer in een soort maanlandschap aangekomen. Hier groeit heel weinig!
Niet veel later zijn we op de pas van maar liefst 4170 meter. Toch nog onverwacht hoog. We wisten wel dat we flink gestegen waren, maar zoveel!
Even later ontwaar ik in de verte ook de eerste lama's. Of zijn het vicuña's of guanaco's of alpaca's. we moeten ons toch nog maar even gaan verdiepen in het verschil tussen die beesten. Na de pas ontwaren we in de verte voor het eerst de zoutvlakte. Wat duurt het lang voordat we er echt dichter in de buurt komen.
In de buurt van de zoutvlaktes lopen veel lama's, geiten en ezeltjes. Deze lama's zijn minder schichtig, dus die gaan wel op de foto.
Bij de lama's staat een dame langs de weg. Als we foto's staan te maken, komt ze naar ons toe en vraagt of we naar San Antonio gaan. Als we ja zeggen, loopt ze terug naar de plek waar ze stond en dan komt ze met haar pakket te voorschijn en blijkt dat ze verwacht dat ze met ons mee kan rijden. Hoewel het ons niet duidelijk was dat we een lift hadden aangeboden, maar we eigenlijk best ruimte hebben, zorgen we ervoor dat ze mee kan rijden. Ik ga achterin bij Emma en Ruben en de dame gaat voorin. De weg is na de afslag richting San Antonio aanzienlijk verslechterd en hij wordt er ook niet beter op. Daardoor is het nauwelijks mogelijk met haar te praten. Ik begrijp wel dat ze in San Antonio woont. Af en toe waarschuwt ze Michael als er grote gevaarlijke kuilen in de weg zitten. We schudden er vrolijk op los en hebben het gevoel dat de auto uit elkaar schudt. Bij de portieren laten de randen helemaal los.. Het is ook nog veel verder naar San Antonio dan we verwacht hadden. We zijn dan ook blij als we rond half drie eindelijk arriveren. De dame moet er aan het begin van het dorp uit en wij rijden even rond voordat we een accommodatie vinden die er geschikt uit ziet. Ze blijken geen vierpersoonskamer te hebben. Omdat we ook niet verder willen rijden, nemen we genoegen met de driepersoons. Wel prijzig voor 280 pesos, maar ala. Gelukkig blijkt het éénpersoonsbed over twee matrassen te beschikken. We leggen er één op de grond voor Ruben in improviseren met de lakens. We gaan eerst eten in het hotel. De kaart is beperkt, maar de pannenkoeken die op de kaart staan vallen bij de kids goed in de smaak en ik heb een heerlijke biefstuk. San Antonio ligt op 3700 meter en ik merk dat toch wel aan de ademhaling. Michael en de kids hebben nergens last van. we hebben weer WiFi in het hotel, dus nu kan ik de site echt gaan bijwerken. Ik blijf dan ook binnen terwijl Michael met de kids met de jassen aan naar de speeltuin gaat.
Ik ben uren bezig met het bijwerken. Intussen komen Michael en de kids af en toe weer binnen en gaan ze weer naar buiten. Buiten het hotel loopt een jonge lama als huisdier rond (het dier wordt met de fles gevoed) en Emma gaan het dier even knuffelen. Het hotel heeft een heerlijke hal met tafeltjes en banken waar de kids heerlijk kunnen rennen maar ook tekenen. Ruben zet de boel nog even op stelten door een glas in duizend stukjes te gooien. Hij is verder wel heel goed bezig, want hij plast vandaag meerdere keren op de wc. Zou het dan toch de goede kant op gaan? Het zou wel fijn zijn als hij zindelijk werd.
Na een verschoonactie kruipt hij weer eens in de kast. Altijd een favoriete bezigheid. Het avondeten bestaat uit chips en crackers en wat fris. Iedereen gaat nog even douchen en dan is het bedtijd voor de kids en kan ik nog even de laatste update aan de site doen en op zoek naar wat info over vluchten van Lima naar Trujillo, omdat we ons programma willen aanpassen. Half twaalf is het welletjes, bedtijd. Michael en de kids slapen al, maar als ik ook in bed kruip, begint Ruben heel erg te huilen. Hij stopt ook niet met huilen als Michael bij hem kruipt. Na een poosje nemen we 'm maar bij ons in bed en als ik 'm vastpak valt hij vrijwel meteen in slaap. Niet veel later is hij echter weer onrustig en gaat hij huilen. Hij spuugt één keer een klein beetje. Hij wil echter niet spugen en doet zijn uiterste best alles binnen te houden. Wonderbaarlijk genoeg lukt dat ook nog. De hele nacht blijft hij spoken en ook Emma is erg onrustig. We zitten hier immers hoog en ik ben dan ook bang dat het hoogteziekte is. Evengoed kan het echter komen door het water wat Ruben tijdens het douchen binnen heeft gekregen.
donderdag 14 mei 2009
Emma is al rond zeven uur wakker. Het is nog donker buiten. Dat overkomt ons tijdens de vakantie niet vaak. We staan echter maar op omdat we zo snel mogelijk naar lagere hoogte willen. Ruben is gelukkig ook niet meer ziek. Hij heeft wel wat moeite met wakker worden, maar scharrelt toch al vrij snel vrolijk rond. Het ontbijt is weer vrij mager en de kids eten weer weinig. We pakken de spullen snel in de auto en gaan op weg. Ik ga bij Ruben achterin terwijl Emma op mijn plek voorin mag. Ik ben bang dat Ruben tijdens het autorijden zal moeten spugen en heb dan ook een handdoek bij de hand voor het geval dat. Gelukkig blijkt dat niet nodig. Tot onze teleurstelling is het eerste stuk niet geasfalteerd. Op de gekochte kaart is dit toch als geasfalteerd weergegeven. De omgeving is wat eentoning. Hoogvlakte met grauwe bergen. Na een poosje krijgen we gelukkig wel asfalt. De omgeving blijft redelijk hetzelfde. De weg brengt ons met geleidelijke snelheid naar beneden. Weinig bochten maar een continue afdaling. Regelmatig steken we de spoorrails van de "train de las nubles" over. Al snel begint Ruben weer over het fototoestel. Intussen hebben we eindelijk ontcijferd dat hij een hotel steeds een fototoestel noemt. Vandaar dat hij het steeds heeft over "slapen in fototoestel". Op lagere hoogte ligt de spoorrail vaak wat hoger dan de weg en zien we veel spoorbruggen. Het laatste stuk richting Salta is de weg onverwacht weer ongeasfalteerd. En slecht!!! Grappig genoeg vallen Emma, Ruben en ik juist dan in slaap. Michael vertelt later dat het een afgrijzelijke weg was. Supersmal met enorme afgronden en regelmatig door een rivierbedding. En terwijl we tot dusver alleen prachtig weer hebben gehad, heeft het vannacht kennelijk geregend. Het water stroomt dan ook stevig door de rivierbeddingen. Ik merk alleen de rivierbeddingen af en toe op, omdat Michael dan stevig moet afremmen. Als we weer in de bewoonde wereld komen ga ik op de kaart op zoek naar de route die we willen nemen. We hebben besloten op zoek te gaan naar een cabaña bij het grootste meer van Noord-Argentinië. Bij het eerste dorp hebben we echter nogal moeite de goede weg naar het zuiden te vinden. Uiteindelijk gaan we nog een stukje terug om op de "snelweg" naar het zuiden te komen. Michael heeft geen zin meer in ongeasfalteerde wegen! Onderweg naar het stuwmeer stoppen we even bij een benzinestation omdat Michael een beetje gaar is. Wij nemen koffie, de kids een ijsje. Ruben eet altijd alleen de chocolade van het ijs, hij laat het ijs door Michael of mij opeten. Bij het meer blijken veel minder accommodaties dan verwacht. We rijden eerst maar eens over de "dijk" en treffen daar een vier stellen hotel Hotel el Dique. Ik verwacht dat dit veel te duur zal zijn, maar ga toch even naar de prijzen vragen. Een vierpersoonskamer blijkt nog mee te vallen. Voor 390 per nacht heb je ontbijt en sauna gratis. En als je contant betaald, krijg je weer 10% korting. Ik overleg met Michael en hoewel Michael eigenlijk nog wel verder wil gaan kijken, geeft de smeekbede van Emma om hier te blijven de doorslag. De spullen worden naar de kamer gebracht en we gaan eerst eten in het restaurant. Nou dat smaakt goed!. Ik ga even snel de spuugspulen van gisteren uitspoelen terwijl Michael met de kids naar de speeltuin gaat. Bij het hotel hoort een leuk speeltuintje. Het weer is intussen ook wat beter geworden en als de zon er echt doorkomt wordt de smeekbede voor het zwembad steeds groter.
We voelen het water en dat lijkt niet echt heel koud. Nadat we het hotel helemaal hebben bekeken, besluiten we dan ook te gaan zwemmen. Alleen Michael heeft geen zin. we gaan er maar kort in, want het is toch best fris. De zon doet wel zijn best, maar echt warm is het toch niet. Erna tijd voor bad voor Ruben. Hm het water wordt niet echt warm. Als we rond zes uur op zoek gaan naar de pinautomaat en wat te eten, vraag ik dan ook of het water warmer kan. Helaas blijken alle restaurants in het dorp nog dicht. We kunnen wel pinnen en bij een minimarket koop ik ook wat drinken en yoghurtjes. Omdat het nog veel te vroeg is, besluiten we naar het dorp aan de andere kant van ons hotel te rijden om te kijken of we daar kunnen eten. Dat dorp blijkt echter of niet te bestaan of niet aan de asfaltweg te liggen. We gaan dus maar terug naar het hotel. Niet lang nadat we terug zijn is het half negen en kunnen we alsnog in het restaurant gaan eten. Het eten smaakt weer heel goed. wel zijn de kids wat hangerig. Het wordt zo echt te laat voor ze. Terug op de kamer maken we één van de bedden snel zo op dat Ruben en Emma er samen in kunnen liggen. Ruben dwars op de bovenkant (waar de kussens normaal liggen) en Emma met haar hoofd aan de onderkant van het bed. Ruben slaapt al snel.
vrijdag 15 mei 2009
Een lekker relaxed dagje vandaag. Bij dit vier sterren hotel hoort natuurlijk een goed ontbijt. We smullen er dan ook goed van. Eindelijk weer eens vleeswaren! Vervolgens gaan we naar buiten zodat de kids even buiten kunnen spelen in de speeltuin.
Qua wildlife valt het een beetje tegen. De vogeltjes verstoppen zich een beetje. Eigenlijk alleen prachtige spinnen.
We gaan samen met de kids knutselen. Emma wil wat moois voor haar vriendje de buurjongen maken. Ze wil het eigenlijk gaan bewaren om het in Nederland aan Cas te kunnen geven, maar dat wordt natuurlijk lastig. Daarom maak ik maar een foto die ik vervolgens per mail aan Cas stuur. Het knutselpakket wat we van de buren hebben gekregen komt goed van pas voor de dagen waarop we even lekker willen relaxen.
De kids kijken vandaag ook flink wat tv. Ik doe wat was en werk de website nog een beetje bij. Lunch in het hotel. 's Middags gaat Michael nog even met de kids in het zwembad. Vanmorgen was het flink bewolkt, maar het is nu toch zonnig geworden, dus willen de kids graag zwemmen. Eigenlijk is Michael de enige die echt zwemt, de kids gaan er heel kort in en zitten vervolgens vooral op de kant.
Aan het eind van de middag ziet Michael een vosje over het terrein lopen, vlak onder ons raam door. We hadden al op diverse plekken poep zien liggen en vermoeden al dat het van een vos of een wasbeertje zou zijn. Een vosje dus. En kennelijk kind aan huis hier. We gaan vervolgens nog even een klein stukje over de weg wandelen, maar zien dan helaas niets meer dan een aantal kleine vogeltjes. Intussen gaat de zon onder en dat geeft mooie beelden.
We waren van plan in het hotel te gaan eten, maar Emma en Ruben beginnen weer te zeuren over pizza. We gaan dus maar met de auto op pad. Emma wil heel graag voorin en dat mag dan nog maar weer een keertje. vanaf de achterbank ben ik vervolgens wel de enige die een vosje in de berm ziet zitten! Het restaurant waarvan we weten dat ze er pizza hebben, blijkt opnieuw niet open. We vinden één andere zaak die wel open is. Een groot gebouw, waar men vooral empenadas etc komt afhalen. En ze hebben er ook pizza. We nemen dus maar pizza en een paar empenadas. Voor Emma moet alles van de pizza af, kleine zeurpiet lust echt niets. Ruben was in de auto vrijwel meteen in slaap gevallen en hij wil niet echt wakker worden. Hij zit de hele tijd bij Michael op schoot en er gaat helaas geen hap in. Dit is voorlopig wel de goedkoopste maaltijd, want voor 22 pesos hebben we drinken en eten gekregen. We vertrekken alweer snel naar het hotel en deze keer hebben we het geluk dat we onderweg twee vosjes zien. Eentje verdwijnt meteen in het hoge gras, maar de tweede blijft ons vanaf de rand van de weg een poosje aankijken. Leuk! De kids gaan bij terugkomst meteen naar bed en Michael slaapt ook al vlot. Ik ga nog even internetten, lekker met de laptop op schoot in bed.
zaterdag 16 mei 2009
De kids worden weer mooi op tijd wakker, zo iets voor achten. We moeten maar meteen opstaan, want we zullen wel rond tien uur uit de kamer moeten. Weer een heerlijk ontbijt. Helaas is het eten van gisteren bij Michael niet zo goed gevallen, dus hij eet weinig. De kids genieten weer van de vleesjes en Ruben ook van de kaas. Er is geen aardbeienyoghurt meer en als ik dat aan Emma vertel, gaat ze een showtje aanstellerij opvoeren. Met het gewenste effect want de ober vraagt wat er is en als ik vertel dat het door het gebrek aan aardbeienyoghurt komt, gaat hij gauw een bekertje voor haar regelen. Krijgt die boef weer haar zin. We hebben de spullen al ingepakt, dus we kunnen om tien uur vertrekken. Natuurlijk nog even email checken, maar helaas nog geen positief bericht van hotels uit San Pedro de Atacama. Wel leuke berichtjes van familie/vrienden/buren. We gaan een flinke rit maken, want we willen vandaag naar Cachi. De weg valt uiteindelijk behoorlijk mee. Veel meer asfalt dan verwacht. We moeten wel een keer door een flinke rivierbedding. Gelukkig rijdt er een andere auto voor ons, zodat we kunnen zien dat het wel kan. Veel verkeer in de omgeving van de bergpas.
Onder andere een aantal franse campers die uit de richting van Cachi komen. vanaf de pas kunnen we mooi zien dat beneden in het dal een dik wolkendek ligt. Wij zitten weer ver boven de wolken. Rond half twee zijn we in Cachi. We hebben de hoge bergen achter Cachi intussen al mooi kunnen zien liggen.
Als we de bebouwde kom binnen komen, zien we weer hoe groente gedroogd worden op de grond. Mooi gezicht, maar hoe stoffig zal die groente smaken?
Cachi is een stuk kleiner dan verwacht. We stoppen bij Hostal Antonio en vragen daar naar de opties. Ze hebben wel een triple, maar die vinden we echt te klein. Dan blijkt er echter tegenover nog een 2 persoons kamer te zijn. We kunnen beide samen huren voor 160 pesos. Dat is minder dan de helft dan we voor het vorige hotel betaalden! Op dat moment is het nog zonnig en warm, dus hebben we nog niet zo in de gaten dat deze kamers wel erg koud zijn. Er is namelijk geen verwarming en de kamers liggen aan de buitenkant van de accommodatie. Dus geen hal als verbinding, maar beide kamerdeuren gewoon aan de buitenlucht. Het extra bed in onze kamer zullen we gebruiken voor de koffers en dan past het allemaal wel. We gaan vrijwel meteen naar het centrum om te eten. Emma wil haar pet op en omdat Ruben nog geen pet heeft, doe ik hem één van de bandana's van Emma op. Zo is hij net een piraatje. Dat vindt hij wel leuk! De kids gaan dan ook lief samen op straat poseren.
Rond de plaza zitten een aantal restaurants. We kiezen er eentje waar het al aardig druk is en we buiten kunnen zitten. Ze hebben geen kaart en ik begrijp niet zo heel veel van de uitleg van de ober. Maar gelukkig weet ik wel te zeggen wat we wel willen (pasta en frites en kip) en dat heeft hij gelukkig ook. Ik moet me toch echt nog eens storten op de namen van gerechten en ingredienten. Na het eten gaan de kids lekker in de speeltuin. We kijken even in de karig ingerichte kerk.
We wandelen een beetje door het dorp en gaan naar de brug bij de rivier. Cachi heeft wel leuke straatjes, met mooie witgekalkte huizen.
Bij de rivier ziet het er wel een stuk aantrekkelijker uit dan in de stoffige woestijnachtige omgeving. Daar zit een mooi vogeltje wat zich bijna niet beweegt terwijl wij bij de rivier staan te kijken.
Natuurlijk moeten de kids ook nog even in de speeltuin op het dorpsplein. Daar is het trouwens flink druk, vooral met voetballende kids.
Als we teruggaan naar de kamer is het rond half vijf en begint het al koud te worden. Douchen doen we hier dan ook maar niet, daar is het te koud voor.. Omdat de kamers erg fris zijn, stel ik voor om nog wat te gaan toeren. Onder wat protest van de kids, gaan we op pad. Het eerste stuk rijden we tegen de zon in. Op zo'n zanderig pad is dat geen pretje. Soms gaan we bijna stapvoets omdat we gewoon totaal niet kunnen zien waar de weg heengaat. Aan de gehele weg die we rijden liggen steeds huizen. Hoewel Cachi dus heel klein is, blijkt de valei flink bevolkt te zijn. We zien onderweg ook heel wat mensen, al dan niet met hun geiten of schapenkudde. Eén keer zien we een groepje lama's in een wei. En één keer schiet er voor de auto een klein zwart diertje weg wat we zo snel niet kunnen identificeren. We blijken gelukkig een rondje door de valei te kunnen maken. Dat betekent wel dat we weer door een enorme rivierbedding moeten. Op hoop van zegen dan maar weer. Loopt gelukkig weer goed af! Terug in Cachi rijden we nog even in de buurt rond, o.a. op zoek naar de benzinepomp die hier zou moeten zitten. Op een gegeven moment denken we bij een asfaltweg te komen, maar dat blijkt een landingsbaan te zijn. Oef, gauw aan de kant. Hoewel de kans dat hier nu een vliegtuig komt wel erg klein is. Anders zou het hier wel fatsoenlijk afgezet zijn. Gebeurt je niet elke dag dat je met je auto een landingsbaan op rijdt! We rijden ook nog even langs de begraafplaats voordat we terugkeren naar het hotel. We gaan daarna meteen op weg naar een restaurant. We gaan weer aan de plaza eten, maar deze keer bij de Bodega. Daar hebben ze een vrij grote kaart met o.a. pizza's en ensalada. Pizza met salami, dus dat willen Emma en Ruben wel. Alleen wil Emma er vervolgens de kaas weer af... En Ruben eet de laatste dagen niet meer dan een paar muizenhapjes. We bestellen twee verse drankjes, aarbeien met water en aarbeien met melk. De eerste voor Emma, de tweede voor Ruben. En hoewel ze allebei in eerste instantie zeggen dat ze het lekker vinden, kunnen wij weer het meeste opdrinken. Jammer toch, want hier zitten tenminste wat vitamines in. Terug op de kamer mogen de kids op de laptop nog een dora kijken (geen tv op de kamer hier) en dan is het bedtijd. Ze dollen nog even in bed, maar zijn toch binnen een kwartier zoet aan het slapen. Alweer half elf, ook bedtijd voor ons. We weten alleen nog niet wat we morgen gaan doen. Naar Cafayate, met het aanzienlijke risico het maximum aantal kilometers van 1600 te overschrijden of alvast terug naar Salta. We zullen zien.
zondag 17 mei 2009
We besluiten 's morgens dat we toch naar Cafayate gaan vandaag. We hebben redelijk geslapen en het is meegevallen hoe koud het in de kamers is geworden, namelijk 15 graden. We weten dat omdat we een babyfoon hebben met temperatuurmeter en die hadden we bij de kids gezet. Vervelende van het ding is dat het gaat piepen als de temperatuur wisselt en als die dan schommelt tussen bijvoorbeeld 16 en 17 graden, blijft dat stomme ding piepen. Om gek van te worden! We rijden eerst nog even naar het uitzichtpunt bij de landingsbaan voor een paar fotootjes.
We rijden de onverharde weg van Cachi naar Cafayate. We hoopten stiekem nog op wat extra asfalt, maar helaas dat gebeurt niet. Het is niet echt steil, maar enorm kronkelig. Steeds een klein beetje omhoog en een klein beetje omlaag. Al snel zien we een paar mooie groene papegaaien, waarvan er één mooi op een electriciteitsdraad blijft zitten.
We zien diverse vosjes, één keer prachtig in de rivier. Hij blijft mooi zitten en poets zichzelf terwijl hij af en toe opkijkt om te zien wat wij uitspoken. De kids gaan uit het raam van de auto hangen om het vosje ook te kunnen zien.
Af en toe komen we dichter bij de rivier en we zien dat de valei bij de rivier wel mooi groen is, terwijl de heuvels enorm droog zijn.
Op een gegeven moment zien we iets donkers voor ons op de weg zitten. Het loopt rustig voor onze auto uit en we krijgen de kans er rustig foto's van te maken omdat het niet over een muurtje kan springen. Het blijkt een enorme rat te zijn.
En we worden verrast door een enorme kolonie papegaaien. Zeker 200 papegaaien zitten in de buurt van de rivier in de bomen langs de weg. Ik stap uit en maak wat (zeer matige foto's) en we genieten allemaal van het geluid van de vogels. Ik stap uit de auto om ze te fotograferen en volg ze terwijl ze van boom naar boom voor me uit vliegen. Wat een prachtig gezicht en wat een lawaai maken die beesten. Michael volgt stapvoets, terwijl de kindjes weer lekker uit de auto hangen en genieten van het spectakel.
Het laatste stuk voor de asfaltweg wordt het landschap echt bizar. Gelig steen in hele aparte rotspartijen.
We kriskrassen er een poosje recht tussendoor. Zoiets hebben we nog nooit gezien.
onderweg nog een valkje wat rustig in de boom blijft zitten zodat ik 'm kan fotograferen.
We moeten nog even onderweg stoppen om Ruben een schone luier te geven, gelegenheid voor mij om het huisje ernaast nog even te fotograferen.
Vlak voor Cafayate nog een keer een kolonie papegaaien. Deze keer fotografeer ik ze vanuit de auto. Doordat ze deze keer aan de goede kant van de auto zitten, gaat dat beter dan bij de vorige kolonie.
Als we in Cafayate komen, zoeken we het hotel waarvan we in Cachi een folder hebben meegenomen. Het blijkt een vrij groot maar wel erg diep zwembad te hebben, wat nog open is. Natuurlijk willen de kids daar in. Maar we willen eerst eten want het is al half vier. Het duurt natuurlijk toch een uur voordat we weer terugzijn en dan is er geen zon meer bij het zwembad en is het aanzienlijk kouder geworden. De kids willen toch zwemmen. Dus allemaal de zwemkleding aan. Ik kom niet verder dan een natte hak en een natte hand. Ruben gaat er nog tot zijn middel in en Emma gaat met hulp van Michael nog half liggen, maar wil dan toch ook niet meer. Snel douchen voor de kids en later ook voor ons. Ik wil nog wel graag even checken of er mail is uit San Pedro. We gaan daarom opnieuw naar het centrale plein, ik ga daar op een terras zitten met een biertje, terwijl Michael met de kids op zoek gaat naar een speeltuin (die er niet blijkt te zijn). Zodra ik mijn pc heb opgestart, is mijn moeder op skype, kan ik haar meteen weer even updaten. Toch ideaal de communicatie zo. En de vertraging valt erg mee. Na een poosje komen Michael en de kids ook weer terug. De kinderen krijgen een ijsje op het terras. Vervolgens klagen ze dat ze honger hebben, dus laten we ze een terras uitkiezen om te gaan eten. Dat wordt het restaurant naast degene waar we vanmiddag gezeten hebben. Het begint al wel fris te worden, dus we proberen een beetje door te eten. De kids eten helaas wederom weinig. Eigenlijk vooral brood. Ik haal nog wat drinken en goodies voor morgen en als we in het hotel komen is het alweer bedtijd. Wat vliegen de dagen toch om!
maandag 18 mei 2009
Vandaag gaan we weer naar Salta, want morgen vertrekt de bus naar San Pedro de Atacama. Op de route liggen diverse bijzondere bergen, uitzichtpunten, waarvan we er een paar kort zullen aandoen. We hoeven vandaag alleen maar over asfalt, een hele verademing na gisteren. Zeker in het begin is het landschap prachtig met mooie rode rotsformaties en kathedraalvormige rotsen met mooie grotten en kloven.
Na niet al te lange tijd komen we weer in de bewolking en door de stevige wind, is het buiten de auto nogal fris. Ik ga dan ook al snel weer terug als we één van de kloven in wandelen.
De kids vermaken zich nog even met het maken van een stapel van stenen en natuurlijk moet Ruben die weer omschoppen.
Bij de tweede kloof gaat Michael alleen en blijf ik met de kids in de auto. Er blijken hele grote opstappen in deze kloof te zijn, waar Michael met de camera ook niet tegenop durft te klimmen.
In Salta vinden we redelijk makkelijk de route naar het hotel. We tanken de auto vast vol en checken dan in. De kids zijn meteen weer enthousiast over het zwembad. Vooruit dan maar weer, ze mogen voelen. En natuurlijk moet er dan weer badkleding aan. Deze keer kleden we onszelf niet om, want we denken dat ze toch niet echt zullen willen. Maar Emma gaat toch in rap tempo op de derde tree staan, om gelukkig nooit op de vierde aan te komen. Het blijft bij wat spatteren met de benen, gezeten op de rand van het zwembad. Gelukkig maar, want wij vinden het veel te koud! Erna gaan ze weer lekker samen onder de douche om op te warmen. Ik regel intussen de reservering van het hotel in San Pedro. We gaan vervolgens de auto inleveren, op zoek naar speeltuinen, een postkantoor en wat te eten. We leveren de auto een paar uur eerder in, omdat we hem toch niet meer willen gebruiken. We zijn net binnen het toegestane aantal kilometers gebleven. Toch heel wat meer gereden dan verwacht. We moeten wel 50 pesos bijbetalen omdat we een velg zijn kwijtgeraakt. We hebben voor ons gevoel de auto in die week ook wel flink gesloopt. De bekleding aan de binnenkant van de deuren kwam steeds vaker en verder naar beneden en het is nu een echte stofbak! Het postkantoor blijkt nog dicht en het wordt intussen al aardig fris. De kids willen ook wel wat eten. We gaan bij hetzelfde restaurant eten als eerder en laten het weer goed smaken. Erna ga ik naar het postkantoor terwijl Michael vast met de kids naar de speeltuin gaat. Helaas lukt het me niet om het pakje opgestuurd te krijgen. Ik krijg te horen dat het te zwaar is en dat ik het zo niet op mag sturen. Ik zou ergens iets kunnen halen om het toch voor elkaar te krijgen, maar waar is me niet duidelijk. Ik vraag het ook nog bij het kantoor van de FedEx, maar ook daar wordt het probleem niet helemaal duidelijk. Ik begrijp van hem wel dat de correo kantoren in Buenos Aires niet gelijk zijn aan de Correos (Barato) hier in Salta. Hij wil het pakje ook wel voor me opsturen, maar dat kost dan (na berekening van heel veel korting omdat ik zo aarzel) 159 pesos. Dat vind ik echt veel te veel voor het veilig stellen van een paar foto's en het versturen van wat overtollige documenten. Dan neem ik de envelop nog wel mee naar Chili. Ik vind Michael en de kids al snel bij de speeltuin. Veel muggen hier, dus nog even anti-muggenspul spuiten. En niet te lang blijven, want het is echt fris. In de kamer gaat Ruben meteen slapen. Emma pruttelt nog wat, maar slaapt uiteindelijk ook. Ik ga nog even internetten in de lobby en Michael gaat ook vast slapen.
dinsdag 19 mei 2009
Help, wat een tijd om op te staan. Om 4.30 uur gaat de wekker. Daardoor hebben we rustig de tijd om op te staan, aan te kleden (ik kan zelfs nog even douchen) en te ontbijten. De kids eten echter weinig. Ruben valt zichzelf ook nog eens een bloedlip als hij goudvisjes wil gaan kijken. Hij laat zichzelf zo voorover vallen als Michael hem op de grond zet! We wandelen met alle bagage naar het busstation (toch handig die rolkoffers) en moeten daar nog even wachten op de bus. Dus nog wat tijd om de pesos uit te geven. Ik koop nog twee disneyboekjes met cd's (weer overtollige bagage..) en 2 tijdschriftjes. Om zeven uur vertrekt de bus. We slapen vrij veel in de bus, zeker het eerste stuk. We kunnen dan nauwelijks naar buiten kijken omdat het nog donker is en de ramen beslagen zijn. We moeten overigens van Emma wel meteen reisbingo spelen, maar daar stoppen we snel mee omdat we echt te weinig zien. Bij Pumamarca komen we boven de wolken en dan wordt het warmer in de bus en kunnen we beter naar buiten kijken. Toch blij dat we hier al geweest zijn, want toen konden we af en toe stoppen om van het uitzicht te genieten. Na Pumamarca rijden we door een enorm zoutvlaktes. Best indrukwekkend. Daarna is het landschap af en toe prachtig met bizarre kleuren en af en toe eentonig. We zien vrij veel lama's langs de weg en passeren nog een tweede zoutvlakte. Voor de douane in Argentinië moeten we allemaal in het kantoortje een stempel in ons paspoort verkrijgen. Ruben is al aan zijn tweede poepbroek van vandaag toe! Terug in de bus en verder in Chili.
Lees verder over onze reis door Zuid-Amerika op vervolg.
Klik op de foto om via de kaart van Zuid Amerika een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om via de wereldkaart een ander land te kunnen selecten.
Klik op de foto om naar de beginpagina van de homepage van Geja en Michael te gaan